Psyche
alle pijlers
Mijn vader komt te overlijden
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:05
Hallo,
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
zaterdag 11 oktober 2008 om 12:50
Hallo, gelukkig een mooie dag vandaag.
Vandaag heeft mijn vader een vol programma en vanavond gaan we bij hem eten, ik zal als ik weer thuis ben op jullie reageren.
Ik heb wel goed geslapen, maar komt door de pillen.
Ik zal toch eens kijken of ik vandaag iets minder kan slikken.
Ik ben blij dat ik dit met jullie kan delen, ik zal het nog heel hard nodig hebben , dank jullie en tot vanavond.
Vandaag heeft mijn vader een vol programma en vanavond gaan we bij hem eten, ik zal als ik weer thuis ben op jullie reageren.
Ik heb wel goed geslapen, maar komt door de pillen.
Ik zal toch eens kijken of ik vandaag iets minder kan slikken.
Ik ben blij dat ik dit met jullie kan delen, ik zal het nog heel hard nodig hebben , dank jullie en tot vanavond.
zaterdag 11 oktober 2008 om 13:30
Hoi,
Wat een vreselijk nieuws heb je gehad. Wij hebben hetzelfde meegemaakt, al ging het bij ons om de vader van mijn man.
21 juli van dit jaar kregen we te horen dat hij een vorm van kanker had die niet te behandelen was. De artsen wisten niet precies wat voor kanker het was, alleen dat het een erg agressieve variant was en dat hij geen jaren meer te leven zou hebben. De kanker bleek inderdaad heel agressief te zijn, want op 23 augustus is hij overleden. En het is zo bizar dat dit binnen een maand allemaal is gebeurd.
Mijn schoonvader heeft steeds de instelling gehad dat hij het allerbeste ervan probeerde te maken. Zelf kon hij snel accepteren dat hij heel ziek was en zou overlijden. Maar hij slikte ook een berg medicijnen die zijn emoties afvlakten.
Wat poezewoes zegt is heel erg waar. Jij bent nog steeds zijn kleine meisje en hoe ziek hij ook is, vaders willen voor kun kinderen zorgen. Mijn schoonvader vond het prettig bv om mijn schoonzusje te troosten en nog allerlei tips te geven aan mijn man. Hij vroeg altijd hoe het met mij ging en met de baby in mijn buik. Gewoon als vader en niet alleen als iemand die heel ziek is.
Mijn tip is dat je, als je het kan, moet proberen te genieten van de momenten die je nog samen hebt.Zeg de dingen die je wil zeggen en als je dat niet kunt (want mijn man kon dat niet), realiseer je je dan ook dat je vader eigenlijk wel weet wat je zeggen wil. Probeer om nog zoveel mogelijk van elkaar te genieten. Je hebt de tijd gekregen om afscheid te nemen. En ja het is allemaal zo vreselijk verdrietig. Bij ons nu ook. Maar aan de andere kant zijn er ook heel veel mooie dingen. Mooi was bv de crematie van mijn schoonvader waarop heel veel mensen kwamen. Mooi was de enorme berg kaarten die we ontvingen van alle mensen die met ons meeleefden, mooi zijn alle klanten van mijn schoonvader die ons vertelden hoe fijn ze het vonden om met hem samen te werken, mooi zijn de intense momenten (ook van verdriet) die je met elkaar meemaakt. Heel verdrietig, maar ook heel mooi.
Probeer je nog niet al te druk te maken met de vraag of je zonder je vader kan. Niemand kan mensen waarvan je veel houdt missen, maar toch gaat het leven door. Voor ons allemaal. Mijn schoonmoeder probeert overeind te blijven, mijn schoonzusje en mijn man herinneren zich de mooie momenten met hun vader, de baby in mijn buik groeit verder en schopt steeds harder. Het gaat allemaal gewoon door, ook al is mijn schoonvader er niet meer.
Heel veel sterkte!
Liefs Frans
Wat een vreselijk nieuws heb je gehad. Wij hebben hetzelfde meegemaakt, al ging het bij ons om de vader van mijn man.
21 juli van dit jaar kregen we te horen dat hij een vorm van kanker had die niet te behandelen was. De artsen wisten niet precies wat voor kanker het was, alleen dat het een erg agressieve variant was en dat hij geen jaren meer te leven zou hebben. De kanker bleek inderdaad heel agressief te zijn, want op 23 augustus is hij overleden. En het is zo bizar dat dit binnen een maand allemaal is gebeurd.
Mijn schoonvader heeft steeds de instelling gehad dat hij het allerbeste ervan probeerde te maken. Zelf kon hij snel accepteren dat hij heel ziek was en zou overlijden. Maar hij slikte ook een berg medicijnen die zijn emoties afvlakten.
Wat poezewoes zegt is heel erg waar. Jij bent nog steeds zijn kleine meisje en hoe ziek hij ook is, vaders willen voor kun kinderen zorgen. Mijn schoonvader vond het prettig bv om mijn schoonzusje te troosten en nog allerlei tips te geven aan mijn man. Hij vroeg altijd hoe het met mij ging en met de baby in mijn buik. Gewoon als vader en niet alleen als iemand die heel ziek is.
