Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
zaterdag 16 januari 2016 om 12:09
Hoi Fast, welkom!
@Fast & Stokstaartje & Jade & Paddestoel, heftige emoties zijn hier ook bekend, ik vind het echt bizar wat af en toe de revue passeert met die burnout. Ik kan er ook niet fantastisch goed mee om gaan geloof ik. Dan intens verdrietig, dan zo hondsgefrustreerd dat ik het echt voel als een bal in mijn buik, dan weer zo angstig dat ik haast loop te trillen ervan, pfff.... En even later gewoon weer prima. Poehee! Niet elke dag gelukkig maar er zitten wel van die dagen tussen. Ik vind echter serieus of heftig vermaak niet meer zo storend, wel prettig ook juist soms, als ik ergens in opga ben ik vaak toch meer ontspannen in a way. Maar in het begin van de BO heb ik ook een tijdje alleen maar standup comedy gekeken en natuurdocu's TV is nog steeds een beetje no go, maar Netflix is top!
Haha jaaaa Naoko, burnout-verlof zou een super idee zijn, ik stem voor! Hebben jullie dat ook, dat die burnout ook eigenlijk vrijwel altijd in je gedachten zit? Altijd bezig met je grenzen voelen, altijd peinzen wat nu een goede stap zou zijn voor je herstel... Ik kan dat gewoon niet uitzetten, terwijl ik wel voel dat het ook vaak een aanslag is op het genieten van het moment.
@Inge, gelukkig zit het mee met je duim! Dat komt, jij hebt alle gezondheidspech voor 10 jaar al gehad, vanaf nu zit het alleen nog maar mee, je zal het zien
Hier gaat het geloof ik wel een beetje beter, al vind ik het lastig aanvoelen. Ik heb namelijk een nieuwe tactiek: ookal voelt het niet altijd alsof ik er energie voor heb, ik doe toch maar wat meer, en ik voel me daardoor niet slechter, dus ervaar ik toch winst. Van de week lekker naar zee geweest met een vriendin en nieuwe auto gekocht en net voor schoenen gewinkeld: een lekker voldaan gevoel geeft toch ook weer rust en peace of mind!
Ik zag gisteren een ontroerende docu over verzorgingshuizen in Amerika, waar dementerende ouderen muziektherapie kregen. Mensen die al jaren vegeterend in een hoekje zaten, leefden helemaal op toen ze een ipod kregen met hun favoriete jeugdmuziek, vertelden honderduit, gingen zingen en dansen. Over dat mensen die hun gezondheid, zelfredzaamheid, keuzevrijheid, hun leefwereld afgepakt voelen vanzelf een soort levende doden worden als je hen geen stimuli aanbiedt die hun 'ziel' prikkelt... Het klinkt misschien grimmig maar ik voelde me soort van verwant wel. Ik heb er echt zo'n moeite mee om vaak te weinig energie te hebben om mezelf in contact te brengen met wat me beweegt, vind dat echt knettermoeilijk te accepteren.
Maar goed, genoeg van de sad stuff, het gaat ietsje beter en ik heb weer een auto en dat is HEEL FIJN, want ook weer meer bewegingsruimte.
ik ga weer ff door met mijn breiprojectje, kussies!
@Fast & Stokstaartje & Jade & Paddestoel, heftige emoties zijn hier ook bekend, ik vind het echt bizar wat af en toe de revue passeert met die burnout. Ik kan er ook niet fantastisch goed mee om gaan geloof ik. Dan intens verdrietig, dan zo hondsgefrustreerd dat ik het echt voel als een bal in mijn buik, dan weer zo angstig dat ik haast loop te trillen ervan, pfff.... En even later gewoon weer prima. Poehee! Niet elke dag gelukkig maar er zitten wel van die dagen tussen. Ik vind echter serieus of heftig vermaak niet meer zo storend, wel prettig ook juist soms, als ik ergens in opga ben ik vaak toch meer ontspannen in a way. Maar in het begin van de BO heb ik ook een tijdje alleen maar standup comedy gekeken en natuurdocu's TV is nog steeds een beetje no go, maar Netflix is top!
Haha jaaaa Naoko, burnout-verlof zou een super idee zijn, ik stem voor! Hebben jullie dat ook, dat die burnout ook eigenlijk vrijwel altijd in je gedachten zit? Altijd bezig met je grenzen voelen, altijd peinzen wat nu een goede stap zou zijn voor je herstel... Ik kan dat gewoon niet uitzetten, terwijl ik wel voel dat het ook vaak een aanslag is op het genieten van het moment.
@Inge, gelukkig zit het mee met je duim! Dat komt, jij hebt alle gezondheidspech voor 10 jaar al gehad, vanaf nu zit het alleen nog maar mee, je zal het zien
Hier gaat het geloof ik wel een beetje beter, al vind ik het lastig aanvoelen. Ik heb namelijk een nieuwe tactiek: ookal voelt het niet altijd alsof ik er energie voor heb, ik doe toch maar wat meer, en ik voel me daardoor niet slechter, dus ervaar ik toch winst. Van de week lekker naar zee geweest met een vriendin en nieuwe auto gekocht en net voor schoenen gewinkeld: een lekker voldaan gevoel geeft toch ook weer rust en peace of mind!
Ik zag gisteren een ontroerende docu over verzorgingshuizen in Amerika, waar dementerende ouderen muziektherapie kregen. Mensen die al jaren vegeterend in een hoekje zaten, leefden helemaal op toen ze een ipod kregen met hun favoriete jeugdmuziek, vertelden honderduit, gingen zingen en dansen. Over dat mensen die hun gezondheid, zelfredzaamheid, keuzevrijheid, hun leefwereld afgepakt voelen vanzelf een soort levende doden worden als je hen geen stimuli aanbiedt die hun 'ziel' prikkelt... Het klinkt misschien grimmig maar ik voelde me soort van verwant wel. Ik heb er echt zo'n moeite mee om vaak te weinig energie te hebben om mezelf in contact te brengen met wat me beweegt, vind dat echt knettermoeilijk te accepteren.
Maar goed, genoeg van de sad stuff, het gaat ietsje beter en ik heb weer een auto en dat is HEEL FIJN, want ook weer meer bewegingsruimte.
ik ga weer ff door met mijn breiprojectje, kussies!
zaterdag 16 januari 2016 om 12:19
Hoi allemaal, hier ook weer een berichtje van mij.
Fast welkom, fijn dat je op 'tijd' aan de bel hebt getrokken!
Jade ik las je verhaal en zo herkenbaar voor mij! Jij werkt(e) toch ook in de hulpverlening? Weet je dat ik na een aantal jaren werken in de hulpverlening en zoveel ellende hoorde ik me onbewust heb afgesloten.
Ik huilde nooit meer en stond er ook nooit bij stil hoe het eigenlijk met mij ging.
Totdat ik 10 jaar geleden instortte en ik erg bang werd van agressieve mensen of mensen waaraan ik zag dat er psychisch wat mis was. Woonde ook om de hoek bij de psychiatrische instelling waar ik had gewerkt, dus ook niet handig...
Kijk ook bijna alleen maar relaxte tv. Besloten om Flikken dit keer over te slaan, vind ik te spannend....
Gisteren aflevering terug gekeken van Floortje Dessing in Mongolië, erg mooi!
Bij mij ook met ups en downs, blijf de downs toch wel lastig vinden. Kan mijzelf dan ook wat verliezen in gedachten van: vind mijn leven echt niet zo leuk op dit moment, iedereen gaat door en ik sta (weer) stil....
Herkennen jullie vast wel.
