Psyche
alle pijlers
Mijn vader komt te overlijden
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:05
Hallo,
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
woensdag 15 oktober 2008 om 20:45
Hallo,
We zijn dus geweest en het was allemaal erg heftig. Mijn vader begint volgende week aan de chemo, moet daar 2 dagen voor in het ziekenhuis blijven, duurt iets van rond de 20 uur.
Eén keer in de 2 weken krijgt hij een kuur en dat 4 keer.
Over 6 weken, dus na de tweede kuur gaan ze kijken of het aanslaat.
En na die 4 kuren houdt het op en dan is het kijken hoelang het stilstaat.
Dus we gaan positief gezien uit van 12 weken, dan zitten we op half januari.
Ik ben er helemaal van onderste boven, wat een informatie, dan is het allemaal zo werkelijk, ik weet niet hoe ik het moet opschrijven.
Maar wat ik zeker ook doe, is van elk moment genieten dat ik hem zie en inderdaad de kleine dingen die maken het zo waardevol.
Meiden, ik stop er voor vanavond mee, ik ben helemaal op.
Dank voor jullie medeleven, dat waardeer ik zo erg.
We zijn dus geweest en het was allemaal erg heftig. Mijn vader begint volgende week aan de chemo, moet daar 2 dagen voor in het ziekenhuis blijven, duurt iets van rond de 20 uur.
Eén keer in de 2 weken krijgt hij een kuur en dat 4 keer.
Over 6 weken, dus na de tweede kuur gaan ze kijken of het aanslaat.
En na die 4 kuren houdt het op en dan is het kijken hoelang het stilstaat.
Dus we gaan positief gezien uit van 12 weken, dan zitten we op half januari.
Ik ben er helemaal van onderste boven, wat een informatie, dan is het allemaal zo werkelijk, ik weet niet hoe ik het moet opschrijven.
Maar wat ik zeker ook doe, is van elk moment genieten dat ik hem zie en inderdaad de kleine dingen die maken het zo waardevol.
Meiden, ik stop er voor vanavond mee, ik ben helemaal op.
Dank voor jullie medeleven, dat waardeer ik zo erg.
donderdag 16 oktober 2008 om 13:53
Hallo Jonnie en anderen,
Heel herkenbaar je verhaal. Bij mij stond de wereld stil afgelopen juli. Vanaf dat moment weten we dat mijn moeder uitgezaaide huidkanker heeft die niet meer te genezen is. Alles heb ik gelezen, heel internet enz. Ik weet nu alles van chemo, stadia, uitzaaiingen enz. Zaken die ik helemaal niet wil weten maar die nu ongewild onderdeel zijn van mijn leven. Ik zal moeten leven met het feit dat mijn moeder niet oud wordt. En dat doet pijn. Ze zal mijn dochter niet zien opgroeien en dat doet haar nog het meeste pijn. Het leven is hard en soms lijkt het wel of het voor altijd donker zal blijven. Toch merk ik dat het "went". De eerste tijd was ik helemaal lamgeslagen en toch heb ik gemerkt dat je langzaam de draad weer oppakt. Dat je toch weer kunt lachen en genieten. En dat moet ook. Want anders ga je er aan onderdoor. En dan heeft de kanker nog een slachtoffer gemaakt. En dat laat ik niet gebeuren. Ik wens je heel veel sterkte. Gun jezelf de tijd om te huilen, dat heeft mij in ieder geval geholpen!
Heel herkenbaar je verhaal. Bij mij stond de wereld stil afgelopen juli. Vanaf dat moment weten we dat mijn moeder uitgezaaide huidkanker heeft die niet meer te genezen is. Alles heb ik gelezen, heel internet enz. Ik weet nu alles van chemo, stadia, uitzaaiingen enz. Zaken die ik helemaal niet wil weten maar die nu ongewild onderdeel zijn van mijn leven. Ik zal moeten leven met het feit dat mijn moeder niet oud wordt. En dat doet pijn. Ze zal mijn dochter niet zien opgroeien en dat doet haar nog het meeste pijn. Het leven is hard en soms lijkt het wel of het voor altijd donker zal blijven. Toch merk ik dat het "went". De eerste tijd was ik helemaal lamgeslagen en toch heb ik gemerkt dat je langzaam de draad weer oppakt. Dat je toch weer kunt lachen en genieten. En dat moet ook. Want anders ga je er aan onderdoor. En dan heeft de kanker nog een slachtoffer gemaakt. En dat laat ik niet gebeuren. Ik wens je heel veel sterkte. Gun jezelf de tijd om te huilen, dat heeft mij in ieder geval geholpen!
vrijdag 17 oktober 2008 om 15:18
Hallo, hier nog even voor we weer naar het ziekenhuis gaan. Ik heb een foutje geschreven, hij krijgt 1 keer in de 3 weken een chemo.
Dan voor weer jullie steunende berichten allemaal.
Teuntje, dat heb ik ook met mijn dochter, zij zal hem nooit verder leren kennen en omgekeerd ook, dat vind ik zo erg.
Vreselijk als je je moeder zo ziet lijden, daar ben ik ook zo bang voor, mijn vader, altijd een sterke man, maar ik moet daar nu niet aan denken, hij heeft me nu nodig.
Ik kom vanavond nog terug, tot dan.
Dan voor weer jullie steunende berichten allemaal.
Teuntje, dat heb ik ook met mijn dochter, zij zal hem nooit verder leren kennen en omgekeerd ook, dat vind ik zo erg.
Vreselijk als je je moeder zo ziet lijden, daar ben ik ook zo bang voor, mijn vader, altijd een sterke man, maar ik moet daar nu niet aan denken, hij heeft me nu nodig.
