Psyche
alle pijlers
Ik zit er doorheen
vrijdag 15 januari 2016 om 12:59
Nooit van mezelf verwacht dat ik ooit zo'n artikel zou schrijven, maar ik moet even mijn verhaal kwijt. Misschien helpt het me om het een en ander een plekje te geven.
We zitten inmiddels al weer halverwege de maand januari van 2016 (woehoe!). De tijd gaat snel. Iedereen is druk bezig met zijn of haar 'ding' en met de goede voornemens. Met goede moed het nieuwe jaar in. Voor de meeste mensen voelt dat wellicht zo. Maar voor mij helaas niet. Ik sta stil. En ik HAAT het.
2015 was voor mij een ontiegelijk rotjaar. En ik heb geen garanties dat 2016 beter gaat worden. Aan het begin van het jaar ging als eerste mijn relatie uit. Ik had toen 3 jaar een relatie met iemand op wie ik heel erg gek was. We hadden een goede relatie, maar we konden niet met elkaar verder omdat we te verschillend in het leven stonden. Het was emotioneel een zwaar afscheid en ik heb daarna een aantal maanden verschrikkelijk veel liefdesverdriet gehad. Het maakte het ook niet makkelijker dat mijn ex na twee maanden alweer een ander had. Auw. Niet alleen was ik mijn vriend kwijt, maar ook mijn beste vriend. Wat voelde ik me eenzaam zeg.
In 2015 werkte ik als junior zorgcoördinator bij een grote thuiszorginstelling. Ik had er leuke collega's en ik kon met iedereen goed overweg. Maar het was geen makkelijke baan. Ik moest dealen met een grote hoeveelheid negativiteit. Er wordt flink bezuinigd in de thuiszorg en veel klanten/ oudere mensen waren daar heel erg boos over. En ook al konden wij als thuiszorgorganisatie daar weinig aan doen (de bezuinigingen komen nu eenmaal vanuit de politiek), toch hadden we elke dag boze mensen aan de telefoon. Op zich is dat best een tijdje vol te houden, maar niet maanden lang. Ondertussen moest ik dus ook mijn liefdesverdriet verwerken en moest ik van veel mensen afscheid nemen binnen het bedrijf. Collega's vonden een andere baan of het contract liep af. Toen ik daar begon te werken, had ik in principe drie ‘directe’ collega's. Samen waren wij verantwoordelijk voor de organisatie van de huishoudelijke hulp binnen een bepaald gebied. Op een gegeven moment stond ik er alleen voor. Dat bracht kansen met zich mee (ik kon laten zien wat ik kon), maar al snel werd het te veel. Er zaten simpelweg gewoon niet genoeg uren in een week om alles goed op te pakken. Gelukkig kon er intern wat geschoven worden met personeel, zodat ik er uiteindelijk niet meer alleen voor stond. Maar toch, er waren genoeg weken waarin ik dacht: ik trek dit niet. De negativiteit + de hoeveelheid werk. Gelukkig kon ik wel altijd op mijn collega's rekenen en daar was ik heel erg blij om.
Maar goed, mijn contract zou voor het einde van 2015 aflopen en kon ook niet verlengd worden. Dus ik was druk bezig met solliciteren. Niet alleen omdat mijn contract af zou lopen, maar ook omdat ik graag een functie wilde in mijn vakgebied: communicatie/ online marketing. Ik heb HBO communicatie gestudeerd en ben in 2014 afgestudeerd. Maar je kunt het al wel raden: dat was een moeilijke zoektocht. Veel gesolliciteerd, vaak afgewezen. In het begin was dat niet zo erg, maar na de zoveelste afwijzing begon ik toch aan mezelf te twijfelen. Soms kwam ik best ver, tot in het tweede gesprek. Maar dan kozen ze toch iemand anders. Vaak een gebrek aan werkervaring. Wat was dat balen zeg.
Maar, totaal onverwachts, leek het jaar een positieve wending te krijgen. Ik kreeg een nieuwe vriend, ik behaalde mijn diploma tot NIMA online marketeer en... ik vond zowaar een andere baan! Binnen mijn vakgebied nog wel. Je kunt je voorstellen hoe blij ik was. Na 1,5 jaar zoeken. Had ik dan eindelijk mijn plekje gevonden? Was dit dan eindelijk mijn tijd? Helaas, het plezier was van korte duur. Ten eerste kreeg mijn moeder een vreselijk ongeluk. Zo erg dat we even dachten dat ze verongelukt was. Ik zal er niet teveel over vertellen, maar het waren een aantal vreselijke weken. Elke dag naar het ziekenhuis om je moeder te bezoeken. Normaal gesproken een kerngezonde vrouw. Ik had geen idee of ik mijn moeder, de vrouw zoals ik haar kende, ooit nog terug zou zien. Gelukkig herstelde ze goed. En dat was echt een wonder. Helaas wel wat blijvende schade, maar ik ben allang blij dat ze er zo goed is uitgekomen. Daarna verloor ik helaas ook mijn baan:(. Na een paar werkdagen werd mijn contract in de proeftijd stopgezet. Totaal onverwachts en in mijn ogen onterecht. Mijn leidinggevende was tevreden, maar de directeur zag iets wat hem niet beviel. Mijn leidinggevende deed nog een goed woordje voor me, maar dat mocht niet baten. Ik kon direct mijn spullen pakken en hoefde ook niet weer te komen. Nu klinkt het net alsof ik iets heel ergs had gedaan, maar dat was niet zo. Trust me on this one. De opmerkingen die ik in dat gesprek naar mijn hoofd geslingerd kreeg, zal ik nooit meer vergeten. Ik schrok echt vreselijk en ben huilend naar huis gereden.