Baal er ook van dat ik zoveel dingen zie in huis die schoongemaakt moeten worden. Ben normaal best een poets, maar heb nu mijn handen vol aan de dagelijkse dingen: was bijhouden, afwas, bed verschonen, plastic/glas/papier wegbrengen, boodschappen doen etc.
Net de woonkamer afgestoft en dan morgen stofzuigen, probeer er maar wat makkelijker in te worden...
Nu een opdracht gekregen van de psycholoog om steeds bewuster mijn hoofd met rust te laten en te voelen vanuit mijn lichaam.
Ook moet ik bewuster gaan kijken welke dingen mijn 'zaak' zijn en welke dingen er bij een ander liggen en wat mijn 'zaak' op dit moment nodig heeft.
Was vroeger ook natuurlijk door mijn werk altijd maar bezig met andere en nooit met mijzelf. Maar kan me nog vaak verantwoordelijk voelen voor onrecht en 'zaken' van iemand anders, terwijl ik er zelf niets mee opschiet en het me energie kost.
Het woord 'zaak' klinkt nu wat vreemd, maar er hoort een tekening bij
Ook weer informatie om te lezen meegekregen over chronische stress voor in mijn logboek. Zit ook informatie bij voor de partner/andere betrokkenen met uitleg wel goed!
Stokstaartje ben je de lijst al aan het invullen?
Uit mijn stress meting kwam naar voren dat ik een erg verhoogde spierspanning heb in mijn schouders. Gisteren van de fysio wat oefeningen mee gekregen en ga hier ook met haar mee aan de slag. Merk het zelf nu ook meer op, dat ik vaak met opgetrokken schouders zit.
Bloem bedankt voor de fimpjes, de Willie filmpjes zijn ook echt mijn favoriet. Daarnaast als de boeren weer voorgesteld worden van Boer zoekt vrouw, moet ik altijd zo hard lachen
Hoe gaat het eigenlijk met je Bloem, nu je hebt gehoord dat de revalidatie niet doorgaat?
Nou ik ga lunchen en dan in mijn relax stand samen met de
Rustig weekend voor iedereen!
Fast welkom, fijn dat je op 'tijd' aan de bel hebt getrokken!
Jade ik las je verhaal en zo herkenbaar voor mij! Jij werkt(e) toch ook in de hulpverlening? Weet je dat ik na een aantal jaren werken in de hulpverlening en zoveel ellende hoorde ik me onbewust heb afgesloten.
Ik huilde nooit meer en stond er ook nooit bij stil hoe het eigenlijk met mij ging.
Totdat ik 10 jaar geleden instortte en ik erg bang werd van agressieve mensen of mensen waaraan ik zag dat er psychisch wat mis was. Woonde ook om de hoek bij de psychiatrische instelling waar ik had gewerkt, dus ook niet handig...
Kijk ook bijna alleen maar relaxte tv. Besloten om Flikken dit keer over te slaan, vind ik te spannend....
Gisteren aflevering terug gekeken van Floortje Dessing in Mongolië, erg mooi!
Bij mij ook met ups en downs, blijf de downs toch wel lastig vinden. Kan mijzelf dan ook wat verliezen in gedachten van: vind mijn leven echt niet zo leuk op dit moment, iedereen gaat door en ik sta (weer) stil....
Herkennen jullie vast wel.
Baal er ook van dat ik zoveel dingen zie in huis die schoongemaakt moeten worden. Ben normaal best een poets, maar heb nu mijn handen vol aan de dagelijkse dingen: was bijhouden, afwas, bed verschonen, plastic/glas/papier wegbrengen, boodschappen doen etc.
Net de woonkamer afgestoft en dan morgen stofzuigen, probeer er maar wat makkelijker in te worden...
Nu een opdracht gekregen van de psycholoog om steeds bewuster mijn hoofd met rust te laten en te voelen vanuit mijn lichaam.
Ook moet ik bewuster gaan kijken welke dingen mijn 'zaak' zijn en welke dingen er bij een ander liggen en wat mijn 'zaak' op dit moment nodig heeft.
Was vroeger ook natuurlijk door mijn werk altijd maar bezig met andere en nooit met mijzelf. Maar kan me nog vaak verantwoordelijk voelen voor onrecht en 'zaken' van iemand anders, terwijl ik er zelf niets mee opschiet en het me energie kost.
Het woord 'zaak' klinkt nu wat vreemd, maar er hoort een tekening bij
Ook weer informatie om te lezen meegekregen over chronische stress voor in mijn logboek. Zit ook informatie bij voor de partner/andere betrokkenen met uitleg wel goed!
Stokstaartje ben je de lijst al aan het invullen?
Uit mijn stress meting kwam naar voren dat ik een erg verhoogde spierspanning heb in mijn schouders. Gisteren van de fysio wat oefeningen mee gekregen en ga hier ook met haar mee aan de slag. Merk het zelf nu ook meer op, dat ik vaak met opgetrokken schouders zit.
Bloem bedankt voor de fimpjes, de Willie filmpjes zijn ook echt mijn favoriet. Daarnaast als de boeren weer voorgesteld worden van Boer zoekt vrouw, moet ik altijd zo hard lachen
Hoe gaat het eigenlijk met je Bloem, nu je hebt gehoord dat de revalidatie niet doorgaat?
Nou ik ga lunchen en dan in mijn relax stand samen met de
Rustig weekend voor iedereen!
zaterdag 16 januari 2016 om 12:50
Hoi allemaal,
*bloem attendeerde me op 'jong en burnout' en hoewel ik niet jong ben (ik ben 39) vind ik het toch wel erg fijn om de herkenning te vinden van andere mensen die overspannen/burn out thuis zitten. Voor mij is dit niet de eerste keer dat ik vastloop. Vier jaar geleden ben ik ook al eens vastgelopen, en toen ben ik na zeven weken weer gaan opbouwen met werken. Wel van baan gewisseld en rustiger aan gedaan. Dat ging een hele tijd goed, maar nu zit ik dus weer thuis. Heb toch weer veel te veel hooi op mijn vork genomen, zowel op het werk als privé en alles moet natuurlijk perfect. Ik kan weinig uit handen geven. Daarnaast is mijn vriend voor zichzelf begonnen wat ook veel stress met zich meebracht. Hij zag het regelmatig even niet zitten en dan was ik er weer om hem op te peppen. Tja. Tijd om op vakantie te gaan hadden we niet echt. Of in ieder geval, die namen we niet. Ik begon me steeds vermoeider te voelen en was snel geïrriteerd. Natuurlijk had ik dat wel in de gaten, maar ik dacht dat het zo'n vaart niet zou lopen. Ben zelf nog meer uren gaan werken omdat ik mijn werk niet af kreeg en boem, daar lag ik. Ben letterlijk ingestort op mijn werk. Duizelig en viel bijna flauw. Een week later begon ik ook nog heel slecht te slapen en begonnen de paniekaanvallen. Nouja, en nu ben ik inmiddels drie weken echt ziek thuis. Het lijkt al wat beter te gaan, maar het is op en af. Ik pieker nog veel.
Als ik jullie verhalen lees, hebben jullie allemaal hulp van een psycholoog en dat lijkt me wel heel erg fijn. Ik denk dat dat ook de reden is dat ik weer in dezelfde valkuil ben getrapt. Ik ben een control freak, een perfectionist etc. Vast herkenbaar!
Nouja, dat was het voor nu even. Graag schrijf ik mee met jullie, als dat mag.
