Gezondheid
alle pijlers
Marathon gezond?
woensdag 17 februari 2016 om 13:20
Ik ben bezorgd. Man wil (weer) een keer een marathon gaan lopen.
Maar hij heeft een aantal jaar geleden dat al een keer gedaan en daar heeft zijn lijf heel lang last van gehad (ik denk dat sommige klachten nog niet weg zijn).
Hij was toen al overbelast tijdens de voorbereiding. Zere knieën en last van zijn beenspieren (allemaal). Hij had een super strak schema en hield dat vrij fanatiek aan en raakte bijna in paniek als er een keer niet gelopen kon worden (tja met een gezin heb je dat).
Hij liep altijd samen met een trainingsmaatje die veel beter is.
Uiteindelijk is hij wel bij de huisarts geweest om te overleggen (ik heb hem gedwongen). Er is voor de zekerheid ook bloed geprikt om dingen uit te sluiten (zoals reuma).
Maar de huisarts vond dat het wel kon (maar ja die loopt zelf ook marathons...) hij had ook veel stress omdat ik ziek was en hij heeft zich een bijna burn-out laten aanpraten en sporten zou dan juist goed zijn....
Dus de trainingen wat aangepast en weer verder.
Hij heeft dus die marathon gelopen en is een week ziek geweest (in de zin van niet kunnen werken).
Nog super lang last gehad van spieren en niet kunnen trainen. En erg moe, slecht slapen, tintelingen. Best eng...
Maar ook een partner (ik dus) die heel ziek was en nu dus chronisch ziek. Man heeft toen alles daarop geschoven; het kwam door de stress en zorgen om mij. Wat naar mijn idee echt niet klopt, maargoed.
En nu bijna 4 jaar later begint het weer te kriebelen.
Hij wil nu misschien volgend jaar een grote marathon lopen. Een in het buitenland lijkt hem gaaf.
En dat zie ik zo niet zitten... Hij is nog steeds niet klachtenvrij! Nog steeds zere knieën en snel spierpijn. Hij is erg vaak moe. Slaapt nog steeds slecht.
En een beetje ego; al dat trainen gaat ook ten koste van onze tijd samen.
Ik ben zelf van mening dat zo'n intensieve duursport sowieso ongezond is. Zeker als je wat ouder (bijna 50) bent en pas na je 35e fanatiek bent gaan sporten.
Maar ik geloof dat de meningen daarover erg verdeeld zijn.
Maar hij heeft een aantal jaar geleden dat al een keer gedaan en daar heeft zijn lijf heel lang last van gehad (ik denk dat sommige klachten nog niet weg zijn).
Hij was toen al overbelast tijdens de voorbereiding. Zere knieën en last van zijn beenspieren (allemaal). Hij had een super strak schema en hield dat vrij fanatiek aan en raakte bijna in paniek als er een keer niet gelopen kon worden (tja met een gezin heb je dat).
Hij liep altijd samen met een trainingsmaatje die veel beter is.
Uiteindelijk is hij wel bij de huisarts geweest om te overleggen (ik heb hem gedwongen). Er is voor de zekerheid ook bloed geprikt om dingen uit te sluiten (zoals reuma).
Maar de huisarts vond dat het wel kon (maar ja die loopt zelf ook marathons...) hij had ook veel stress omdat ik ziek was en hij heeft zich een bijna burn-out laten aanpraten en sporten zou dan juist goed zijn....
Dus de trainingen wat aangepast en weer verder.
Hij heeft dus die marathon gelopen en is een week ziek geweest (in de zin van niet kunnen werken).
Nog super lang last gehad van spieren en niet kunnen trainen. En erg moe, slecht slapen, tintelingen. Best eng...
Maar ook een partner (ik dus) die heel ziek was en nu dus chronisch ziek. Man heeft toen alles daarop geschoven; het kwam door de stress en zorgen om mij. Wat naar mijn idee echt niet klopt, maargoed.
En nu bijna 4 jaar later begint het weer te kriebelen.
Hij wil nu misschien volgend jaar een grote marathon lopen. Een in het buitenland lijkt hem gaaf.
En dat zie ik zo niet zitten... Hij is nog steeds niet klachtenvrij! Nog steeds zere knieën en snel spierpijn. Hij is erg vaak moe. Slaapt nog steeds slecht.
