Kinderen
alle pijlers
Mijn dochter...
vrijdag 24 oktober 2008 om 17:42
Er was ooit een klaagtopic waar je als moeder even stoom kon afblazen als je de neiging kreeg je bloedje(s) van kind(eren) te vondeling te leggen. Volgens mij is het verdwenen.
Maar sinds ik een dochter heb, heb ik enorme behoefte aan zo'n afblaasplekje .
Mijn dochter is anderhalf. Na 3 zonen waren we dolblij met een meid. Laat de roze maillotjes en de staartjes maar komen. Wat dat betreft is aan onze wens ruim voldaan, maar wat niemand ons verteld heeft, is dat meisjes zulke heksen-in-de-dop zijn! Of is dat alleen bij onze dochter zo?
Tot een maand of 5 was ze een lief kindje, deed alles keurig volgens het boekje, alleen weigerde ze uit een fles te drinken. Geen paniek, ik werk toch niet, dus de borst voldeed prima. Totdat ze de borst ging weigeren. Maanden heb ik aangeklooid, haar luiers werden steeds droger, uiteindelijk ben ik haar slapend gaan voeden, een heel omslachtig gedoe(kind in bed leggen, wachten tot ze slaapt, syntocinon sprayen, want door de stress kwam de toeschietreflex niet meer, kind aanleggen en bidden dat ze niet wakker werd, of zo diep sliep dat ze niet meer zoog). Ook dat werkte uiteindelijk niet meer en toen kwam ze uitgedroogd in het ziekenhuis terecht. Ook daar weigerde ze te drinken dus ging ze naar huis met een sonde. Ze was toen net een jaar.
De sonde heeft er een half jaar in gezeten, hij is er nu net een paar weken uit. Ze drinkt net genoeg om niet uit te drogen. Zodra de sonde er uit was, hield ze op met eten. Daarvoor at ze niet denderend, maar genoeg. Momenteel leeft ze op een paar hapjes appel, een plakje komkommer, een crackertje en een hapje groente op een dag. Ze was al geen stevige tante, maar ze is nu wel heel iel.
Negeren is het devies, negeren, negeren, negeren is mijn mantra geworden. Ik word doodziek van het negeren. Negeren van het feit dat ze niet drinkt, negeren van het feit dat ze niet eet.
Ze terroriseert haar broers(8, 6 en 4), echt letterlijk. Ze gilt, krijst trekt aan hun haar en slaat en knijpt ze als ze niet doen wat zij wil. Uiteraard zeg ik daar op strenge toon wat van en als ze doorgaat moet ze eventjes op de gang. Dan trekt ze een bibberlip en gaat vreselijk zielig doen en klemt zich aan me vast. Maar ja, in hoeverre begrijpt een kind van anderhalf dat?
Vanmorgen is ze gevallen en heeft ze haar teen gestoten. Ik zie er niets aan, niet dik, niet rood, niet warm en als ik haar teentjes beweeg of er zelfs in knijp geeft ze geen kik, maar ze gilt al de hele dag "auw teen" en weigert te lopen. Bij voorkeur als ze even geen aandacht krijgt. De huisarts(waar we toch maar even geweest zijn) kon er niks van maken.
Ik dacht dat ik wel wat gewend was met een zoon met PDD-NOS, maar zij slaat echt alles qua driftbuien.
Meer mensen met behoefte om even stoom af te blazen....?
Maar sinds ik een dochter heb, heb ik enorme behoefte aan zo'n afblaasplekje .
Mijn dochter is anderhalf. Na 3 zonen waren we dolblij met een meid. Laat de roze maillotjes en de staartjes maar komen. Wat dat betreft is aan onze wens ruim voldaan, maar wat niemand ons verteld heeft, is dat meisjes zulke heksen-in-de-dop zijn! Of is dat alleen bij onze dochter zo?
Tot een maand of 5 was ze een lief kindje, deed alles keurig volgens het boekje, alleen weigerde ze uit een fles te drinken. Geen paniek, ik werk toch niet, dus de borst voldeed prima. Totdat ze de borst ging weigeren. Maanden heb ik aangeklooid, haar luiers werden steeds droger, uiteindelijk ben ik haar slapend gaan voeden, een heel omslachtig gedoe(kind in bed leggen, wachten tot ze slaapt, syntocinon sprayen, want door de stress kwam de toeschietreflex niet meer, kind aanleggen en bidden dat ze niet wakker werd, of zo diep sliep dat ze niet meer zoog). Ook dat werkte uiteindelijk niet meer en toen kwam ze uitgedroogd in het ziekenhuis terecht. Ook daar weigerde ze te drinken dus ging ze naar huis met een sonde. Ze was toen net een jaar.
De sonde heeft er een half jaar in gezeten, hij is er nu net een paar weken uit. Ze drinkt net genoeg om niet uit te drogen. Zodra de sonde er uit was, hield ze op met eten. Daarvoor at ze niet denderend, maar genoeg. Momenteel leeft ze op een paar hapjes appel, een plakje komkommer, een crackertje en een hapje groente op een dag. Ze was al geen stevige tante, maar ze is nu wel heel iel.
Negeren is het devies, negeren, negeren, negeren is mijn mantra geworden. Ik word doodziek van het negeren. Negeren van het feit dat ze niet drinkt, negeren van het feit dat ze niet eet.
Ze terroriseert haar broers(8, 6 en 4), echt letterlijk. Ze gilt, krijst trekt aan hun haar en slaat en knijpt ze als ze niet doen wat zij wil. Uiteraard zeg ik daar op strenge toon wat van en als ze doorgaat moet ze eventjes op de gang. Dan trekt ze een bibberlip en gaat vreselijk zielig doen en klemt zich aan me vast. Maar ja, in hoeverre begrijpt een kind van anderhalf dat?
Vanmorgen is ze gevallen en heeft ze haar teen gestoten. Ik zie er niets aan, niet dik, niet rood, niet warm en als ik haar teentjes beweeg of er zelfs in knijp geeft ze geen kik, maar ze gilt al de hele dag "auw teen" en weigert te lopen. Bij voorkeur als ze even geen aandacht krijgt. De huisarts(waar we toch maar even geweest zijn) kon er niks van maken.
