Psyche
alle pijlers
Mijn vader komt te overlijden
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:05
Hallo,
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
maandag 20 oktober 2008 om 13:43
Jonnie & alle anderen:
Ook mijn moeder is ziek, heeft lymfeklierkanker en zal niet meer beter worden.
We weten dit nu vanaf mei, ze heeft inmiddels haar 6e chemo achter de rug om te rekken.
Teuntje; ik herken zoveel in je stukjes. Het begin van ongeloof, verdriet en het niet kunnen accepteren. En nu eigenlijk alweer de gewenning, en dat het leven alweer een stuk gewoner is en dat kanker bij je leven hoort..
Jonnie; de tranen zaten mij ook zo hoog, toen ik las dat je gewoon niet zonder je vader kunt..
Ik heb dat ook, ik kan niet zonder mijn moeder. Vooral in het begin, toen we totaal onverwachts (bij toeval..) erachter kwamen dat ze zo ziek was.
Van die gedachte, dat ik zonder m'n moeder verder moet, daar kon ik wel van spugen. Lichamelijk die machteloosheid voelen..
Nu we hier dus een tijd verder zijn, en mijn moeders chemo heel goed aanslaat, en ze ook snel weer na iedere kuur hersteld. Is het soms alsof het er niet is. En die momenten zijn ook heerlijk, maar ook die momenten dat je beseft dat ze wel ziek is en dat ieder moment een herinnering is. Dat je lol hebt met elkaar, of dat je die extra knuffel geeft en zegt dat je van elkaar houdt.
Toevallig nog een discussie gehad met schoonmoeder, over de feestdagen. Schoonmoeder had aangegeven dat ze het zeer op prijs zou stellen als we bij haar kwamen eten 1e kerstdag. Omdat we vorig jaar bij hun de brunch hadden en avondeten bij mijn ouders.
Nou wat dacht je ervan dat ik deze kerst bij mijn moeder ben? Ik ga wel naar m'n schoonouders toe, maar alleen even de brunch en dan lekker naar m'n eigen familie toe.
Schoonmoeder was even 'vergeten' dat dit natuurlijk wel heel belangrijk voor mij zou zijn.
Ik schrijf dit nu op zodat je ook kan zien, dat mijn moeder zo goed op de chemo's reageert, dat de mensen die er iets verder van af staan weleens vergeten hoe ziek ze is.
En dat het dus best zo kan zijn dat ook jou vader goed op de chemo's kan reageren, en misschien de laatste tijd van zijn leven nog pijnvrij kan beleven.
Ring: hoe is het nu met je vaders benauwdheid?
Iedereen hier, heel veel sterkte..
Ook mijn moeder is ziek, heeft lymfeklierkanker en zal niet meer beter worden.
We weten dit nu vanaf mei, ze heeft inmiddels haar 6e chemo achter de rug om te rekken.
Teuntje; ik herken zoveel in je stukjes. Het begin van ongeloof, verdriet en het niet kunnen accepteren. En nu eigenlijk alweer de gewenning, en dat het leven alweer een stuk gewoner is en dat kanker bij je leven hoort..
Jonnie; de tranen zaten mij ook zo hoog, toen ik las dat je gewoon niet zonder je vader kunt..
Ik heb dat ook, ik kan niet zonder mijn moeder. Vooral in het begin, toen we totaal onverwachts (bij toeval..) erachter kwamen dat ze zo ziek was.
Van die gedachte, dat ik zonder m'n moeder verder moet, daar kon ik wel van spugen. Lichamelijk die machteloosheid voelen..
Nu we hier dus een tijd verder zijn, en mijn moeders chemo heel goed aanslaat, en ze ook snel weer na iedere kuur hersteld. Is het soms alsof het er niet is. En die momenten zijn ook heerlijk, maar ook die momenten dat je beseft dat ze wel ziek is en dat ieder moment een herinnering is. Dat je lol hebt met elkaar, of dat je die extra knuffel geeft en zegt dat je van elkaar houdt.
Toevallig nog een discussie gehad met schoonmoeder, over de feestdagen. Schoonmoeder had aangegeven dat ze het zeer op prijs zou stellen als we bij haar kwamen eten 1e kerstdag. Omdat we vorig jaar bij hun de brunch hadden en avondeten bij mijn ouders.
Nou wat dacht je ervan dat ik deze kerst bij mijn moeder ben? Ik ga wel naar m'n schoonouders toe, maar alleen even de brunch en dan lekker naar m'n eigen familie toe.
Schoonmoeder was even 'vergeten' dat dit natuurlijk wel heel belangrijk voor mij zou zijn.
Ik schrijf dit nu op zodat je ook kan zien, dat mijn moeder zo goed op de chemo's reageert, dat de mensen die er iets verder van af staan weleens vergeten hoe ziek ze is.
En dat het dus best zo kan zijn dat ook jou vader goed op de chemo's kan reageren, en misschien de laatste tijd van zijn leven nog pijnvrij kan beleven.
Ring: hoe is het nu met je vaders benauwdheid?
Iedereen hier, heel veel sterkte..
maandag 20 oktober 2008 om 14:04
Ik herken wat Teuntje schrijft ook heel erg.
Mijn schoonmoeder is een maand geleden plotseling overleden, en wij (mister M. en ik) zijn er verbaasd over hoe "zakelijk" we er soms over kunnen zijn. Ook hier komt dat voort uit het naar -bepaalde- mensen niet willen laten zien hoeveel verdriet je hebt.
Op andere momenten zijn we juist super emotioneel. De tranen zitten nog erg hoog.
Het rare is ook dat we lang sterk hebben kunnen zijn, zodat belangrijke dingen als de begrafenis goed geregeld konden worden. Daarna was het ook helemaal op, en nog steeds zijn we niet helemaal de oude.