Ik kom vanavond nog terug, tot dan.
vrijdag 17 oktober 2008 om 16:14
Hoi Jonnie,
Ik heb net vakantie gehad en zag je topic nu net pas. Ik heb hetzelfde als jij meegemaakt. Mijn moeder sukkelde al een poos met haar gezondheid, maar er werd steeds niks gevonden..... en toen van de ene op de andere dag terminale kanker, al zo erg dat er gewoon helemaal niks meer gedaan kon worden. 11 Weken later was ze dood. Ik was net bevallen van mijn eerste kindje, was net die week weer voor het eerst gaan werken. Ik ben elf weken lang twee keer per week naar mijn ouders op en neer gereden (woonde een eindje uit de buurt) en heb gedaan wat ik kon. Mijn pa was zo lam geslagen dat hij niks uit zijn handen kreeg, dus ik deed huishoudelijk werk, de boodschappen, zat aan het bed van mijn moeder, liet haar voor zover dat ging, genieten van mijn baby. Helaas was ze zo ontzettend ziek dat ze alleen maar in bed heeft gelegen. Ons wilde ze niet tot last zijn dus ze heeft nooit met ons gesproken over haar ziekte en haar naderende dood. Wij zijn met een heleboel onmacht en vragen blijven zitten. Ik was helemaal total loss na die elf weken, zowel fysiek als psychisch helemaal op. Voor mijn dochtertje wilde ik echter de draad meteen weer oppakken waardoor ik een jaar na het overlijden van mijn moeder een burn out kreeg. Pas toen kwam ik toe aan rouwverwerking. Mijn vader is nog geen twee maanden geleden enigszins onverwacht overleden. Ik heb het idee dat ik nu wel meer en beter aan rouwverwerking toe kom, ook omdat ik met hem (een beetje) heb kunnen praten over wat hem bezighield.
Ik kan je als tip geven: praat met je vader over zijn ziekte en zijn overlijden als hij daar aan toe is. Het zal jou en hem helpen. Echt samen naar het afscheid toe werken. Mijn moeder heeft zich tot het laatste verzet tegen haar overlijden, wilde geen afscheid van deze wereld nemen, wilde bij ons blijven. Helaas hebben wij er nooit over kunnen praten en haar ook niet gerust kunnen stellen. Ik heb daar nu nog verdriet van.
Ik kan je nu alleen maar heel veel sterkte wensen in deze o zo moeilijke tijd. Ik weet precies hoe wanhopig je je voelt en hoe je je vastklampt aan hem omdat je hem niet kwijt wilt. Als ik er nu aan terug denk, voel ik de paniek van toen ook weer door mijn keel gieren.
duet
Ik heb net vakantie gehad en zag je topic nu net pas. Ik heb hetzelfde als jij meegemaakt. Mijn moeder sukkelde al een poos met haar gezondheid, maar er werd steeds niks gevonden..... en toen van de ene op de andere dag terminale kanker, al zo erg dat er gewoon helemaal niks meer gedaan kon worden. 11 Weken later was ze dood. Ik was net bevallen van mijn eerste kindje, was net die week weer voor het eerst gaan werken. Ik ben elf weken lang twee keer per week naar mijn ouders op en neer gereden (woonde een eindje uit de buurt) en heb gedaan wat ik kon. Mijn pa was zo lam geslagen dat hij niks uit zijn handen kreeg, dus ik deed huishoudelijk werk, de boodschappen, zat aan het bed van mijn moeder, liet haar voor zover dat ging, genieten van mijn baby. Helaas was ze zo ontzettend ziek dat ze alleen maar in bed heeft gelegen. Ons wilde ze niet tot last zijn dus ze heeft nooit met ons gesproken over haar ziekte en haar naderende dood. Wij zijn met een heleboel onmacht en vragen blijven zitten. Ik was helemaal total loss na die elf weken, zowel fysiek als psychisch helemaal op. Voor mijn dochtertje wilde ik echter de draad meteen weer oppakken waardoor ik een jaar na het overlijden van mijn moeder een burn out kreeg. Pas toen kwam ik toe aan rouwverwerking. Mijn vader is nog geen twee maanden geleden enigszins onverwacht overleden. Ik heb het idee dat ik nu wel meer en beter aan rouwverwerking toe kom, ook omdat ik met hem (een beetje) heb kunnen praten over wat hem bezighield.
Ik kan je als tip geven: praat met je vader over zijn ziekte en zijn overlijden als hij daar aan toe is. Het zal jou en hem helpen. Echt samen naar het afscheid toe werken. Mijn moeder heeft zich tot het laatste verzet tegen haar overlijden, wilde geen afscheid van deze wereld nemen, wilde bij ons blijven. Helaas hebben wij er nooit over kunnen praten en haar ook niet gerust kunnen stellen. Ik heb daar nu nog verdriet van.
Ik kan je nu alleen maar heel veel sterkte wensen in deze o zo moeilijke tijd. Ik weet precies hoe wanhopig je je voelt en hoe je je vastklampt aan hem omdat je hem niet kwijt wilt. Als ik er nu aan terug denk, voel ik de paniek van toen ook weer door mijn keel gieren.
duet
vrijdag 17 oktober 2008 om 20:53
Hier ben ik weer, we zijn dus naar de longrts geweest en die wond er geen doekjes om, het is een somer vooruitzicht, dat zei hij en veel met elkaar praten en steun zoeken samen.
De tumor was al erg groot, erg ver gevorderd!
Het rare is dat ik vrij nuchter ben nu, dat zei ik ook tegen die arts na een week van de wereld te zijn geweest.
Dat is volgens hem een normale reactie.
Ring, hoe is het met jou vader, hij heeft nu zijn eerste chemo er toch op zitten?
Hoe gaat het met hem, veel sterkte, ik denk aan je.
Vandaag weer nieuwe nagels 'gekocht', dat ziet er nu ook een beetje beter uit.
Dat doet me dan weer ff goed, ik heb dan het gevoel dat ik het allemaal weer wat beter aankan.
Wat ik helemaal vreselijk vindt en vraag ik ook een beetje aan duet.
Mijn vader accepteert het niet dat hij er over een half jaar niet meer is.