En een beetje ego; al dat trainen gaat ook ten koste van onze tijd samen.
Ik ben zelf van mening dat zo'n intensieve duursport sowieso ongezond is. Zeker als je wat ouder (bijna 50) bent en pas na je 35e fanatiek bent gaan sporten.
Maar ik geloof dat de meningen daarover erg verdeeld zijn.
woensdag 17 februari 2016 om 14:04
Wat is nou het probleem, dat hij vaak weg is of dat het ongezond is? Het lijkt alsof je het argument dat het ongezond is, gebruikt om te zorgen dat je man niet zo vaak weg is. Kun je daar geen afspraken over maken? Dat je man voor de marathon gaat trainen, maar dat dit dan ten koste gaat van zijn andere hobby en vrienden in plaats van het gezin?
Ik train op dit moment voor mijn derde marathon en ik heb niet het gevoel dat ik ongezond bezig ben. Ik merk wel dat ik veel vraag van mijn benen, daarom doe ik krachttraining om te zorgen dat ze sterker worden. Ik merk geen verschil in energie, ik heb wel wat meer slaap nodig dus ik slaap wat langer maar hou genoeg energie over voor leuke dingen. Na mijn vorige marathons kon ik ook gewoon de dag daarna werken, alleen trap lopen ging wat lastig
Ik train op dit moment voor mijn derde marathon en ik heb niet het gevoel dat ik ongezond bezig ben. Ik merk wel dat ik veel vraag van mijn benen, daarom doe ik krachttraining om te zorgen dat ze sterker worden. Ik merk geen verschil in energie, ik heb wel wat meer slaap nodig dus ik slaap wat langer maar hou genoeg energie over voor leuke dingen. Na mijn vorige marathons kon ik ook gewoon de dag daarna werken, alleen trap lopen ging wat lastig
Wow, wat zie jij er vandaag geweldig uit!
woensdag 17 februari 2016 om 14:07
quote:Lizziewizzie schreef op 17 februari 2016 @ 13:58:
Ik vroeg me gewoon ook af hoeveel kwaad het kan om met zoveel klachten zo zwaar te trainen.
Dat is niet te zeggen als je de oorzaak van de klachten niet weet. Maar in principe is het wel zo dat als er ergens pijn is, dat de grens van het lichaam op dat moment bereikt is.
Ik vroeg me gewoon ook af hoeveel kwaad het kan om met zoveel klachten zo zwaar te trainen.
Dat is niet te zeggen als je de oorzaak van de klachten niet weet. Maar in principe is het wel zo dat als er ergens pijn is, dat de grens van het lichaam op dat moment bereikt is.
woensdag 17 februari 2016 om 14:08
Hij gaat echt niet dood van spierpijn of versleten knieën. Een hartaanval is wel gevaarlijk. Maar daar heeft hij geen last van.
Als hij met pijn wandelt verklaar ik hem persoonlijk voor gek dat hij meer dan 40 kilometer gaat rennen, maar HIJ wil dit, dus dan is iedereen die hem wil tegenhouden een zeur. Daarom. Laat het hem doen. Maar hij zorgt ook maar dat hij zijn aandeel weer oppakt daarna.
Als hij met pijn wandelt verklaar ik hem persoonlijk voor gek dat hij meer dan 40 kilometer gaat rennen, maar HIJ wil dit, dus dan is iedereen die hem wil tegenhouden een zeur. Daarom. Laat het hem doen. Maar hij zorgt ook maar dat hij zijn aandeel weer oppakt daarna.
woensdag 17 februari 2016 om 14:08
quote:Lizziewizzie schreef op 17 februari 2016 @ 13:58:
En over chronisch ziek zijn. Ik probeer me wel zo op te stellen dat niemand last van me heeft in die zin.
Ik zorg dat ik mijn taken in huis doe. Ik slaap overdag als er niemand is. Als de kinderen vrij zijn dan niet. Ik wil niet dat ze een slapende mama aantreffen.
Omdat ik thuis werk kook ik iedere avond. Vers want sporters moeten gezond eten (kinderen sporten ook) En zorg dat het warm is als er iemand later pas kan eten.