Ik kan jullie aanraden om zoveel mogelijk te praten, foto's te maken, eventueel zo'n "pap-vertel-eens" boek (samen?) in te vullen. Omdat mijn schoonmoeder plotseling en veel te jong overleed zijn er nu allemaal dingen die we nog hadden willen weten, en verhalen die we hadden willen horen. Mijn man heeft heel veel troost van de foto's, hij bekijkt die veel.
Mijn schoonmoeder is een maand geleden plotseling overleden, en wij (mister M. en ik) zijn er verbaasd over hoe "zakelijk" we er soms over kunnen zijn. Ook hier komt dat voort uit het naar -bepaalde- mensen niet willen laten zien hoeveel verdriet je hebt.
Op andere momenten zijn we juist super emotioneel. De tranen zitten nog erg hoog.
Het rare is ook dat we lang sterk hebben kunnen zijn, zodat belangrijke dingen als de begrafenis goed geregeld konden worden. Daarna was het ook helemaal op, en nog steeds zijn we niet helemaal de oude.
Ik kan jullie aanraden om zoveel mogelijk te praten, foto's te maken, eventueel zo'n "pap-vertel-eens" boek (samen?) in te vullen. Omdat mijn schoonmoeder plotseling en veel te jong overleed zijn er nu allemaal dingen die we nog hadden willen weten, en verhalen die we hadden willen horen. Mijn man heeft heel veel troost van de foto's, hij bekijkt die veel.
maandag 20 oktober 2008 om 19:02
Hoi meiden, er is inderdaad een soort boek in omloop wat je samen met je vader of moeder kunt invoelen. Over van alles en nog wat, bv wat hun lievelingskleur is, wat ze graag eten maar ook bv iets over jouw geboort. Allemaal dingen die je na hun dood niet meer kan vragen. ik heb helaas niet zo'n boek van mijn ouders maar had het graag willen hebben.
maandag 20 oktober 2008 om 20:44
Hallo,mijn zus en ik zijn dus zondag naar mijn vader toegegaan en we hebben een aantal dingen opgeschreven en alemaal ondertekend. Nu is mijn vader nog goed en is het ook geen belasting voor hem. Het is zeker vreemd dat je er dan zo zakelijk over doet.
En woensdag gaat de eerste chemokuur van start, ben er bang voor, maar ik lees nu een positef bericht dat het ook aan kan slaan ols Mette Mare,maar bij jullie is het ook levensverlengend als ik het zo lees, ik hoop toch zo dat het aanslaat en dat hij nog een behoorlijke tijd gaat stilstaan.
Had vanochtend weer ff een huilbui en nu gaat het wel weer.
Ja, alles gaat gewoon door, kind naar school en werk etc.
Mijn vader woont alleen en mijn zus woont 5 minuten bij hem vandaan en ik 8 km, maar met de auto ben je er zo gelukkig.
Vanavond was hij hier weer ff, komt hij gewoon om een bakje koffie.
Ik zei nog tegen hem dat ik morgenavond wil komen, maar hij wou lekker tv kijken (sport)
Dat is ook zijn ontspanning.
Ik leef ook allemaal met jullie mee, ik lees vreselijke dingen, je kan het je gewoon niet voorstellen dat zulke dingen gebeuren en toch gebeurt het.
Meiden, ik wens jullie van mijn kant ook veel sterkte.
Morgen ben ik er weer.
En woensdag gaat de eerste chemokuur van start, ben er bang voor, maar ik lees nu een positef bericht dat het ook aan kan slaan ols Mette Mare,maar bij jullie is het ook levensverlengend als ik het zo lees, ik hoop toch zo dat het aanslaat en dat hij nog een behoorlijke tijd gaat stilstaan.
Had vanochtend weer ff een huilbui en nu gaat het wel weer.
Ja, alles gaat gewoon door, kind naar school en werk etc.
Mijn vader woont alleen en mijn zus woont 5 minuten bij hem vandaan en ik 8 km, maar met de auto ben je er zo gelukkig.
Vanavond was hij hier weer ff, komt hij gewoon om een bakje koffie.
Ik zei nog tegen hem dat ik morgenavond wil komen, maar hij wou lekker tv kijken (sport)
Dat is ook zijn ontspanning.
Ik leef ook allemaal met jullie mee, ik lees vreselijke dingen, je kan het je gewoon niet voorstellen dat zulke dingen gebeuren en toch gebeurt het.
Meiden, ik wens jullie van mijn kant ook veel sterkte.
Morgen ben ik er weer.
maandag 20 oktober 2008 om 20:54
Lieve allemaal,
Wat een maandag.. Ben emotie-moe, weet niet of jullie dat gevoel kennen. Alles kost moeite, moet om t minste of geringste huilen en je hoopt dat de dag snel voorbij gaat. Kan alleen nog maar beter worden...
@Frans3: Ik ben zelf niet zwanger, mijn schoonzus krijgt een kindje. Een meisje. Dat heeft ze gelukkig al wel kunnen vertellen. Het feit dat mijn schoonvader het "opa-worden" als levensdoel ziet, maakt t voor haar wel zwaar. Het mooiste moment in haar leven gaat gepaard met een van de verdrietigste momenten.. Wat moet dat vreselijk voor je geweest zijn... Misschien is de chemo te zwaar geweest voor jouw schoonvader. Mijn schoonvader had vandaag een betere dag dan gister. Hij was wat meer wakker, kon wat makkelijker praten. Misschien heeft dat inderdaad ook aan de chemo gelegen...
@ Mette Mare: Wat heerlijk om te lezen dat iemand ook een heerlijke pijnvrije bonustijd kan hebben. Dat geeft wel weer een beetje licht in de duisternis. Ik probeer overal altijd het positieve uit te halen. Maar na klap, na klap, na klap is er weinig positiefs meer te bedenken. Jouw woorden geven me even een goed gevoel, dankjewel.
@Teuntje, bij mijn schoonvader is het begonnen op zijn huid, onschuldig bultje, daarna uitgezaaid naar zijn hersenen (geopereerd, zag er goed uit allemaal, veel goede hoop) en vervolgens uitgezaaid naar zijn hele rug (het vlies dat om alle wervels zit, tot aan zijn staartbeen) Misschien dat t uitmaakt waar het zit, dat t wel of niet te rekken is met chemo?