*bloem attendeerde me op 'jong en burnout' en hoewel ik niet jong ben (ik ben 39) vind ik het toch wel erg fijn om de herkenning te vinden van andere mensen die overspannen/burn out thuis zitten. Voor mij is dit niet de eerste keer dat ik vastloop. Vier jaar geleden ben ik ook al eens vastgelopen, en toen ben ik na zeven weken weer gaan opbouwen met werken. Wel van baan gewisseld en rustiger aan gedaan. Dat ging een hele tijd goed, maar nu zit ik dus weer thuis. Heb toch weer veel te veel hooi op mijn vork genomen, zowel op het werk als privé en alles moet natuurlijk perfect. Ik kan weinig uit handen geven. Daarnaast is mijn vriend voor zichzelf begonnen wat ook veel stress met zich meebracht. Hij zag het regelmatig even niet zitten en dan was ik er weer om hem op te peppen. Tja. Tijd om op vakantie te gaan hadden we niet echt. Of in ieder geval, die namen we niet. Ik begon me steeds vermoeider te voelen en was snel geïrriteerd. Natuurlijk had ik dat wel in de gaten, maar ik dacht dat het zo'n vaart niet zou lopen. Ben zelf nog meer uren gaan werken omdat ik mijn werk niet af kreeg en boem, daar lag ik. Ben letterlijk ingestort op mijn werk. Duizelig en viel bijna flauw. Een week later begon ik ook nog heel slecht te slapen en begonnen de paniekaanvallen. Nouja, en nu ben ik inmiddels drie weken echt ziek thuis. Het lijkt al wat beter te gaan, maar het is op en af. Ik pieker nog veel.
Als ik jullie verhalen lees, hebben jullie allemaal hulp van een psycholoog en dat lijkt me wel heel erg fijn. Ik denk dat dat ook de reden is dat ik weer in dezelfde valkuil ben getrapt. Ik ben een control freak, een perfectionist etc. Vast herkenbaar!
Nouja, dat was het voor nu even. Graag schrijf ik mee met jullie, als dat mag.
zaterdag 16 januari 2016 om 12:52
oh paddestoel, gecrosspost, inderdaad ga ik niet naar die revalidatiekliniek, sta wel op de wachtlijst nu voor psychotherapie (CGT) specifiek voor vermoeidheidsklachten, daar kijk ik wel naar uit. Ik heb namelijk nog niet echt een therapeut gesproken die daar echt wat mee kon, mijn psych geloofde niet in burnout, dat soort dingen. Omdat het nog tot april wachten is heb ik ook voor volgende week een afspraak gemaakt bij een burnout coach, maar zit nu alweer een beetje terug te krabbelen: volgende week haptonoom en coach en acupunctuur, eh, dat lijkt me ook weer wat te dol eigenlijk. Is het niet therapeutischer om lekker de hertjes te gaan voeren in het bos -ik denk het wel. Nja ik kijk ff, is een gratis kennismakingsgesprek dus we'll see.
Ik moet stiekem wel een beetje lachen om jullie, Paddestoel en Jade, en waarschijnlijk ongepast want ik weet niet wat jullie allemaal hebben meegemaakt in de psychiatrie, dat zal echt superheftig zijn geweest. Maar zelf zijn we hier natuurlijk ook een stelletje psychische gevallen ha ha! Bitterzoet...
Ik hoorde van de week trouwens dat er weer 2 van mijn oude werk zijn uitgevallen met een burnout. (na mij nog 3 in anderhalf jaar op een team van 14). Het blijft bizar om te horen, al staat het inmiddels wel verder van me af.
Ik moet stiekem wel een beetje lachen om jullie, Paddestoel en Jade, en waarschijnlijk ongepast want ik weet niet wat jullie allemaal hebben meegemaakt in de psychiatrie, dat zal echt superheftig zijn geweest. Maar zelf zijn we hier natuurlijk ook een stelletje psychische gevallen ha ha! Bitterzoet...
Ik hoorde van de week trouwens dat er weer 2 van mijn oude werk zijn uitgevallen met een burnout. (na mij nog 3 in anderhalf jaar op een team van 14). Het blijft bizar om te horen, al staat het inmiddels wel verder van me af.
zaterdag 16 januari 2016 om 15:45
@ Bloem: Mag ik het heel raar vinden dat je een psycholoog hebt die 'niets met een burn out kan'???? Weet je hoeveel mensen jaarlijks een burn out krijgen? Verbazingwekkend! Ik hoop dan ook dat je burn out coach en de psychotherapie je beter op weg kunnen helpen! Mijn coach zegt ook steeds: alles is uit balans, je hormonen en alle processen die daarmee samenhangen. Het heeft tijd nodig voordat de balans weer terug is. Gun jezelf die tijd! Door de onbalans heb je voor de burn out overmatig adrenaline geproduceerd om alles aan de gang te houden. Die is nu op en ben je moe, moe, moe. Ik hoop echt van harte dat je iemand treft die je klachten serieus neemt!
@Vera: welkom hier! Ik hoop dat je hier je verhaal kwijt kan en mee kan lezen met onze problemen en soms ook oplossingen! Ik zelf heb geen hulp van een psycholoog, maar van een coach. Dit is voldoende voor mij, waarschijnlijk omdat ik net voor de burn out de noodknop heb ingedrukt. Heb je al een psycholoog of coach gevonden die je op weg kan helpen?
@Vera: welkom hier! Ik hoop dat je hier je verhaal kwijt kan en mee kan lezen met onze problemen en soms ook oplossingen! Ik zelf heb geen hulp van een psycholoog, maar van een coach. Dit is voldoende voor mij, waarschijnlijk omdat ik net voor de burn out de noodknop heb ingedrukt. Heb je al een psycholoog of coach gevonden die je op weg kan helpen?
zondag 17 januari 2016 om 10:23
quote:Fast_89 schreef op 16 januari 2016 @ 15:45:
@Vera: Heb je al een psycholoog of coach gevonden die je op weg kan helpen?Hoi Fast, dank je! Ik kan mijn verhaal wel kwijt, maar heb nog geen hulp gevraagd behalve bij de huisarts. Ik vind het zo moeilijk om iemand te vinden, maar realiseer me wel dat er iets moet veranderen omdat ik anders zo weer terugval. Hoe heb je jouw coach gevonden?
@Vera: Heb je al een psycholoog of coach gevonden die je op weg kan helpen?Hoi Fast, dank je! Ik kan mijn verhaal wel kwijt, maar heb nog geen hulp gevraagd behalve bij de huisarts. Ik vind het zo moeilijk om iemand te vinden, maar realiseer me wel dat er iets moet veranderen omdat ik anders zo weer terugval. Hoe heb je jouw coach gevonden?
zondag 17 januari 2016 om 14:42
Van een burnout nu een angststoornis; heb volgends de huisrats te veel adrelanine in mn lichaam en veel angst. krijg al hartkloppingen en een enorm hoog hartslag als de bel gaat of schrik wakker snachts midden in mn slaap; met mn hart in mn keel...terwijl er niets aan de hand is.Of net wakker, doe mn ogen net open en torenhoog hartslag. Wie heeft dit nog meer?
Beterschap meiden.
Beterschap meiden.
zondag 17 januari 2016 om 14:51
quote:rammie schreef op 17 januari 2016 @ 14:42:
Van een burnout nu een angststoornis; heb volgends de huisrats te veel adrelanine in mn lichaam en veel angst. krijg al hartkloppingen en een enorm hoog hartslag als de bel gaat of schrik wakker snachts midden in mn slaap; met mn hart in mn keel...terwijl er niets aan de hand is.Of net wakker, doe mn ogen net open en torenhoog hartslag. Wie heeft dit nog meer? Beterschap meiden.Dat hoort helaas allemaal bij de burn out en is het teken dat je te lang bent doorgegaan. Rust nemen, bewegen en goed voor jezelf zorgen is het enige dat erop zit. En als het nodig is ondersteuning met medicijnen.