Mijn tip is dat je, als je het kan, moet proberen te genieten van de momenten die je nog samen hebt.Zeg de dingen die je wil zeggen en als je dat niet kunt (want mijn man kon dat niet), realiseer je je dan ook dat je vader eigenlijk wel weet wat je zeggen wil. Probeer om nog zoveel mogelijk van elkaar te genieten. Je hebt de tijd gekregen om afscheid te nemen. En ja het is allemaal zo vreselijk verdrietig. Bij ons nu ook. Maar aan de andere kant zijn er ook heel veel mooie dingen. Mooi was bv de crematie van mijn schoonvader waarop heel veel mensen kwamen. Mooi was de enorme berg kaarten die we ontvingen van alle mensen die met ons meeleefden, mooi zijn alle klanten van mijn schoonvader die ons vertelden hoe fijn ze het vonden om met hem samen te werken, mooi zijn de intense momenten (ook van verdriet) die je met elkaar meemaakt. Heel verdrietig, maar ook heel mooi.
Probeer je nog niet al te druk te maken met de vraag of je zonder je vader kan. Niemand kan mensen waarvan je veel houdt missen, maar toch gaat het leven door. Voor ons allemaal. Mijn schoonmoeder probeert overeind te blijven, mijn schoonzusje en mijn man herinneren zich de mooie momenten met hun vader, de baby in mijn buik groeit verder en schopt steeds harder. Het gaat allemaal gewoon door, ook al is mijn schoonvader er niet meer.
Heel veel sterkte!
Liefs Frans
Is there anyway I can get it off my fingers quickly without betraying my cool exterior?
zaterdag 11 oktober 2008 om 18:47
Wat een vreselijk nieuws om te horen. Moeilijk om hier een reactie op te geven.
Het is waar wat hier gezegd wordt. Ook al denk je nu van niet ook zonder je vader ga je het redden. Geniet van de tijd die nog over is, deel verdriet en vreugd met elkaar nu het nog kan.
Mijn moeder is toen ik 20 was plotseling overleden, ik woonde nog bij haar thuis. Mijn vader was al overleden en ik voelde me zo alleen. Ik dacht dat mijn leven voorbij was en hoewel ik moet bekennen dat mijn leven zoals ik het kende voorbij is heb ik er een ander soort leven voor terug gekregen.
Maar neem de tijd om aan het idee te wennen en praat veel met elkaar over van alles en nog wat.
Het is waar wat hier gezegd wordt. Ook al denk je nu van niet ook zonder je vader ga je het redden. Geniet van de tijd die nog over is, deel verdriet en vreugd met elkaar nu het nog kan.
Mijn moeder is toen ik 20 was plotseling overleden, ik woonde nog bij haar thuis. Mijn vader was al overleden en ik voelde me zo alleen. Ik dacht dat mijn leven voorbij was en hoewel ik moet bekennen dat mijn leven zoals ik het kende voorbij is heb ik er een ander soort leven voor terug gekregen.
Maar neem de tijd om aan het idee te wennen en praat veel met elkaar over van alles en nog wat.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
zondag 12 oktober 2008 om 11:21
Sorry dat ik gisteren niet meer heb gereageerd, er kwamen vrienden van ons en hebben daar ook goed mee kunnen praten.
Gisterenavond dus bij mijn vader geweest, was leuk en hebben lekker gegeten. Hij zegt dat hij zijn eigen goed voelt, maar ik heb er zwaar mijn twijfels over
(Hij is een van de weinge die geen vaatwasser heeft) ik vroeg hem of ik even moest afwassen, dat vraag ik altijd als we bij hem eten, maar het is nooit nodig. Nu zei hij: dat is goed.
Dan weet ik dat het niet zo goed gaat.
Hij heeft in iedergeval een leuke zaterdagmiddag gehad, doet veel op het voetbalveld van zijn dorp en praat er ook veel over.
Toen ik naar bed ging kwamen de waterlanders weer en heb nog maar een pil ingenomen om in ieder geval goed te kunnen slapen.
Jee, ikbenhetisnietanders, wat vreselijk om op die leeftijd allebei je ouders te verliezen, ik was 23 toen mij moeder plotseling overleed en ik kan me indenken dat je inderdaad een ander leven hebt dan toen ze leefden.
Ik ga dit even posten en lees de andere pagina, en reageer daar op.
Gisterenavond dus bij mijn vader geweest, was leuk en hebben lekker gegeten. Hij zegt dat hij zijn eigen goed voelt, maar ik heb er zwaar mijn twijfels over
(Hij is een van de weinge die geen vaatwasser heeft) ik vroeg hem of ik even moest afwassen, dat vraag ik altijd als we bij hem eten, maar het is nooit nodig. Nu zei hij: dat is goed.
Dan weet ik dat het niet zo goed gaat.
Hij heeft in iedergeval een leuke zaterdagmiddag gehad, doet veel op het voetbalveld van zijn dorp en praat er ook veel over.