Ik dacht dat ik wel wat gewend was met een zoon met PDD-NOS, maar zij slaat echt alles qua driftbuien.
Meer mensen met behoefte om even stoom af te blazen....?
zaterdag 25 oktober 2008 om 21:17
Ik stond in een winkel vandaag.
Chip in de buggy, middenin het gangpad liet ik haar staan, met de mededeling: Hier even wachten, dan kan je ook nergens bij om te slopen.
De verkoopster rende op mijn dochter af, Aaaah, zei ze, En ze is zo lief, kijk nou hoe lief.
Sja, nu wel, zei ik.
Verkoopster keek me indringend aan en zei, Ik begrijp je helemaal. Meisje hè.
Dus Luna: Meisje.
Chip in de buggy, middenin het gangpad liet ik haar staan, met de mededeling: Hier even wachten, dan kan je ook nergens bij om te slopen.
De verkoopster rende op mijn dochter af, Aaaah, zei ze, En ze is zo lief, kijk nou hoe lief.
Sja, nu wel, zei ik.
Verkoopster keek me indringend aan en zei, Ik begrijp je helemaal. Meisje hè.
Dus Luna: Meisje.
zaterdag 25 oktober 2008 om 21:23
quote:reisa1978 schreef op 25 oktober 2008 @ 20:47:
Misschien een stomme vraag hoor, maar doet het eruit halen van een sonde pijn? Kan het zo zijn dat je dochter daar last van heeft gehad of nog heeft?
Voelt het niet hebben van een sonde anders.
En is ze misschien nog gevoelig voor omgekeerde psychologie? Werkt hier nog als een trein. Dat lust jij niet, he!!! Mama eet dat wel lekker op. Ik heb zelfs wel een gehoord (misschien hier op het forum) van iemand die de tafel niet meer dekte voor kind dat niet wilde eten. Was het kind erg boos over.
Geen idee of dat zou helpen.
Nee, uithalen van een sonde is zo gepiept, dat voelt heel even ongemakkelijk maar pijnlijk is het niet. Het inbrengen daarentegen is wat vervelender(mijn man heeft eerst op zichzelf geoefend voordat hij de sonde bij dochter inbracht) en sommige kinderen hebben echt last van het slangetje in hun neus en keel. Maar met die sonde er in at ze best normaal, wat volgens de kinderarts vrij bijzonder is. Zonder sonde voelt natuurlijk anders. Maar de sonde is er nu bijna een maand uit en was er al ruim een week uit voordat ze ineens heel slecht ging eten.
Omgekeerde psychologie is niet aan haar besteed. Als ik dat tegen haar zeg stopt ze haar eten in mijn mond, met zo'n kop van "jij vond het toch zo lekker?" .
Ik baal wel van haar slechte eten hoor, maar tegelijkertijd weet ik dat het ooit, ooit wel eens overgaat. Maar het is zo lekker om eens ongegeneerd te kunnen klagen.
Misschien een stomme vraag hoor, maar doet het eruit halen van een sonde pijn? Kan het zo zijn dat je dochter daar last van heeft gehad of nog heeft?
Voelt het niet hebben van een sonde anders.
En is ze misschien nog gevoelig voor omgekeerde psychologie? Werkt hier nog als een trein. Dat lust jij niet, he!!! Mama eet dat wel lekker op. Ik heb zelfs wel een gehoord (misschien hier op het forum) van iemand die de tafel niet meer dekte voor kind dat niet wilde eten. Was het kind erg boos over.
Geen idee of dat zou helpen.
Nee, uithalen van een sonde is zo gepiept, dat voelt heel even ongemakkelijk maar pijnlijk is het niet. Het inbrengen daarentegen is wat vervelender(mijn man heeft eerst op zichzelf geoefend voordat hij de sonde bij dochter inbracht) en sommige kinderen hebben echt last van het slangetje in hun neus en keel. Maar met die sonde er in at ze best normaal, wat volgens de kinderarts vrij bijzonder is. Zonder sonde voelt natuurlijk anders. Maar de sonde is er nu bijna een maand uit en was er al ruim een week uit voordat ze ineens heel slecht ging eten.
Omgekeerde psychologie is niet aan haar besteed. Als ik dat tegen haar zeg stopt ze haar eten in mijn mond, met zo'n kop van "jij vond het toch zo lekker?" .
Ik baal wel van haar slechte eten hoor, maar tegelijkertijd weet ik dat het ooit, ooit wel eens overgaat. Maar het is zo lekker om eens ongegeneerd te kunnen klagen.
zaterdag 25 oktober 2008 om 21:29
Haha, Kjong. Mijn dochter is ook zo vreselijk lief in de buggy. Laat aan iedereen haar knuffel zien, lacht vriendelijk, gilt en krijst(bijna) nooit. De moeder van een klasgenootje van mijn zoon heeft echt een enorme boef van een jochie, kan geen moment uit het oog gelaten worden, want hij maakt brokken of doet een ander kindje pijn. En mijn dochter zit er dan braaf glimlachend naast in haar buggy, ze heeft nog net geen aureooltje om haar hoofd. En die moeder geloofde niet dat ze zo'n vreselijke heks kan zijn. Totdat ze een keer dochter zag die niet uit de speelhoek van zoon's klas wilde komen....
zaterdag 25 oktober 2008 om 21:37
Herkenbaar: Dan vreet jij het toch mam. En als ik het schijfje banaan alleen met m'n tanden aanneem, wordt het ook nog even erin gepropt, terwijl zij haar monden opendoet en AAA zegt. (Goh, op wie lijkt ze dan?)
Vorige week stootte ik per ongeluk aan, tegen de hand. Ze kijkt naar haar hand kijkt naar mij. Zegt droog, auw. Strekt haar hand uit naar mijn gezicht, en maakt een kusgeluid, terwijl ze vragen eén wenkbrauw optrekt.
Of ik effe La Princesa wilde 'troosten'.
Wat ik wel frappant vind, is dat ze wel heel erg met knuffelbeesten in de weer kan zijn. En deze ook echt al als een baby vasthoudt (beest liggend op onderarm).