Nou, daar zat ik dan weer. Werkloos op de bank. Met een brief in mijn hand ter bevestiging dat het dienstverband per direct was stopgezet. Nadat ik over de ergste schrik heen was, heb ik gelijk een ww-uitkering aangevraagd. Die werd afgewezen. Waarom? Mijn proeftijd bleek niet geldig te zijn. Ik had een contract korter dan 6 maand en dan mag dat niet. Great. Goed, ik ben naar een advocaat gestapt, want ik had al een voorgevoel dat dit ingewikkeld zou gaan worden. Het bedrijf wilde mij niet helpen om dit netjes op te lossen. Ik had een handtekening gezet onder de arbeidsovereenkomst, dus het was mijn eigen fout. Nu moeten we dus naar de rechter. Great. Just great. Geen werk, geen uitkering en een rechtzaak.
Wat ik ook besluit met het betreffende bedrijf te doen (ontslag nietig laten verklaren of vergoeding vragen), ik ben wel weer aan het solliciteren. Voordat de rechter namelijk een uitspraak doet zijn we maanden verder. Ik wil niet terug, maar ik wil ook niet stilzitten. Inmiddels heb ik al wel weer een aantal gesprekken staan. Per direct (fulltime) beginnen wil niet, maar toch hoop ik binnenkort aan de slag te kunnen.
Maar ja, inmiddels zit ik al weer een maand thuis. Eerst vond ik het prima. Een beetje bijkomen van alles wat er gebeurd was. Maar nu? It sucks! Ik heb me nog nooit zo waardeloos gevoeld als nu. Ik kan veel hebben, maar op een gegeven moment houdt het op. Ik ben mijn zelfvertrouwen volledig kwijt en elke dag is een struggle. Ik heb weinig te doen en ik voel me ontzettend eenzaam. En soms onbegrepen. Ik ben veel dagen alleen thuis. Ik wil ook niet weten hoeveel YouTube-flimpjes en RTL-programma's ik inmiddels al gezien heb. Dagenlang uitslapen tot 11:00 uur en geen haan die er naar kraait. Ik verzorg mezelf, kleed me aan.. en dan wat? Ik kan bij wijze van spreken net zo goed de hele dag in mijn pyama blijven rondlopen. Als mensen vragen: 'Wat ga je doen vandaag?', verzin ik altijd wel een antwoord. Maar vaak denk ik: WEET IK VEEL!
Maar dat is nog niet eens het moeilijkste. Het moeilijkste vind ik om te kijken naar mensen om me heen bij wie het wél allemaal lukt. Die wél kansen krijgen, die zich wél kunnen ontwikkelen en die wél plezier hebben. Het is gewoon zo oneerlijk! Waarom zij wel en ik niet?! En dat heb ik met name bij mijn vriend. Hij heeft een jaar geleden zijn droombaan gevonden (althans, volgens mij wel). Ook een marketingfunctie. En het gaat goed. Heel goed zelfs. Hij heeft er niet voor gestudeerd (!), maar ontwikkelt zichzelf ontzettend snel. Hij heeft laatst een heel goed functioneringsgesprek gehad en loonsverhoging gekregen. Hoe blij ik ook voor hem was en ben, het maakt me stikjaloers. En nee, daar ben ik niet trots op. Maar het is nu eenmaal zo. Ik heb een heleboel verdriet, boosheid en frustraties in me waar ik niks mee kan. Ik kan er nergens mee naar toe. Mensen zeggen wel dat ze me begrijpen, maar dat is niet zo. Niemand weet hoe ik me voel, elke dag weer. Hoe ik mijn bed uit stap en hoe ik er weer in stap. Alsof alles wat ik aanraak in stront verandert. Er zijn genoeg mensen die zeggen dat ze trots op me zijn en dat ik zelf ook trots moet zijn op wie ik ben, hoe ik hier mee om ga en wat ik al heb bereikt. Tja, lief bedoeld. Maar ik heb gewoon een masker op en ik weet dat mensen dat alleen zeggen om me tijdelijk een goed gevoel gegeven. Oohja, en de grootste dooddoener blijft toch wel: ‘Het komt allemaal wel goed (sgatje)’. ARGH! Als je googlet op wat je met deze gevoelens aan moet, dan wordt je doodgegooid met uitspraken als: wees geen slachtoffer maar een winnaar! Of: je bepaalt zelf hoe je je ergens bij voelt. Of: alleen jij kunt er wat aan doen! En dat zal vast allemaal waar zijn, maar ik kan er niks mee. Eerlijk gezegd vind ik het bullshit, deze vorm van ‘zelftherapie’. Het zijn gewoon manieren om nog meer maskers op te zetten om zo niet volledig in te storten.
Conclusie na een lang verhaal: ik zit er gewoon doorheen. En ik hoop en ik bid dat ik er snel uit kom. Want dit houd ik niet lang vol.
We zitten inmiddels al weer halverwege de maand januari van 2016 (woehoe!). De tijd gaat snel. Iedereen is druk bezig met zijn of haar 'ding' en met de goede voornemens. Met goede moed het nieuwe jaar in. Voor de meeste mensen voelt dat wellicht zo. Maar voor mij helaas niet. Ik sta stil. En ik HAAT het.
2015 was voor mij een ontiegelijk rotjaar. En ik heb geen garanties dat 2016 beter gaat worden. Aan het begin van het jaar ging als eerste mijn relatie uit. Ik had toen 3 jaar een relatie met iemand op wie ik heel erg gek was. We hadden een goede relatie, maar we konden niet met elkaar verder omdat we te verschillend in het leven stonden. Het was emotioneel een zwaar afscheid en ik heb daarna een aantal maanden verschrikkelijk veel liefdesverdriet gehad. Het maakte het ook niet makkelijker dat mijn ex na twee maanden alweer een ander had. Auw. Niet alleen was ik mijn vriend kwijt, maar ook mijn beste vriend. Wat voelde ik me eenzaam zeg.