Dat "Pap, vertel 's" boek klinkt geweldig!! Mijn schoonfamilie is alleen niet zo praterig op dat gebied. Mijn lieve vriend zou het niet aan zijn vader vragen. Is het misschien wat dat ik dat invul met mijn schoonvader, en als "kado" aan mijn vriend kan geven? Ik ben namelijk wel spraakzaam, en durf ook gevoelige onderwerpen aan te snijden (wel op mijn plaats, natuurlijk)
Fijne avond allemaal,
Dikke knuffel
Juul.
Wat een maandag.. Ben emotie-moe, weet niet of jullie dat gevoel kennen. Alles kost moeite, moet om t minste of geringste huilen en je hoopt dat de dag snel voorbij gaat. Kan alleen nog maar beter worden...
@Frans3: Ik ben zelf niet zwanger, mijn schoonzus krijgt een kindje. Een meisje. Dat heeft ze gelukkig al wel kunnen vertellen. Het feit dat mijn schoonvader het "opa-worden" als levensdoel ziet, maakt t voor haar wel zwaar. Het mooiste moment in haar leven gaat gepaard met een van de verdrietigste momenten.. Wat moet dat vreselijk voor je geweest zijn... Misschien is de chemo te zwaar geweest voor jouw schoonvader. Mijn schoonvader had vandaag een betere dag dan gister. Hij was wat meer wakker, kon wat makkelijker praten. Misschien heeft dat inderdaad ook aan de chemo gelegen...
@ Mette Mare: Wat heerlijk om te lezen dat iemand ook een heerlijke pijnvrije bonustijd kan hebben. Dat geeft wel weer een beetje licht in de duisternis. Ik probeer overal altijd het positieve uit te halen. Maar na klap, na klap, na klap is er weinig positiefs meer te bedenken. Jouw woorden geven me even een goed gevoel, dankjewel.
@Teuntje, bij mijn schoonvader is het begonnen op zijn huid, onschuldig bultje, daarna uitgezaaid naar zijn hersenen (geopereerd, zag er goed uit allemaal, veel goede hoop) en vervolgens uitgezaaid naar zijn hele rug (het vlies dat om alle wervels zit, tot aan zijn staartbeen) Misschien dat t uitmaakt waar het zit, dat t wel of niet te rekken is met chemo?
Dat "Pap, vertel 's" boek klinkt geweldig!! Mijn schoonfamilie is alleen niet zo praterig op dat gebied. Mijn lieve vriend zou het niet aan zijn vader vragen. Is het misschien wat dat ik dat invul met mijn schoonvader, en als "kado" aan mijn vriend kan geven? Ik ben namelijk wel spraakzaam, en durf ook gevoelige onderwerpen aan te snijden (wel op mijn plaats, natuurlijk)
Fijne avond allemaal,
Dikke knuffel
Juul.
maandag 20 oktober 2008 om 21:31
Het steunt mij enorm om al jullie berichten te lezen met daarin de o zo herkenbare gevoelens. Zo voel ik me veel minder alleen. Ja, hoe lief mijn vriend ook is, hij begrijpt mijn gevoel niet altijd even goed.
Julia, wat een geweldig idee als jij dat boek invult voor je vriend. Super hoor.
Weet je, sinds ik weet dat mijn moeder zo ziek is, weet ik ook pas echt wat leven bij de dag is. Bij elke moeilijke dag weet ik dat er morgen weer een nieuwe dag komt! En wat mij ook troost geeft is "in elke situatie brengt hoop je meer dan angst", en het ultieme troostmiddel is een heerlijke knuffel van m'n dochter.
Meiden, welterusten allemaal en probeer bij elke situatie ook iets positiefs te bedenken. Is makkelijk gezegd maar ik probeer het en het helpt me om ondanks alles toch goed te genieten van de mooie dingen van het leven.
Julia, wat een geweldig idee als jij dat boek invult voor je vriend. Super hoor.
Weet je, sinds ik weet dat mijn moeder zo ziek is, weet ik ook pas echt wat leven bij de dag is. Bij elke moeilijke dag weet ik dat er morgen weer een nieuwe dag komt! En wat mij ook troost geeft is "in elke situatie brengt hoop je meer dan angst", en het ultieme troostmiddel is een heerlijke knuffel van m'n dochter.
Meiden, welterusten allemaal en probeer bij elke situatie ook iets positiefs te bedenken. Is makkelijk gezegd maar ik probeer het en het helpt me om ondanks alles toch goed te genieten van de mooie dingen van het leven.
dinsdag 21 oktober 2008 om 10:46
quote:Julia2 schreef op 20 oktober 2008 @ 20:54:
Dat "Pap, vertel 's" boek klinkt geweldig!! Mijn schoonfamilie is alleen niet zo praterig op dat gebied. Mijn lieve vriend zou het niet aan zijn vader vragen. Is het misschien wat dat ik dat invul met mijn schoonvader, en als "kado" aan mijn vriend kan geven? Ik ben namelijk wel spraakzaam, en durf ook gevoelige onderwerpen aan te snijden (wel op mijn plaats, natuurlijk).
Dat zou ik zeker doen! Heel erg lief dat je dit wil doen, ik denk dat jouw vriend er erg blij mee zal zijn!
En ik weet niet of je filmpjes kunt maken, of anders de stem van je schoonvader kunt opnemen, dat zou ik ook zeker doen (misschien je schoonvader opnemen terwijl hij vertelt over vroeger/de kindertijd van jouw vriend?).
Dat "Pap, vertel 's" boek klinkt geweldig!! Mijn schoonfamilie is alleen niet zo praterig op dat gebied. Mijn lieve vriend zou het niet aan zijn vader vragen. Is het misschien wat dat ik dat invul met mijn schoonvader, en als "kado" aan mijn vriend kan geven? Ik ben namelijk wel spraakzaam, en durf ook gevoelige onderwerpen aan te snijden (wel op mijn plaats, natuurlijk).