Toen ik naar bed ging kwamen de waterlanders weer en heb nog maar een pil ingenomen om in ieder geval goed te kunnen slapen.
Jee, ikbenhetisnietanders, wat vreselijk om op die leeftijd allebei je ouders te verliezen, ik was 23 toen mij moeder plotseling overleed en ik kan me indenken dat je inderdaad een ander leven hebt dan toen ze leefden.
Ik ga dit even posten en lees de andere pagina, en reageer daar op.
zondag 12 oktober 2008 om 12:18
Chardonney, ik merk het nu ook al dat het contact anders is, op de een of andere manier meer intenser, ik hoop dat we at zo kunnen houden, maar ik ben zo bang dat hij gaat aftakelen, en mijn vader was altijd een sterke man, maar ik moet inderdaad sterk zijn en blijven, voor mijn vader en voor mezelf, ik wil niet de maanden die we eventueel nog hebben dat dat maanden van vol verdriet zijn, ook moeten we een leuke mooite tijd nog krijgen.
Ring, Wat erg van jou vader, en ook nog zo jong.Mijn vader hd ook een goede conditie, had dit jaar voor de eerste keer de vierdaagse van Nijmegen gelopen en hij fietst ook veel, maar van zijn conditie is nu niet veel meer over, hij is ook veel afgevallen, door dat vocht wat ze achter zijn longen hebben vandaan hebben gehaald.
Bij hem gaan ze ook kijken hoe de chemo aanslaat, maar ik heb geen idee hoever de kanker al gevorderd is.
Ik naief, ik dacht: met chemo kan je nog jaaaaaaaren leven, maar als het niet aanslaat, dan houdt het gewoon op.
Lapin, vreselijk als dat zo plotseling gebeurt, elke manier is vreselijk. Ik heb dat dus ook, dat ik helemaal gek wordt van verdriet, en dan zwakt het weer even af, nu weet ik nog niets, maar vridag ga ik mee naar de longarts en vraag ik ook of het is uitgezaaid, ik heb in ieder geval al een aantal vragen op papier staan.
Ik blijf ook zeker schrijven hier, dat is zeker.
Eva, als ik het echt niet zou trekken zal ik het zeker niet ontzien om een met iemand te gaan paten, nu kan ik nog alles kwijt met mijn dierbaren, als ik zelf het gevoel krijg dat ik er geestelijk aan onderdoor gaat, trek ik zeker wel op tijd aan de bel, er loopt nog een meisje van 6 hier rond, die ook een mama nodig heeft.
Jij ook veel sterkte in deze zware periode.
Poezewoes, Nee mijn vader heeft geen nieuwe partner, maar ik kan hem niet echt de baas wezen hoor, ik bedoel, dat ik voor hem ga denken, nee, nee, hij is een beetje, hoe moet ik het zeggen, dominant is een groot woord, maar hij weet veel dingen.en ik neem hem zeer zeker serieus hoor.
Maroetje, ik merk dat we inderdaad ook wel veel lachen om dingen die gebeurt zijn en dat is ook leuk om daar over te praten, dat deden we anders nooit.
Wat fijn voor je moeder dat het goed is gekomen, en ik probeer zeker nu te genieten met mijn vader.
Elninjoo, ik dacht er vorig jaar nog aan, stel dat mijn vader iets overkomt, maar ik verwierp die gedachte meteen.
Zijn fam. was een sterke, zijn vader, mijn opa dus, die werdt 84, ik heb dus die gedachte direct verworpen.
Maar nu is mijn ergste nachtmerrie werkelijkheid geworden.
Wat moet ik doen als hij er niet meer is, wie moet ik bellen om iets te vragen.
Nu komt hij nooit meer met harinkjes, die ik zo lekker vindt.
Ik ging ook altijd ff met hem naar de stad, wat drinken en staatsloten kopen en als hij zou winnen zou hij een huis voor ons en mijn zus kopen, heerlijke fantasieverhalen!!
En nu, nu moeten we zijn spullen gaan opschrijven en verdelen tussen mijn zus en mij, dan is dat alvast geregeld, dan hoeft hij zich daar geen zorgen meer over te maken.
Leonor, ik weet het, het is altijd te vroeg en als hij 70 of 75 zou zijn, was ik niet minder verdrietig, dat weet ik, het komt ook nooit goed om het zomaar te zeggen uit, ik ben nu alleen heel erg bang dat hij veel pijn zal krijgen, maar ik moet daar nu eigenlijk maar ff niet aan denken, we moeten stapje voor stapje gaan.
Lola,het is net wat jj zegt, ze kunnen gewoon niet gemist worden, ik wens jou en je fam. ook alle sterkte toe.
Mijn dochter is nog een stuk jonger, die is zo flexibel, zze weet dat hij ziek is en vroeg of hij dood gat.
Ik heb maar gezegd dat iedereen een keer dood gaat, ik weet op dit moment niet wat ik anders zou moeten zeggen.
Mamalelie, jou vader dacht hetzelfde zols mijn vader nu ook denkt, ik kan het niet anders verwoorden.