Van een burnout nu een angststoornis; heb volgends de huisrats te veel adrelanine in mn lichaam en veel angst. krijg al hartkloppingen en een enorm hoog hartslag als de bel gaat of schrik wakker snachts midden in mn slaap; met mn hart in mn keel...terwijl er niets aan de hand is.Of net wakker, doe mn ogen net open en torenhoog hartslag. Wie heeft dit nog meer? Beterschap meiden.Dat hoort helaas allemaal bij de burn out en is het teken dat je te lang bent doorgegaan. Rust nemen, bewegen en goed voor jezelf zorgen is het enige dat erop zit. En als het nodig is ondersteuning met medicijnen.
zondag 17 januari 2016 om 15:18
Rammie, dat was bij mij ook het geval... Door de angststoornis die erbij kwam, duurde m'n burnout langer, steeds erdoor teruggeworpen worden in je energie. Het scherpe ging er met de tijd vanaf (dat hoort sowieso ook echt bij burnout..) idd door die verhoogde adrenaline spiegel in je lijf. Maar als het blijft , heeft bij mij haptotherapie en uiteindelijk ook venlafaxine (antidepressiva, die goed kan helpen bij angstklachten) me direct geholpen! Waardoor ik m'n energie wel kon opbouwen, (wat uiteraard wel echt tijd kosten = maanden minimaal). Maar sinds kort na 1,5jr AD gebruik, ermee gestopt omdat het echt goed ging, en angstklachten blijven vooralsnog ook weg:-) omdat m'n hormonen in m'n lijf weer gestabiliseerd lijken, helaas werkt AD niet bij iedereen zo optimaal als bij mij (had maar laagste behandeldosering nodig:-)). Maar is een verademing! (Heb wel een jaar gewacht met het innemen, wilde het eerst zelf doen.. Enz enz, met coach en psycholoog (cognitieve gedragstherapie). Kan ook goed helpen, en zeker wat aan gehad, maar niet volledig destijds). Zoek iig hulp... Alleen doen hoeft niet en is het moeilijkste!
Ik heb gewoon gegoogled, zowel naar coach, psycholoog als Haptotherapeut.. Websites bekeken, en kijken gevoelsmatig wat je het meest aanspreekt... Ik heb me niet laten leiden door verzekeringen (wie wel/niet vergoed worden/ contract hebben enz), heb best zelf wat ervoor betaald... Maar was de investering waard! Heb er de rest van m'n leven wat aan!
En als t na 1-2 gesprekken niet klikt, (voel je echt wel snel) dan weer verder zoeken. Ik had gelijk bij allemaal wel goed gevoel! Maar hapto heeft me meest geholpen, en rust gegeven.
Succes!
Ik heb gewoon gegoogled, zowel naar coach, psycholoog als Haptotherapeut.. Websites bekeken, en kijken gevoelsmatig wat je het meest aanspreekt... Ik heb me niet laten leiden door verzekeringen (wie wel/niet vergoed worden/ contract hebben enz), heb best zelf wat ervoor betaald... Maar was de investering waard! Heb er de rest van m'n leven wat aan!
En als t na 1-2 gesprekken niet klikt, (voel je echt wel snel) dan weer verder zoeken. Ik had gelijk bij allemaal wel goed gevoel! Maar hapto heeft me meest geholpen, en rust gegeven.
Succes!
zondag 17 januari 2016 om 20:58
quote:rammie schreef op 17 januari 2016 @ 14:56:
Dankjewel voor je reactie vera1976...ben er soms zoooooooooooo klaar mee
Probeer v alles, maar alsof niets helpt..weet soms echt niet waar ik het zoeken moetHey Rammie, ik zit in precies dezelfde fase en had mezelf net weer een rondje piekeren cadeau gedaan. Een wanhopige poging om controle te krijgen. Met als gevolg een dikke paniekaanval. Ben je ook een control freak? Of een denker? Ik ben hoogbegaafd en leun behoorlijk op m'n hoofd. Ik heb moeite met loslaten. Nouja, dikke knuffel en vergeet niet, je bent niet alleen! Hug.
Dankjewel voor je reactie vera1976...ben er soms zoooooooooooo klaar mee
Probeer v alles, maar alsof niets helpt..weet soms echt niet waar ik het zoeken moetHey Rammie, ik zit in precies dezelfde fase en had mezelf net weer een rondje piekeren cadeau gedaan. Een wanhopige poging om controle te krijgen. Met als gevolg een dikke paniekaanval. Ben je ook een control freak? Of een denker? Ik ben hoogbegaafd en leun behoorlijk op m'n hoofd. Ik heb moeite met loslaten. Nouja, dikke knuffel en vergeet niet, je bent niet alleen! Hug.
maandag 18 januari 2016 om 08:52
Het ellendige van een burnout is dat de eigenschappen die je in de burnout hebben gebracht nou juist niet die zijn, die je verder helpen. Loslaten, accepteren, lui zijn, doseren, grenzen stellen, goed voor jezelf zorgen- dat zijn meestal niet de tools die iemand die zichzelf een burnout in heeft gewerkt, goed weet te hanteren ("if all you have is a hammer, everything looks like a nail"). Therapie en veel tijd en soms medicatie (en vallen en opstaan) kan helpen zoals Inge al zegt... Soms lijkt het inderdaad echt een onoplosbare puzzel, maar er zijn ook momenten dat ik als een soort aha-erlebnis denk: het enige wat ik hoef te doen is gewoon chillen! oooooh ja!
Vera, ik las je in een ander topic over ADHD (ik volg je overal haha), dat je bang was dat medicatie voor AD(H)D waarschijnlijk niet handig is om mee te starten tijdens een burnout. Nou wil ik je echt geen pillen aanpraten hoor, maar bij mijn schoonzusje was n.a.v. haar burnout ook ADHD vastgesteld en die was erg goed geholpen met Ritalin, ze wil niet meer zonder. Haar heeft het juist met de burnout goed vooruit geholpen. Lijkt me iig handig als je een passende diagnose krijgt!
Vera, ik las je in een ander topic over ADHD (ik volg je overal haha), dat je bang was dat medicatie voor AD(H)D waarschijnlijk niet handig is om mee te starten tijdens een burnout. Nou wil ik je echt geen pillen aanpraten hoor, maar bij mijn schoonzusje was n.a.v. haar burnout ook ADHD vastgesteld en die was erg goed geholpen met Ritalin, ze wil niet meer zonder. Haar heeft het juist met de burnout goed vooruit geholpen. Lijkt me iig handig als je een passende diagnose krijgt!
maandag 18 januari 2016 om 15:03
quote:*bloem schreef op 18 januari 2016 @ 08:52:
Het ellendige van een burnout is dat de eigenschappen die je in de burnout hebben gebracht nou juist niet die zijn, die je verder helpen. Loslaten, accepteren, lui zijn, doseren, grenzen stellen, goed voor jezelf zorgen- dat zijn meestal niet de tools die iemand die zichzelf een burnout in heeft gewerkt, goed weet te hanteren
Ha *bloem. Fijn om te lezen dat er iemand is die me volgt. Vind ik wel prettig eigenlijk. Haha.