Dat zou ik zeker doen! Heel erg lief dat je dit wil doen, ik denk dat jouw vriend er erg blij mee zal zijn!
En ik weet niet of je filmpjes kunt maken, of anders de stem van je schoonvader kunt opnemen, dat zou ik ook zeker doen (misschien je schoonvader opnemen terwijl hij vertelt over vroeger/de kindertijd van jouw vriend?).
dinsdag 21 oktober 2008 om 13:47
Lief zeg wat ik hier lees. Julia, ik zou het zeker doen als je vriend niet zo'n prater is. Duet en Lapin, bedankt voor jullie knuffel. Mette Mare, wat fijn dat je moeder zo goed op de chemo reageert.
Jonnie, spannende dag morgen. Ik hoop dat je vader het allemaal goed doorstaat. Moet hij blijven of mag hij weer naar huis?
Vandaag is dag 2 van de eerste chemokuur in kuuroord UMC. Ik hoop maar dat mijn vader niet nog zieker er van gaat worden. Zondag was hij zo lusteloos en moe. Hij hing tegen het misselijke aan. Sneu is dat. En dan ook nog die benauwdheid. Dat moet echt slijten, zodra de propjes oplossen gaat het beter. Maar dat kan wel even duren.
Jonnie, spannende dag morgen. Ik hoop dat je vader het allemaal goed doorstaat. Moet hij blijven of mag hij weer naar huis?
Vandaag is dag 2 van de eerste chemokuur in kuuroord UMC. Ik hoop maar dat mijn vader niet nog zieker er van gaat worden. Zondag was hij zo lusteloos en moe. Hij hing tegen het misselijke aan. Sneu is dat. En dan ook nog die benauwdheid. Dat moet echt slijten, zodra de propjes oplossen gaat het beter. Maar dat kan wel even duren.
dinsdag 21 oktober 2008 om 21:24
Vanaond toch naar mijn vader geweest, en als we dan zo zitten te praten dan kan ik niet geloven dat hij zo ernstig ziek is. Niet te bevatten gewoon.
Ring, mijn vader moet ook 2 nachten blijven, ik vind het zo erg van je vader, dat ie dan zo beroerd ervan is.
Ik ben zo zenuwachtig voor morgen, maar ja, we moeten ervoor gaan en hopen dat het aanslaat.
Miss M, ik maak ook filmpjes van mijn vader en mijn dochter, dat koester ik dan zo erg.
Ik ga nu ff douchen en naar mijn bed, ik hoop dat ik snel in slaap val.
Meiden sterkte en ik laat jullie wat horen.
Ring, mijn vader moet ook 2 nachten blijven, ik vind het zo erg van je vader, dat ie dan zo beroerd ervan is.
Ik ben zo zenuwachtig voor morgen, maar ja, we moeten ervoor gaan en hopen dat het aanslaat.
Miss M, ik maak ook filmpjes van mijn vader en mijn dochter, dat koester ik dan zo erg.
Ik ga nu ff douchen en naar mijn bed, ik hoop dat ik snel in slaap val.
Meiden sterkte en ik laat jullie wat horen.
dinsdag 21 oktober 2008 om 22:24
Lieve Jonnie,
Nu vanaf deze plek dan nog even heel veel sterkte gewenst voor morgen..
Iedereen hier trouwens erg veel sterkte voor de komende tijd..Heb zelf mijn beide ouders een aantal jaren geleden verloren, eerst mijn vader plotseling (hartstilstand) en een paar jaar daarna mijn moeder (leukemie). Zo herkenbaar wat ik hier allemaal lees..
Nu vanaf deze plek dan nog even heel veel sterkte gewenst voor morgen..
Iedereen hier trouwens erg veel sterkte voor de komende tijd..Heb zelf mijn beide ouders een aantal jaren geleden verloren, eerst mijn vader plotseling (hartstilstand) en een paar jaar daarna mijn moeder (leukemie). Zo herkenbaar wat ik hier allemaal lees..
woensdag 22 oktober 2008 om 14:17
Jonnie, ik denk aan jou en je vader vandaag. Hopelijk verloopt het allemaal goed. Hij moet dus ook twee nachten blijven. Ben jij bij hem in het ziekenhuis? Red je het allemaal? Voor jou is het echt bizar... Je weet pas twee weken dat je vader ziek is. Wat kort, maar het voelt waarschijnlijk al veel langer, of niet?
Met kanker kan elke dag, zelfs elk moment anders zijn... Even een lang egostuk. (Sorry.)
Ik belde net mijn moeder, die barstte in tranen uit. Het blijkt dat mijn ze al twee dagen aan het huilen is. Ze werkt nu halve dagen (normaal gesproken fulltime, nu de helft). Maar de arbo arts vindt dat ze het wel weer op kan bouwen naar volledig. Mijn moeder voelt al zoveel druk van haar werk, dat ze die vier uur per dag al een opgave vindt. De arbo arts vind dat geen goed argument. Nu is ze helemaal in de stress en ze heeft zich volledig ziekgemeld. Ze zit er helemaal doorheen. Morgen heeft ze een afspraak bij de huisarts, die gelukkig wel heel begripvol is. Ze hoopt dat hij haar van advies kan voorzien. Ik vind het zo sneu voor haar, maar ze wil nu verder even geen hulp van mij. Misschien later deze week. Ik heb al aangeboden het huis te poetsen, alleen willen ze liever met zijn tweeën zijn.