Ik ben blij dat hij met 60 in de vut is gegaan, maar het klote is, waar werk je je hele leven voor?
Om maar een aantal jaren te mogen genieten van je vrije tijd?
Dat is zo oneerlijk, en sommige mensen hebben er helemaal niet van kunnen genieten, vreselijk is het.
Ashley, ook al zo jong je vader verloren, vreselijk, ik heb er geen woorden voor.
Ik ben blij met l jullie reacties en het helpt ook zeker om het proberen een plaatsje te geven, maar nu zit ik nog erg in de ontkenningsfase.
Weet je wat ik dus ook heb?
Gisteren was Paul de Leeuw weer p tv en ik moest toen ineens om iets lachen, ik ik shcaamde me daar weer voor, omdaat ik het gevoel heb dat dat dan niet mag, erg is dat dan.
Ik ga dit nu plaatsen en dan eerst een sigaret roken, daar ben ik nu wel aan toe.
Ring, Wat erg van jou vader, en ook nog zo jong.Mijn vader hd ook een goede conditie, had dit jaar voor de eerste keer de vierdaagse van Nijmegen gelopen en hij fietst ook veel, maar van zijn conditie is nu niet veel meer over, hij is ook veel afgevallen, door dat vocht wat ze achter zijn longen hebben vandaan hebben gehaald.
Bij hem gaan ze ook kijken hoe de chemo aanslaat, maar ik heb geen idee hoever de kanker al gevorderd is.
Ik naief, ik dacht: met chemo kan je nog jaaaaaaaren leven, maar als het niet aanslaat, dan houdt het gewoon op.
Lapin, vreselijk als dat zo plotseling gebeurt, elke manier is vreselijk. Ik heb dat dus ook, dat ik helemaal gek wordt van verdriet, en dan zwakt het weer even af, nu weet ik nog niets, maar vridag ga ik mee naar de longarts en vraag ik ook of het is uitgezaaid, ik heb in ieder geval al een aantal vragen op papier staan.
Ik blijf ook zeker schrijven hier, dat is zeker.
Eva, als ik het echt niet zou trekken zal ik het zeker niet ontzien om een met iemand te gaan paten, nu kan ik nog alles kwijt met mijn dierbaren, als ik zelf het gevoel krijg dat ik er geestelijk aan onderdoor gaat, trek ik zeker wel op tijd aan de bel, er loopt nog een meisje van 6 hier rond, die ook een mama nodig heeft.
Jij ook veel sterkte in deze zware periode.
Poezewoes, Nee mijn vader heeft geen nieuwe partner, maar ik kan hem niet echt de baas wezen hoor, ik bedoel, dat ik voor hem ga denken, nee, nee, hij is een beetje, hoe moet ik het zeggen, dominant is een groot woord, maar hij weet veel dingen.en ik neem hem zeer zeker serieus hoor.
Maroetje, ik merk dat we inderdaad ook wel veel lachen om dingen die gebeurt zijn en dat is ook leuk om daar over te praten, dat deden we anders nooit.
Wat fijn voor je moeder dat het goed is gekomen, en ik probeer zeker nu te genieten met mijn vader.
Elninjoo, ik dacht er vorig jaar nog aan, stel dat mijn vader iets overkomt, maar ik verwierp die gedachte meteen.
Zijn fam. was een sterke, zijn vader, mijn opa dus, die werdt 84, ik heb dus die gedachte direct verworpen.
Maar nu is mijn ergste nachtmerrie werkelijkheid geworden.
Wat moet ik doen als hij er niet meer is, wie moet ik bellen om iets te vragen.
Nu komt hij nooit meer met harinkjes, die ik zo lekker vindt.
Ik ging ook altijd ff met hem naar de stad, wat drinken en staatsloten kopen en als hij zou winnen zou hij een huis voor ons en mijn zus kopen, heerlijke fantasieverhalen!!
En nu, nu moeten we zijn spullen gaan opschrijven en verdelen tussen mijn zus en mij, dan is dat alvast geregeld, dan hoeft hij zich daar geen zorgen meer over te maken.
Leonor, ik weet het, het is altijd te vroeg en als hij 70 of 75 zou zijn, was ik niet minder verdrietig, dat weet ik, het komt ook nooit goed om het zomaar te zeggen uit, ik ben nu alleen heel erg bang dat hij veel pijn zal krijgen, maar ik moet daar nu eigenlijk maar ff niet aan denken, we moeten stapje voor stapje gaan.
Lola,het is net wat jj zegt, ze kunnen gewoon niet gemist worden, ik wens jou en je fam. ook alle sterkte toe.
Mijn dochter is nog een stuk jonger, die is zo flexibel, zze weet dat hij ziek is en vroeg of hij dood gat.
Ik heb maar gezegd dat iedereen een keer dood gaat, ik weet op dit moment niet wat ik anders zou moeten zeggen.
Mamalelie, jou vader dacht hetzelfde zols mijn vader nu ook denkt, ik kan het niet anders verwoorden.
