Hekel aan feestjes...

Misschien had je de opmerking over de dansschoentjes inderdaad als waarschuwing kunnen zien.



Maar ik snap je ergernis volledig. Ik dans ook niet. Nooit. En ik ben een volwassen vrouw die prima zelf kan beslissen of ze danst/wijn drinkt/nog een borrelhapje pakt/hoe laat ze naar huis gaat.



Jammer genoeg zijn er altijd van die zogenaamd lekker gekke spontane mensen die constant op anderen letten. Dansen ze wel, drinken ze genoeg en het juiste drankje, eten ze genoeg, gaan ze niet te vroeg weg. Gadverdamme wat heb ik daar een hekel aan.



Vooral als ze dan zo breed lachend op je af komen dansen en je willen meetrekken naar de dansvloer, echt OPTYFEN!! Ze denken misschien dat je niet durft ofzo en dat ze je even moeten overtuigen van hoe leuk het is, maar nee, ik vind er geen reet aan.



Gelukkig kan ik mijn laatste feestje me niet eens herinneren, zal minstens 10 jaar geleden zijn. Ik hou er niet van.

Als de gastvrouw/heer zijn zomaar-feestje nadrukkelijk een dansfeest noemt op de uitnodiging, vind ik dat je als niet-dansliefhebber beter kunt zeggen dat je deze even overslaat. Bij een verjaardagsfeestje kom je speviaal voor de jarige. Je gaat ook niet naar een metalconcert als je meer van Frans Bauer bent.

Overigens vind ik die danspolitie sowieso niets hoor, ik vlucht ook bij de polonaise.

Ik dans ook nooit, kan het ook echt niet. Geen gevoel voor ritme. Ben nog nooit voor een echt dansfeest uitgenodigd, maar ik had als kind al een hekel aan dansen. Ook aan hossen bij Carnaval. Als tiener ging ik nog wel eens naar een soos, maar dat vond ik leuk omdat daar ook tafeltennis en tafelvoetbal was. Als mijn vriendinnen in de discozaal gingen, stond ik alleen maar te kijken. Eén keer ben ik meegevraagd naar een carnavalssoos. Daar heb ik me 3 uur lang stierlijk staan vervelen tegen de muur. Vriendinnen probeerden me natuurlijk ook op de dansvloer te krijgen. Zo van: "Gewoon zo en zo doen, heus niet moeilijk." Maar ik wilde echt niet. Ik kan gewoon niet "gek doen" op die manier.

Een andere vriendin van me zit op dansen en heeft al vaker gevraagd of dat niks voor mij is. Ik heb het al een paar keer uitgelegd dat ik geen gevoel voor ritme heb.

Maar ik vind heel dansen eigenlijk niet interessant. Ook volksdansen, dansgroepen op straat kunnen me niet bekoren.

Wat leuk om te lezen, al is het natuurlijk minder leuk voor jou.

Ik hou ook niet van feestjes en als ik er niet heen hoef, ga ik er ook niet naartoe.

Maar eigenlijk hou ik van veel sociale dingen met ongeschreven regels niet (bijv: iedereen wordt nu geacht om om in een rij te staan om iemand te feliciteren en dan op zijn/haar beurt te wachten). Ik voel me op de een of andere manier heel snel ongemakkelijk, want ben niet zo'n koetjes en kalfjes prater. Eigenlijk doe ik het gewoon niet zo goed in grote groepen, maar beter in kleinere.



Er was dus laatst een feest van iemand die een promotie van onderzoek had, daar ben ik niet heen gegaan en heb als reden ook gewoon opgegeven dat ik niet van feestjes houd. Niet direct tegen diegene van de promotie, want die ken ik niet zó goed.



En welke dingen blijven er dus over die wel verplicht zijn. Nou, een feest van iemand die ik wel echt goed ken en met wie ik goed bevriend ben. Meestal zijn daar dan ook andere (rustige) vrienden, of m'n vriend of familie is er, en dat maakt het al een stuk leuker.