Mijn vader is weer een ander verhaal. Die had ik ook even aan de telefoon. Hij vond de verjaardag van mijn moeder afgelopen weekend een ramp. Veel te druk en te vrolijk. Hij zat zich alleen maar te beseffen dat hij er volgende keer waarschijnlijk niet meer bij was. Mijn moeder wilde juist graag een 'ongedwongen' sfeer. Daarom deden wij allemaal zo gezellig mogelijk, terwijl nu blijkt dat het vreselijk lastig voor mijn vader was. Ik zag zondag wel dat hij verschrikkelijk moe was. Maar ja, wat moet je? Ik heb gevraagd of we moesten gaan, daar antwoordde hij op met 'nee.' Ik heb gezegd dat hij eerlijk moest zijn. Maar schijnbaar vindt hij dat heel moeilijk ofzo. Ik kan alleen geen gedachten lezen...
Al met al heb ik echt het idee dat we even compleet langs elkaar heen denken. Ik probeer het zo gezellig mogelijk te houden en ik vraag wel elke keer wat mijn vader er van vindt en hoe hij zich voelt. Mijn vader denkt er op de een of andere manier heel anders over. Ik kan er gewoon even geen vat op krijgen.
Hebben de anderen die in vergelijkbare situaties zitten/zaten ook wel eens zo'n moment gehad? Ik vind het heel moeilijk om er goed mee om te gaan. Ik laat ze nu verder maar even met rust. Misschien is het straks wel weer anders, en is dit een onderdeel van het rouwproces.
(Ik heb ook wel eens huildagen hoor, dat herken ik wel. Maar hoe mijn vader doet herken ik niet, en ik weet dus niet wat ik ermee moet.)
Met kanker kan elke dag, zelfs elk moment anders zijn... Even een lang egostuk. (Sorry.)
Ik belde net mijn moeder, die barstte in tranen uit. Het blijkt dat mijn ze al twee dagen aan het huilen is. Ze werkt nu halve dagen (normaal gesproken fulltime, nu de helft). Maar de arbo arts vindt dat ze het wel weer op kan bouwen naar volledig. Mijn moeder voelt al zoveel druk van haar werk, dat ze die vier uur per dag al een opgave vindt. De arbo arts vind dat geen goed argument. Nu is ze helemaal in de stress en ze heeft zich volledig ziekgemeld. Ze zit er helemaal doorheen. Morgen heeft ze een afspraak bij de huisarts, die gelukkig wel heel begripvol is. Ze hoopt dat hij haar van advies kan voorzien. Ik vind het zo sneu voor haar, maar ze wil nu verder even geen hulp van mij. Misschien later deze week. Ik heb al aangeboden het huis te poetsen, alleen willen ze liever met zijn tweeën zijn.
Mijn vader is weer een ander verhaal. Die had ik ook even aan de telefoon. Hij vond de verjaardag van mijn moeder afgelopen weekend een ramp. Veel te druk en te vrolijk. Hij zat zich alleen maar te beseffen dat hij er volgende keer waarschijnlijk niet meer bij was. Mijn moeder wilde juist graag een 'ongedwongen' sfeer. Daarom deden wij allemaal zo gezellig mogelijk, terwijl nu blijkt dat het vreselijk lastig voor mijn vader was. Ik zag zondag wel dat hij verschrikkelijk moe was. Maar ja, wat moet je? Ik heb gevraagd of we moesten gaan, daar antwoordde hij op met 'nee.' Ik heb gezegd dat hij eerlijk moest zijn. Maar schijnbaar vindt hij dat heel moeilijk ofzo. Ik kan alleen geen gedachten lezen...
Al met al heb ik echt het idee dat we even compleet langs elkaar heen denken. Ik probeer het zo gezellig mogelijk te houden en ik vraag wel elke keer wat mijn vader er van vindt en hoe hij zich voelt. Mijn vader denkt er op de een of andere manier heel anders over. Ik kan er gewoon even geen vat op krijgen.
Hebben de anderen die in vergelijkbare situaties zitten/zaten ook wel eens zo'n moment gehad? Ik vind het heel moeilijk om er goed mee om te gaan. Ik laat ze nu verder maar even met rust. Misschien is het straks wel weer anders, en is dit een onderdeel van het rouwproces.
(Ik heb ook wel eens huildagen hoor, dat herken ik wel. Maar hoe mijn vader doet herken ik niet, en ik weet dus niet wat ik ermee moet.)
woensdag 22 oktober 2008 om 15:22
Jonnie; sterkte!
Scarlet: wat erg voor je..
Ring: Ik herken wel iets uit het gedrag van je vader. Mijn moeder heeft het ook weleens. Maar dan met anderen. Soms lijkt het net of ze er niet over wilt praten en gewoon normaal doen zoals altijd.
Maar soms doen mensen 'gewoon' tegen haar, en dan zegt ze, ja voor iedereen lijkt het alsof het allemaal maar normaal is, maar ik ga dood..
Mijn moeder lijkt ook niet ziek, ze is niet kaal, en gewoon blij en opgewekt zoals altijd.
Dus soms ook moeilijk te peilen, zeg maar..
Ik denk ook dat ouders voor hun kinderen nooit helemaal willen laten zien, hoe bang ze zijn voor wat er komen gaat. Mijn moeder maakt zich meer zorgen om mij en m'n zus dan om zichzelf..
Ze vond het ook het haast onmenselijk om ons te vertellen dat ze kanker heeft.
Ik hoop trouwens dat je moeder een goed luisterend oor vindt bij je huisarts. Wat een hork van een arbo zeg.. Het is ook voor je moeder zo'n zware tijd..
O m'n dochter is wakker, ik ga haar uit bed halen.
Scarlet: wat erg voor je..
Ring: Ik herken wel iets uit het gedrag van je vader. Mijn moeder heeft het ook weleens. Maar dan met anderen. Soms lijkt het net of ze er niet over wilt praten en gewoon normaal doen zoals altijd.
Maar soms doen mensen 'gewoon' tegen haar, en dan zegt ze, ja voor iedereen lijkt het alsof het allemaal maar normaal is, maar ik ga dood..
Mijn moeder lijkt ook niet ziek, ze is niet kaal, en gewoon blij en opgewekt zoals altijd.