Oja en omdat ik thuis werk als zzper draai ik ook mijn hand niet om voor mantelzorg voor mijn schoonouders (dat zijn de ouders van mijn man die ik blijkbaar niks gun)
Ik vroeg me gewoon ook af hoeveel kwaad het kan om met zoveel klachten zo zwaar te trainen.
Krijg je te horen dat je niemand iets gunt.
Ik ben de maatschappij maar tot last met mijn ziekte. Ik heb er zo geen zin meer in Godver
Nu ben je heel erg mijn woorden aan het verdraaien. Daar ga ik verder niet op in. Lees mijn tekst nogmaals en probeer te begrijpen wat ik schrijf.
Maar je aanvulling op je aanvankelijke tekst doet mij nog meer denken dat het grootste probleem dat jij met die marathon hebt is dat je man misschien nog meer tijd voor zichzelf gaat nemen.
Als het enkel om de gezondheid van je man draait overleg dan met hem dat hij een uitgebreide sportkeuring met maximaal test doet bij de sportarts. Weten jullie gelijk het et wat betreft gezondheid er voorstaat.
Of de huishoud en verzorgingstaken binnen jullie gezin goed verdeeld zijn is een geheel ander probleem. Een discussie waar jullie samen over uit moeten komen en waar een buitenstaander geen zinnig woord over kan zeggen.
En over chronisch ziek zijn. Ik probeer me wel zo op te stellen dat niemand last van me heeft in die zin.
Ik zorg dat ik mijn taken in huis doe. Ik slaap overdag als er niemand is. Als de kinderen vrij zijn dan niet. Ik wil niet dat ze een slapende mama aantreffen.
Omdat ik thuis werk kook ik iedere avond. Vers want sporters moeten gezond eten (kinderen sporten ook) En zorg dat het warm is als er iemand later pas kan eten.
Oja en omdat ik thuis werk als zzper draai ik ook mijn hand niet om voor mantelzorg voor mijn schoonouders (dat zijn de ouders van mijn man die ik blijkbaar niks gun)
Ik vroeg me gewoon ook af hoeveel kwaad het kan om met zoveel klachten zo zwaar te trainen.
Krijg je te horen dat je niemand iets gunt.
Ik ben de maatschappij maar tot last met mijn ziekte. Ik heb er zo geen zin meer in Godver
Nu ben je heel erg mijn woorden aan het verdraaien. Daar ga ik verder niet op in. Lees mijn tekst nogmaals en probeer te begrijpen wat ik schrijf.
Maar je aanvulling op je aanvankelijke tekst doet mij nog meer denken dat het grootste probleem dat jij met die marathon hebt is dat je man misschien nog meer tijd voor zichzelf gaat nemen.
Als het enkel om de gezondheid van je man draait overleg dan met hem dat hij een uitgebreide sportkeuring met maximaal test doet bij de sportarts. Weten jullie gelijk het et wat betreft gezondheid er voorstaat.
Of de huishoud en verzorgingstaken binnen jullie gezin goed verdeeld zijn is een geheel ander probleem. Een discussie waar jullie samen over uit moeten komen en waar een buitenstaander geen zinnig woord over kan zeggen.
woensdag 17 februari 2016 om 14:13
quote:baukje schreef op 17 februari 2016 @ 13:47:
[...]
Echte duursporters hebben vaak een laag vetpercentage dus zullen rimpels eerder zichtbaar worden. Maar daarmee pleeg je nog geen roofbouw op je lichaam. Je ziet er misschien wel ouder uit maar waarschijnlijk ben je verder lichamelijk gezien nog veel jonger dan je feitelijke leeftijd.
Je klinkt als mijn vader, die denkt dat ook.
Maar hij kan niet opstaan uit zijn stoel zonder kreunen of iets vast te houden, loopt zo stram als het maar kan en verliest letterlijk regelmatig zijn balans - en valt dan. 67 is hij. Nou zeg ik niet dat dat van de marathons komt, maar alleen om aan te geven dat je lichamelijk niet per se gezonder bent als je een marathlopen bent (was).
[...]
Echte duursporters hebben vaak een laag vetpercentage dus zullen rimpels eerder zichtbaar worden. Maar daarmee pleeg je nog geen roofbouw op je lichaam. Je ziet er misschien wel ouder uit maar waarschijnlijk ben je verder lichamelijk gezien nog veel jonger dan je feitelijke leeftijd.