In 2015 werkte ik als junior zorgcoördinator bij een grote thuiszorginstelling. Ik had er leuke collega's en ik kon met iedereen goed overweg. Maar het was geen makkelijke baan. Ik moest dealen met een grote hoeveelheid negativiteit. Er wordt flink bezuinigd in de thuiszorg en veel klanten/ oudere mensen waren daar heel erg boos over. En ook al konden wij als thuiszorgorganisatie daar weinig aan doen (de bezuinigingen komen nu eenmaal vanuit de politiek), toch hadden we elke dag boze mensen aan de telefoon. Op zich is dat best een tijdje vol te houden, maar niet maanden lang. Ondertussen moest ik dus ook mijn liefdesverdriet verwerken en moest ik van veel mensen afscheid nemen binnen het bedrijf. Collega's vonden een andere baan of het contract liep af. Toen ik daar begon te werken, had ik in principe drie ‘directe’ collega's. Samen waren wij verantwoordelijk voor de organisatie van de huishoudelijke hulp binnen een bepaald gebied. Op een gegeven moment stond ik er alleen voor. Dat bracht kansen met zich mee (ik kon laten zien wat ik kon), maar al snel werd het te veel. Er zaten simpelweg gewoon niet genoeg uren in een week om alles goed op te pakken. Gelukkig kon er intern wat geschoven worden met personeel, zodat ik er uiteindelijk niet meer alleen voor stond. Maar toch, er waren genoeg weken waarin ik dacht: ik trek dit niet. De negativiteit + de hoeveelheid werk. Gelukkig kon ik wel altijd op mijn collega's rekenen en daar was ik heel erg blij om.
Maar goed, mijn contract zou voor het einde van 2015 aflopen en kon ook niet verlengd worden. Dus ik was druk bezig met solliciteren. Niet alleen omdat mijn contract af zou lopen, maar ook omdat ik graag een functie wilde in mijn vakgebied: communicatie/ online marketing. Ik heb HBO communicatie gestudeerd en ben in 2014 afgestudeerd. Maar je kunt het al wel raden: dat was een moeilijke zoektocht. Veel gesolliciteerd, vaak afgewezen. In het begin was dat niet zo erg, maar na de zoveelste afwijzing begon ik toch aan mezelf te twijfelen. Soms kwam ik best ver, tot in het tweede gesprek. Maar dan kozen ze toch iemand anders. Vaak een gebrek aan werkervaring. Wat was dat balen zeg.
Maar, totaal onverwachts, leek het jaar een positieve wending te krijgen. Ik kreeg een nieuwe vriend, ik behaalde mijn diploma tot NIMA online marketeer en... ik vond zowaar een andere baan! Binnen mijn vakgebied nog wel. Je kunt je voorstellen hoe blij ik was. Na 1,5 jaar zoeken. Had ik dan eindelijk mijn plekje gevonden? Was dit dan eindelijk mijn tijd? Helaas, het plezier was van korte duur. Ten eerste kreeg mijn moeder een vreselijk ongeluk. Zo erg dat we even dachten dat ze verongelukt was. Ik zal er niet teveel over vertellen, maar het waren een aantal vreselijke weken. Elke dag naar het ziekenhuis om je moeder te bezoeken. Normaal gesproken een kerngezonde vrouw. Ik had geen idee of ik mijn moeder, de vrouw zoals ik haar kende, ooit nog terug zou zien. Gelukkig herstelde ze goed. En dat was echt een wonder. Helaas wel wat blijvende schade, maar ik ben allang blij dat ze er zo goed is uitgekomen. Daarna verloor ik helaas ook mijn baan:(. Na een paar werkdagen werd mijn contract in de proeftijd stopgezet. Totaal onverwachts en in mijn ogen onterecht. Mijn leidinggevende was tevreden, maar de directeur zag iets wat hem niet beviel. Mijn leidinggevende deed nog een goed woordje voor me, maar dat mocht niet baten. Ik kon direct mijn spullen pakken en hoefde ook niet weer te komen. Nu klinkt het net alsof ik iets heel ergs had gedaan, maar dat was niet zo. Trust me on this one. De opmerkingen die ik in dat gesprek naar mijn hoofd geslingerd kreeg, zal ik nooit meer vergeten. Ik schrok echt vreselijk en ben huilend naar huis gereden.
Nou, daar zat ik dan weer. Werkloos op de bank. Met een brief in mijn hand ter bevestiging dat het dienstverband per direct was stopgezet. Nadat ik over de ergste schrik heen was, heb ik gelijk een ww-uitkering aangevraagd. Die werd afgewezen. Waarom? Mijn proeftijd bleek niet geldig te zijn. Ik had een contract korter dan 6 maand en dan mag dat niet. Great. Goed, ik ben naar een advocaat gestapt, want ik had al een voorgevoel dat dit ingewikkeld zou gaan worden. Het bedrijf wilde mij niet helpen om dit netjes op te lossen. Ik had een handtekening gezet onder de arbeidsovereenkomst, dus het was mijn eigen fout. Nu moeten we dus naar de rechter. Great. Just great. Geen werk, geen uitkering en een rechtzaak.
Wat ik ook besluit met het betreffende bedrijf te doen (ontslag nietig laten verklaren of vergoeding vragen), ik ben wel weer aan het solliciteren. Voordat de rechter namelijk een uitspraak doet zijn we maanden verder. Ik wil niet terug, maar ik wil ook niet stilzitten. Inmiddels heb ik al wel weer een aantal gesprekken staan. Per direct (fulltime) beginnen wil niet, maar toch hoop ik binnenkort aan de slag te kunnen.