Nee, die eigenschappen bezit ik inderdaad ook niet. Maar door mijn burn out kan ik nu juist helemáál geen rust meer nemen. Als ik iets hoor, als is het een passerende auto, dan zit ik al bijna rechtop in mijn stoel, terwijl ik normaal veel beter kan ontspannen. Dat de ADHD wel een rol speelt is overigens wel duidelijk voor mij. Maar zo'n heel traject om een diagnose te krijgen, daar zie ik nu tegenop. Ik denk dan bij mezelf: eerst maar eens herstellen. Maar dat herstel gaat wel traag zeg. Poehee. Nu een klein terugslagje, volgens mij vanwege mijn menstruatie die vandaag of morgen moet beginnen. Pieker weer veel en kan dingen weer moeilijker loslaten. Wanneer ben jij eigenlijk burn out geraakt?
Vandaag ben ik veel buiten geweest en de zon schijnt echt heerlijk. Dat is wel fijn! Twee keer gaan wandelen en ik heb het idee dat het wel helpt tegen het piekeren, rustig bewegen. Rustig aan dus en gewoon van moment naar moment leven en niet teveel piekeren.
Het ellendige van een burnout is dat de eigenschappen die je in de burnout hebben gebracht nou juist niet die zijn, die je verder helpen. Loslaten, accepteren, lui zijn, doseren, grenzen stellen, goed voor jezelf zorgen- dat zijn meestal niet de tools die iemand die zichzelf een burnout in heeft gewerkt, goed weet te hanteren
Ha *bloem. Fijn om te lezen dat er iemand is die me volgt. Vind ik wel prettig eigenlijk. Haha.
Nee, die eigenschappen bezit ik inderdaad ook niet. Maar door mijn burn out kan ik nu juist helemáál geen rust meer nemen. Als ik iets hoor, als is het een passerende auto, dan zit ik al bijna rechtop in mijn stoel, terwijl ik normaal veel beter kan ontspannen. Dat de ADHD wel een rol speelt is overigens wel duidelijk voor mij. Maar zo'n heel traject om een diagnose te krijgen, daar zie ik nu tegenop. Ik denk dan bij mezelf: eerst maar eens herstellen. Maar dat herstel gaat wel traag zeg. Poehee. Nu een klein terugslagje, volgens mij vanwege mijn menstruatie die vandaag of morgen moet beginnen. Pieker weer veel en kan dingen weer moeilijker loslaten. Wanneer ben jij eigenlijk burn out geraakt?
Vandaag ben ik veel buiten geweest en de zon schijnt echt heerlijk. Dat is wel fijn! Twee keer gaan wandelen en ik heb het idee dat het wel helpt tegen het piekeren, rustig bewegen. Rustig aan dus en gewoon van moment naar moment leven en niet teveel piekeren.
maandag 18 januari 2016 om 17:12
Hoi Vera welkom! Jij ook 39 dus, ik vroeg ook of ik nog wel onder het kopje jong viel.... Het leven begint bij 40 zeggen ze, daar gaan wij voor
TJa Bloem en snap dat je een beetje moest lachen om mijn psychiatrie stukje. Tikte het zelf en bedacht me ook: Nee, mijn hersenen doen het goed op dit moment, ik functioneer lekker
Maar het kan nog veeeeeel erger!
Nou zo te lezen was het gisteren nationale piekerdag, bij mij kwam het monster ook weer mijn hoofd binnen en wilde er niet uit.
Voelde me lichamelijk niet fijn en dan weer bang om ziek te worden, darmparasieten weer terug etc etc. Ook een langspeelplaat die zich steeds in mijn hoofd zich afspeelt. Vind het zo'n naar gevoel dat je hier dan geen controle over lijkt te hebben, terwijl je weet mijn hoofd denkt op dit moment echt niet nuchter.
Nog wel een fijn gesprek gehad met mijn vriend over mijn situatie en kon daarna niet slapen. Heel de nacht voor mijn gevoel wakker gelegen, als ik in slaap viel, schrok ik weer wakker. Mijn hoofd stond echt op standje aan, leve de cortisol
Hebben jullie weleens het idee dat je griep krijgt, maar dat dit door de burn out komt?
Nu ter geruststelling een afspraak gemaakt voor volgende week met de huisarts. Even om bij te praten en ook met hem over mijn angst te hebben. Gaan jullie nog weleens langs de huisarts om hem/haar op de hoogte te brengen hoe het gaat.
Inge, volgens mij had jij een goed contact met je huisarts, waar je regelmatig langs ging toch?
Wat doen jullie voor bezigheden om echt uit je hoofd te komen. Ben nu begonnen met Mandala's kleuren...
Bloem volgens mij ben jij aan het breien geslagen, deed je dat al of heb je het moeten leren?
Ben zelf ook niet zo creatief en handig met zulk soort dingen. Maar wat niet is kan nog komen misschien...
Dag iedereen, wens iedereen een goede nachtrust toe (inclusief mijzelf)
TJa Bloem en snap dat je een beetje moest lachen om mijn psychiatrie stukje. Tikte het zelf en bedacht me ook: Nee, mijn hersenen doen het goed op dit moment, ik functioneer lekker
Maar het kan nog veeeeeel erger!
Nou zo te lezen was het gisteren nationale piekerdag, bij mij kwam het monster ook weer mijn hoofd binnen en wilde er niet uit.
Voelde me lichamelijk niet fijn en dan weer bang om ziek te worden, darmparasieten weer terug etc etc. Ook een langspeelplaat die zich steeds in mijn hoofd zich afspeelt. Vind het zo'n naar gevoel dat je hier dan geen controle over lijkt te hebben, terwijl je weet mijn hoofd denkt op dit moment echt niet nuchter.
Nog wel een fijn gesprek gehad met mijn vriend over mijn situatie en kon daarna niet slapen. Heel de nacht voor mijn gevoel wakker gelegen, als ik in slaap viel, schrok ik weer wakker. Mijn hoofd stond echt op standje aan, leve de cortisol
Hebben jullie weleens het idee dat je griep krijgt, maar dat dit door de burn out komt?
Nu ter geruststelling een afspraak gemaakt voor volgende week met de huisarts. Even om bij te praten en ook met hem over mijn angst te hebben. Gaan jullie nog weleens langs de huisarts om hem/haar op de hoogte te brengen hoe het gaat.
Inge, volgens mij had jij een goed contact met je huisarts, waar je regelmatig langs ging toch?
Wat doen jullie voor bezigheden om echt uit je hoofd te komen. Ben nu begonnen met Mandala's kleuren...
Bloem volgens mij ben jij aan het breien geslagen, deed je dat al of heb je het moeten leren?
Ben zelf ook niet zo creatief en handig met zulk soort dingen. Maar wat niet is kan nog komen misschien...
Dag iedereen, wens iedereen een goede nachtrust toe (inclusief mijzelf)
maandag 18 januari 2016 om 18:29
Ik heb ook t kleuren voor volwassenen destijds opgepakt (al een tijd niet gedaan trouwens haha en merkte altijd wel dat ik minimaal 20-30min 'moest' kleuren wilde ik met m'n gedachten op 'uit' gaan en dingen loslaten, evenals met legpuzzels maken!
Ik heb verschillende huisartsen gehad tijdens m'n burnout , in het begin toen het nog wat onduidelijk was en vanalles nog liet uittesten of gerust gesteld moest worden... (Dat was toen een huisarts in opleiding die wel fijn was, en een studie had gemaakt van stress en de gevolgen enz).