Je klinkt als mijn vader, die denkt dat ook.
Maar hij kan niet opstaan uit zijn stoel zonder kreunen of iets vast te houden, loopt zo stram als het maar kan en verliest letterlijk regelmatig zijn balans - en valt dan. 67 is hij. Nou zeg ik niet dat dat van de marathons komt, maar alleen om aan te geven dat je lichamelijk niet per se gezonder bent als je een marathlopen bent (was).
woensdag 17 februari 2016 om 14:21
quote:ainne schreef op 17 februari 2016 @ 14:13:
[...]
Je klinkt als mijn vader, die denkt dat ook.
Maar hij kan niet opstaan uit zijn stoel zonder kreunen of iets vast te houden, loopt zo stram als het maar kan en verliest letterlijk regelmatig zijn balans - en valt dan. 67 is hij. Nou zeg ik niet dat dat van de marathons komt, maar alleen om aan te geven dat je lichamelijk niet per se gezonder bent als je een marathlopen bent (was).
Je zegt het zelf al, staat waarschijnlijk helemaal los van de marathon die hij gelopen heeft dus niet echt zinvol om dat hier in deze discussie aan te kaarten. En jammer genoeg niet nee ben je niet per definitie gezond als je marathons loopt. Was het maar waar.
Wil mezelf ook niet als gezond bestempelen. Maar de trainingen en mijn verder gezonde levensstijl om uit het sporten te halen wat er te halen valt zorgt er wel voor dat ondanks de lichamelijk onvolmaaktheden ik wel een super goede conditie heb en daardoor als een normaal gezond mens functioneer. Dat was niet het geval geweest als ik op de bank was blijven zitten.
[...]
Je klinkt als mijn vader, die denkt dat ook.
Maar hij kan niet opstaan uit zijn stoel zonder kreunen of iets vast te houden, loopt zo stram als het maar kan en verliest letterlijk regelmatig zijn balans - en valt dan. 67 is hij. Nou zeg ik niet dat dat van de marathons komt, maar alleen om aan te geven dat je lichamelijk niet per se gezonder bent als je een marathlopen bent (was).
Je zegt het zelf al, staat waarschijnlijk helemaal los van de marathon die hij gelopen heeft dus niet echt zinvol om dat hier in deze discussie aan te kaarten. En jammer genoeg niet nee ben je niet per definitie gezond als je marathons loopt. Was het maar waar.
Wil mezelf ook niet als gezond bestempelen. Maar de trainingen en mijn verder gezonde levensstijl om uit het sporten te halen wat er te halen valt zorgt er wel voor dat ondanks de lichamelijk onvolmaaktheden ik wel een super goede conditie heb en daardoor als een normaal gezond mens functioneer. Dat was niet het geval geweest als ik op de bank was blijven zitten.
woensdag 17 februari 2016 om 14:26
quote:Lizziewizzie schreef op 17 februari 2016 @ 14:19:
[...]
Nee hij vindt voetbal stom. Hoezo?
Dat doet mijn vent eens in de twee weken. Daar word ik soms gek van! Elke keer als ik een afspraak maak met vriendinnen.."Nee sorry, dat kan niet want dan spelen ze thuis". Een stel wil afspreken..."eeeh liever niet op zondag". En op donderdag....bekervoetbal!
Om maar te zwijgen over zijn humeur als ze hebben verloren!
Maar hij doet het al jaren (al voordat ik hem kende), heeft er een vriendenclubje mee opgebouwd met allemaal aardige jongens die hij over het algemeen alleen dan ziet. Ze drinken een biertje na de wedstrijd en dan komt hij weer naar huis....Ik gun het hem wel!
[...]
Nee hij vindt voetbal stom. Hoezo?
Dat doet mijn vent eens in de twee weken. Daar word ik soms gek van! Elke keer als ik een afspraak maak met vriendinnen.."Nee sorry, dat kan niet want dan spelen ze thuis". Een stel wil afspreken..."eeeh liever niet op zondag". En op donderdag....bekervoetbal!
Om maar te zwijgen over zijn humeur als ze hebben verloren!
Maar hij doet het al jaren (al voordat ik hem kende), heeft er een vriendenclubje mee opgebouwd met allemaal aardige jongens die hij over het algemeen alleen dan ziet. Ze drinken een biertje na de wedstrijd en dan komt hij weer naar huis....Ik gun het hem wel!
woensdag 17 februari 2016 om 14:46
Over het hem gunnen. Ik gun hem al best veel volgens mij.