Maar ja, inmiddels zit ik al weer een maand thuis. Eerst vond ik het prima. Een beetje bijkomen van alles wat er gebeurd was. Maar nu? It sucks! Ik heb me nog nooit zo waardeloos gevoeld als nu. Ik kan veel hebben, maar op een gegeven moment houdt het op. Ik ben mijn zelfvertrouwen volledig kwijt en elke dag is een struggle. Ik heb weinig te doen en ik voel me ontzettend eenzaam. En soms onbegrepen. Ik ben veel dagen alleen thuis. Ik wil ook niet weten hoeveel YouTube-flimpjes en RTL-programma's ik inmiddels al gezien heb. Dagenlang uitslapen tot 11:00 uur en geen haan die er naar kraait. Ik verzorg mezelf, kleed me aan.. en dan wat? Ik kan bij wijze van spreken net zo goed de hele dag in mijn pyama blijven rondlopen. Als mensen vragen: 'Wat ga je doen vandaag?', verzin ik altijd wel een antwoord. Maar vaak denk ik: WEET IK VEEL!
Maar dat is nog niet eens het moeilijkste. Het moeilijkste vind ik om te kijken naar mensen om me heen bij wie het wél allemaal lukt. Die wél kansen krijgen, die zich wél kunnen ontwikkelen en die wél plezier hebben. Het is gewoon zo oneerlijk! Waarom zij wel en ik niet?! En dat heb ik met name bij mijn vriend. Hij heeft een jaar geleden zijn droombaan gevonden (althans, volgens mij wel). Ook een marketingfunctie. En het gaat goed. Heel goed zelfs. Hij heeft er niet voor gestudeerd (!), maar ontwikkelt zichzelf ontzettend snel. Hij heeft laatst een heel goed functioneringsgesprek gehad en loonsverhoging gekregen. Hoe blij ik ook voor hem was en ben, het maakt me stikjaloers. En nee, daar ben ik niet trots op. Maar het is nu eenmaal zo. Ik heb een heleboel verdriet, boosheid en frustraties in me waar ik niks mee kan. Ik kan er nergens mee naar toe. Mensen zeggen wel dat ze me begrijpen, maar dat is niet zo. Niemand weet hoe ik me voel, elke dag weer. Hoe ik mijn bed uit stap en hoe ik er weer in stap. Alsof alles wat ik aanraak in stront verandert. Er zijn genoeg mensen die zeggen dat ze trots op me zijn en dat ik zelf ook trots moet zijn op wie ik ben, hoe ik hier mee om ga en wat ik al heb bereikt. Tja, lief bedoeld. Maar ik heb gewoon een masker op en ik weet dat mensen dat alleen zeggen om me tijdelijk een goed gevoel gegeven. Oohja, en de grootste dooddoener blijft toch wel: ‘Het komt allemaal wel goed (sgatje)’. ARGH! Als je googlet op wat je met deze gevoelens aan moet, dan wordt je doodgegooid met uitspraken als: wees geen slachtoffer maar een winnaar! Of: je bepaalt zelf hoe je je ergens bij voelt. Of: alleen jij kunt er wat aan doen! En dat zal vast allemaal waar zijn, maar ik kan er niks mee. Eerlijk gezegd vind ik het bullshit, deze vorm van ‘zelftherapie’. Het zijn gewoon manieren om nog meer maskers op te zetten om zo niet volledig in te storten.
Conclusie na een lang verhaal: ik zit er gewoon doorheen. En ik hoop en ik bid dat ik er snel uit kom. Want dit houd ik niet lang vol.
vrijdag 15 januari 2016 om 13:10
jeetje... wat een verhaal.
Weet je, het positieve aan dit verhaal is dat je zelf doorhebt dat je er doorheen zit. En ondanks dat dat heftig is, is erkenning een eerste stap.
Ga eens bij je huisarts langs en vraag een verwijzing naar een hulpverlener. Dat hoeft niet direct een psycholoog te zijn, misschien kan een maatschappelijk werker je al enorm helpen.
Schrijf je in bij uzb`s en ga een tijdelijke vrijwillige baan zoeken, al zou het alleen maar zijn om weer wat ritme te krijgen. Dit vrijwilligers werk heeft meerdere positieve punten want je :
krijgt een ritme
bent onder de mensen
staat goed op je cv.
Weet je, het positieve aan dit verhaal is dat je zelf doorhebt dat je er doorheen zit. En ondanks dat dat heftig is, is erkenning een eerste stap.
Ga eens bij je huisarts langs en vraag een verwijzing naar een hulpverlener. Dat hoeft niet direct een psycholoog te zijn, misschien kan een maatschappelijk werker je al enorm helpen.
Schrijf je in bij uzb`s en ga een tijdelijke vrijwillige baan zoeken, al zou het alleen maar zijn om weer wat ritme te krijgen. Dit vrijwilligers werk heeft meerdere positieve punten want je :
krijgt een ritme
bent onder de mensen
staat goed op je cv.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
vrijdag 15 januari 2016 om 13:14
Ahhh wat een rotverhaal zeg
Zijn er geen dingen die je kunt oppakken nu je tijd hebt?
Ik ben misschien iets te oprah (je mag even groen worden). Heb ooit een tijd zonder werk gezeten maar dat kwam privé achteraf gezien juist goed uit.
Kon toen aandacht aan bepaalde mensen en situaties besteden en dat heeft mij ook geholpen om latere situaties beter te relativeren en anders aan te pakken.
Verder denk ik dat he blij mag zijn dat je niet meer bij dat bedrijf werkt na zo'n rotstreek.
Ik hoop dat je je spirit weer een beetje terugvindt. Is er niet iets dat je kunt doen om bij te blijven wb je vakgebied of vrijwilligerswerk daarin?
Dat he toch bezig bent in de richting waarin je wil werken. Bijv een cursus schrijven tbv een bepaald doel.