Dus soms ook moeilijk te peilen, zeg maar..
Ik denk ook dat ouders voor hun kinderen nooit helemaal willen laten zien, hoe bang ze zijn voor wat er komen gaat. Mijn moeder maakt zich meer zorgen om mij en m'n zus dan om zichzelf..
Ze vond het ook het haast onmenselijk om ons te vertellen dat ze kanker heeft.
Ik hoop trouwens dat je moeder een goed luisterend oor vindt bij je huisarts. Wat een hork van een arbo zeg.. Het is ook voor je moeder zo'n zware tijd..
O m'n dochter is wakker, ik ga haar uit bed halen.
anoniem_5439 wijzigde dit bericht op 22-10-2008 15:24
Reden: aanvulling..
Reden: aanvulling..
% gewijzigd
woensdag 22 oktober 2008 om 16:21
Wat fijn dat jij het een beetje herkent, zo is het precies! (Mijn vader ziet er trouwens ook niet echt ziek uit nu, maar hij is het wel.)
Mijn moeder belde net, ze gaan in ieder geval met de maatschappelijk werker van het ziekenhuis praten. Mijn moeder weet niet altijd hoe ze met mijn vader moet omgaan en mijn vader niet hoe hij met ons moet omgaan nu. Hij is niet zo goed in gevoelens uiten, terwijl dat af en toe wel heel fijn zou zijn.
Pfoeh, ingewikkeld allemaal he?
De huisarts van mijn ouders is trouwens een schat. Ze hebben zijn mobiele nummer en mogen hem altijd bellen. Fijn hoor. Dus ik denk dat het wel goed komt morgen.
Mijn moeder belde net, ze gaan in ieder geval met de maatschappelijk werker van het ziekenhuis praten. Mijn moeder weet niet altijd hoe ze met mijn vader moet omgaan en mijn vader niet hoe hij met ons moet omgaan nu. Hij is niet zo goed in gevoelens uiten, terwijl dat af en toe wel heel fijn zou zijn.
Pfoeh, ingewikkeld allemaal he?
De huisarts van mijn ouders is trouwens een schat. Ze hebben zijn mobiele nummer en mogen hem altijd bellen. Fijn hoor. Dus ik denk dat het wel goed komt morgen.
woensdag 22 oktober 2008 om 16:24
Ring,
Mijn ouders hadden een heel goed huwelijk, maar toen mijn moeder ziek werd ontstond er gewoon kortsluiting tussen die twee.
Op de een of andere manier leefden ze allebei in een andere wereld met hun verdriet. Begrepen elkaar niet goed en dat was soms pijnlijk om te zien, ook omdat ze het zelf zo erg vonden.
Mij moeder wilde op een gegeven moment ook bepaalde mensen niet meer op bezoek krijgen, omdat ze zich daarbij niet goed voelde.
Het is herkenbaar.
Voor je pa ook heel pijnlijk om te bedenken dat deze verjaardag misschien wel de laatste is die hij meemaakt. Het lijkt me afschuwelijk om in zo´n situatie te zitten.
Sterkte!!
duet
Mijn ouders hadden een heel goed huwelijk, maar toen mijn moeder ziek werd ontstond er gewoon kortsluiting tussen die twee.
Op de een of andere manier leefden ze allebei in een andere wereld met hun verdriet. Begrepen elkaar niet goed en dat was soms pijnlijk om te zien, ook omdat ze het zelf zo erg vonden.
Mij moeder wilde op een gegeven moment ook bepaalde mensen niet meer op bezoek krijgen, omdat ze zich daarbij niet goed voelde.
Het is herkenbaar.
Voor je pa ook heel pijnlijk om te bedenken dat deze verjaardag misschien wel de laatste is die hij meemaakt. Het lijkt me afschuwelijk om in zo´n situatie te zitten.
Sterkte!!
duet
woensdag 22 oktober 2008 om 16:29
[quote]Mette Mare schreef op 22 oktober 2008 @ 15:22:
Ik denk ook dat ouders voor hun kinderen nooit helemaal willen laten zien, hoe bang ze zijn voor wat er komen gaat. Mijn moeder maakt zich meer zorgen om mij en m'n zus dan om zichzelf..
Ze vond het ook het haast onmenselijk om ons te vertellen dat ze kanker heeft.
Hier heb je helemaal gelijk in! Ik realiseer me nu dat dit waarschijnlijk ook de reden is geweest dat mijn moeder er met ons nooit over heeft willen praten.Ze heeft ons niet tot last willen zijn en ons niet willen belasten met haar verdriet en pijn, omdat mijn zus en ik allebei net een baby hadden. In haar ogen moesten wij onbezorgd kunnen genieten van het moederschap, maar dat is in zo´n situatie natuurlijk onmogelijk!
Ik denk ook dat ouders voor hun kinderen nooit helemaal willen laten zien, hoe bang ze zijn voor wat er komen gaat. Mijn moeder maakt zich meer zorgen om mij en m'n zus dan om zichzelf..
Ze vond het ook het haast onmenselijk om ons te vertellen dat ze kanker heeft.
Hier heb je helemaal gelijk in! Ik realiseer me nu dat dit waarschijnlijk ook de reden is geweest dat mijn moeder er met ons nooit over heeft willen praten.Ze heeft ons niet tot last willen zijn en ons niet willen belasten met haar verdriet en pijn, omdat mijn zus en ik allebei net een baby hadden. In haar ogen moesten wij onbezorgd kunnen genieten van het moederschap, maar dat is in zo´n situatie natuurlijk onmogelijk!
woensdag 22 oktober 2008 om 18:21
Jonnie, hoe ging t vandaag met je vader? Het is een andere vorm van chemo die mijn schoonvader krijgt. Die gaat naar 't ziekenhuis, wordt aangesloten op 't infuus en kan na een uurtje weer naar huis. Hij heeft afgelopen zondag t dieptepunt gehad, dus pas na 13 dagen later. Maar we weten dus niet of dat nou naweeën van die chemo is geweest, of dat hij sowieso achteruit gaat. Hij denkt zelf dat laatste, maar optimist als ik ben, durf ik te hopen dat t door de chemo en medicijnen (dexametason en oxazepam) komt. Ik hoop dat jouw vader dat bespaart blijft...