Ik ben dus nooit weg in een week. Als ik eens sporadisch weg wil zorg ik altijd dat het niet tijdens zijn trainingen is. Daar hou ik rekening mee. Als er ouderavonden op zijn trainingsavond zijn ga ik meestal alleen.
Hij traint dus wel steeds ondanks die stomme klachten. Heeft een poos heel aangepast getraind maar weg is hij wel steeds. Ook voor de gezelligheid.
En dat ik ziek ben heeft hij ook vaak als lastig ervaren. Het heeft 4 jaar geleden ook zijn trainingsschema in de war gegooid.. Ik vond dat erg kwetsend dat hij dat zo stelde.
Dus ja. Ik vind eigenlijk dat mijn man een beetje erg veel aan zichzelf denkt. Dat zeggen zal wel weer boze reacties opleveren. Want een man die je geen marathon gunt nou dan ben je erg geloof ik..
En als hij nu weer zo instort als vorige keer; het is inderdaad ook helemaal mijn belang dat dat niet gebeurt.
En echt ik zou heel graag vaker gewoon samen iets doen. Maar dan zal ik wel een zeur zijn. We zijn niet voor niks getrouwd en hebben een gezin.... Hij loopt zelfs hard in onze vakanties. Best leuk voor hem, maar ik vind daar gewoon niks aan.
Dat heeft al ruzie opgeleverd trouwens...
En marathonlopers zullen denk ik nooit snel toegeven dat ze wellicht niet zo gezond bezig zijn. Stilzitten is ook slecht maar waarom niet wat minder? Is 10 km niet genoeg?
Ik ben dus nooit weg in een week. Als ik eens sporadisch weg wil zorg ik altijd dat het niet tijdens zijn trainingen is. Daar hou ik rekening mee. Als er ouderavonden op zijn trainingsavond zijn ga ik meestal alleen.
Hij traint dus wel steeds ondanks die stomme klachten. Heeft een poos heel aangepast getraind maar weg is hij wel steeds. Ook voor de gezelligheid.
En dat ik ziek ben heeft hij ook vaak als lastig ervaren. Het heeft 4 jaar geleden ook zijn trainingsschema in de war gegooid.. Ik vond dat erg kwetsend dat hij dat zo stelde.
Dus ja. Ik vind eigenlijk dat mijn man een beetje erg veel aan zichzelf denkt. Dat zeggen zal wel weer boze reacties opleveren. Want een man die je geen marathon gunt nou dan ben je erg geloof ik..
En als hij nu weer zo instort als vorige keer; het is inderdaad ook helemaal mijn belang dat dat niet gebeurt.
En echt ik zou heel graag vaker gewoon samen iets doen. Maar dan zal ik wel een zeur zijn. We zijn niet voor niks getrouwd en hebben een gezin.... Hij loopt zelfs hard in onze vakanties. Best leuk voor hem, maar ik vind daar gewoon niks aan.
Dat heeft al ruzie opgeleverd trouwens...
En marathonlopers zullen denk ik nooit snel toegeven dat ze wellicht niet zo gezond bezig zijn. Stilzitten is ook slecht maar waarom niet wat minder? Is 10 km niet genoeg?
woensdag 17 februari 2016 om 14:55
Wat doet hij dan wel voor jou TO, of wat zet hij opzij? Wat ik nu lees is dat jij vooral alles doet en opzij zet voor hem?
Hoe weet je zeker dat zijn lichamelijke klachten te relateren zijn aan die marathon van 4 jaar geleden?
En een reactie op een andere reactie: vader van 67 die nu stram is en moeizaam opstaat etc. Rust roest. Waarschijnlijk beweegt of sport hij nu niet meer of veel minder, dat gaat je lijf natuurlijk merken en daarop reageren.
Hoe weet je zeker dat zijn lichamelijke klachten te relateren zijn aan die marathon van 4 jaar geleden?