En probeer te genieten van je vrije tijd. Ik kom dat niet zo goed en heb er nu spijt van.
Het werkt verlammend op de 1 of andere manier.
Sterkte!
Zijn er geen dingen die je kunt oppakken nu je tijd hebt?
Ik ben misschien iets te oprah (je mag even groen worden). Heb ooit een tijd zonder werk gezeten maar dat kwam privé achteraf gezien juist goed uit.
Kon toen aandacht aan bepaalde mensen en situaties besteden en dat heeft mij ook geholpen om latere situaties beter te relativeren en anders aan te pakken.
Verder denk ik dat he blij mag zijn dat je niet meer bij dat bedrijf werkt na zo'n rotstreek.
Ik hoop dat je je spirit weer een beetje terugvindt. Is er niet iets dat je kunt doen om bij te blijven wb je vakgebied of vrijwilligerswerk daarin?
Dat he toch bezig bent in de richting waarin je wil werken. Bijv een cursus schrijven tbv een bepaald doel.
En probeer te genieten van je vrije tijd. Ik kom dat niet zo goed en heb er nu spijt van.
Het werkt verlammend op de 1 of andere manier.
Sterkte!
vrijdag 15 januari 2016 om 13:14
Jouw verhaal lijkt best een beetje op dat van mij, op het stuk van je moeder (vreselijk vind ik het voor je ) na.
Het verschil tussen jouw verhaal en het mijne is dat ik, hoewel ik je gevoelens herken, ik me bij lange na niet zo negatief en lusteloos voel als jij. Waarmee wil overigens niet wil zeggen dat die gevoelens er niet mogen zijn.
Je hoeft je niet nutteloos te voelen. Ga vrijwilligerswerk doen. Ga (hard)lopen. Zorg dat je huis spic&span is, mest je kasten uit.
Het leven is tot op zekere hoogte maakbaar, en hoewel niet iedereen dezelfde kansen krijgt, je moet ze wel zien en durven aanpakken. Voor niets gaat de zon op.
Het verschil tussen jouw verhaal en het mijne is dat ik, hoewel ik je gevoelens herken, ik me bij lange na niet zo negatief en lusteloos voel als jij. Waarmee wil overigens niet wil zeggen dat die gevoelens er niet mogen zijn.
Je hoeft je niet nutteloos te voelen. Ga vrijwilligerswerk doen. Ga (hard)lopen. Zorg dat je huis spic&span is, mest je kasten uit.
Het leven is tot op zekere hoogte maakbaar, en hoewel niet iedereen dezelfde kansen krijgt, je moet ze wel zien en durven aanpakken. Voor niets gaat de zon op.
vrijdag 15 januari 2016 om 13:22
Bekijk ook de positieve dingen in je leven. Je diploma heb je op zak. Je hebt weer een nieuwe vriend. Je moeder heeft het ongeluk overleefd.
En misschien kan je ipv tv series te kijken wat vrijwilligerswerk doen. Afgezien dat het goed is op je CV qua werkervaring, je bent er ook even uit. En wie weet komt van het een het ander. Om mij heen zie ik ook wel eens dat een vrijwilliger onverwachts een vaste betaalde baan aangeboden kreeg.
Het jaar is nog maar 15 dagen oud dus niet zo negatief dat dit hele jaar niet goed gaat komen. Positiviteit uitstralen is aantrekkelijker dan negatief depri thuis te zitten.
Succes! Denk ook dat het goed gaat komen
En misschien kan je ipv tv series te kijken wat vrijwilligerswerk doen. Afgezien dat het goed is op je CV qua werkervaring, je bent er ook even uit. En wie weet komt van het een het ander. Om mij heen zie ik ook wel eens dat een vrijwilliger onverwachts een vaste betaalde baan aangeboden kreeg.
Het jaar is nog maar 15 dagen oud dus niet zo negatief dat dit hele jaar niet goed gaat komen. Positiviteit uitstralen is aantrekkelijker dan negatief depri thuis te zitten.
Succes! Denk ook dat het goed gaat komen
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
vrijdag 15 januari 2016 om 13:24
Misschien moet je ook reageren op banen waar je niet voor hebt geleerd, als het werk op zich leuk is en als er leuke collega's zijn kan het heel erg meevallen. Misschien kun je in de tussentijd vrijwilligerswerk doen, ik ben daar geen voorstander van (gaat vaak ten koste van reguliere banen) ook al heb ik zelf vrijwilligerswerk gedaan, ben ook nog steeds mantelzorger. Je bent in ieder geval onder de mensen en je kunt er het gat in je CV mee opvullen. Vooral verzorgingshuizen zijn dol op vrijwilligers, al is het maar om sinaasappels uit te persen, voorlezen, een wandeling maken met iemand die zelden buiten komt, een boterhammetje smeren, koffie of iets anders inschenken, ouderen helpen met een computer of mobieltje, samen boodschappen doen. Je krijgt in ieder geval weer een normaal dagritme.
verba volant, scripta manent.
vrijdag 15 januari 2016 om 13:26
Dikke knuffel
Het is niet makkelijk om de cirkel van er doorheen zitten te verbreken. Ik denk echt dat je iets moet gaan doen, al is het vrijwilligerswerk. Kan dat niet bij je eerste baan? Misschien iets met ouderen vermaken of een maatje zijn voor iemand.
Ik denk dat als dit langer duurt, dat het handig is om hulp te zoeken. Zodat je alles kan verwerken. Ik denk ook dat je gewoon dingen moet gaan doen, van die bank af. Ookal is het maar iedere ochtend wandelen of iets anders wat je goed kan laten voelen. Sporten bijvoorbeeld? Ik denk dat je iets nodig hebt om tijdelijk op te focussen, zoals een leuke hobby. Ondertussen gewoon door solliciteren, misschien juist beter om parttime gelijk aan de slag te gaan (fulltime wil je zelf niet gelijk of lees ik dat verkeerd?)