Kjongen (die van 9) had ook een pop (en op deze leeftijd zelf uitgezocht, compleet verknocht aan tot z'n 6de) maar die sleept hij echt aan het poppebeentje voort.
Vorige week stootte ik per ongeluk aan, tegen de hand. Ze kijkt naar haar hand kijkt naar mij. Zegt droog, auw. Strekt haar hand uit naar mijn gezicht, en maakt een kusgeluid, terwijl ze vragen eén wenkbrauw optrekt.
Of ik effe La Princesa wilde 'troosten'.
Wat ik wel frappant vind, is dat ze wel heel erg met knuffelbeesten in de weer kan zijn. En deze ook echt al als een baby vasthoudt (beest liggend op onderarm).
Kjongen (die van 9) had ook een pop (en op deze leeftijd zelf uitgezocht, compleet verknocht aan tot z'n 6de) maar die sleept hij echt aan het poppebeentje voort.
zaterdag 25 oktober 2008 om 21:47
Ik schreef over dat dwingen om te eten, maar dat kindje was ook al ruim 2 jaar en die snapte dondersgoed waarom ze moest eten, jouw dochtertje waarschijnlijk nog niet. En het was niet dwingen te eten door eten in haar mond te stoppen, maar (uiteindelijk) op de gang zitten met een bord met een paar hapjes erop en dat moest ze opeten.
Verder spookte ze tot 8 maanden elke nacht, werd zo'n 8 keer per nacht huilend wakker en was haast niet stil te krijgen. Uiteindelijk werd mijn nichtje (haar moeder) ziek door slaapgebrek en toen zijn ze naar een kinderarts geweest, conclusie: niets aan de hand, 'gewoon' een pittig karakter, laat maar huilen. Na een week (met pijn in haar hart) gedaan en toen sliep ze zo ongeveer elke nacht redelijk door.
En mijn nichtje was absoluut niet voor dwingen om te eten, maar wat moet je dan als je kindje telkens wegvalt? Het heeft een tijdje geduurd, maar uiteindelijk snapte dochter dat ze dus gewoon moest eten. Niet eten was voor haar een manier om te laten merken dat ze zelf wel bepaalde wat ze deed, want voor de rest heeft een dreumes vaak weinig te willen natuurlijk.
Verder spookte ze tot 8 maanden elke nacht, werd zo'n 8 keer per nacht huilend wakker en was haast niet stil te krijgen. Uiteindelijk werd mijn nichtje (haar moeder) ziek door slaapgebrek en toen zijn ze naar een kinderarts geweest, conclusie: niets aan de hand, 'gewoon' een pittig karakter, laat maar huilen. Na een week (met pijn in haar hart) gedaan en toen sliep ze zo ongeveer elke nacht redelijk door.
En mijn nichtje was absoluut niet voor dwingen om te eten, maar wat moet je dan als je kindje telkens wegvalt? Het heeft een tijdje geduurd, maar uiteindelijk snapte dochter dat ze dus gewoon moest eten. Niet eten was voor haar een manier om te laten merken dat ze zelf wel bepaalde wat ze deed, want voor de rest heeft een dreumes vaak weinig te willen natuurlijk.
zaterdag 25 oktober 2008 om 22:48
quote:luna1 schreef op 25 oktober 2008 @ 21:11:
[...]
Dat klopt ook wel hoor. Maar over het algemeen is ze een vrolijk en gezellig kind, alleen als er iets moet gebeuren waar ze geen zin in heeft of iets wil wat ze niet mag is het het hommeles. Het is nu ook weer niet zo erg dat ze de hele dag krijsend over de vloer ligt te dweilen.
Haha, dat had ik kunnen schrijven. Mijn zoon is ook een vrolijk, opgeruimd en gezellig kind, hij wordt ook steeds makkelijker, hij laat me rustig uitslapen bijvoorbeeld en kan dan heerlijk zitten spelen, liedjes zingen, af en toe een knuffel en een kus komen brengen, echt, hij is een heerlijk kind. Hij heeft ook altijd weinig gehuild, het is absoluut geen jankerd. Maar oh wee als hij moe is en het gaat niet zoals hij het in zijn hoofd heeft.... man, dan is Leiden in last en breekt de pleuris uit.
quote:En dat eten en drinken ja...ik kan het er niet inproppen als ze weigert. Ik vertrouw op de aanpak van het eetteam, en onze eigen aanpak,(die we vanuit het eetteam geleerd hebben) mijn zoon is van een(extreme) voedselweigeraar tot een vrij normale eter omgetoverd dus dat zal uiteindelijk ook wel in orde komen met haar. Als zij door honger en/of dorst een slecht humeur krijgt kan ik daar weinig aan doen, ze heeft alle kans om te eten en te drinken.Mijn zoon is als baby/dreumes ook een voedselweigeraar geweest, en eet inmiddels ook prima. Heb ik eigenlijk nooit specifiek wat voor gedaan, hij ging gewoon steeds beter eten. Wat wel zo is, is dat ik vanaf een jaar of 3 ongeveer wél strenger werd, toen móest ie van me proeven. Want het niet eten werd een beetje een gewoonte. Maar goed, bij zoon was het weigeren wel medisch, en 3 is natuurlijk ook een stuk ouder dan jouw dochter. Ik zou ook gewoon de richtlijn van het eetteam volgen, als ik jou was.
[...]
Dat klopt ook wel hoor. Maar over het algemeen is ze een vrolijk en gezellig kind, alleen als er iets moet gebeuren waar ze geen zin in heeft of iets wil wat ze niet mag is het het hommeles. Het is nu ook weer niet zo erg dat ze de hele dag krijsend over de vloer ligt te dweilen.