En een reactie op een andere reactie: vader van 67 die nu stram is en moeizaam opstaat etc. Rust roest. Waarschijnlijk beweegt of sport hij nu niet meer of veel minder, dat gaat je lijf natuurlijk merken en daarop reageren.
woensdag 17 februari 2016 om 15:16
Ik heb het idee dat jouw probleem vooral is dat je man teveel aan zichzelf denkt en jijzelf teveel wegcijfert. Dat laatste doe je overigens zelf. De enige die daar iets aan kan veranderen ben jij. Zo ook het feit dat jij alles in het huishouden en voor/met de kinderen doet: bespreek dat je ook tijd/dingen voor jezelf wilt en dat het huishouden verdeeld kan worden.
Zolang jij alles aanpakt, hoeft hij toch niets te doen? Dat bedoel ik goed overigens.
Hardlopen in de vakantie doe ik trouwens ook, al zal ik nooit een marathon lopen. En volgens mij lopen de meeste hardlopers in hun vakantie. Die marathon is echt wel iets anders dan 10 km hardlopen; een ander soort prestatie met bijbehorend gevoel. Ik kan me voorstellen dat hij dat wil doen.
Zolang jij alles aanpakt, hoeft hij toch niets te doen? Dat bedoel ik goed overigens.
Hardlopen in de vakantie doe ik trouwens ook, al zal ik nooit een marathon lopen. En volgens mij lopen de meeste hardlopers in hun vakantie. Die marathon is echt wel iets anders dan 10 km hardlopen; een ander soort prestatie met bijbehorend gevoel. Ik kan me voorstellen dat hij dat wil doen.
woensdag 17 februari 2016 om 15:36
quote:ingelise schreef op 17 februari 2016 @ 15:16:
Ik heb het idee dat jouw probleem vooral is dat je man teveel aan zichzelf denkt en jijzelf teveel wegcijfert. Dat laatste doe je overigens zelf. De enige die daar iets aan kan veranderen ben jij. Zo ook het feit dat jij alles in het huishouden en voor/met de kinderen doet: bespreek dat je ook tijd/dingen voor jezelf wilt en dat het huishouden verdeeld kan worden.
Zolang jij alles aanpakt, hoeft hij toch niets te doen? Dat bedoel ik goed overigens.
Hardlopen in de vakantie doe ik trouwens ook, al zal ik nooit een marathon lopen. En volgens mij lopen de meeste hardlopers in hun vakantie. Die marathon is echt wel iets anders dan 10 km hardlopen; een ander soort prestatie met bijbehorend gevoel. Ik kan me voorstellen dat hij dat wil doen.
Ja ik doe vooral zo veel omdat ik me zo verrot schuldig voel dat ik ziek ben geworden. Ik kan gewoon echt minder, ben minder gezellig en minder belastbaar.
En het hoogtepunt viel 4 jaar geleden ook nog net in zijn marathon trainings-periode. Daar is toen best heftige ruzie over geweest.
En ik ben bang geworden dat we niet meer samen verder zouden gaan.
Ik vind een vakantie geen periode om dan te trainen. Daar sta in dan denk ik anders in. Zeker als je met het gezin op vakantie gaat dan probeer je toch er ook met elkaar en voor elkaar te zijn. Je hoeft heus niet 100% van je tijd samen te zijn maar ik vind het doorslaan.
Na het hardlopen is man vaak te moe om nog iets te gaan doen. Ook een teken dat er toch iets niet goed zit lijkt me.
En dan ga ik maar weer alleen op pad met de kinderen. Ik vind dat vervelend.
Ik heb het idee dat jouw probleem vooral is dat je man teveel aan zichzelf denkt en jijzelf teveel wegcijfert. Dat laatste doe je overigens zelf. De enige die daar iets aan kan veranderen ben jij. Zo ook het feit dat jij alles in het huishouden en voor/met de kinderen doet: bespreek dat je ook tijd/dingen voor jezelf wilt en dat het huishouden verdeeld kan worden.
Zolang jij alles aanpakt, hoeft hij toch niets te doen? Dat bedoel ik goed overigens.
Hardlopen in de vakantie doe ik trouwens ook, al zal ik nooit een marathon lopen. En volgens mij lopen de meeste hardlopers in hun vakantie. Die marathon is echt wel iets anders dan 10 km hardlopen; een ander soort prestatie met bijbehorend gevoel. Ik kan me voorstellen dat hij dat wil doen.