O, wat een heerlijk topic. Feestjes, bestaat er iets ergers? Het ergste vind ik verjaardagen, omdat die Elk.Jaar.Hetzelfde.Zijn. Mijn hele schoonfamilie is in het najaar en de winter jarig, ik heb nog drie verjaardagen te gaan, waarvan twee in hetzelfde weekend. Nou ja, dan ben je er wel sneller van af, denk ik dan maar. Bij mijn schoonouders is t het ergst. We eten altijd mee (Chinees). Daarna komt de visite, maar dat kan zomaar nog een uur duren, en schoonma zet pas koffie als iedereen er is. Dan koffie en een taartpunt (appel-kruimel). Altijd dezelfde mensen, altijd dezelfde gesprekken (over snelheidsboetes en criminaliteit). Na de koffie en taart is er wijn of fris (schoonma noemt dat 'limonade') en chips (naturel en paprika). En natuurlijk zitten we in een kring, maar ik geloof dat dat wel duidelijk is. Kinderverjaardagen zijn ook een hel, maar daar kun je je na een uurtje wel uit de voeten maken en meestal zijn ze toch 's middags. Maar de verjaardagen van mijn schoonfamilie...doffe ellende.

Sterkte Ikbenik! Die meiden hebben straks wel de tijd van hun leven, denk ik! Ik vond dat soort feestjes juist leuk vroeger, omdat ze in de huiselijke sfeer waren...hoewel, verjaardagen zijn dat ook...mmmm.

Als de ouders ook vrienden van zichzelf uitnodigen valt het waarschijnlijk niet eens op dat je niet komt.



Ik ken gelukkig maar één persoon die dit soort feestjes geeft voor haar kind en daar kom ik ook vaak genoeg niet omdat ik wat anders heb. Maar als ik wel ga zijn er soms wel 6 gezinnen met 2 kinderen onder de 5 tegelijk. Dan gaat er een gezin weg en komt er eentje bij. Het zou echt niet opvallen als iemand niet kwam.

Het is dat het familie van me is, maar als het een kennis zou zijn zou ik echt bedanken voor de eer. (Ik denk dat je met 1x afzeggen misschien ook wel van de lijst gaat; dat scheelt ook weer!) Ik ben ook totaal niet geïnteresseerd in oude studiekennissen van mijn familielid en in de buren al helemaal niet.

quote:Pingu schreef op 07 november 2015 @ 18:10:

. Maar de verjaardagen van mijn schoonfamilie...doffe ellende.



Jammer dat je niet eens een bingokaart van voorspelbare dingen kunt gaan invullen omdat de volgorde der dingen zo vast staat.



Ik heb net een schoonfamilieverjaardag achter de rug. Daar komen altijd de zelfde opmerkingen, alleen het is onvoorspelbaar wanneer. Opa wil ons bijvoorbeeld om onduidelijke redenen altijd graag vertellen wat er in onze wijk is gebeurd (hij woont een uur verderop) maar hij heeft het altijd mis.

Dodelijk op weg, wow, je bent een echte feestjeshater!

waarom ga je er überhaupt nog naar toe? mehn. alsof jij zo gezellig gezelschap bent. Bel lekker af, heeft de rest van het gezelschap ook geen last van jou.

Hier is het zo dat hoe simpeler de conversaties, hoe meer men hecht aan verjaardagen en vieren.

Ik heb vanwege mijn schoonfamilie mijn verjaardag zelf al afgeschaft, dat was gelijk 1 gelegenheid minder. (Of 2, want ze willen ook wel eens inhalen.) Kun je daar al niet mee beginnen?

En vrienden/collega's/kennissen gewoon eens afzeggen? Ik heb gemerkt dat door niet gaan, je ook minder uitnodigingen krijgt.

quote:ikbenik schreef op 09 november 2015 @ 11:07:

[...]





yo, thanx! Dat is een echte enorm goede tip, en wat een eye opener



Ik ben mij er volledig van bewust dat ik ook supersaai ben op dit soort gelegenheden. Dit schreef ik ook al een aantal keer; dat is geen nieuws. Het is dus niet een verhaal van:'ik voel mij te goed want ik ben leuk en anderen niet'.