Later met andere huisarts veel contact gehad, toen t weer opeens veel slechter ging na een jaar ofzo en ik dus aan de AD ging, die 1,5jr wel aardig wat contact om de zoveel weken/maanden met m'n huisarts idd gehad. Was wel prettig, soms is dat gewoon de juiste persoon die op afstand staat en je gerust kan stellen..
Als je dat dus fijn vindt, zeker gebruiken de huisarts. Anderen gebruiken daar de psycholoog voor of POH ggz of wie dan ook:-)
Ik heb verschillende huisartsen gehad tijdens m'n burnout , in het begin toen het nog wat onduidelijk was en vanalles nog liet uittesten of gerust gesteld moest worden... (Dat was toen een huisarts in opleiding die wel fijn was, en een studie had gemaakt van stress en de gevolgen enz).
Later met andere huisarts veel contact gehad, toen t weer opeens veel slechter ging na een jaar ofzo en ik dus aan de AD ging, die 1,5jr wel aardig wat contact om de zoveel weken/maanden met m'n huisarts idd gehad. Was wel prettig, soms is dat gewoon de juiste persoon die op afstand staat en je gerust kan stellen..
Als je dat dus fijn vindt, zeker gebruiken de huisarts. Anderen gebruiken daar de psycholoog voor of POH ggz of wie dan ook:-)
maandag 18 januari 2016 om 19:09
" Hebben jullie weleens het idee dat je griep krijgt, maar dat dit door de burn out komt?"
Pik dit stukje van Paddestoel er even uit...ik ben namelijk wel echt ziek, maar voordat ik doorhad dat ik ziek was en geen terugval in mijn burnout had, was ik echt wel een paniekaanval verder. Ik was zo opgelucht dat ik ziek bleek te zijn en dat veel mensen dit nu hebben. Dan schrik ik daar weer van, hoe bang ik ben geworden voor 'hoe ik me voel' en hoe bang ik ben dat het weer achteruit zal gaan. Dat ik te snel ga, dat ik niet in de gaten heb dat ik weer in oude valkuilen stap omdat ik ze misschien echt niet herken.
Ik voel me echt belabberd...van griep dus, moest in deze staat een kinderverjaardag vieren. Eentje waarvan ik me juist had voorgenomen om het dit jaar weer eens gewoon voluit te vieren omdat zoon ook al een tijd niet anders hoort dan dat mams moe is. Voel me soms enorm tekortschieten als moeder. Ja ik doe mij best, tuurlijk, maar ja, kind kan er ook niks aan doen. Bah.
Vond het ook heel erg moeilijk om me ziek te melden vandaag, net nu ik weer een beetje op stoom lijk te raken, op werk dan, ik durf het haast niet. Alsof ik me aanstel, de kantjes ervan af loop. Bizar.
Wat een kloterig gedoe is het toch de hele tijd.
@Inge: wat goed om te lezen dat het zo goed gaat zonder de AD!
@paddestoel en Vera: ik ben al 44, de oma dus hier...
@Nieuwkomers: welkom!
@Vera: ik heb ook altijd voornamelijk met en in mijn hoofd geleefd. Heb op een gegeven moment een gedichtje geschreven omdat ik zo boos was op mijn haperende hersenpan. Zo gefrustreerd. Zo gemankeerd. Ik schreef hoe boos ik was en halverwege zag ik ineens hoe onaardig ik was tegen die hersentjes van me die me altijd en overal hebben geholpen. Dus het gedichtje eindigt iets liever dan het begon. Was voor mij wel inzichtelijk momentje zullen we maar zeggen... Ik plak het hier:
Hersengedicht:
Boos op de feiten
Boos op de grens
Boos op de wereld
Woest is dit mens
Dat wat mij stuurde
Dat wat mij maakt
Dat wat mij troostte
Keihard geraakt
Hoe kan ik bouwen
Hoe kan ik zijn
Hoe kan ik leven
Zonder mijn brein
Uitgeput
Opgebruikt
Te ver opgerekt
Meedogenloos ingezet
Mijn hersens zijn moe
Ze verdienen wat rust
Ze hebben zo hard gewerkt
Zijn uitgeblust
Altijd op scherp
Altijd paraat
Nooit op vakantie
Tot alles in staat
Geef ze wat liefde
Geef ze wat lucht
Streel ze zachtmoedig
Adem diep…en zucht
Pik dit stukje van Paddestoel er even uit...ik ben namelijk wel echt ziek, maar voordat ik doorhad dat ik ziek was en geen terugval in mijn burnout had, was ik echt wel een paniekaanval verder. Ik was zo opgelucht dat ik ziek bleek te zijn en dat veel mensen dit nu hebben. Dan schrik ik daar weer van, hoe bang ik ben geworden voor 'hoe ik me voel' en hoe bang ik ben dat het weer achteruit zal gaan. Dat ik te snel ga, dat ik niet in de gaten heb dat ik weer in oude valkuilen stap omdat ik ze misschien echt niet herken.
Ik voel me echt belabberd...van griep dus, moest in deze staat een kinderverjaardag vieren. Eentje waarvan ik me juist had voorgenomen om het dit jaar weer eens gewoon voluit te vieren omdat zoon ook al een tijd niet anders hoort dan dat mams moe is. Voel me soms enorm tekortschieten als moeder. Ja ik doe mij best, tuurlijk, maar ja, kind kan er ook niks aan doen. Bah.
Vond het ook heel erg moeilijk om me ziek te melden vandaag, net nu ik weer een beetje op stoom lijk te raken, op werk dan, ik durf het haast niet. Alsof ik me aanstel, de kantjes ervan af loop. Bizar.
Wat een kloterig gedoe is het toch de hele tijd.
@Inge: wat goed om te lezen dat het zo goed gaat zonder de AD!
@paddestoel en Vera: ik ben al 44, de oma dus hier...
@Nieuwkomers: welkom!
@Vera: ik heb ook altijd voornamelijk met en in mijn hoofd geleefd. Heb op een gegeven moment een gedichtje geschreven omdat ik zo boos was op mijn haperende hersenpan. Zo gefrustreerd. Zo gemankeerd. Ik schreef hoe boos ik was en halverwege zag ik ineens hoe onaardig ik was tegen die hersentjes van me die me altijd en overal hebben geholpen. Dus het gedichtje eindigt iets liever dan het begon. Was voor mij wel inzichtelijk momentje zullen we maar zeggen... Ik plak het hier:
Hersengedicht:
Boos op de feiten
Boos op de grens
Boos op de wereld
Woest is dit mens
Dat wat mij stuurde
Dat wat mij maakt
Dat wat mij troostte
Keihard geraakt
Hoe kan ik bouwen
Hoe kan ik zijn
Hoe kan ik leven
Zonder mijn brein
Uitgeput
Opgebruikt
Te ver opgerekt
Meedogenloos ingezet
Mijn hersens zijn moe
Ze verdienen wat rust
Ze hebben zo hard gewerkt
Zijn uitgeblust
Altijd op scherp
Altijd paraat
Nooit op vakantie
Tot alles in staat
Geef ze wat liefde
Geef ze wat lucht
Streel ze zachtmoedig
Adem diep…en zucht
maandag 18 januari 2016 om 19:21
Ik ben inderdaad aan het breien geslagen Paddestoel, eigenlijk naar aanleiding van een post van Jade Leek me opeens heel leuk! De simpelste, rechte steek heb ik van mijn moeder geleerd maar dan pik je de rest heel snel op met youtube filmpjes. Ik kan het pas een maand of anderhalf maar is erg leuk! Ik heb nu al bestellingen haha.
En nu denk ik opeens, als ik beel hoor (mooi beel!): poezie! Laat ik me daar ook eens in verdiepen, ik dacht altijd te willen wachten tot mijn 60e maar waarom ook niet nu...