Ik ben blij dat hij met 60 in de vut is gegaan, maar het klote is, waar werk je je hele leven voor?
Om maar een aantal jaren te mogen genieten van je vrije tijd?
Dat is zo oneerlijk, en sommige mensen hebben er helemaal niet van kunnen genieten, vreselijk is het.
Ashley, ook al zo jong je vader verloren, vreselijk, ik heb er geen woorden voor.
Ik ben blij met l jullie reacties en het helpt ook zeker om het proberen een plaatsje te geven, maar nu zit ik nog erg in de ontkenningsfase.
Weet je wat ik dus ook heb?
Gisteren was Paul de Leeuw weer p tv en ik moest toen ineens om iets lachen, ik ik shcaamde me daar weer voor, omdaat ik het gevoel heb dat dat dan niet mag, erg is dat dan.
Ik ga dit nu plaatsen en dan eerst een sigaret roken, daar ben ik nu wel aan toe.
zondag 12 oktober 2008 om 13:16
Dat is allemaal herkenbaar Jonnie, wat je schrijft.
Ik kwam er dus achter dat het niet zo goed ging met mijn vader toen we spontaan langs gingen en hij als een zielig vogeltje afgezonderd in zijn stoel zat. Ik ben bij hem gaan zitten en toen zag ik dat zijn been erg dik was. Aangezien ik werk op dermatologie en veel mensen met dikke benen krijg (en zodoende weet wat het kan betekenen) schrok ik me rot. Ik heb gezegd dat hij me wel eerlijk moest vertellen dat er wat aan de hand is. Later vertelden mijn ouders dat ze ons toch willen 'beschermen' tegen alle narigheid, omdat ze mijn ouders zijn en ik hun kind. Gelukkig heb ik ze duidelijk kunnen maken dat ze mij niet helpen door dingen te verzwijgen.
Maar goed, het kwam als een klap, die middag dat ik hem zag. Ik wist wel dat hij ongeneselijk ziek was, maar hij was lekker aan het werk en deed leuke dingen met mijn moeder. Dus je verwacht niet dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat.
Hij kreeg allerlei onderzoeken, en daaruit bleek dat de uitzaaiingen overal zitten. We zagen het al aankomen, maar toch is het schrikken. Hij heeft in diezelfde week een drain in zijn nieren gekregen omdat hij gigantisch gestuwd was, en een steunkous tegen zij dikke been. Sinds die tijd gaat het weer een stuk beter. Nu krijgt hij 'experimentele' chemo vanaf morgen (eigenlijk is er geen geschikte vorm voor de kanker vorm die hij heeft), in de hoop dat hij dan nog wat meer klachten vermindering krijgt. En misschien leeft hij nog wat langer. Maar het blijft allemaal onzeker. Sowieso is er geen kans op genezing.
Wij willen graag een kindje, maar ik heb de afgelopen twee jaar al twee keer een miskraam/curettage gehad. Het moeilijke vind ik toch wel, dat hij in alle waarschijnlijkheid ons kindje (als we die kunnen krijgen) nooit zal zien. Dat steekt!
Ik hoop dat je wat aan mijn verhalen hebt. Het is jouw topic, ik wil het niet proberen over te nemen hoor! Maar ik merk zelf dat herkenbaarheid heel fijn is. Je bent niet de enige die door zo'n situatie heen gaat.
Ik vind het trouwens ook wel eens moeilijk om te lachen of over futiliteiten te praten. Het voelt soms alsof het niet gewenst is. Alsof je alleen nog maar kan treuren. Maar dat is bij mij zeker niet het geval.
Ik kwam er dus achter dat het niet zo goed ging met mijn vader toen we spontaan langs gingen en hij als een zielig vogeltje afgezonderd in zijn stoel zat. Ik ben bij hem gaan zitten en toen zag ik dat zijn been erg dik was. Aangezien ik werk op dermatologie en veel mensen met dikke benen krijg (en zodoende weet wat het kan betekenen) schrok ik me rot. Ik heb gezegd dat hij me wel eerlijk moest vertellen dat er wat aan de hand is. Later vertelden mijn ouders dat ze ons toch willen 'beschermen' tegen alle narigheid, omdat ze mijn ouders zijn en ik hun kind. Gelukkig heb ik ze duidelijk kunnen maken dat ze mij niet helpen door dingen te verzwijgen.
Maar goed, het kwam als een klap, die middag dat ik hem zag. Ik wist wel dat hij ongeneselijk ziek was, maar hij was lekker aan het werk en deed leuke dingen met mijn moeder. Dus je verwacht niet dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat.
Hij kreeg allerlei onderzoeken, en daaruit bleek dat de uitzaaiingen overal zitten. We zagen het al aankomen, maar toch is het schrikken. Hij heeft in diezelfde week een drain in zijn nieren gekregen omdat hij gigantisch gestuwd was, en een steunkous tegen zij dikke been. Sinds die tijd gaat het weer een stuk beter. Nu krijgt hij 'experimentele' chemo vanaf morgen (eigenlijk is er geen geschikte vorm voor de kanker vorm die hij heeft), in de hoop dat hij dan nog wat meer klachten vermindering krijgt. En misschien leeft hij nog wat langer. Maar het blijft allemaal onzeker. Sowieso is er geen kans op genezing.