Het is meer een verhaal van: wat doen we elkaar toch aan door dit soort verplichtingen in stand te houden. Het lijkt wel of iedereen ingedut zijn tijd uit zit te zitten.

Een paar wat oudere mensen in de familie leven hier wel oprecht naartoe. Mijn ouders, schoonouders, die doen elke keer echt hun best om het (in hun ogen) 'leuk' te maken. Ze kopen speciaal vlaai bij die ene bakker die rekening houdt met tante Bep's diabetes, zetten de tuinstoeltjes buiten als er voorspeld wordt dat het droog blijft, vaasje zelfgeplukte bloemetjes op tafel. Dar zijn ze dan al de hele week mee bezig. Dat is dan ook de reden dat we steeds netjes op komen draven en ook echt wel proberen deel te nemen aan de gesprekjes met de neef van de accountant die lid was ooit van de fanfare waarin ome Sjaak de triangel speelde.

We doen het voor de gastvrouw, het jarige kind, maar 'mehn ' wat een lange zit is dat toch altijd....

En het komt elk jaar weer terug. De (schoon-)familie is behoorlijk groot waardoor je toch (gemiddeld) 1 op de 3 weekenden kwijt bent aan familiefeestjes (jarigen, jubilea, housewarming, kraam, etentjes etc), en daarnaast dus de vieringen van vrienden/collega's/kennissen. Er zit natuurlijk wel verschil in de saaiheids -gradaties, en nogmaals: mijn feestjes zijn ook SUPER SAAI, maar vragen me af hoe anderen dit doen.



Het lijkt me gewoon fijn om na een week werken een weekendje NIKS te doen. Gewoon lekker met een plaid op de bank een hele dvd box van een serie te 'bing-kijken' in een slobberig huispak.



Gewoon niet gaan (zo doen wij het tenminste). Ik ben gek op mijn familie en vrienden, maar niet op de bijbehorende verjaardagen. Een fatsoenlijk gesprek kan je niet voeren met de jarige en op een gesprek met oudtante bep zit niemand te wachten. Wij zorgen ervoor dat we in de buurt van de verjaardag langs gaan op een moment dat alleen wij er zijn en iedereen onverdeelde aandacht voor elkaar heeft. Of we ondernemen iets "actiefs", met de hond naar het bos, naar een museum, buiten de deur lunchen.

Ik vind het zo zonde van mijn tijd om naar die verplichte verjaardagen te gaan. Ik gebruik het weekend ook veel liever om leuke dingen te doen met mijn vriend of vrienden, of inderdaad die ene serie te binge watchen.

Mijn familie weet dit van mij en heeft dit geaccepteerd. Mijn moeder is bijv. volgende maand jarig (op een zaterdag) en ze viert het de zondag erna. Mijn vriend en ik nemen mijn ouders die zaterdag mee naar een voetbalwedstrijd (vinden ze beide heel leuk en wij ook ) voor haar verjaardag. Zij blij, wij blij.



Tijd is zo onzettend kostbaar en je bent vaak al zoveel tijd kwijt aan verplichte zaken. Waarom zou je dan tijd "verspillen" als je ook echte quality time met elkaar kan doorbrengen. Niemand die zich later die ene kringverjaardag nog gaat herinneren, maar wel de fijne gesprekken die je hebt gevoerd en de leuke dingen die je samen hebt meegemaakt.

Ikbenik, kun je inderdaad niet gewoon wat minder vaak gaan? Zeggen dat je het druk hebt ofzo?

quote:Eve11 schreef op 09 november 2015 @ 13:16:

[...]