Haha, dat had ik kunnen schrijven. Mijn zoon is ook een vrolijk, opgeruimd en gezellig kind, hij wordt ook steeds makkelijker, hij laat me rustig uitslapen bijvoorbeeld en kan dan heerlijk zitten spelen, liedjes zingen, af en toe een knuffel en een kus komen brengen, echt, hij is een heerlijk kind. Hij heeft ook altijd weinig gehuild, het is absoluut geen jankerd. Maar oh wee als hij moe is en het gaat niet zoals hij het in zijn hoofd heeft.... man, dan is Leiden in last en breekt de pleuris uit.
quote:En dat eten en drinken ja...ik kan het er niet inproppen als ze weigert. Ik vertrouw op de aanpak van het eetteam, en onze eigen aanpak,(die we vanuit het eetteam geleerd hebben) mijn zoon is van een(extreme) voedselweigeraar tot een vrij normale eter omgetoverd dus dat zal uiteindelijk ook wel in orde komen met haar. Als zij door honger en/of dorst een slecht humeur krijgt kan ik daar weinig aan doen, ze heeft alle kans om te eten en te drinken.Mijn zoon is als baby/dreumes ook een voedselweigeraar geweest, en eet inmiddels ook prima. Heb ik eigenlijk nooit specifiek wat voor gedaan, hij ging gewoon steeds beter eten. Wat wel zo is, is dat ik vanaf een jaar of 3 ongeveer wél strenger werd, toen móest ie van me proeven. Want het niet eten werd een beetje een gewoonte. Maar goed, bij zoon was het weigeren wel medisch, en 3 is natuurlijk ook een stuk ouder dan jouw dochter. Ik zou ook gewoon de richtlijn van het eetteam volgen, als ik jou was.
Am Yisrael Chai!
zondag 26 oktober 2008 om 06:22
quote:kjong schreef op 25 oktober 2008 @ 21:37:
Herkenbaar: Dan vreet jij het toch mam. En als ik het schijfje banaan alleen met m'n tanden aanneem, wordt het ook nog even erin gepropt, terwijl zij haar monden opendoet en AAA zegt. (Goh, op wie lijkt ze dan?)
Vorige week stootte ik per ongeluk aan, tegen de hand. Ze kijkt naar haar hand kijkt naar mij. Zegt droog, auw. Strekt haar hand uit naar mijn gezicht, en maakt een kusgeluid, terwijl ze vragen eén wenkbrauw optrekt.
Of ik effe La Princesa wilde 'troosten'.
Doet ze precies zo!
Wat ik wel frappant vind, is dat ze wel heel erg met knuffelbeesten in de weer kan zijn. En deze ook echt al als een baby vasthoudt (beest liggend op onderarm).
Kjongen (die van 9) had ook een pop (en op deze leeftijd zelf uitgezocht, compleet verknocht aan tot z'n 6de) maar die sleept hij echt aan het poppebeentje voort.Ja, doet dochter ook. Ze houdt haar "baby's" keurig vast, ondersteunt het hoofdje en wiegt ze en geeft ze kusjes. Terwijl wij in onze omgeving helemaal geen baby's meer hebben, ze heeft het niet afgekeken.
Herkenbaar: Dan vreet jij het toch mam. En als ik het schijfje banaan alleen met m'n tanden aanneem, wordt het ook nog even erin gepropt, terwijl zij haar monden opendoet en AAA zegt. (Goh, op wie lijkt ze dan?)
Vorige week stootte ik per ongeluk aan, tegen de hand. Ze kijkt naar haar hand kijkt naar mij. Zegt droog, auw. Strekt haar hand uit naar mijn gezicht, en maakt een kusgeluid, terwijl ze vragen eén wenkbrauw optrekt.
Of ik effe La Princesa wilde 'troosten'.
Doet ze precies zo!
Wat ik wel frappant vind, is dat ze wel heel erg met knuffelbeesten in de weer kan zijn. En deze ook echt al als een baby vasthoudt (beest liggend op onderarm).
Kjongen (die van 9) had ook een pop (en op deze leeftijd zelf uitgezocht, compleet verknocht aan tot z'n 6de) maar die sleept hij echt aan het poppebeentje voort.Ja, doet dochter ook. Ze houdt haar "baby's" keurig vast, ondersteunt het hoofdje en wiegt ze en geeft ze kusjes. Terwijl wij in onze omgeving helemaal geen baby's meer hebben, ze heeft het niet afgekeken.
zondag 26 oktober 2008 om 06:29
quote:fashionvictim schreef op 25 oktober 2008 @ 22:48:
[...]
Mijn zoon is als baby/dreumes ook een voedselweigeraar geweest, en eet inmiddels ook prima. Heb ik eigenlijk nooit specifiek wat voor gedaan, hij ging gewoon steeds beter eten. Wat wel zo is, is dat ik vanaf een jaar of 3 ongeveer wél strenger werd, toen móest ie van me proeven. Want het niet eten werd een beetje een gewoonte. Maar goed, bij zoon was het weigeren wel medisch, en 3 is natuurlijk ook een stuk ouder dan jouw dochter. Ik zou ook gewoon de richtlijn van het eetteam volgen, als ik jou was.
Dat hebben wij bij zoon ook zo gedaan, ook rond dezelfde leeftijd.
Bij hem was het ook geen kwestie van koppigheid, door zijn autisme was iets anders eten dan anders heel erg beangstigend. We zijn begonnen met 3 piepkleine hapjes(want hij was 3) en we hebben de hapjes langzaam groter gemaakt. En hij is nu nog geen alleseter, maar goed genoeg.
En dat over dat slapen....had ik niet moeten zeggen. Mijn god, wat een nacht
[...]
Mijn zoon is als baby/dreumes ook een voedselweigeraar geweest, en eet inmiddels ook prima. Heb ik eigenlijk nooit specifiek wat voor gedaan, hij ging gewoon steeds beter eten. Wat wel zo is, is dat ik vanaf een jaar of 3 ongeveer wél strenger werd, toen móest ie van me proeven. Want het niet eten werd een beetje een gewoonte. Maar goed, bij zoon was het weigeren wel medisch, en 3 is natuurlijk ook een stuk ouder dan jouw dochter. Ik zou ook gewoon de richtlijn van het eetteam volgen, als ik jou was.
Dat hebben wij bij zoon ook zo gedaan, ook rond dezelfde leeftijd.