Aan de ene kant is dat zeer positief, zo kan hij goed de chemo aangaan, maar aan de andere kant wilt hij het niet inzien, dat snap ik ook wel weer, omdat ik het ook niet kan accepteren, maar ik ben er over bv 6 maanden nog wel.
Moet ik daar met hem over praten dat hij het wel moet gaan inzien dat er een kans is dat hij dat halve jaar niet eens gaat redden?
van het weekeinde gaan we de spullen verdelen, nu is hij nog bij en dat geeft hem dan ook rust, ik heb nog een zus, we gaan dan met zijn drieeen om de tafel zitten, de financiele zaken zal ik op me nemen, zolang hij dat zelf kan zal hij dat ook blijven doen.
Dan hoeft hij zich daar geen zorgen meer over te maken.
Het is zo raar, nu ik dat opschrijf voel ik daar weinig bij, ik ben zo bang dat ik binnenkort helemaal instort.
Ik ben normaal niet zo koel, dit is ook de tweede dag dat ik niet moet huilen, vanochtend wel even, toen ieman vroeg of het goed met me ging, omdat ik zo stil was.
Meiden, ik ga even roken, ik zie er als een berg tegenop voor woensdag, maar aan de andere kant, blij omdat het zo snel gebeurt!
De tumor was al erg groot, erg ver gevorderd!
Het rare is dat ik vrij nuchter ben nu, dat zei ik ook tegen die arts na een week van de wereld te zijn geweest.
Dat is volgens hem een normale reactie.
Ring, hoe is het met jou vader, hij heeft nu zijn eerste chemo er toch op zitten?
Hoe gaat het met hem, veel sterkte, ik denk aan je.
Vandaag weer nieuwe nagels 'gekocht', dat ziet er nu ook een beetje beter uit.
Dat doet me dan weer ff goed, ik heb dan het gevoel dat ik het allemaal weer wat beter aankan.
Wat ik helemaal vreselijk vindt en vraag ik ook een beetje aan duet.
Mijn vader accepteert het niet dat hij er over een half jaar niet meer is.
Aan de ene kant is dat zeer positief, zo kan hij goed de chemo aangaan, maar aan de andere kant wilt hij het niet inzien, dat snap ik ook wel weer, omdat ik het ook niet kan accepteren, maar ik ben er over bv 6 maanden nog wel.
Moet ik daar met hem over praten dat hij het wel moet gaan inzien dat er een kans is dat hij dat halve jaar niet eens gaat redden?
van het weekeinde gaan we de spullen verdelen, nu is hij nog bij en dat geeft hem dan ook rust, ik heb nog een zus, we gaan dan met zijn drieeen om de tafel zitten, de financiele zaken zal ik op me nemen, zolang hij dat zelf kan zal hij dat ook blijven doen.
Dan hoeft hij zich daar geen zorgen meer over te maken.
Het is zo raar, nu ik dat opschrijf voel ik daar weinig bij, ik ben zo bang dat ik binnenkort helemaal instort.
Ik ben normaal niet zo koel, dit is ook de tweede dag dat ik niet moet huilen, vanochtend wel even, toen ieman vroeg of het goed met me ging, omdat ik zo stil was.
Meiden, ik ga even roken, ik zie er als een berg tegenop voor woensdag, maar aan de andere kant, blij omdat het zo snel gebeurt!
vrijdag 17 oktober 2008 om 21:46
Jonnie, dat is denk ik echt deel van het verwerkingsproces bij je vader. De diagnose is hem ook rauw op zijn dak komen vallen, en daar moet hij ook aan wennen. Ik denk dat het besef vanzelf gaat komen, hoe naar ook. Dat is met mijn vader net zo.
De chemo is mijn vader goed doorgekomen. Maar een dag nadat hij is thuisgekomen (het was een opname van twee dagen) werd hij ineens benauwd tijdens een stukje lopen. Na lang... lang... lang... wachten op de SEH en talloze onderzoeken verder blijkt hij een longembolie te hebben (bloedpropjes in zijn longen). Ook zijn er wat afwijkende cellen gevonden, maar die worden hopelijk aangepakt met de chemo. De benauwdheid moet langzaamaan vanzelf overgaan met bloedverdunners. Hij hoefde niet te blijven in het ziekenhuis, gelukkig.
Ik hoop dat je een rustig weekend tegemoet gaat.
Maar man o man, wat een dag was het gisteren. Vol met spanning, emoties en wachten. Ik ben wel blij dat ik erbij was.
De chemo is mijn vader goed doorgekomen. Maar een dag nadat hij is thuisgekomen (het was een opname van twee dagen) werd hij ineens benauwd tijdens een stukje lopen. Na lang... lang... lang... wachten op de SEH en talloze onderzoeken verder blijkt hij een longembolie te hebben (bloedpropjes in zijn longen). Ook zijn er wat afwijkende cellen gevonden, maar die worden hopelijk aangepakt met de chemo. De benauwdheid moet langzaamaan vanzelf overgaan met bloedverdunners. Hij hoefde niet te blijven in het ziekenhuis, gelukkig.
Ik hoop dat je een rustig weekend tegemoet gaat.
Maar man o man, wat een dag was het gisteren. Vol met spanning, emoties en wachten. Ik ben wel blij dat ik erbij was.
vrijdag 17 oktober 2008 om 23:01
zaterdag 18 oktober 2008 om 00:20
Spoed Eisende Hulp betekent het. Sorry, ik werk in een ziekenhuis, dus ik gebruik misschien weleens een term die mensen buiten het ziekenhuis niet zo goed kennen.
Het komt zoals het komt. Het kan echt per dag verschillen. Zolang je maar niet je gevoel weg gaat stoppen, is het volgens mij normaal. Huilen, lachen en weet ik veel nog meer, kan er allemaal bij horen.