En nu denk ik opeens, als ik beel hoor (mooi beel!): poezie! Laat ik me daar ook eens in verdiepen, ik dacht altijd te willen wachten tot mijn 60e maar waarom ook niet nu...
maandag 18 januari 2016 om 19:21
@paddestoel76
Hey, dat is fijn. Ben ik niet de enige 'ouwe'.
Ben je ook zo'n perfectionist, net als wij allemaal?
Dat piekeren is bij mij denk ik mijn ergste klacht, op de slapeloosheid na. Voor de slapeloosheid heb ik nu medicatie, want goed slapen helpt mijn herstel, dus dan maar medicatie. Ik heb echt enorme slapeloosheid gehad in het begin, maar de medicatie helpt gelukkig zodat ik in ieder geval goed slaap. Ik pieker vooral veel over hoe het zover heeft kunnen komen. Waarom heb ik het niet aan zien komen, en hoe kan ik het voortaan voorkomen? Maar als je net thuis bent, kom je daar natuurlijk nog niet uit. Eerst rust in de tent. Dat lukt maar matig. Ik ben nog erg onrustig.
@ingeb84
Dat kleuren ga ik denk ook proberen. Ik heb ook een 1000 stukjes puzzel, maar vraag me af of dat niet weer te hoog gegrepen is. Een vriendin moest lachten dat ik weer meteen zo'n grote puzzel uitzocht. Ik ben ook gestopt na een tijdje omdat ik er eigenlijk juist gestressed van werd.
Hey, dat is fijn. Ben ik niet de enige 'ouwe'.
Ben je ook zo'n perfectionist, net als wij allemaal? Dat piekeren is bij mij denk ik mijn ergste klacht, op de slapeloosheid na. Voor de slapeloosheid heb ik nu medicatie, want goed slapen helpt mijn herstel, dus dan maar medicatie. Ik heb echt enorme slapeloosheid gehad in het begin, maar de medicatie helpt gelukkig zodat ik in ieder geval goed slaap. Ik pieker vooral veel over hoe het zover heeft kunnen komen. Waarom heb ik het niet aan zien komen, en hoe kan ik het voortaan voorkomen? Maar als je net thuis bent, kom je daar natuurlijk nog niet uit. Eerst rust in de tent. Dat lukt maar matig. Ik ben nog erg onrustig.
@ingeb84
Dat kleuren ga ik denk ook proberen. Ik heb ook een 1000 stukjes puzzel, maar vraag me af of dat niet weer te hoog gegrepen is. Een vriendin moest lachten dat ik weer meteen zo'n grote puzzel uitzocht. Ik ben ook gestopt na een tijdje omdat ik er eigenlijk juist gestressed van werd.
maandag 18 januari 2016 om 20:19
@Vera: Ik heb gewoon gegoogled op coach en mijn woonplaats. Aangezien ik aan het promoveren ben had ik nog specifieke wensen qua coach betreft. Promoveren is heel ingewikkeld en nogal een uniek proces waarbij heel veel aspecten van jezelf en je werk aan bod komen. Een complete uitdaging dus. Dat proces is soms lastig uit te leggen aan buitenstaanders. Die zeggen dingen als 'het is maar werk', maar ik (en vele promovenda met mij) heb het gevoel dat ik het promotieonderzoek ben. En dan raak je nogal in de knoop als alles voor jouw gevoel in de soep loopt. Ik heb uiteindelijk een coach gekozen die ook het promotietraject heeft doorlopen. Het is heel belangrijk dat je een goede klik hebt met je coach en dat je coach je goed begrijpt. Als je denkt dat het niet klikt (wat zeker kan), zou ik dat zeker aangeven.
Wat mij heel erg helpt om even uit mijn gedachten te zijn zijn yoga en borduren. Yoga omdat je dan heel erg moet focussen op je lichaam en hoe alles voelt in je lichaamsdelen. Borduren omdat je dan op het patroon steeds dingen moet uittellen (7 steken, 2 overslaan, dan nog 3 steken, .....) en als je daar je hoofd niet bijhoudt dan ga je de mist in.
En over ziek zijn door burn out. Ik denk dat ik wel degelijk soms ziek ben door de burn out. Vooral omdat ik zo moe ben en dan pak je het minste of geringste virusje dat rond dwarrelt op en duurt je herstel ook een stukje langer, omdat je al zo laag energieniveau hebt.
Ik merk dat ik nog steeds vrij regelmatig 'emoties overneem' en dus niet alles kan kijken of luisteren. Er zijn gewoon bands waar ik bijna depressief van word als ik ernaar luister.
Wat mij heel erg helpt om even uit mijn gedachten te zijn zijn yoga en borduren. Yoga omdat je dan heel erg moet focussen op je lichaam en hoe alles voelt in je lichaamsdelen. Borduren omdat je dan op het patroon steeds dingen moet uittellen (7 steken, 2 overslaan, dan nog 3 steken, .....) en als je daar je hoofd niet bijhoudt dan ga je de mist in.
En over ziek zijn door burn out. Ik denk dat ik wel degelijk soms ziek ben door de burn out. Vooral omdat ik zo moe ben en dan pak je het minste of geringste virusje dat rond dwarrelt op en duurt je herstel ook een stukje langer, omdat je al zo laag energieniveau hebt.
Ik merk dat ik nog steeds vrij regelmatig 'emoties overneem' en dus niet alles kan kijken of luisteren. Er zijn gewoon bands waar ik bijna depressief van word als ik ernaar luister.
maandag 18 januari 2016 om 20:26
quote:*bloem schreef op 16 januari 2016 @ 12:09:
Hebben jullie dat ook, dat die burnout ook eigenlijk vrijwel altijd in je gedachten zit? Altijd bezig met je grenzen voelen, altijd peinzen wat nu een goede stap zou zijn voor je herstel... Ik kan dat gewoon niet uitzetten, terwijl ik wel voel dat het ook vaak een aanslag is op het genieten van het moment.
Ja zeker. En dat voel ik inderdaad ook als een aanslag op het moment. Maar ja, ik denk dat ik nu ook niet anders kan, dat het gewoon nodig is.
Fijn dat het weer wat beter met je gaat Bloem! Goed dat je met die nieuwe tactiek weer wat dingen erbij kunt doen én je je er goed bij voelt.
@Paddestoel: nee heb de lijst nog niet ingevuld. Vergeet 'm steeds te printen. En misschien zit er ook wel achter dat ik het wel erg confronterend vind, zo'n lijst...
Tips om uit je hoofd te komen: kleuren (wat je al doet), haken, breien, knutselen, tekenen, puzzels leggen, kasten opruimen, wandelen, fietsen, lezen, op een terras een lekkere cappuccino drinken, dansen, zingen (ook al is het uit de maat en knettervals), muziek luisteren, kopje thee drinken en voor je uit staren (of naar een vlammetje, ook heel rustgevend), mediteren.
@Vera: welkom! En de meesten hier zijn in de dertig, dus je past er prima tussen. En anders was het nog geen probleem
Balen zeg, dat je na vier jaar weer ziek thuis bent komen te zitten. Goed dat je er nu hulp bij wilt gaan zoeken. Dat kan ik je van harte aangeraden, mij heeft het veel geholpen. Mijn psych heb ik gevonden via internet. Ik heb gegoogeld naar psychologen bij mij in de buurt en al hun sites bekeken. Eerlijk gezegd sprak de site van mijn psych me eerst niet aan, maar toen zijn naam een paar keer viel bij oa de praktijkondersteuner van de huisarts, toen dacht ik: volgens mij moet ik daar toch iets mee. Ik heb hem gebeld en voelde meteen een klik. En dat is zo gebleven, het is een heel fijne psych aan wie ik veel heb gehad.