Jouw kansen komen ook nog wel, je bent er misschien nu onbewust nog niet klaar voor. Neem nou nog niet teveel hooi op je vork en zoek Hulp.
Edit:
quote:JustMe20 schreef op 15 januari 2016 @ 13:24:
Even een kleine aanvulling op mijn verhaal: ik doe aan sport, ik ben freelance tekstschrijver en ik doe vrijwilligerswerk. En toch is er nog steeds een groot leeg gat.Dan denk ik toch dat het het beste is om hulp te zoeken TO. Alles een plekje geven kan opluchten. Heel veel sterkte
Het is niet makkelijk om de cirkel van er doorheen zitten te verbreken. Ik denk echt dat je iets moet gaan doen, al is het vrijwilligerswerk. Kan dat niet bij je eerste baan? Misschien iets met ouderen vermaken of een maatje zijn voor iemand.
Ik denk dat als dit langer duurt, dat het handig is om hulp te zoeken. Zodat je alles kan verwerken. Ik denk ook dat je gewoon dingen moet gaan doen, van die bank af. Ookal is het maar iedere ochtend wandelen of iets anders wat je goed kan laten voelen. Sporten bijvoorbeeld? Ik denk dat je iets nodig hebt om tijdelijk op te focussen, zoals een leuke hobby. Ondertussen gewoon door solliciteren, misschien juist beter om parttime gelijk aan de slag te gaan (fulltime wil je zelf niet gelijk of lees ik dat verkeerd?)
Jouw kansen komen ook nog wel, je bent er misschien nu onbewust nog niet klaar voor. Neem nou nog niet teveel hooi op je vork en zoek Hulp.
Edit:
quote:JustMe20 schreef op 15 januari 2016 @ 13:24:
Even een kleine aanvulling op mijn verhaal: ik doe aan sport, ik ben freelance tekstschrijver en ik doe vrijwilligerswerk. En toch is er nog steeds een groot leeg gat.Dan denk ik toch dat het het beste is om hulp te zoeken TO. Alles een plekje geven kan opluchten. Heel veel sterkte
'We should all start to live before we get too old.'
vrijdag 15 januari 2016 om 13:34
quote:beautygoodies schreef op 15 januari 2016 @ 13:26:
Dikke knuffel
Het is niet makkelijk om de cirkel van er doorheen zitten te verbreken. Ik denk echt dat je iets moet gaan doen, al is het vrijwilligerswerk. Kan dat niet bij je eerste baan? Misschien iets met ouderen vermaken of een maatje zijn voor iemand.
Ik denk dat als dit langer duurt, dat het handig is om hulp te zoeken. Zodat je alles kan verwerken. Ik denk ook dat je gewoon dingen moet gaan doen, van die bank af. Ookal is het maar iedere ochtend wandelen of iets anders wat je goed kan laten voelen. Sporten bijvoorbeeld? Ik denk dat je iets nodig hebt om tijdelijk op te focussen, zoals een leuke hobby. Ondertussen gewoon door solliciteren, misschien juist beter om parttime gelijk aan de slag te gaan (fulltime wil je zelf niet gelijk of lees ik dat verkeerd?)
Jouw kansen komen ook nog wel, je bent er misschien nu onbewust nog niet klaar voor. Neem nou nog niet teveel hooi op je vork en zoek Hulp.Ik wil graag fulltime werken, maar dat kan nu nog niet. Omdat mijn ontslag ongeldig is, ben ik daar in principe nog gewoon in dienst (ik had een contract van 24 uur). Het is een lastig verhaal, maar ik kan voor nu niet meer dan 16 uur maken. De rechter moet in principe eerst uitspraak doen. Bedankt voor je reactie overigens
Dikke knuffel
Het is niet makkelijk om de cirkel van er doorheen zitten te verbreken. Ik denk echt dat je iets moet gaan doen, al is het vrijwilligerswerk. Kan dat niet bij je eerste baan? Misschien iets met ouderen vermaken of een maatje zijn voor iemand.
Ik denk dat als dit langer duurt, dat het handig is om hulp te zoeken. Zodat je alles kan verwerken. Ik denk ook dat je gewoon dingen moet gaan doen, van die bank af. Ookal is het maar iedere ochtend wandelen of iets anders wat je goed kan laten voelen. Sporten bijvoorbeeld? Ik denk dat je iets nodig hebt om tijdelijk op te focussen, zoals een leuke hobby. Ondertussen gewoon door solliciteren, misschien juist beter om parttime gelijk aan de slag te gaan (fulltime wil je zelf niet gelijk of lees ik dat verkeerd?)
Jouw kansen komen ook nog wel, je bent er misschien nu onbewust nog niet klaar voor. Neem nou nog niet teveel hooi op je vork en zoek Hulp.Ik wil graag fulltime werken, maar dat kan nu nog niet. Omdat mijn ontslag ongeldig is, ben ik daar in principe nog gewoon in dienst (ik had een contract van 24 uur). Het is een lastig verhaal, maar ik kan voor nu niet meer dan 16 uur maken. De rechter moet in principe eerst uitspraak doen. Bedankt voor je reactie overigens
vrijdag 15 januari 2016 om 14:09
Je klinkt alsof he eisen stelt aan jezelf die je niet kan waarmaken.
Soms kom je een idioot tegen op je pad en dat is niet verwijtbaar. Je bent zo te horen al heel goed bezig.
Je schrijft graag lees ik.
Tijd om zoveel duizend woorden per dag te gaan schrijven? Research doen, lekker een onderwerp uitdiepen.