Bij hem was het ook geen kwestie van koppigheid, door zijn autisme was iets anders eten dan anders heel erg beangstigend. We zijn begonnen met 3 piepkleine hapjes(want hij was 3) en we hebben de hapjes langzaam groter gemaakt. En hij is nu nog geen alleseter, maar goed genoeg.
En dat over dat slapen....had ik niet moeten zeggen. Mijn god, wat een nacht
zondag 26 oktober 2008 om 07:29
quote:fashionvictim schreef op 25 oktober 2008 @ 12:21:
Ik herken het niet echt, maar herken wel de sterke wil en de koppigheid. Mijn zoon is het type "wat ie in zijn kop heeft, heeft ie niet in zijn kont". Toevallig had ik er van de week met een vriendin nog een gesprek over, hij was driftig geweest en wilde zich niet aankleden na zwemles, en mijn vriendin zei "nou, ik grijp mijn dochter op een gegeven moment gewoon en dan is het maar aankleden zonder zin, dan doe ik het wel voor haar".
Ik zei: "nou, dat werkt echt niet bij mijn zoon". En ja hoor, prompt werd gister bij haar thuis het bewijs geleverd, hij wou nog niet mee naar huis en uiteindelijk moest haar man hem kicking and screaming helemaal naar ons huis dragen.
Wat bij mijn zoon helpt, en ik weet dat dat vaak op anderen overkomt alsof ik over me heen laat lopen, is gewoon "de storm uitzitten". Hoe meer ik de strijd aanga, hoe meer hij zijn kont tegen de krib gooit. Zoals gisteren, vriendin's man had zoiets van "nou, dan doe ik je jas wel voor je aan". Ik wéét dan eigenlijk al vantevoren dat het eind van het liedje zal zijn dat ie zónder jas naar huis gedragen moet worden en volledig over de zeik is.
Was ik thuis geweest, dan zou ik het anders aangepakt hebben, dan zou ik hem even laten uitrazen en hem negeren zolang hij zo ontzettend boos was. Niet toegeven, niet afleiden met iets anders, gewoon voet bij stuk houden en negeren totdat hij doet wat ik wil. Bij mijn zoon is dat eigenlijk het enige wat werkt, het is echt een clash of the ego's als hij in zo'n bui is. Meestal betekent dat dat hij een minuut of 10 (en soms weleens een minuut of 30, zucht..) krijst, stampvoet, loeikwaad is, maar uiteindelijk doet wat ik wil.
Het is wel lastig, want tja, in zo'n zwembad schaam ik me dood en zie ik al die moeders wel kijken met zo'n blik van "mijn god, wat een monster", en ik voel me ook wel een beetje lullig als IK degene ben die wegloopt (ik word op een gegeven moment zelf ook boos, en ga dan meestal even de ruimte uit omdat we anders echt verzeild raken in een soort van "gevecht") maar uiteindelijk kwamen er wel een paar moeders naar me toe om te zeggen dat ze het zo knap vonden dat ik zo'n geduld had en dat ik een time-out nam. Want na die time out weet ik dat hij zo mak als een lammetje uiteindelijk zal doen wat ik wil. En dat gebeurde ook, op de een of andere manier valt het kwartje bij hem altijd als ik wegloop, dat is kennelijk voor hem het signaal dat ie écht over de schreef is gegaan.
Nou ja, wat wil ik er mee zeggen? Misschien het volgende: met een driftig en koppig kind zul je altijd van alle kanten "adviezen" krijgen varierend van "nou, dat zou die van mij niet moeten proberen" tot "je moet gewoon volhouden" maar bij écht koppige kinderen werkt dat vaak averechts, bij mijn zoon in ieder geval wel. Ik ben erg blij met jouw verhaal Fash, zo herkenbaar, zo'n exemplaar hebben we hier ook. Het laatste grote probleem was zwemles. Ze weigerde (want het moet - ze is zo watervrij als ik weet niet wat en ze is dol op zwemmen maar als het moet is de lol eraf) en Pamman kreeg haar niet eens in haar pak gehesen. En natuurlijk heb je dan een moeder naast je staan die zegt dat zoiets bij háár nooit zou gebeuren. Aan zo iemand zou ik graag mijn dochter even uitlenen in zo'n bui. Uit laten razen is het devies en na een uur pure woede is ze zo lief en mak als een lammetje. Het moet er blijkbaar toch uit.
Ik herken het niet echt, maar herken wel de sterke wil en de koppigheid. Mijn zoon is het type "wat ie in zijn kop heeft, heeft ie niet in zijn kont". Toevallig had ik er van de week met een vriendin nog een gesprek over, hij was driftig geweest en wilde zich niet aankleden na zwemles, en mijn vriendin zei "nou, ik grijp mijn dochter op een gegeven moment gewoon en dan is het maar aankleden zonder zin, dan doe ik het wel voor haar".
Ik zei: "nou, dat werkt echt niet bij mijn zoon". En ja hoor, prompt werd gister bij haar thuis het bewijs geleverd, hij wou nog niet mee naar huis en uiteindelijk moest haar man hem kicking and screaming helemaal naar ons huis dragen.
Wat bij mijn zoon helpt, en ik weet dat dat vaak op anderen overkomt alsof ik over me heen laat lopen, is gewoon "de storm uitzitten". Hoe meer ik de strijd aanga, hoe meer hij zijn kont tegen de krib gooit. Zoals gisteren, vriendin's man had zoiets van "nou, dan doe ik je jas wel voor je aan". Ik wéét dan eigenlijk al vantevoren dat het eind van het liedje zal zijn dat ie zónder jas naar huis gedragen moet worden en volledig over de zeik is.
Was ik thuis geweest, dan zou ik het anders aangepakt hebben, dan zou ik hem even laten uitrazen en hem negeren zolang hij zo ontzettend boos was. Niet toegeven, niet afleiden met iets anders, gewoon voet bij stuk houden en negeren totdat hij doet wat ik wil. Bij mijn zoon is dat eigenlijk het enige wat werkt, het is echt een clash of the ego's als hij in zo'n bui is. Meestal betekent dat dat hij een minuut of 10 (en soms weleens een minuut of 30, zucht..) krijst, stampvoet, loeikwaad is, maar uiteindelijk doet wat ik wil.