@Ring: wat een ontzettend lastige situatie! Ik hoop dat jouw ouders er samen, of met hulp, uit kunnen komen. Een moeilijk communicerend persoon is zo ontzettend lastig. Een maatschappelijk werker komt vaak met dit soort situaties in aanraking, en sowieso, praten met een objectief persoon lucht al ontzettend op. Kun je weer even vooruit.
Bedankt voor jullie aanmoedigende woorden. Ik kan het boek vrijdag ophalen. Ik was vanmiddag plotseling vrij, en heb lekker de hele middag bij mijn schoonvader gezeten. Komt niet vaak voor dat we met z'n tweetjes zijn. Hij is nog steeds vermoeid maar had vandaag een topdag vergeleken met de afgelopen dagen. We hebben samen een goed gesprek gehad, over hoe hij t leven nu ziet... Niet bepaald positief maar wel reeël. Hij vond t boek ook een superidee. Daar ben ik erg blij om.
Ik haal echt steun uit jullie woorden. Ontzettend rot dat er meer mensen zijn die dit moeten meemaken, maar fijn dat we elkaar helpen.
Liefs Juul.
@Ring: wat een ontzettend lastige situatie! Ik hoop dat jouw ouders er samen, of met hulp, uit kunnen komen. Een moeilijk communicerend persoon is zo ontzettend lastig. Een maatschappelijk werker komt vaak met dit soort situaties in aanraking, en sowieso, praten met een objectief persoon lucht al ontzettend op. Kun je weer even vooruit.
Bedankt voor jullie aanmoedigende woorden. Ik kan het boek vrijdag ophalen. Ik was vanmiddag plotseling vrij, en heb lekker de hele middag bij mijn schoonvader gezeten. Komt niet vaak voor dat we met z'n tweetjes zijn. Hij is nog steeds vermoeid maar had vandaag een topdag vergeleken met de afgelopen dagen. We hebben samen een goed gesprek gehad, over hoe hij t leven nu ziet... Niet bepaald positief maar wel reeël. Hij vond t boek ook een superidee. Daar ben ik erg blij om.
Ik haal echt steun uit jullie woorden. Ontzettend rot dat er meer mensen zijn die dit moeten meemaken, maar fijn dat we elkaar helpen.
Liefs Juul.
woensdag 22 oktober 2008 om 21:29
Hallo, hier ben ik weer, Julias,cisplatin en alimta krijgt mijn vader, het gaat wel goed met hem, maar ik vind hem veel te opgewekt, ja hoe moet ik dat zeggen, gemaakt opgewekt lijkt het wel.
Maar morgen mag hij toch naar huis, de verpleegkundige had verkeerd geteld of zo, hij moet wel 19 uren zijn nieren laten spoelen dmv infuus.
Scarlet, dank
Ring, ja het is nu 2 weken, aan de ene kant lang, maar aan de andere kant, het lijkt gewoon dat het een boze droom is en dat het niet echt is, een soort roes, daar leef ik in. Het leven gaat gewoon zijn gangetje, ik ga veel meer naar mijn vader en er is in principe niets veranderd. maar ja, dat is omdat er uiterlijk niets veranderd is, nog niet.
Wat vreselijk van je moeder zeg,en wat een eikel die arboarts. Wij hebben een nieuwe arboarts, ik heb haar een aantal keren ontmoet, niet vanwege ziekte, maar in werk (commissie)verband. Zij is een aardige vrouw, die liever heeft dat je wat langer minder gaat werken dan na een paar keer opbouwen,
weer volledig aan de slag gaat en dan op den duur nog langer thuis zit omdat je ingestort ben.
Zonde voor je moeder zeg.
Je vader, dat is ook niet zo leuk zeg, moeilijk is dat dan, als je niet precies weet hoe je je moet gedragen.
Mijn vader is ook niet iemand die zijn gevoelens uit.
Mijn vader en ik praten nu heel veel over (financiele) zaken.
Mijn zus waar ik me de eerste dagen aan optrok, heeft nu een hele moeilijke periode, dus ik sta haar ook ff bij natuurlijk.
Sterkte Ring met je vader en je moeder.
Mette M, ik heb ook het idee dat mijn vader zich beter voordoet dan hij zich voelt, ik weet het gewoon niet goed, hij voelt wel dat er iets niet goed zit, maar dat is dan ook alles wat hij erover zegt.
Sterkte, allemaal trouwens.
Ik ga nu mijn vader nog ff bellen, ik ben hem altijd s'morgens en in de avnd, zeg ik ff welterusten, maar slapen kan hij toch niet in het ziekenhuis,
Lieve meiden, ik wens jullie allemaal veel sterkte, tot morgen
Maar morgen mag hij toch naar huis, de verpleegkundige had verkeerd geteld of zo, hij moet wel 19 uren zijn nieren laten spoelen dmv infuus.
Scarlet, dank
Ring, ja het is nu 2 weken, aan de ene kant lang, maar aan de andere kant, het lijkt gewoon dat het een boze droom is en dat het niet echt is, een soort roes, daar leef ik in. Het leven gaat gewoon zijn gangetje, ik ga veel meer naar mijn vader en er is in principe niets veranderd. maar ja, dat is omdat er uiterlijk niets veranderd is, nog niet.
Wat vreselijk van je moeder zeg,en wat een eikel die arboarts. Wij hebben een nieuwe arboarts, ik heb haar een aantal keren ontmoet, niet vanwege ziekte, maar in werk (commissie)verband. Zij is een aardige vrouw, die liever heeft dat je wat langer minder gaat werken dan na een paar keer opbouwen,
weer volledig aan de slag gaat en dan op den duur nog langer thuis zit omdat je ingestort ben.