Met mij gaat het nu wel weer hoor, dank je. Lekker een avondje Grey's marathon houden, biertje drinken en niksen. Ik heb een verjaardag afgezegd, geen spijt van! En die vrienden begrepen wel waarom ik een keer liever thuis bleef.
Mijn vader is nog steeds benauwd, maar weet nu dat het niet erger gaat worden. Dus hij raakt niet in paniek als het weer gebeurt.
Het komt zoals het komt. Het kan echt per dag verschillen. Zolang je maar niet je gevoel weg gaat stoppen, is het volgens mij normaal. Huilen, lachen en weet ik veel nog meer, kan er allemaal bij horen.
Met mij gaat het nu wel weer hoor, dank je. Lekker een avondje Grey's marathon houden, biertje drinken en niksen. Ik heb een verjaardag afgezegd, geen spijt van! En die vrienden begrepen wel waarom ik een keer liever thuis bleef.
Mijn vader is nog steeds benauwd, maar weet nu dat het niet erger gaat worden. Dus hij raakt niet in paniek als het weer gebeurt.
zaterdag 18 oktober 2008 om 08:49
Goedemorgen,
Als ik jullie verhalen lees herken ik helemaal het gevoel van paniek, overdonderd zijn en bijna 'gek" worden van alle emoties die je overvallen. Ik probeer nu na elke uitslag bewust een dagdeel in te plannen dat ik iets voor mezelf doe. Ja, dat betekent dus ook dat ik minder op mijn werk ben. Daar heb ik me echt overheen moeten zetten. De huisarts zei heel duidelijk "je gezin draait altijd door, daar is geen rust. Dus dan moet je je rust pakken door iets minder te werken". Op die momenten ga ik fietsen met m'n dochter enz. Als ik die tijd niet neem ben ik bang dat ik bij wijze van doordraai en dat kan nu niet.
En ja, dat heel rustig vertellen is heel herkenbaar. Ik kan soms totaal zonder emotie vertellen dat mijn moeder doodziek is. Volgens mij is dat zelfbescherming. ook wil ik niet aan iedereen mijn emotie laten zien. Gek toch wat deze situatie allemaal met je kan doen. Het troost me wel als ik jullie stukjes lees omdat ik nu besef dat het niet raar is dat ik af en toe bang voor alle emoties die ik voel.Meiden sterkte.
Als ik jullie verhalen lees herken ik helemaal het gevoel van paniek, overdonderd zijn en bijna 'gek" worden van alle emoties die je overvallen. Ik probeer nu na elke uitslag bewust een dagdeel in te plannen dat ik iets voor mezelf doe. Ja, dat betekent dus ook dat ik minder op mijn werk ben. Daar heb ik me echt overheen moeten zetten. De huisarts zei heel duidelijk "je gezin draait altijd door, daar is geen rust. Dus dan moet je je rust pakken door iets minder te werken". Op die momenten ga ik fietsen met m'n dochter enz. Als ik die tijd niet neem ben ik bang dat ik bij wijze van doordraai en dat kan nu niet.
En ja, dat heel rustig vertellen is heel herkenbaar. Ik kan soms totaal zonder emotie vertellen dat mijn moeder doodziek is. Volgens mij is dat zelfbescherming. ook wil ik niet aan iedereen mijn emotie laten zien. Gek toch wat deze situatie allemaal met je kan doen. Het troost me wel als ik jullie stukjes lees omdat ik nu besef dat het niet raar is dat ik af en toe bang voor alle emoties die ik voel.Meiden sterkte.
zaterdag 18 oktober 2008 om 08:59
Ring, Jonnie en Teuntje, ik vind dit zo erg voor jullie.
Mijn vader is heel plotseling overleden en ik ben zo vreselijk bang dat er wat met mijn moeder gebeurd nu. Ik ben bang dat ik dan ook helemaal doordraai. Ik heb al geprobeerd om haar te laten beloven dat ze de komende 25 jaar niet ziek wordt of doodgaat . Dat is niet helemaal realistisch want ze is 65 jaar. En dat weet ik ook wel, maar het is mijn grootste angst nu.
Helpt het jullie een beetje om er hier over te schrijven?
Mijn vader is heel plotseling overleden en ik ben zo vreselijk bang dat er wat met mijn moeder gebeurd nu. Ik ben bang dat ik dan ook helemaal doordraai. Ik heb al geprobeerd om haar te laten beloven dat ze de komende 25 jaar niet ziek wordt of doodgaat . Dat is niet helemaal realistisch want ze is 65 jaar. En dat weet ik ook wel, maar het is mijn grootste angst nu.
Helpt het jullie een beetje om er hier over te schrijven?
zaterdag 18 oktober 2008 om 09:29
jonnie,
Ik denk dat je mee moet gaan in de emoties van je pa. Op dit moment wil hij nog niet geloven dat hij over een half jaar er misschien wel niet meer is. Laat hem bepalen waarover hij wil praten en probeer hem daar in te steunen. Natuurlijk kun je wel aan hem vertellen waar jij mee zit en dus ook met je angst dat hij komt te overlijden. Het is een proces waarin jullie samen in gaan en afhankelijk van hoe het met hem zal gaan de komende tijd, zullen de gesprekken gaan over dingen die er dan toe doen.
Mijn moeder kreeg haar diagnose te horen en zei een ding: als dit zo is, dan accepteer ik dit. Ze heeft er nooit meer een woord over gezegd. Ik heb een keer geprobeerd erover te praten, maar daar werd ze zo emotioneel van dat ze vreselijk moest overgeven. Toen durfde ik natuurlijk helemaal niet meer. Eigenlijk heb ik dus ook nooit echt afscheid genomen van haar omdat er gewoon niet over gepraat werd. En daar heb ik het nu nog moeilijk mee.