@Rammie: in het begin van mijn burnout had ik ook van dat soort momenten. Mijn medicijn? Rust, rust en nog eens rust, bewegen en therapie. Het is stress die zich in je lijf heeft opgestapeld en die moet de kans krijgen om weer weg te trekken. Dat kost tijd, en het belangrijkste is dat je jezelf dat ook gunt. Heel moeilijk, ik weet het.
@Beel: mooi gedicht! Ik voel je frustratie, en inderdaad de kanteling die je na een aantal alinea's maakt.
Hebben jullie dat ook, dat die burnout ook eigenlijk vrijwel altijd in je gedachten zit? Altijd bezig met je grenzen voelen, altijd peinzen wat nu een goede stap zou zijn voor je herstel... Ik kan dat gewoon niet uitzetten, terwijl ik wel voel dat het ook vaak een aanslag is op het genieten van het moment.
Ja zeker. En dat voel ik inderdaad ook als een aanslag op het moment. Maar ja, ik denk dat ik nu ook niet anders kan, dat het gewoon nodig is.
Fijn dat het weer wat beter met je gaat Bloem! Goed dat je met die nieuwe tactiek weer wat dingen erbij kunt doen én je je er goed bij voelt.
@Paddestoel: nee heb de lijst nog niet ingevuld. Vergeet 'm steeds te printen. En misschien zit er ook wel achter dat ik het wel erg confronterend vind, zo'n lijst...
Tips om uit je hoofd te komen: kleuren (wat je al doet), haken, breien, knutselen, tekenen, puzzels leggen, kasten opruimen, wandelen, fietsen, lezen, op een terras een lekkere cappuccino drinken, dansen, zingen (ook al is het uit de maat en knettervals), muziek luisteren, kopje thee drinken en voor je uit staren (of naar een vlammetje, ook heel rustgevend), mediteren.
@Vera: welkom! En de meesten hier zijn in de dertig, dus je past er prima tussen. En anders was het nog geen probleem
Balen zeg, dat je na vier jaar weer ziek thuis bent komen te zitten. Goed dat je er nu hulp bij wilt gaan zoeken. Dat kan ik je van harte aangeraden, mij heeft het veel geholpen. Mijn psych heb ik gevonden via internet. Ik heb gegoogeld naar psychologen bij mij in de buurt en al hun sites bekeken. Eerlijk gezegd sprak de site van mijn psych me eerst niet aan, maar toen zijn naam een paar keer viel bij oa de praktijkondersteuner van de huisarts, toen dacht ik: volgens mij moet ik daar toch iets mee. Ik heb hem gebeld en voelde meteen een klik. En dat is zo gebleven, het is een heel fijne psych aan wie ik veel heb gehad.
@Rammie: in het begin van mijn burnout had ik ook van dat soort momenten. Mijn medicijn? Rust, rust en nog eens rust, bewegen en therapie. Het is stress die zich in je lijf heeft opgestapeld en die moet de kans krijgen om weer weg te trekken. Dat kost tijd, en het belangrijkste is dat je jezelf dat ook gunt. Heel moeilijk, ik weet het.
@Beel: mooi gedicht! Ik voel je frustratie, en inderdaad de kanteling die je na een aantal alinea's maakt.
maandag 18 januari 2016 om 20:40
Even m'n bericht opgesplitst, wordt anders wel erg lang.
Ik ben inmiddels bij de psych geweest. Voor de nieuwkomers: ik was na anderhalf jaar therapie gestopt omdat ik klaar was om verder te gaan, maar omdat ik nog steeds, qua energie vooral, niet vooruit kom, heb ik weer contact met hem opgenomen. En ik was nogal aan hem gehecht geraakt, ben echt door een zwaar rouwproces gegaan om hem los te laten. Dus wel spannend om nu weer naar hem toe te gaan, maar het is gewoon nodig. En een andere psych zie ik niet zitten, want dan moet ik alles opnieuw vertellen.
De afspraak ging goed, het was wel heel vreemd om hem weer te zien. En het raakte me ook, al weet ik nog niet precies wat dan. Komt vast nog wel. Ik heb in ieder geval wel duidelijkheid waarom ik nog altijd niet vooruit kom: ik loop steeds veel te hard van stapel. Bam, die kwam wel binnen. Ik dacht echt dat ik goed bezig was met conditie opbouwen en dat ik goed naar mijn lijf luisterde. Niet dus... Ik moet veel minder doen op een dag. Wat ik heeeel frustrerend vind, want daar ben ik eigenlijk wel klaar mee! Duurt me al lang genoeg. Maar ja, ik vrees dat ik wel zal moeten om hier uit te komen...
En dan krijg ik dit advies terwijl ik mogelijk binnenkort tijdelijk een baan heb. Gelukkig zei de psych dat ik alle kansen op werk moet aangrijpen, en hij is het met me eens dat ik me met baan waarschijnlijk een stuk beter zou voelen. Het lijkt me erg fijn om weer eens een tijdje aan het werk te zijn. Om te kijken hoe dat gaat. Het is toch alweer een poos geleden dat ik fulltime heb gewerkt. Gelukkig vervalt de sollicitatieplicht als ik werk, dus dan hoef ik me ook echt alleen maar op die baan te focussen en verder niets. Lijkt me ook wel eens prettig. Over een week hoop ik te weten of die baan doorgaat. Spannend!
Ik ben inmiddels bij de psych geweest. Voor de nieuwkomers: ik was na anderhalf jaar therapie gestopt omdat ik klaar was om verder te gaan, maar omdat ik nog steeds, qua energie vooral, niet vooruit kom, heb ik weer contact met hem opgenomen. En ik was nogal aan hem gehecht geraakt, ben echt door een zwaar rouwproces gegaan om hem los te laten. Dus wel spannend om nu weer naar hem toe te gaan, maar het is gewoon nodig. En een andere psych zie ik niet zitten, want dan moet ik alles opnieuw vertellen.
De afspraak ging goed, het was wel heel vreemd om hem weer te zien. En het raakte me ook, al weet ik nog niet precies wat dan. Komt vast nog wel. Ik heb in ieder geval wel duidelijkheid waarom ik nog altijd niet vooruit kom: ik loop steeds veel te hard van stapel. Bam, die kwam wel binnen. Ik dacht echt dat ik goed bezig was met conditie opbouwen en dat ik goed naar mijn lijf luisterde. Niet dus... Ik moet veel minder doen op een dag. Wat ik heeeel frustrerend vind, want daar ben ik eigenlijk wel klaar mee! Duurt me al lang genoeg. Maar ja, ik vrees dat ik wel zal moeten om hier uit te komen...
En dan krijg ik dit advies terwijl ik mogelijk binnenkort tijdelijk een baan heb. Gelukkig zei de psych dat ik alle kansen op werk moet aangrijpen, en hij is het met me eens dat ik me met baan waarschijnlijk een stuk beter zou voelen. Het lijkt me erg fijn om weer eens een tijdje aan het werk te zijn. Om te kijken hoe dat gaat. Het is toch alweer een poos geleden dat ik fulltime heb gewerkt. Gelukkig vervalt de sollicitatieplicht als ik werk, dus dan hoef ik me ook echt alleen maar op die baan te focussen en verder niets. Lijkt me ook wel eens prettig. Over een week hoop ik te weten of die baan doorgaat. Spannend!