Zonde voor je moeder zeg.
Je vader, dat is ook niet zo leuk zeg, moeilijk is dat dan, als je niet precies weet hoe je je moet gedragen.
Mijn vader is ook niet iemand die zijn gevoelens uit.
Mijn vader en ik praten nu heel veel over (financiele) zaken.
Mijn zus waar ik me de eerste dagen aan optrok, heeft nu een hele moeilijke periode, dus ik sta haar ook ff bij natuurlijk.
Sterkte Ring met je vader en je moeder.
Mette M, ik heb ook het idee dat mijn vader zich beter voordoet dan hij zich voelt, ik weet het gewoon niet goed, hij voelt wel dat er iets niet goed zit, maar dat is dan ook alles wat hij erover zegt.
Sterkte, allemaal trouwens.
Ik ga nu mijn vader nog ff bellen, ik ben hem altijd s'morgens en in de avnd, zeg ik ff welterusten, maar slapen kan hij toch niet in het ziekenhuis,
Lieve meiden, ik wens jullie allemaal veel sterkte, tot morgen
woensdag 22 oktober 2008 om 22:30
Ring, wat enorm moeilijk zeg. Ik heb mijn schoonvader eigenlijk ook maar 1 keer zien huilen en dat was toen ze net het nieuws hadden gehad en wij hem voor de eerste keer daarna gingen opzoeken in het ziekenhuis. Daarna vertelde hij ons dat hij het beste van de rest van zijn leven wilde maken, waaruit wij opmaakten dat hij geen zin had in veel gehuil enzo. Voor mijn schoonzusje was dit moeilijk, hij maakte zich veel zorgen om haar. Dus wilden wij hem niet extra belasten met hoe het voor ons was. Ingewikkeld zijn die dingen altijd he.
Nu ook weer met schoonmoeder: zij wil ons niet claimen en is bang dat wij haar veel meevragen en uitnodigen omdat we haar zielig vinden. Wij willen haar, nu mijn schoonvader er niet meer is, zoveel mogelijk bij ons leven betrekken. Dat al die narigheid toch dan iets goeds oplevert, namelijk dat onze levens meer betrokken zijn. Maar op de een of andere manier is het moeilijk om dat aan elkaar uit te leggen.
Met mijn schoonvader zijn niet zo veel emotionele gespekken geweest. Hij heeft toen het slecht met hem ging wel tegen mij gezegd hoe vreselijk blij hij was met mij als schoondochter. En toen hij ging sterven heeft hij opgeschreven hoeveel hij van ons allemaal hield. Ik vind zelf dit soort emotionele dingen ook heel erg moeilijk. Mijn man ook en nadat mijn schoonvader overleden was, voelde hij zich vreselijk schuldig dat hij niet meer gezegd had. Maar ik denk echt dat dat niet nodig was, mijn schoonvader wist echt wel hoeveel we van hem hielden. Soms hoef je niet altijd alles uit te spreken.
Tussen mijn schoonouders was het ook lastig. Ze wilden toch een soort van elkaar beschermen tegen dat grote verdriet en ik denk dat ze ons wilden beschermen tegen hun eigen verdriet. Dus dan doet iedereen zo vrolijik mogelijk (wij ook) terwijl het eigenlijk heel klote is allemaal.
Ring wat een eikel van een arboarts trouwens. Pff dat hij niet begrijpt dat je moeder nu niet kan werken zeg.
Voor iedereen een hele dikke
Jonnie, ik hoop dat je vader goed door de chemo heenkomt.
Nu ook weer met schoonmoeder: zij wil ons niet claimen en is bang dat wij haar veel meevragen en uitnodigen omdat we haar zielig vinden. Wij willen haar, nu mijn schoonvader er niet meer is, zoveel mogelijk bij ons leven betrekken. Dat al die narigheid toch dan iets goeds oplevert, namelijk dat onze levens meer betrokken zijn. Maar op de een of andere manier is het moeilijk om dat aan elkaar uit te leggen.
Met mijn schoonvader zijn niet zo veel emotionele gespekken geweest. Hij heeft toen het slecht met hem ging wel tegen mij gezegd hoe vreselijk blij hij was met mij als schoondochter. En toen hij ging sterven heeft hij opgeschreven hoeveel hij van ons allemaal hield. Ik vind zelf dit soort emotionele dingen ook heel erg moeilijk. Mijn man ook en nadat mijn schoonvader overleden was, voelde hij zich vreselijk schuldig dat hij niet meer gezegd had. Maar ik denk echt dat dat niet nodig was, mijn schoonvader wist echt wel hoeveel we van hem hielden. Soms hoef je niet altijd alles uit te spreken.
Tussen mijn schoonouders was het ook lastig. Ze wilden toch een soort van elkaar beschermen tegen dat grote verdriet en ik denk dat ze ons wilden beschermen tegen hun eigen verdriet. Dus dan doet iedereen zo vrolijik mogelijk (wij ook) terwijl het eigenlijk heel klote is allemaal.
Ring wat een eikel van een arboarts trouwens. Pff dat hij niet begrijpt dat je moeder nu niet kan werken zeg.
Voor iedereen een hele dikke
Jonnie, ik hoop dat je vader goed door de chemo heenkomt.
Is there anyway I can get it off my fingers quickly without betraying my cool exterior?
donderdag 23 oktober 2008 om 16:09
Ik heb alleen maar de titel van je topic gelezen. Meer wil en kan ik niet lezen omdat mijn eigen vader bijna 5 maanden geleden is overleden. Hij had ook kanker. Dat ik 5 maanden op moet schrijven voelt zo onrealistisch want 5 maanden klinkt zo lang maar de pijn en het gemis zijn niet minder. Ik wil je alleen even een hart onder de riem steken en één advies geven: volg je gevoel. Dat heb ik ook gedaan en daarom kan ik zeggen dat ik nergens spijt van heb. Volg je gevoel!