Ik denk dat je mee moet gaan in de emoties van je pa. Op dit moment wil hij nog niet geloven dat hij over een half jaar er misschien wel niet meer is. Laat hem bepalen waarover hij wil praten en probeer hem daar in te steunen. Natuurlijk kun je wel aan hem vertellen waar jij mee zit en dus ook met je angst dat hij komt te overlijden. Het is een proces waarin jullie samen in gaan en afhankelijk van hoe het met hem zal gaan de komende tijd, zullen de gesprekken gaan over dingen die er dan toe doen.
Mijn moeder kreeg haar diagnose te horen en zei een ding: als dit zo is, dan accepteer ik dit. Ze heeft er nooit meer een woord over gezegd. Ik heb een keer geprobeerd erover te praten, maar daar werd ze zo emotioneel van dat ze vreselijk moest overgeven. Toen durfde ik natuurlijk helemaal niet meer. Eigenlijk heb ik dus ook nooit echt afscheid genomen van haar omdat er gewoon niet over gepraat werd. En daar heb ik het nu nog moeilijk mee.
zaterdag 18 oktober 2008 om 12:47
Ik schrijf heel veel, dat helpt mij wel. Maar sowieso kan ik er ook goed over praten met iedereen. Ik kan alleen soms ook heel nuchter vertellen wat er aan de hand is, terwijl ik me natuurlijk niet zo voel. Ik hoop dat mensen begrijpen dat je niet altijd emotioneel bent/kunt zijn.
voor jullie allemaal.
voor jullie allemaal.
zaterdag 18 oktober 2008 om 14:23
Lieve Jonni,
Het klinkt misschien heel raar, maar de komende maanden is echt een periode dat je naar de dood toe gaat groeien (als je het toe laat tenminste). Zowel jij als je vader, ieder op zijn eigen manier.
Toen bij mijn moeder 3,5 jaar geleden terminale borstkanker werd geconstateerd waren we allemaal compleet lamgeslagen. Je voelt paniek, onmacht en enorm veel verdriet. Gek genoeg heb ik in deze eerste dagen niet veel gepraat met mijn moeder, maar juist veel met mijn partner en vrienden. Ik was te emotioneel om met haar over de ziekte te kunnen praten.
Na paar dagen bezinkt het een beetje en werd ik nuchterder. Vanaf die periode hebben we heel veel gepraat. Over hoe mijn moeder naar de kanker keek, wat ze voelde, wat wij voelden, hoe we nu verder gingen.
Mijn moeder was een hele sterke vrouw en heeft vanaf vrij vroeg er 'vrede' mee gehad dat ze zou komen te overleiden. Dat heeft ons ook enorm gehopen om de situatiue te accepteren.
We zijn heel bewust door gegaan met ons leven, waar mogenlijk. Geprobeerd de keuzes te maken die we anders ook gemaakt zou hebben en het leven niet te veel te laten beinvloeden door de kanker. Vooral geprobeert te genieten van het leven, ieder voor zich en met elkaar. Vooral geen dingen te laten omdat men vindt dat dat niet hoort of omdat men vindt dat je nu bij je moeder moet zijn. Echt doen wat voor ons het prettigst was. Zo zijn mijn zusje en ik alle 2 naar het buitenland geweest voor studie in deze periode, maar ook regelmatig de boel de boel gelaten om even bij haar te zijn.
Mijn moeder wilde vooral niet gezien worden als een ziek persoon, maar als de vrouw, de persoonlijkheid die ze was. Dat was voor haar heel belangrijk. Ze had een ziekte, maar ze was de ziekte niet. Ook is de ziekte niet alleen maar drama en verdriet. Het maakte haar en ons ook sterker. Het heeft ons laten zien wat we waarderen in het leven en hoe enorm je er van kan genieten.
Natuurlijk was de afgelopen 3,5 jaar een hele zware periode. Vooral naar het einde toe. Je ziet iemand aftakelen, pijn hebben, en veranderen terwijl je dat die persoon niet gunt. Ze kon namelijk aan het einde slecht praten en adem halen, niet eten en omdat het ook in de hersenen zat begon ze ook te veranderen qua karaker.
Haar overlijden 2 maanden geleden was aan de ene kant dus ook een opluchting. Ze heeft nu rust en geen pijn meer. Haar lichaam houd haar niet meer gevangen. Natuurlijk had ik liever gehad dat ze nooit die ziekte kreeg en ik nu nog een moeder had, maar zo liep het niet.
De periode van ziekte heeft er vooral voor gezorgd dat de dood niet als een klap kwam. Hoe goed je je ook probeert voor te stellen hoe het zal zijn als ze er niet meer is, hoe je zal reageren, wat je zal voelen, de werkelijkheid is toch anders. Daar kun je je niet echt op voorbereiden.
Luister vooral goed naar jezelf. Waar heb jij behoefte aan en waaraan niet. Probeer veel te praten met je vader over zijn beleving van de ziekte, over het leven en over alles wat je nog van hem zou willen weten. Geniet vooral van alles dat je doet, samen en alleen.
Het is een beetje een lang verhaal geworden, maar ik hoop dat je er iets aan hebt.
Het klinkt misschien heel raar, maar de komende maanden is echt een periode dat je naar de dood toe gaat groeien (als je het toe laat tenminste). Zowel jij als je vader, ieder op zijn eigen manier.
Toen bij mijn moeder 3,5 jaar geleden terminale borstkanker werd geconstateerd waren we allemaal compleet lamgeslagen. Je voelt paniek, onmacht en enorm veel verdriet. Gek genoeg heb ik in deze eerste dagen niet veel gepraat met mijn moeder, maar juist veel met mijn partner en vrienden. Ik was te emotioneel om met haar over de ziekte te kunnen praten.
Na paar dagen bezinkt het een beetje en werd ik nuchterder. Vanaf die periode hebben we heel veel gepraat. Over hoe mijn moeder naar de kanker keek, wat ze voelde, wat wij voelden, hoe we nu verder gingen.
Mijn moeder was een hele sterke vrouw en heeft vanaf vrij vroeg er 'vrede' mee gehad dat ze zou komen te overleiden. Dat heeft ons ook enorm gehopen om de situatiue te accepteren.