Het is wel lastig, want tja, in zo'n zwembad schaam ik me dood en zie ik al die moeders wel kijken met zo'n blik van "mijn god, wat een monster", en ik voel me ook wel een beetje lullig als IK degene ben die wegloopt (ik word op een gegeven moment zelf ook boos, en ga dan meestal even de ruimte uit omdat we anders echt verzeild raken in een soort van "gevecht") maar uiteindelijk kwamen er wel een paar moeders naar me toe om te zeggen dat ze het zo knap vonden dat ik zo'n geduld had en dat ik een time-out nam. Want na die time out weet ik dat hij zo mak als een lammetje uiteindelijk zal doen wat ik wil. En dat gebeurde ook, op de een of andere manier valt het kwartje bij hem altijd als ik wegloop, dat is kennelijk voor hem het signaal dat ie écht over de schreef is gegaan.
Nou ja, wat wil ik er mee zeggen? Misschien het volgende: met een driftig en koppig kind zul je altijd van alle kanten "adviezen" krijgen varierend van "nou, dat zou die van mij niet moeten proberen" tot "je moet gewoon volhouden" maar bij écht koppige kinderen werkt dat vaak averechts, bij mijn zoon in ieder geval wel. Ik ben erg blij met jouw verhaal Fash, zo herkenbaar, zo'n exemplaar hebben we hier ook. Het laatste grote probleem was zwemles. Ze weigerde (want het moet - ze is zo watervrij als ik weet niet wat en ze is dol op zwemmen maar als het moet is de lol eraf) en Pamman kreeg haar niet eens in haar pak gehesen. En natuurlijk heb je dan een moeder naast je staan die zegt dat zoiets bij háár nooit zou gebeuren. Aan zo iemand zou ik graag mijn dochter even uitlenen in zo'n bui. Uit laten razen is het devies en na een uur pure woede is ze zo lief en mak als een lammetje. Het moet er blijkbaar toch uit.
zondag 26 oktober 2008 om 09:05
quote:luna1 schreef op 25 oktober 2008 @ 19:11:
[...]
Ook toen ze nog beter at vertoonde ze precies hetzelfde gedrag.
En die broers waar ze tegen op moet boksen...het is eerder andersom. De jongens dragen haar letterlijk en figuurlijk op handen, ik denk dat daar eerder een probleem zit. Ze krijgt altijd haar zin van ze en als ze tegenstribbelen gaat ze ze te lijf. Ik probeer mijn zoons juist te leren dat ze niet altijd haar zin hoeft te hebben, ook al is ze nog maar klein.Sorry hoor, maar ze vertoonde toen ze at ook hetzelfde gedrag?
Je schrijft zelf dat het tot 5 maanden een lief kindje was, dus bij 6 maanden is het al begonnen.
En dat ze van haar broers haar zin krijgt....dat zou ik hopen, ten eerste zijn broers van een paar jaar ouder niet de beste opvoeders!
Wat weten zij van de voedselbehoeften, slaapbehoefte en knuffelbehoefte van een klein kind.
En ten tweede, heeft een kind van die leeftijd nog helemaal geen besef van wat pijn doet bij een ander, dat geld voor lichamelijke pijn en ook psychische. Dat moet het nog allemaal leren en zou zij een van je jongens bij zijn kladden grijpen en es flink aan zijn haar trekken is dat nog geen bewijs dat het een klein heksje is.
Alleen die beschrijving al van een kind van 1 1/2 jaar, vind ik idioot!
[...]
Ook toen ze nog beter at vertoonde ze precies hetzelfde gedrag.
En die broers waar ze tegen op moet boksen...het is eerder andersom. De jongens dragen haar letterlijk en figuurlijk op handen, ik denk dat daar eerder een probleem zit. Ze krijgt altijd haar zin van ze en als ze tegenstribbelen gaat ze ze te lijf. Ik probeer mijn zoons juist te leren dat ze niet altijd haar zin hoeft te hebben, ook al is ze nog maar klein.Sorry hoor, maar ze vertoonde toen ze at ook hetzelfde gedrag?
Je schrijft zelf dat het tot 5 maanden een lief kindje was, dus bij 6 maanden is het al begonnen.
En dat ze van haar broers haar zin krijgt....dat zou ik hopen, ten eerste zijn broers van een paar jaar ouder niet de beste opvoeders!
Wat weten zij van de voedselbehoeften, slaapbehoefte en knuffelbehoefte van een klein kind.
En ten tweede, heeft een kind van die leeftijd nog helemaal geen besef van wat pijn doet bij een ander, dat geld voor lichamelijke pijn en ook psychische. Dat moet het nog allemaal leren en zou zij een van je jongens bij zijn kladden grijpen en es flink aan zijn haar trekken is dat nog geen bewijs dat het een klein heksje is.
Alleen die beschrijving al van een kind van 1 1/2 jaar, vind ik idioot!
zondag 26 oktober 2008 om 09:10
[quote]luna1 schreef op 24 oktober 2008 @ 17:42:
Ze drinkt net genoeg om niet uit te drogen. Zodra de sonde er uit was, hield ze op met eten. Daarvoor at ze niet denderend, maar genoeg. Momenteel leeft ze op een paar hapjes appel, een plakje komkommer, een crackertje en een hapje groente op een dag. Ze was al geen stevige tante, maar ze is nu wel heel iel.
Negeren is het devies, negeren, negeren, negeren is mijn mantra geworden. Ik word doodziek van het negeren. Negeren van het feit dat ze niet drinkt, negeren van het feit dat ze niet eet.
/quote]
In jou vorige posting schrijf je dat ik niet goed jou stukje lees.....maar je schrijft hier zelf wat je kind eet!
En sorry hoor, ik zou me zorgen maken als mijn kind 1 dag zo at, laat staan dag in dag uit! En het bewijst toch wel dat de hulp die je nu krijgt ECHT niet voldoende is.
En wat betreft kinderen achter het behang plakken, of eventjes niet erbij hoeven te zijn, of effe een lekkere rustige nacht! Nou dat begrijp ik volkomen, met 4 kinderen zal je het heus niet makkelijk hebben.