Gewoon niet gaan (zo doen wij het tenminste). Ik ben gek op mijn familie en vrienden, maar niet op de bijbehorende verjaardagen. Een fatsoenlijk gesprek kan je niet voeren met de jarige en op een gesprek met oudtante bep zit niemand te wachten. Wij zorgen ervoor dat we in de buurt van de verjaardag langs gaan op een moment dat alleen wij er zijn en iedereen onverdeelde aandacht voor elkaar heeft. Of we ondernemen iets "actiefs", met de hond naar het bos, naar een museum, buiten de deur lunchen.

Ik vind het zo zonde van mijn tijd om naar die verplichte verjaardagen te gaan. Ik gebruik het weekend ook veel liever om leuke dingen te doen met mijn vriend of vrienden, of inderdaad die ene serie te binge watchen.

Mijn familie weet dit van mij en heeft dit geaccepteerd. Mijn moeder is bijv. volgende maand jarig (op een zaterdag) en ze viert het de zondag erna. Mijn vriend en ik nemen mijn ouders die zaterdag mee naar een voetbalwedstrijd (vinden ze beide heel leuk en wij ook ) voor haar verjaardag. Zij blij, wij blij.



Tijd is zo onzettend kostbaar en je bent vaak al zoveel tijd kwijt aan verplichte zaken. Waarom zou je dan tijd "verspillen" als je ook echte quality time met elkaar kan doorbrengen. Niemand die zich later die ene kringverjaardag nog gaat herinneren, maar wel de fijne gesprekken die je hebt gevoerd en de leuke dingen die je samen hebt meegemaakt.Exactly! Zo doe ik het meestal ook, niet naar feestjes gaan, maar persoon uitnodigen om iets leuks te gaan doen, bijvoorbeeld een strandwandeling maken, stuk fietsen, naar museum of uiteten. Doodzonde van je tijd om naar feestjes te gaan als je geen zin hebt! Ik hoor regelmatig dat je toch wel iets voor een ander kan doen... dat is misschien zo, maar ik heb zelf gewoon helemaal geen lol in verjaardagen en het is mijn leven en mijn tijd, dus ga ik niet als ik geen zin heb.

Een topic naar m'n hart!



Verjaardagen heb ik jaren geleden al afgeschaft. De enige waar ik heen ga, zijn van mijn schoonfamilie maar dat is 6x per jaar dus nog wel te doen. In mijn eigen familie en vriendenkring sla ik alles over. Degene voor wie ik kom (de jarige...) heeft toch geen tijd want die is alleen maar aan het inschenken, taart regelen etc. En wat de buurvrouw te vertellen heeft (waar je dan onvermijdelijk naast komt te zitten) interesseert me niet.



Maar dan. Feestjes. Mijn vriend is er gek op. Die kan echt 's avonds binnenkomen, wapperend met een uitnodiging in zijn hand: "We hebben binnenkort weer feest!". Toen ik hem ontmoette, heb ik echt mijn best gedaan. Bruiloften, babyborrels, 10 jaar getrouwd, 25 jaar getrouwd, allebei 40 geworden, allebei 50 geworden. Maar ik vind het gewoon niet leuk! Ik ken die mensen nauwelijks en op zo'n feest praten zij liever met elkaar dan met mij (wat ik snap! want iedereen is druk en dan is het leuk om op een feest even bij te praten met je vriendenkring). Ook is het altijd te warm, te druk, de muziek staat zo hard dat m'n oren gaan fluiten en er zijn nooit stoelen (ik hou 4 à 5 uur staan gewoon niet vol).

Dus tegenwoordig gaat vriend alleen. En ik blijf lekker thuis. Hij vindt het wel jammer, dat weet ik. Maar ik kan het gewoon niet meer opbrengen. Ik vind feestjes gewoon niet leuk. Met een vriend of vriendin naar de kroeg? Superleuk. Met een ander stel of klein groepje uit eten? Ik ga meteen mee. Een FEEST? Nope.



PS niemand begrijpt het trouwens. Hebben jullie dat ook? Een feest is voor de meeste mensen toch echt iets om naar uit te kijken en om van te genieten. Je wordt echt raar aangekeken als je zegt niet van feestjes te houden.