We zijn heel bewust door gegaan met ons leven, waar mogenlijk. Geprobeerd de keuzes te maken die we anders ook gemaakt zou hebben en het leven niet te veel te laten beinvloeden door de kanker. Vooral geprobeert te genieten van het leven, ieder voor zich en met elkaar. Vooral geen dingen te laten omdat men vindt dat dat niet hoort of omdat men vindt dat je nu bij je moeder moet zijn. Echt doen wat voor ons het prettigst was. Zo zijn mijn zusje en ik alle 2 naar het buitenland geweest voor studie in deze periode, maar ook regelmatig de boel de boel gelaten om even bij haar te zijn.
Mijn moeder wilde vooral niet gezien worden als een ziek persoon, maar als de vrouw, de persoonlijkheid die ze was. Dat was voor haar heel belangrijk. Ze had een ziekte, maar ze was de ziekte niet. Ook is de ziekte niet alleen maar drama en verdriet. Het maakte haar en ons ook sterker. Het heeft ons laten zien wat we waarderen in het leven en hoe enorm je er van kan genieten.
Natuurlijk was de afgelopen 3,5 jaar een hele zware periode. Vooral naar het einde toe. Je ziet iemand aftakelen, pijn hebben, en veranderen terwijl je dat die persoon niet gunt. Ze kon namelijk aan het einde slecht praten en adem halen, niet eten en omdat het ook in de hersenen zat begon ze ook te veranderen qua karaker.
Haar overlijden 2 maanden geleden was aan de ene kant dus ook een opluchting. Ze heeft nu rust en geen pijn meer. Haar lichaam houd haar niet meer gevangen. Natuurlijk had ik liever gehad dat ze nooit die ziekte kreeg en ik nu nog een moeder had, maar zo liep het niet.
De periode van ziekte heeft er vooral voor gezorgd dat de dood niet als een klap kwam. Hoe goed je je ook probeert voor te stellen hoe het zal zijn als ze er niet meer is, hoe je zal reageren, wat je zal voelen, de werkelijkheid is toch anders. Daar kun je je niet echt op voorbereiden.
Luister vooral goed naar jezelf. Waar heb jij behoefte aan en waaraan niet. Probeer veel te praten met je vader over zijn beleving van de ziekte, over het leven en over alles wat je nog van hem zou willen weten. Geniet vooral van alles dat je doet, samen en alleen.
Het is een beetje een lang verhaal geworden, maar ik hoop dat je er iets aan hebt.
zaterdag 18 oktober 2008 om 22:55
Ring, ja dat is zo vreemd, dat heb ik ook zo, dat emotieloze, vind dat raar, van mijzelf.
Ik kan er gelukkig ook goed over praten, ben ook geen binnenvetter.
Bloemenmeisje, ja daar ben ik vreselijk bang voor dat aftakelen van mijn pa, maar 3.5 jaar dat is wel lang, zo moeilijk allemaal, ik wil hem ook lang bij me houden, maar aan de andere kant wil ik hem niet zien lijden, zo tegenstrijdig hé.
Duet, ja vreselijk al je er niet over hebt kunnen praten, ik zou dat dan ook niet meer durven als mijn pa zo emotioneel zou reageren. Ik praat veel met hem, vrag vaak oe hij zich voelt, maar altijd zegt hij: goed hoor!
Lapin, ja ik herken je angst, mijn moeder is 14 jaar onverwachts overleden. Ik woonde net op mijzelf en had een (rot) vriendje, mijn moeder zag dat ik niet gelukkig wa en normaal belden wij 2 keer per dag, maar zij belde mij al een paar dagen niet meer.
Toen zei mijn vader dat zij merkte dat ik niet gelukkig was, ik zei dat ik dat wel was, en ik belde mijn moeder op. Toen ik dat gezegd had, zei ze: als jij gelukkig bent dan ben ik dat ook.
De volgende dag was ze overleden.
Ik ben zo verschrikkelijk blij dat ik toen gebeld had en haar nog gesproken had.
Daarom heb ik ook een soort angst, dat mijn man en mijn vader nooit weg moeten gaan als we een meningsverschil hebben.
Ik had een keer afgesproken met mijn pa, dat is ongeveer 4 jaar geleden, hij zou langskomen en hij kwam maar niet.
Ik op zijn mobiel bellen nam niemand op. Een paar uur later, belde hij op, ik in tranen omdat ik dacht dat hij dood was,(hij was op een feestje, was vergeten dat te zeggen, dat moest hij ha ha, dan wist ik waar hij was )pffffffffff als ik daar nog aan denk, en nu gaat het komen, door zo'n verschrikkelijke rotziekte.
Morgen weer naar mijn pa, dingen regelen, dan is dat al gedaan.
Meiden ik ben zo bang voor woensdag als de chemo gaat beginnen, dat hij er zo ziek kan worden.
Ik kan er gelukkig ook goed over praten, ben ook geen binnenvetter.
Bloemenmeisje, ja daar ben ik vreselijk bang voor dat aftakelen van mijn pa, maar 3.5 jaar dat is wel lang, zo moeilijk allemaal, ik wil hem ook lang bij me houden, maar aan de andere kant wil ik hem niet zien lijden, zo tegenstrijdig hé.
Duet, ja vreselijk al je er niet over hebt kunnen praten, ik zou dat dan ook niet meer durven als mijn pa zo emotioneel zou reageren. Ik praat veel met hem, vrag vaak oe hij zich voelt, maar altijd zegt hij: goed hoor!
Lapin, ja ik herken je angst, mijn moeder is 14 jaar onverwachts overleden. Ik woonde net op mijzelf en had een (rot) vriendje, mijn moeder zag dat ik niet gelukkig wa en normaal belden wij 2 keer per dag, maar zij belde mij al een paar dagen niet meer.