Soms kom je een idioot tegen op je pad en dat is niet verwijtbaar. Je bent zo te horen al heel goed bezig.
Je schrijft graag lees ik.
Tijd om zoveel duizend woorden per dag te gaan schrijven? Research doen, lekker een onderwerp uitdiepen.
vrijdag 15 januari 2016 om 14:12
Het lijkt misschien alsof alles bij anderen heel goed gaat, dat is natuurlijk lang niet altijd zo... ook bij hen is er een masker.
Wat jij (denk ik) moet doen is afleiding zoeken.
Heb je geen hobbies? Ja? Nou, stort je daarop!
Ga lekker vaak sporten, dan voel je je al veel beter in je koppie
Zo nee: Ga vrijwilligerswerk doen in de zorg, bijv bejaardenhuis, in ziekenhuizen, op scholen, etc. Vraag rond in je omgeving. Ze zoeken altijd vrijwilligers. Dan maak je je nuttig, doe je misschien nuttige contacten op, en je kutn gewoon blijven solliciteren. Het lijkt misschien makkelijk gezegd en ik snap echt heel goed dat je er doorheen zit maar echt: je KAN dit veranderen (sommige dingen dan). Alleen moet je het wel doen! Dus kom in actie en ga wat doen. Dus niet in pyama lopen!
Wat jij (denk ik) moet doen is afleiding zoeken.
Heb je geen hobbies? Ja? Nou, stort je daarop!
Ga lekker vaak sporten, dan voel je je al veel beter in je koppie
Zo nee: Ga vrijwilligerswerk doen in de zorg, bijv bejaardenhuis, in ziekenhuizen, op scholen, etc. Vraag rond in je omgeving. Ze zoeken altijd vrijwilligers. Dan maak je je nuttig, doe je misschien nuttige contacten op, en je kutn gewoon blijven solliciteren. Het lijkt misschien makkelijk gezegd en ik snap echt heel goed dat je er doorheen zit maar echt: je KAN dit veranderen (sommige dingen dan). Alleen moet je het wel doen! Dus kom in actie en ga wat doen. Dus niet in pyama lopen!
vrijdag 15 januari 2016 om 15:01
Deze periode is superkut. Maar ook deze periode gaat jou sterker maken in de toekomst (je hebt er in je leven veel meer aan als je hebt geleerd om met tegenslagen om te gaan dan wanneer alles je aan is komen waaien of altijd van een leien dakje is gegaan.) En dat is ook nog eens kut om te horen, want het is inmiddels vast wel genoeg geweest. Maar als je er niks aan kan doen, kan je het beste kijken hoe je het in je voordeel kan gebruiken. Als je in 2014 bent afgestudeerd gok ik dat je nog niet zo oud bent. Dat betekent dat je nog ontzettend veel tijd hebt om je te ontwikkelen en werkervaring op te doen.
Zou mindfulness iets voor je zijn? Het lijkt alsof je frustratie je ontzettend veel energie kost, terwijl er een hoop dingen kan gebeuren waar je niet zo veel aan kan doen. Dat is de ergste frustratie, want de dingen die je wél in de hand hebt doe je natuurlijk gewoon wat aan, en dat voelt beter dan deze machteloosheid. Maar het is dus niet anders en die frustratie is er en mag er zijn. Je mag gefrustreerd zijn en vaak als het er mag zijn is het ook makkelijker om het op andere momenten weer in de kast te zetten zodat je verder kan met je dagelijkse dingen. Thuis zitten kan echt onwijs moeilijk zijn.
Blijf vooral doorgaan met solliciteren. En probeer zo veel mogelijk te accepteren dat je in een kutsituatie zit, maar dat je de goede dingen doet om eruit te komen.
Zou mindfulness iets voor je zijn? Het lijkt alsof je frustratie je ontzettend veel energie kost, terwijl er een hoop dingen kan gebeuren waar je niet zo veel aan kan doen. Dat is de ergste frustratie, want de dingen die je wél in de hand hebt doe je natuurlijk gewoon wat aan, en dat voelt beter dan deze machteloosheid. Maar het is dus niet anders en die frustratie is er en mag er zijn. Je mag gefrustreerd zijn en vaak als het er mag zijn is het ook makkelijker om het op andere momenten weer in de kast te zetten zodat je verder kan met je dagelijkse dingen. Thuis zitten kan echt onwijs moeilijk zijn.
Blijf vooral doorgaan met solliciteren. En probeer zo veel mogelijk te accepteren dat je in een kutsituatie zit, maar dat je de goede dingen doet om eruit te komen.
vrijdag 15 januari 2016 om 15:08
Tja, als je jezelf al weinig waard vindt en je wordt dan de hele dag met jezelf geconfronteerd dan kan ik me voorstellen dat je een grote leegte voelt. Vraag is of dat met een baan opgelost wordt, aangezien externe factoren nogal een impact hebben op je zelfbeeld en gevoelsleven. Zo ken ik er veel meer, lijkt me erg lastig.
Sterkte in ieder geval.