Wij willen graag een kindje, maar ik heb de afgelopen twee jaar al twee keer een miskraam/curettage gehad. Het moeilijke vind ik toch wel, dat hij in alle waarschijnlijkheid ons kindje (als we die kunnen krijgen) nooit zal zien. Dat steekt!
Ik hoop dat je wat aan mijn verhalen hebt. Het is jouw topic, ik wil het niet proberen over te nemen hoor! Maar ik merk zelf dat herkenbaarheid heel fijn is. Je bent niet de enige die door zo'n situatie heen gaat.
Ik vind het trouwens ook wel eens moeilijk om te lachen of over futiliteiten te praten. Het voelt soms alsof het niet gewenst is. Alsof je alleen nog maar kan treuren. Maar dat is bij mij zeker niet het geval.
zondag 12 oktober 2008 om 16:59
hey meid.
ik vind jou heel sterk. je kunt alles ontzettend goed verwoorden, en je hebt jezelf goed op een rijtje. het is verschrikkelijk wat je nu allemaal moet door staan, maar ik vind het knap dat je er niet voor weg loopt en dat je het onder ogen ziet.
het is niet erg als je om paul de leeuw, of waar dan ook, om moet lachen. voel je daar niet schuldig om. als we iets rots mee maken is de mens verdrietig, maar gelukkig weten we het als iets grappig is en moeten we daar om lachen. je haalt adem, je werkt, je eet, je drinkt, je hebt verdriet. maar je lacht ook en geniet van het leven. zo zit de mens in elkaar en zo blijf je in balans. en dat is goed. dat jij ergens om moet lachen betekent niet dat je het ineens minder erg vind van je vader of dat het verdriet daarvan minder groot wordt. je was simpelweg even afgeleid, dat is goed toch?
de mooie tijd met je vader komt wel, daar hoef je je best niet voor te doen. laat het gewoon allemaal spontaan gebeuren. de moeilijke gesprekken, het verdriet, maar ook de mooie tijden. het komt zoals het komt.
ik wens je heel veel sterkte toe. je kunt het wel.
liefs ashley
ik vind jou heel sterk. je kunt alles ontzettend goed verwoorden, en je hebt jezelf goed op een rijtje. het is verschrikkelijk wat je nu allemaal moet door staan, maar ik vind het knap dat je er niet voor weg loopt en dat je het onder ogen ziet.
het is niet erg als je om paul de leeuw, of waar dan ook, om moet lachen. voel je daar niet schuldig om. als we iets rots mee maken is de mens verdrietig, maar gelukkig weten we het als iets grappig is en moeten we daar om lachen. je haalt adem, je werkt, je eet, je drinkt, je hebt verdriet. maar je lacht ook en geniet van het leven. zo zit de mens in elkaar en zo blijf je in balans. en dat is goed. dat jij ergens om moet lachen betekent niet dat je het ineens minder erg vind van je vader of dat het verdriet daarvan minder groot wordt. je was simpelweg even afgeleid, dat is goed toch?
de mooie tijd met je vader komt wel, daar hoef je je best niet voor te doen. laat het gewoon allemaal spontaan gebeuren. de moeilijke gesprekken, het verdriet, maar ook de mooie tijden. het komt zoals het komt.
ik wens je heel veel sterkte toe. je kunt het wel.
liefs ashley
maandag 13 oktober 2008 om 13:59
Mijn vader is ruim 4 maanden geleden overleden na een ziektebed van 5 maanden. Heel snel dus. hij is helaas maar 49 geworden.. Ik was zo verdrietig dat ik letterlijk niet meer op mijn benen kon staan toen ik het hoorde, mijn vader is me alles! ( ben nog steeds verdrietig maar kan er wel beter mee omgaan). Ook mij raadde de doktor oxezepam aan, maar heb bewust gekozen hier niet aan te beginnen. Ik vond dat ik het gevoel mee moest maken zoals het is en wilde het niet onderdrukken. uiteraard is dit voor iedereen anders. Ik heb wel eens gedacht ik kan dit verdriet lichamelijk niet aan, ik ga erzelf kapot van.
Ik heb veel van me afgeschreven.
als je me wil schrijven mag dat uiteraard.
Ik heb je een PB bericht gestuurd.
Liefs,
Linda
Ik heb veel van me afgeschreven.
als je me wil schrijven mag dat uiteraard.
Ik heb je een PB bericht gestuurd.
Liefs,
Linda
maandag 13 oktober 2008 om 20:34
Hoi meiden,
Vandaag weer gewerkt, het geeft wel afleiding, maar veel komt er niet uit mijn handen.
Vanavond was mijn vader er even, hij heeft last van zijn rug, hij denkt dat het door de ruggenprik komt waardoor hij morfine kreeg na de operatie, maar volgens mij zijn het zijn longen.