Toen zei mijn vader dat zij merkte dat ik niet gelukkig was, ik zei dat ik dat wel was, en ik belde mijn moeder op. Toen ik dat gezegd had, zei ze: als jij gelukkig bent dan ben ik dat ook.
De volgende dag was ze overleden.
Ik ben zo verschrikkelijk blij dat ik toen gebeld had en haar nog gesproken had.
Daarom heb ik ook een soort angst, dat mijn man en mijn vader nooit weg moeten gaan als we een meningsverschil hebben.
Ik had een keer afgesproken met mijn pa, dat is ongeveer 4 jaar geleden, hij zou langskomen en hij kwam maar niet.
Ik op zijn mobiel bellen nam niemand op. Een paar uur later, belde hij op, ik in tranen omdat ik dacht dat hij dood was,(hij was op een feestje, was vergeten dat te zeggen, dat moest hij ha ha, dan wist ik waar hij was )pffffffffff als ik daar nog aan denk, en nu gaat het komen, door zo'n verschrikkelijke rotziekte.
Morgen weer naar mijn pa, dingen regelen, dan is dat al gedaan.
Meiden ik ben zo bang voor woensdag als de chemo gaat beginnen, dat hij er zo ziek kan worden.
zondag 19 oktober 2008 om 10:17
Hoi Jonnie, mijn moeder overleed vrij plotseling, toen we net een week wisten dat ze ongeneeslijk ziek was. Ik was 30 en kon het niet geloven. Na haar overlijden vond ik het vooral erg voor mijn vader en heb mijn eigen verdriet weg gestopt. ik woonde zelf alleen en huilde soms in mijn eentje. Wel was ik blij voor mijn moeder dat ze geen lang ziekbed gehad heeft. Mijn vader overleed 12 jaar later aan ouderdom/dementie.Ik heb veel voor hem gedaan in die tijd maar vond het heel moeilijk om te zien dat hij zo aftakelde. Ik gunde hem zijn dood, hij wilde ook niet meer en de zijn dood had zelfs wel eerder mogen komen. Maar het gemis is er natuurlijk niet minder om. Ik had gelukkig nu wel een partner, eens chouder om tegen aan te huilen. Mijn zwager overleed in die tijd ook nog en een jaar later had ik een burnout. Die burnout had met verschillende zaken te maken maar wat bleek...het verdriet van mijn moeders overlijden kwam er in alle hevigheid uit. Je kan verdriet niet weg stoppen, je drukt het als een balletje onder water maar het komt altijd wel weer een keer boven ploppen.
Mijn advies aan jou is dus, laat je tranen komen wanneer ze willen komen. leg je dochter uit waarom je verdrietig bent (ik weet niet meer hoe oud ze is maar ook kleine kinderen begrijpen/voelen heel veel) je leert haar dan ook meteen dat het goed is om je verdriet te tonen. Maar geniet inderdaad ook van de mooie dingen. Maak veel foto's. Ik kwam er achter dat ik weinig foto's had van mijn moeder en sinds dien loop ik bij elke familie bijeenkomst met mijn fototoestel rond.Ook goed voor je dochter later om opa terug te zien.Zeg de dingen die je wil zeggen tegen je vader, of schrijf ze op en laat het hem lezen.Je kan hem niet dwingen het op jouw manier te doen, geef hem de ruimte om het op zijn manier te doen. Ik denk dat mannen misschien toch wat mindere praters zijn en hij zal zijn dochter waarschijnlijk ook willen beschermen.Ik wil je heel veel kracht wensen en ik hoop dat de tijd die jullie nog wel samen hebben toch nog heel fijn zal zijn, ondanks alle pijn en verdriet.
Mijn advies aan jou is dus, laat je tranen komen wanneer ze willen komen. leg je dochter uit waarom je verdrietig bent (ik weet niet meer hoe oud ze is maar ook kleine kinderen begrijpen/voelen heel veel) je leert haar dan ook meteen dat het goed is om je verdriet te tonen. Maar geniet inderdaad ook van de mooie dingen. Maak veel foto's. Ik kwam er achter dat ik weinig foto's had van mijn moeder en sinds dien loop ik bij elke familie bijeenkomst met mijn fototoestel rond.Ook goed voor je dochter later om opa terug te zien.Zeg de dingen die je wil zeggen tegen je vader, of schrijf ze op en laat het hem lezen.Je kan hem niet dwingen het op jouw manier te doen, geef hem de ruimte om het op zijn manier te doen. Ik denk dat mannen misschien toch wat mindere praters zijn en hij zal zijn dochter waarschijnlijk ook willen beschermen.Ik wil je heel veel kracht wensen en ik hoop dat de tijd die jullie nog wel samen hebben toch nog heel fijn zal zijn, ondanks alle pijn en verdriet.
zondag 19 oktober 2008 om 18:53
Lieve allemaal...
Ook ik zit op dit moment in hetzelfde schuitje.. Mijn schoonvader heeft uitgezaaide melanoomkanker. 2 Weken geleden hebben we te horen gekregen dat de kanker door zijn hele rug is uitgezaaid. Hij wordt ook niet meer beter. Hij heeft een doel voor ogen: in februari opa worden. De artsen denken dat dat een reeël doel is.
Hij gaat nu zo ontzettend hard achteruit... Misschien zijn het naweeën van het bestralen en de chemokuur die hij nu nog krijgt. Maar zijn benen willen niet meer. Hij kan niet meer lopen en heeft dus constant zorg nodig. Sinds vrijdagmiddag is hij opgenomen op een unit voor stervende mensen. Een paliatieve unit. Hij heeft hier zijn eigen woonkamer/keuken enz. We kunnen m opzoeken wanneer we willen. Het is de bedoeling dat mijn schoonmoeder even bij kan komen, en mijn schoonvader ook. En dat ie dan daarna weer naar huis gaat. Maar zelfs met de meest uitgebreidde thuiszorg is dat niet mogelijk. En hij denkt zelf ook dat hij daar gaat sterven.