Ze drinkt net genoeg om niet uit te drogen. Zodra de sonde er uit was, hield ze op met eten. Daarvoor at ze niet denderend, maar genoeg. Momenteel leeft ze op een paar hapjes appel, een plakje komkommer, een crackertje en een hapje groente op een dag. Ze was al geen stevige tante, maar ze is nu wel heel iel.
Negeren is het devies, negeren, negeren, negeren is mijn mantra geworden. Ik word doodziek van het negeren. Negeren van het feit dat ze niet drinkt, negeren van het feit dat ze niet eet.
/quote]
In jou vorige posting schrijf je dat ik niet goed jou stukje lees.....maar je schrijft hier zelf wat je kind eet!
En sorry hoor, ik zou me zorgen maken als mijn kind 1 dag zo at, laat staan dag in dag uit! En het bewijst toch wel dat de hulp die je nu krijgt ECHT niet voldoende is.
En wat betreft kinderen achter het behang plakken, of eventjes niet erbij hoeven te zijn, of effe een lekkere rustige nacht! Nou dat begrijp ik volkomen, met 4 kinderen zal je het heus niet makkelijk hebben.
zondag 26 oktober 2008 om 09:29
Toetyfroety, wat een klinklare onzin!
1. 'toen ze nog beter at' kan ook gewoon zijn toen de sonde er nog in zat (luna schrijft immers dat ze voldoende at tot de sonde er uit ging)
2. hoe kan jij in godsnaam beoordelen dat ze niet genoeg hulp krijgt. Het kind eet pas een paar weken zo slecht. Zelfs de allerbeste hulp krijgt een kind dat niet WIL eten niet in een paar weken aan het eten hoor...
Pff... je bent wel erg goed in ongefundeerde conclusies trekken.
1. 'toen ze nog beter at' kan ook gewoon zijn toen de sonde er nog in zat (luna schrijft immers dat ze voldoende at tot de sonde er uit ging)
2. hoe kan jij in godsnaam beoordelen dat ze niet genoeg hulp krijgt. Het kind eet pas een paar weken zo slecht. Zelfs de allerbeste hulp krijgt een kind dat niet WIL eten niet in een paar weken aan het eten hoor...
Pff... je bent wel erg goed in ongefundeerde conclusies trekken.
zondag 26 oktober 2008 om 09:49
quote:toetyfroety schreef op 26 oktober 2008 @ 09:05:
[...]
Sorry hoor, maar ze vertoonde toen ze at ook hetzelfde gedrag?
Je schrijft zelf dat het tot 5 maanden een lief kindje was, dus bij 6 maanden is het al begonnen.
En dat ze van haar broers haar zin krijgt....dat zou ik hopen, ten eerste zijn broers van een paar jaar ouder niet de beste opvoeders!
Wat weten zij van de voedselbehoeften, slaapbehoefte en knuffelbehoefte van een klein kind.
Heb ik ergens gezegd dat haar broers haar opvoeden?
Natuurlijk doen ze dat niet. Zij geven haar toch geen eten, leggen haar niet in bed. Knuffelen doen ze haar wel.
Ik vind dat een kind van anderhalf al best kan leren dat je speelgoed niet zomaar af mag pakken, dat ze niet iemand mag slaan, knijpen of aan de haren mag trekken omdat ze niet doen wat zij wil. En als ze dat doet, mogen haar broers van mij daar best wel wat van zeggen.
En ten tweede, heeft een kind van die leeftijd nog helemaal geen besef van wat pijn doet bij een ander, dat geld voor lichamelijke pijn en ook psychische. Dat moet het nog allemaal leren en zou zij een van je jongens bij zijn kladden grijpen en es flink aan zijn haar trekken is dat nog geen bewijs dat het een klein heksje is.
Juist, ze moet het nog leren. En hoe leer je dat een kind? Niet door haar maar haar gang te laten gaan, maar door te laten zien dat broer X huilt omdat zij aan zijn haar getrokken heeft.
Ik denk dat ik mijn dochter beter ken dan jij, excuseer. En bovendien, er is niks mis met een beetje hekserigheid hoor, dat hoeft niet per se negatief te zijn.
Alleen die beschrijving al van een kind van 1 1/2 jaar, vind ik idioot!
[...]
Sorry hoor, maar ze vertoonde toen ze at ook hetzelfde gedrag?
Je schrijft zelf dat het tot 5 maanden een lief kindje was, dus bij 6 maanden is het al begonnen.
En dat ze van haar broers haar zin krijgt....dat zou ik hopen, ten eerste zijn broers van een paar jaar ouder niet de beste opvoeders!
Wat weten zij van de voedselbehoeften, slaapbehoefte en knuffelbehoefte van een klein kind.
Heb ik ergens gezegd dat haar broers haar opvoeden?
Natuurlijk doen ze dat niet. Zij geven haar toch geen eten, leggen haar niet in bed. Knuffelen doen ze haar wel.
Ik vind dat een kind van anderhalf al best kan leren dat je speelgoed niet zomaar af mag pakken, dat ze niet iemand mag slaan, knijpen of aan de haren mag trekken omdat ze niet doen wat zij wil. En als ze dat doet, mogen haar broers van mij daar best wel wat van zeggen.
En ten tweede, heeft een kind van die leeftijd nog helemaal geen besef van wat pijn doet bij een ander, dat geld voor lichamelijke pijn en ook psychische. Dat moet het nog allemaal leren en zou zij een van je jongens bij zijn kladden grijpen en es flink aan zijn haar trekken is dat nog geen bewijs dat het een klein heksje is.
Juist, ze moet het nog leren. En hoe leer je dat een kind? Niet door haar maar haar gang te laten gaan, maar door te laten zien dat broer X huilt omdat zij aan zijn haar getrokken heeft.
Ik denk dat ik mijn dochter beter ken dan jij, excuseer. En bovendien, er is niks mis met een beetje hekserigheid hoor, dat hoeft niet per se negatief te zijn.