Ja ik doe vooral zo veel omdat ik me zo verrot schuldig voel dat ik ziek ben geworden. Ik kan gewoon echt minder, ben minder gezellig en minder belastbaar.
En het hoogtepunt viel 4 jaar geleden ook nog net in zijn marathon trainings-periode. Daar is toen best heftige ruzie over geweest.
En ik ben bang geworden dat we niet meer samen verder zouden gaan.
Ik vind een vakantie geen periode om dan te trainen. Daar sta in dan denk ik anders in. Zeker als je met het gezin op vakantie gaat dan probeer je toch er ook met elkaar en voor elkaar te zijn. Je hoeft heus niet 100% van je tijd samen te zijn maar ik vind het doorslaan.
Na het hardlopen is man vaak te moe om nog iets te gaan doen. Ook een teken dat er toch iets niet goed zit lijkt me.
En dan ga ik maar weer alleen op pad met de kinderen. Ik vind dat vervelend.
woensdag 17 februari 2016 om 15:48
Je hebt helemaal gelijk, maar je komt er bij je man nergens mee momenteel.
Ik zou na die marathon gesprekken met hem voeren waarin je aangeeft dat het anders mag gaan wat jou betreft. Dat je verwacht dat hij tijd spendeert aan zijn gezin, aan zijn ouders en dat hij ook zorg draagt. Op dat moment heeft hij zijn glorie gehad en heeft hij weer tijd.
Ik zou na die marathon gesprekken met hem voeren waarin je aangeeft dat het anders mag gaan wat jou betreft. Dat je verwacht dat hij tijd spendeert aan zijn gezin, aan zijn ouders en dat hij ook zorg draagt. Op dat moment heeft hij zijn glorie gehad en heeft hij weer tijd.
woensdag 17 februari 2016 om 15:54
Ik snap je gevoel. Waarschijnlijk weet je zelf ook wel dat je je niet schuldig hoeft te voelen over ziek zijn, maar ja.. verstand versus gevoel.. herkenbaar. Ik zou in ieder geval afspraken proberen te maken over tijd die hij met het gezin doorbrengt tot aan de marathon. Lijkt me dat daarvoor tijd zou moeten zijn, naast zijn trainen. En dan inderdaad na zijn marathon/glorie je verwachtingen over huishouden/zorg e.d. bespreken, eens met parbleumondieu.
woensdag 17 februari 2016 om 16:08
Ja wachten na de marathon.
Maar hij wil in 2017 meedoen. Dus over een jaar. Een jaar vol trainen en schema's.
Zijn moeder is nu ziek (kanker uitgezaaid, haalt waarschijnlijk einde jaar niet).
Onze dochter heeft het nu heel zwaar in de brugklas. Ik zit bijna dagelijks een uur met haar te werken.
En met mij gaat het ook steeds slechter eigenlijk. Wellicht dat ik daardoor nu ook zo kortaf reageer ook hier. Het bericht dat man het weer voelt kriebelen heeft me behoorlijk in paniek gebracht. En twee maanden geleden klaagde hij nog over zijn knie met wandelen. Dat was niet heel ver iets van 7 kilometer, maar wel met heuvels.
Ik ben bang dat ik dat niet trek eigenlijk. En bang dat hij zich weer overbelast.
Maar hij wil in 2017 meedoen. Dus over een jaar. Een jaar vol trainen en schema's.
Zijn moeder is nu ziek (kanker uitgezaaid, haalt waarschijnlijk einde jaar niet).
Onze dochter heeft het nu heel zwaar in de brugklas. Ik zit bijna dagelijks een uur met haar te werken.
En met mij gaat het ook steeds slechter eigenlijk. Wellicht dat ik daardoor nu ook zo kortaf reageer ook hier. Het bericht dat man het weer voelt kriebelen heeft me behoorlijk in paniek gebracht. En twee maanden geleden klaagde hij nog over zijn knie met wandelen. Dat was niet heel ver iets van 7 kilometer, maar wel met heuvels.
Ik ben bang dat ik dat niet trek eigenlijk. En bang dat hij zich weer overbelast.
woensdag 17 februari 2016 om 16:15
Zoals Baukje ook al een paar keer schreef. Laat hem een sportmedisch onderzoek doen. Dan weet hij en jij hoe het lichamelijk met hem gaat en of een marathon lopen verstandig is.