Het is zoooo moeilijk om hem zo ziek en onrustige te zien... Hij is in de war, praat moeilijk, wil vooral veel slapen.. Het gaat onzettend snel allemaal. Iedereen is ontzettend verdrietig. In zijn bijzijn lachen we vooral, genieten optimaal van het samen zijn. Herinneringen ophalen, enz. Maar als we dan weer thuiskomen... Staat er een leeg bed in de woonkamer, het is stil... Wetende dat hij waarschijnlijk niet meer thuiskomt... Vriend studeert 3uur hier vandaan, dus kan m niet opzoeken om m even een knuffel te geven. Alles maakt dat t een slopende tijd is en wordt. Vrijdag wordt bepaald of hij fit genoeg is voor zijn 2e chemokuur (van de 3, om de 3 weken, levensrekkend) maar ik zie het somber in........
Ik denk dat we elkaar wel tot steun kunnen zijn.. Elkaar tips geven om er een zo mooi mogelijke tijd van te gaan maken.
Lieve allemaal, sterkte en kracht gewenst voor de gene die het nu nodig hebben.
Liefs Juul.
Ook ik zit op dit moment in hetzelfde schuitje.. Mijn schoonvader heeft uitgezaaide melanoomkanker. 2 Weken geleden hebben we te horen gekregen dat de kanker door zijn hele rug is uitgezaaid. Hij wordt ook niet meer beter. Hij heeft een doel voor ogen: in februari opa worden. De artsen denken dat dat een reeël doel is.
Hij gaat nu zo ontzettend hard achteruit... Misschien zijn het naweeën van het bestralen en de chemokuur die hij nu nog krijgt. Maar zijn benen willen niet meer. Hij kan niet meer lopen en heeft dus constant zorg nodig. Sinds vrijdagmiddag is hij opgenomen op een unit voor stervende mensen. Een paliatieve unit. Hij heeft hier zijn eigen woonkamer/keuken enz. We kunnen m opzoeken wanneer we willen. Het is de bedoeling dat mijn schoonmoeder even bij kan komen, en mijn schoonvader ook. En dat ie dan daarna weer naar huis gaat. Maar zelfs met de meest uitgebreidde thuiszorg is dat niet mogelijk. En hij denkt zelf ook dat hij daar gaat sterven.
Het is zoooo moeilijk om hem zo ziek en onrustige te zien... Hij is in de war, praat moeilijk, wil vooral veel slapen.. Het gaat onzettend snel allemaal. Iedereen is ontzettend verdrietig. In zijn bijzijn lachen we vooral, genieten optimaal van het samen zijn. Herinneringen ophalen, enz. Maar als we dan weer thuiskomen... Staat er een leeg bed in de woonkamer, het is stil... Wetende dat hij waarschijnlijk niet meer thuiskomt... Vriend studeert 3uur hier vandaan, dus kan m niet opzoeken om m even een knuffel te geven. Alles maakt dat t een slopende tijd is en wordt. Vrijdag wordt bepaald of hij fit genoeg is voor zijn 2e chemokuur (van de 3, om de 3 weken, levensrekkend) maar ik zie het somber in........
Ik denk dat we elkaar wel tot steun kunnen zijn.. Elkaar tips geven om er een zo mooi mogelijke tijd van te gaan maken.
Lieve allemaal, sterkte en kracht gewenst voor de gene die het nu nodig hebben.
Liefs Juul.
zondag 19 oktober 2008 om 22:42
Juul jouw verhaal klinkt als mijn verhaal. Ook je schoonvader en hij zou ook in februari (voor de tweede keer) opa worden van ons tweede kind. Mijn schoonvader ging na zijn eerste chemo ineens zo hard achteruit. Hij heeft nog een paar dagen geleefd en ik toen gestorven. We wisten toen een maand dat hij ongeneeslijk ziek was. Hij wilde zo graag zijn kleinkind zien in februari. Toen we al een beetje gingen vrezen dat hij het niet zo gaan halen, had ik al helemaal bedacht dat we bij de 20 weken echo het geslacht voor hem in een envelop zouden laten doen en dan met de namen enzo. Maar zelfs dat heeft hij niet gehaald.
Moeilijk is het he? Ook al was het maar kort, ik vond het zo vreselijk moeilijk om hem zo ziek te zien. Hij was gedeeltijk incontinent (kon nauwelijks meer lopen, hij was niet snel genoeg bij de wc) en dus droeg hij een luier. Hij was broodmager geworden en hij had overal pijn. Het was zo'n sterke man en zoals hij de laatste dagen was Ik had echt nog nooit zoiets zieligs gezien.
Jonnie, sorry misschien wil je dit soort dingen helemaal niet lezen. Sorry.
Moeilijk is het he? Ook al was het maar kort, ik vond het zo vreselijk moeilijk om hem zo ziek te zien. Hij was gedeeltijk incontinent (kon nauwelijks meer lopen, hij was niet snel genoeg bij de wc) en dus droeg hij een luier. Hij was broodmager geworden en hij had overal pijn. Het was zo'n sterke man en zoals hij de laatste dagen was Ik had echt nog nooit zoiets zieligs gezien.
Jonnie, sorry misschien wil je dit soort dingen helemaal niet lezen. Sorry.
Is there anyway I can get it off my fingers quickly without betraying my cool exterior?
maandag 20 oktober 2008 om 13:22
Julia, ik lees jouw verhaal met tranen in mijn ogen. Mijn moeder heeft ook uitgezaaide melanoomkanker maar wij krijgen te horen dat chemo niet werkt omdat deze vorm van kanker bestand is tegen chemo?!
Het raakt me vreselijk om alle verhalen te lezen omdat ik weet dat dit mijn moeder dus ook nog te wachten staat.
Eranma, slimme tip wat betreft de foto's!
Het raakt me vreselijk om alle verhalen te lezen omdat ik weet dat dit mijn moeder dus ook nog te wachten staat.
Eranma, slimme tip wat betreft de foto's!