Ik heb er maar niets over gezegd, hij heeft mi goede hoop op alles, maar ik ben er zo bang voor.
Woensdag naar de oncoloog voor een intakegesprek voor de chemo en vrijdag weer naar de longarts, dan kan ik eindelijk mijn vragen stellen.
Meiden, ik ben erg blij met jullie, en ik zal het nog heel hard nodig hebben.
Ik zie er zo tegenop om hier doorheen te moeten gaan.
Vlinder, ik heb een mail van je gehad, ik ga zo ff kijken hoe dat allemaal werkt.
Ik wens jou ook heel veel sterkte met het verlies van je vader.
Je hoort nog van me.
Ring schrijf alsjeblieft, als we elkaar een beetje steunen, daar gaat het toch om!!
En wiens topic het is, maakt mij niet uit.
Vandaag weer gewerkt, het geeft wel afleiding, maar veel komt er niet uit mijn handen.
Vanavond was mijn vader er even, hij heeft last van zijn rug, hij denkt dat het door de ruggenprik komt waardoor hij morfine kreeg na de operatie, maar volgens mij zijn het zijn longen.
Ik heb er maar niets over gezegd, hij heeft mi goede hoop op alles, maar ik ben er zo bang voor.
Woensdag naar de oncoloog voor een intakegesprek voor de chemo en vrijdag weer naar de longarts, dan kan ik eindelijk mijn vragen stellen.
Meiden, ik ben erg blij met jullie, en ik zal het nog heel hard nodig hebben.
Ik zie er zo tegenop om hier doorheen te moeten gaan.
Vlinder, ik heb een mail van je gehad, ik ga zo ff kijken hoe dat allemaal werkt.
Ik wens jou ook heel veel sterkte met het verlies van je vader.
Je hoort nog van me.
Ring schrijf alsjeblieft, als we elkaar een beetje steunen, daar gaat het toch om!!
En wiens topic het is, maakt mij niet uit.
maandag 13 oktober 2008 om 23:13
Ik wilde vanmorgen al iets schrijven voor je, ging toen even het topic openen wat ik voor mezelf had geopend toen (ouder ziek, arts wil gesprek met kinderen) en daarna had ik ff niet meer de puf om iets voor je te schrijven. Iets teveel verdrietige herinneringen terug gelezen.
maar goed, mijn mama overleed opeens heel snel. Op dat moment deden heel veel dingen er niet meer toe. Maar wat ik nu, een half jaar later, heel erg mis is dat ik niet meer kan vragen hoe het was, vroeger. Dat had ik nog wel willen weten. Hoe ik als baby was, hoe ik opgroeide, wat mijn mama allemaal dacht en deed.
Misschien kun je hier iets mee, nu je nog tijd hebt om veel dingen te vragen.
En wat Lapin al zegt, schrijf alles op wat je wilt weten. Vraag desnoods nog iemand mee die goed kan luisteren en evt noteren, als het een heel confronterend gesprek wordt.
Heel veel sterkte
maar goed, mijn mama overleed opeens heel snel. Op dat moment deden heel veel dingen er niet meer toe. Maar wat ik nu, een half jaar later, heel erg mis is dat ik niet meer kan vragen hoe het was, vroeger. Dat had ik nog wel willen weten. Hoe ik als baby was, hoe ik opgroeide, wat mijn mama allemaal dacht en deed.
Misschien kun je hier iets mee, nu je nog tijd hebt om veel dingen te vragen.
En wat Lapin al zegt, schrijf alles op wat je wilt weten. Vraag desnoods nog iemand mee die goed kan luisteren en evt noteren, als het een heel confronterend gesprek wordt.
Heel veel sterkte
dinsdag 14 oktober 2008 om 08:20
dinsdag 14 oktober 2008 om 14:07
Lieve Jonnie, ook een van mij.
Ik heb beide ouders aan longkanker verloren. Mijn vader alweer 13 jaar geleden (bijna 14), mijn moeder 4 (bijna 5) jaar geleden. Mijn vader is 64 geworden, mijn moeder 69.
Mijn vader had kleincellige longkanker en heeft wel chemo gehad, maar chemo werkt helaas niet in de hersenen. De longen waren eerst schoon, maar de kanker is verder gegaan in zijn hoofd. Tussen diagnose en zijn overlijden zat ongeveer een maand of 7.
Mijn moeder had volgens mij dezelfde kanker als jouw vader, wat werd gecompliceerd door een hele zware beroerte die ze erdoor heeft gekregen. Behandelen was geen optie, daarvoor was te te zwak. Tussen diagnose en overlijden zat 1 maand en 22 dagen.
Probeer de tijd die jullie nog samen hebben goed te gebruiken, op een manier die voor jullie beiden goed voelt. En hou rekening met het grilige verloop van deze ziekte. Longkanker is zelden een langdurig proces, dus mocht je dingen met je vader willen bespreken, schuif het niet te ver vooruit.