Alleen die beschrijving al van een kind van 1 1/2 jaar, vind ik idioot!
zondag 26 oktober 2008 om 10:04
quote:toetyfroety schreef op 26 oktober 2008 @ 09:10:
[quote]luna1 schreef op 24 oktober 2008 @ 17:42:
Ze drinkt net genoeg om niet uit te drogen. Zodra de sonde er uit was, hield ze op met eten. Daarvoor at ze niet denderend, maar genoeg. Momenteel leeft ze op een paar hapjes appel, een plakje komkommer, een crackertje en een hapje groente op een dag. Ze was al geen stevige tante, maar ze is nu wel heel iel.
Negeren is het devies, negeren, negeren, negeren is mijn mantra geworden. Ik word doodziek van het negeren. Negeren van het feit dat ze niet drinkt, negeren van het feit dat ze niet eet.
/quote]
In jou vorige posting schrijf je dat ik niet goed jou stukje lees.....maar je schrijft hier zelf wat je kind eet!
En sorry hoor, ik zou me zorgen maken als mijn kind 1 dag zo at, laat staan dag in dag uit! En het bewijst toch wel dat de hulp die je nu krijgt ECHT niet voldoende is.
Wat denk je nou, dat ik me geen zorgen maak? We krijgen hulp, van een verrekt goed eetteam(vraag forumster Zoyla eens naar dokter M zou ik zeggen). Maar zoiets is niet van de een op de andere dag opgelost, daar gaat tijd overheen. Ze laten haar heus niet verhongeren of uitdrogen hoor. Dan gaat de sonde er weer in. Maar die sonde is een allerlaatste redmiddel. Want als ze sondevoeding krijgt verdwijnt het beetje hongergevoel wat ze heeft helemaal. En zie haar dan nog maar eens aan het eten te krijgen.
En wat betreft kinderen achter het behang plakken, of eventjes niet erbij hoeven te zijn, of effe een lekkere rustige nacht! Nou dat begrijp ik volkomen, met 4 kinderen zal je het heus niet makkelijk hebben.
Nou, over het algemeen valt het best mee en redden we het prima. Maar af en toe eens stoom afblazen is wel prettig. En dan is het fijn dat je niet wordt afgeschilderd als een moeder die haar kind laat verhongeren zonder hulp in te roepen.
Ik hou verschrikkelijk veel van mijn dochter(en uiteraard ook van mij zoons). Maar daarom mag ik ze af en toe nog wel eens zat zijn.
[quote]luna1 schreef op 24 oktober 2008 @ 17:42:
Ze drinkt net genoeg om niet uit te drogen. Zodra de sonde er uit was, hield ze op met eten. Daarvoor at ze niet denderend, maar genoeg. Momenteel leeft ze op een paar hapjes appel, een plakje komkommer, een crackertje en een hapje groente op een dag. Ze was al geen stevige tante, maar ze is nu wel heel iel.
Negeren is het devies, negeren, negeren, negeren is mijn mantra geworden. Ik word doodziek van het negeren. Negeren van het feit dat ze niet drinkt, negeren van het feit dat ze niet eet.
/quote]
In jou vorige posting schrijf je dat ik niet goed jou stukje lees.....maar je schrijft hier zelf wat je kind eet!
En sorry hoor, ik zou me zorgen maken als mijn kind 1 dag zo at, laat staan dag in dag uit! En het bewijst toch wel dat de hulp die je nu krijgt ECHT niet voldoende is.
Wat denk je nou, dat ik me geen zorgen maak? We krijgen hulp, van een verrekt goed eetteam(vraag forumster Zoyla eens naar dokter M zou ik zeggen). Maar zoiets is niet van de een op de andere dag opgelost, daar gaat tijd overheen. Ze laten haar heus niet verhongeren of uitdrogen hoor. Dan gaat de sonde er weer in. Maar die sonde is een allerlaatste redmiddel. Want als ze sondevoeding krijgt verdwijnt het beetje hongergevoel wat ze heeft helemaal. En zie haar dan nog maar eens aan het eten te krijgen.
En wat betreft kinderen achter het behang plakken, of eventjes niet erbij hoeven te zijn, of effe een lekkere rustige nacht! Nou dat begrijp ik volkomen, met 4 kinderen zal je het heus niet makkelijk hebben.
Nou, over het algemeen valt het best mee en redden we het prima. Maar af en toe eens stoom afblazen is wel prettig. En dan is het fijn dat je niet wordt afgeschilderd als een moeder die haar kind laat verhongeren zonder hulp in te roepen.
Ik hou verschrikkelijk veel van mijn dochter(en uiteraard ook van mij zoons). Maar daarom mag ik ze af en toe nog wel eens zat zijn.
zondag 26 oktober 2008 om 10:21
quote:Lika schreef op 26 oktober 2008 @ 09:29:
Toetyfroety, wat een klinklare onzin!
1. 'toen ze nog beter at' kan ook gewoon zijn toen de sonde er nog in zat (luna schrijft immers dat ze voldoende at tot de sonde er uit ging)
Klopt. De sonde is er nu bijna 4 weken uit, toen ie er een week of wat uit was ging ze zo slecht eten.
2. hoe kan jij in godsnaam beoordelen dat ze niet genoeg hulp krijgt. Het kind eet pas een paar weken zo slecht. Zelfs de allerbeste hulp krijgt een kind dat niet WIL eten niet in een paar weken aan het eten hoor...
Klopt ook. Heb er verder niets aan toe te voegen.
Pff... je bent wel erg goed in ongefundeerde conclusies trekken.
Toetyfroety, wat een klinklare onzin!
1. 'toen ze nog beter at' kan ook gewoon zijn toen de sonde er nog in zat (luna schrijft immers dat ze voldoende at tot de sonde er uit ging)
Klopt. De sonde is er nu bijna 4 weken uit, toen ie er een week of wat uit was ging ze zo slecht eten.
2. hoe kan jij in godsnaam beoordelen dat ze niet genoeg hulp krijgt. Het kind eet pas een paar weken zo slecht. Zelfs de allerbeste hulp krijgt een kind dat niet WIL eten niet in een paar weken aan het eten hoor...
Klopt ook. Heb er verder niets aan toe te voegen.
Pff... je bent wel erg goed in ongefundeerde conclusies trekken.