Sterkte in ieder geval.
vrijdag 15 januari 2016 om 15:24
jeetje heftig allemaal.
natuurlijk denk je dat dat alleen bij jou zo is, maar geloof mij, het gras bij de buren is echt niet groener!
ik weet het lekker makkelijk gezegd.
ik heb ze ook allemaal gehoord!
sporten en een psycholoog ( en bij mij zelfs wat medicatie ) zorgde dat ik er na een jaar weer uit was.
dit lijkt heel lang, maar na een paar weken werd het eind van die tunnel al een beetje zichtbaar.
en nog iets wat makkelijk gezegd is maar wel waar. elke dag is er 1. sta ook zo op!
natuurlijk denk je dat dat alleen bij jou zo is, maar geloof mij, het gras bij de buren is echt niet groener!
ik weet het lekker makkelijk gezegd.
ik heb ze ook allemaal gehoord!
sporten en een psycholoog ( en bij mij zelfs wat medicatie ) zorgde dat ik er na een jaar weer uit was.
dit lijkt heel lang, maar na een paar weken werd het eind van die tunnel al een beetje zichtbaar.
en nog iets wat makkelijk gezegd is maar wel waar. elke dag is er 1. sta ook zo op!
vrijdag 15 januari 2016 om 15:42
Lieve TO,
Ik kan het uiteraard niet voor je oplossen maar ik wilde toch even reageren aangezien jouw 2015 nogal op dat van mij lijkt behalve het werkprobleem. (En mn relatie is al iets langer uit en dat heb ik overigens zelf gedaan, ik ben ook na 2 maanden vervangen. Sterker nog, we zijn 1,6 jaar uit mekaar, hij is net vader geworden. Niet van mij gelukkig, ik heb geen kinderwens en zeker niet met hem)
Hier ook veel leeftijdsgenoten om me heen die het allemaal voor mekaar hebben...
Ik wens je veel sterkte, ik herken veel in je verhaal
Ik kan het uiteraard niet voor je oplossen maar ik wilde toch even reageren aangezien jouw 2015 nogal op dat van mij lijkt behalve het werkprobleem. (En mn relatie is al iets langer uit en dat heb ik overigens zelf gedaan, ik ben ook na 2 maanden vervangen. Sterker nog, we zijn 1,6 jaar uit mekaar, hij is net vader geworden. Niet van mij gelukkig, ik heb geen kinderwens en zeker niet met hem)
Hier ook veel leeftijdsgenoten om me heen die het allemaal voor mekaar hebben...
Ik wens je veel sterkte, ik herken veel in je verhaal
vrijdag 15 januari 2016 om 15:57
Hè wat een rot situatie. Ik kan mij goed voorstellen dat je jaloers bent op je vriend als hij een baan heeft gevonden in de branche waar jij ook wil werken en hij er niet eens voor gestudeerd. Het lijkt er op dat je heel veel pech hebt gehad met alles wat je hebt meegemaakt het afgelopen jaar en het is ook heel vervelend dat je al na een paar dagen bent ontslagen. Een tip zou misschien nog eens kunnen zijn om je CV te laten controleren door een expert. Er is veel concurrentie en misschien kan jij je ervaring wel zo verwoorden dat je er uit springt. Veel succes!
vrijdag 15 januari 2016 om 16:42
Ik herken veel in jou verhaal, ik heb net zo'n soortgelijke periode achter de rug, waarin ik ook het gevoel had dat het nooit meer goed zou komen met en de situatie volledig uitzichtloos leek. Ik had geen werk, geen huis door omstandigheden met ex en voelde me compleet nutteloos. En inderdaad iedereen om mij heen kregen een baan, kochten een leuk huis of hadden andere leuke dingen waar ze mee bezig waren of naar uit konden kijken. Ik herken je gevoel van waarom lukt het bij iedereen, maar niet met mij. Wat heb ik verkeerd gedaan in hemelsnaam. Heb er wel telkens voor gevochten mijn leven op orde te krijgen, solliciteren en werken waar ik kon, maar het schoot niet op. Ik voelde me stokongelukkig en eenzaam.
Maar geloof me, dit blijft echt niet voor altijd zo! Er komen echt andere tijden aan, misschien nog wel sneller dan je verwacht. Ik begrijp je wel hoor, want zo voelt het nu nog niet, soms is zo'n glazen bol wel handig, dat je even in de toekomst kunt kijken van hoe en wanneer er een eind komt asn deze rottijd, maar dat er betere tijden komen dat is een ding wat zeker is, echt waar! Je zit al op de goede weg, je solliciteert en neemt stappen om de boel op orde te krijgen, het komt echt wel goed met jou!
Maar geloof me, dit blijft echt niet voor altijd zo! Er komen echt andere tijden aan, misschien nog wel sneller dan je verwacht. Ik begrijp je wel hoor, want zo voelt het nu nog niet, soms is zo'n glazen bol wel handig, dat je even in de toekomst kunt kijken van hoe en wanneer er een eind komt asn deze rottijd, maar dat er betere tijden komen dat is een ding wat zeker is, echt waar! Je zit al op de goede weg, je solliciteert en neemt stappen om de boel op orde te krijgen, het komt echt wel goed met jou!
vrijdag 15 januari 2016 om 17:25
Wat een naar verhaal. Kan me voorstellen dat je het helemaal gehad hebt. Gelukkig zijn er ook positieve dingen en die kunnen wellicht helpen om het allemaal vol te houden. Neemt niet weg dat die negatieve ervaringen er ook zijn, en ook die hebben tijd en aandacht nodig.
Volgens mij ben je wel goed bezig, met vrijwilligerswerk en sport. Je zegt dat je freelance tekstschrijver bent. Nooit de wens gehad om een boek te schrijven? Iemand anders opperde ook iets in die geest. Je hebt daar nu mooi tijd voor, en wellicht helpt het wat structuur en ritme in je dag te brengen.
Ik denk dat ik een thriller zou schrijven, waarin het heel slecht afloopt me alle mensen die je rot behandeld hebben het afgelopen jaar.
Volgens mij ben je wel goed bezig, met vrijwilligerswerk en sport. Je zegt dat je freelance tekstschrijver bent. Nooit de wens gehad om een boek te schrijven? Iemand anders opperde ook iets in die geest. Je hebt daar nu mooi tijd voor, en wellicht helpt het wat structuur en ritme in je dag te brengen.
Ik denk dat ik een thriller zou schrijven, waarin het heel slecht afloopt me alle mensen die je rot behandeld hebben het afgelopen jaar.
Mind the gap