Er zijn geen draaiboeken voor hoe je zelf om moet gaan met het (aanstaande) overlijden van een dierbare. Volg je eigen gevoel. Boeken en een forum als dit kunnen je helpen te zien hoe anderen omgaan met hun verlies. En je kunt hier mooi je emoties kwijt.
Heel veel sterkte.
Ik heb beide ouders aan longkanker verloren. Mijn vader alweer 13 jaar geleden (bijna 14), mijn moeder 4 (bijna 5) jaar geleden. Mijn vader is 64 geworden, mijn moeder 69.
Mijn vader had kleincellige longkanker en heeft wel chemo gehad, maar chemo werkt helaas niet in de hersenen. De longen waren eerst schoon, maar de kanker is verder gegaan in zijn hoofd. Tussen diagnose en zijn overlijden zat ongeveer een maand of 7.
Mijn moeder had volgens mij dezelfde kanker als jouw vader, wat werd gecompliceerd door een hele zware beroerte die ze erdoor heeft gekregen. Behandelen was geen optie, daarvoor was te te zwak. Tussen diagnose en overlijden zat 1 maand en 22 dagen.
Probeer de tijd die jullie nog samen hebben goed te gebruiken, op een manier die voor jullie beiden goed voelt. En hou rekening met het grilige verloop van deze ziekte. Longkanker is zelden een langdurig proces, dus mocht je dingen met je vader willen bespreken, schuif het niet te ver vooruit.
Er zijn geen draaiboeken voor hoe je zelf om moet gaan met het (aanstaande) overlijden van een dierbare. Volg je eigen gevoel. Boeken en een forum als dit kunnen je helpen te zien hoe anderen omgaan met hun verlies. En je kunt hier mooi je emoties kwijt.
Heel veel sterkte.
dinsdag 14 oktober 2008 om 14:35
Spannende tijden he? Ik herken dat wel hoor, op je werk zitten terwijl je met je hoofd heel ergens anders bent. Je hoofd is dan soms net een vergiet. Ik kan me ook voorstellen dat je je zorgen maakt over je vaders rug. Het zijn toch enge dingen als hij ineens rare en/of onbegrijpelijke pijn krijgt. Schrijf inderdaad je vragen op, zodat je die niet kan vergeten! Ik zal aan je denken vrijdag.
Mijn vader is vandaag aan de chemo gegaan, hij ligt nu 2 dagen opgenomen in het UMCU. Ik ben heel benieuwd hoe het allemaal gaat verlopen voor hem.
woensdag 15 oktober 2008 om 12:58
Over een half uur moeten we in het ziekenhuis wezen.
Vanavond reageer ik weer.
Gisterenavond op verjaardag van schoonvader geweest, mijn vader was er ook, was erg leuk, en als ik dan bedenk dat het niet meer lang duurt, ik kan het me niet voorstellen, omdat hij er niet ziek uit ziet.
Ik heb vandaag ook een erg slechte dag qua emoties.
Tot vanavond.
Vanavond reageer ik weer.
Gisterenavond op verjaardag van schoonvader geweest, mijn vader was er ook, was erg leuk, en als ik dan bedenk dat het niet meer lang duurt, ik kan het me niet voorstellen, omdat hij er niet ziek uit ziet.
Ik heb vandaag ook een erg slechte dag qua emoties.
Tot vanavond.
woensdag 15 oktober 2008 om 14:49
Misschien is het al gezegd, dacht het wel, maar er zijn speciale boeken te koop. Pa vertel eens , heet het geloof ik. Als ik toen mijn schoonvader ziek werd wist wat ik nu weet (namelijk dat het zo vreselijk snel zou gaan), dan had ik hem meteen dat boek gegeven. Of de opa variant voor mijn dochtertje en het kind in mijn buik. Volgens mij is het zo kostbaar omdat boek later door te lezen. Toen ineens bleek dat mijn schoonvader heel erg hard achteruit ging, kon hij ook niet meer praten, waardoor er geen gesprek mogelijk was. Op het moment dat hij overleed en wij bij hem waren om afscheid te nemen, telde alleen dat we heel veel van hem hielden en hij van ons. Dat was het belangrijkste.
Maar achteraf is het zo vreselijk jammer er niet meer over bepaalde onderwerpen gesproken hebben (simpele dingen hoor, want er was verder geen ruzie of andere rare dingen ofzo). Wij hebben zijn laatste krabbels op papier en ook al gaan die nergens over, het is zo waardevol om ze te hebben.
Achteraf zijn eigenlijk alle fijne dingen waardevol trouwens. We koesteren de mooie momenten met hem (althans dat kan ik zelf, voor mijn man is dat soms heel moeilijk. Die is nog erg boos omdat zijn vader er niet meer is). En mooie momenten tijdens zijn ziekenhuisopname (hij heeft 5 weken in het ziekenhuis gelegen en was 2 dagen thuis toen hij overleed) zijn bijvoorbeeld dat je fijne gesprekken hebt of dat je zo lekker samen gevulde koeken gegeten hebt. Kleine dingen.
Is there anyway I can get it off my fingers quickly without betraying my cool exterior?
woensdag 15 oktober 2008 om 14:55