Bij mij in de loopgroep zijn de trainers altijd heel erg alert op pijntjes en klachten en wordt je schema direct aangepast en een fysio bezoek aangeraden of zo. Ook wordt een sportmedisch onderzoek aangeraden.
Zelf vind ik lopen heerlijk en loop zeker ook in de vakanties. Ik vind lange afstanden fijn omdat je dan leuke routes kan lopen, 10 km is dan wat beperkter. Maar gelukkig houd mijn man ook van lopen en geniet stiefkind even van zijn tijd alleen (game-tijd).
Bij mij in de loopgroep zijn de trainers altijd heel erg alert op pijntjes en klachten en wordt je schema direct aangepast en een fysio bezoek aangeraden of zo. Ook wordt een sportmedisch onderzoek aangeraden.
Zelf vind ik lopen heerlijk en loop zeker ook in de vakanties. Ik vind lange afstanden fijn omdat je dan leuke routes kan lopen, 10 km is dan wat beperkter. Maar gelukkig houd mijn man ook van lopen en geniet stiefkind even van zijn tijd alleen (game-tijd).
Niet mijn demissionaire demissionaire regering en ik hoor niet meer bij het zogenaamde volk.
woensdag 17 februari 2016 om 16:46
En wat zegt hij zelf dan over het feit dat hij druk gaat trainen terwijl zijn moeder doodziek is? Wil hij geen tijd meer met zijn moeder doorbrengen?
Voor wat betreft dochter zal hij wel blij zijn dat jij haar de nodige aandacht geeft.
En over die knie moet jij niet nadenken, dat doet hij zelf maar. Ik kan me niet voorstellen dat het echt ernstig is als hij nog 40 km kan rennen.
Het gaat niet om zijn gezondheid, het gaat erom dat hij zijn omgeving aan de kant schuift voor die marathon. En dat ook nog een lange tijd.
Voor wat betreft dochter zal hij wel blij zijn dat jij haar de nodige aandacht geeft.
En over die knie moet jij niet nadenken, dat doet hij zelf maar. Ik kan me niet voorstellen dat het echt ernstig is als hij nog 40 km kan rennen.
Het gaat niet om zijn gezondheid, het gaat erom dat hij zijn omgeving aan de kant schuift voor die marathon. En dat ook nog een lange tijd.
woensdag 17 februari 2016 om 17:09
quote:Lizziewizzie schreef op 17 februari 2016 @ 16:08:
Ja wachten na de marathon.
Maar hij wil in 2017 meedoen. Dus over een jaar. Een jaar vol trainen en schema's.
Zijn moeder is nu ziek (kanker uitgezaaid, haalt waarschijnlijk einde jaar niet).
Onze dochter heeft het nu heel zwaar in de brugklas. Ik zit bijna dagelijks een uur met haar te werken.
En met mij gaat het ook steeds slechter eigenlijk. Wellicht dat ik daardoor nu ook zo kortaf reageer ook hier. Het bericht dat man het weer voelt kriebelen heeft me behoorlijk in paniek gebracht. En twee maanden geleden klaagde hij nog over zijn knie met wandelen. Dat was niet heel ver iets van 7 kilometer, maar wel met heuvels.
Ik ben bang dat ik dat niet trek eigenlijk. En bang dat hij zich weer overbelast.Als hij gaat vissen ipv hardlopen heb je toch dezelfde problemen? Jullie taakverdeling klopt niet. Spreek hem daar op aan ipv marathons als excuus te gebruiken.
Ja wachten na de marathon.
Maar hij wil in 2017 meedoen. Dus over een jaar. Een jaar vol trainen en schema's.
Zijn moeder is nu ziek (kanker uitgezaaid, haalt waarschijnlijk einde jaar niet).
Onze dochter heeft het nu heel zwaar in de brugklas. Ik zit bijna dagelijks een uur met haar te werken.
En met mij gaat het ook steeds slechter eigenlijk. Wellicht dat ik daardoor nu ook zo kortaf reageer ook hier. Het bericht dat man het weer voelt kriebelen heeft me behoorlijk in paniek gebracht. En twee maanden geleden klaagde hij nog over zijn knie met wandelen. Dat was niet heel ver iets van 7 kilometer, maar wel met heuvels.
Ik ben bang dat ik dat niet trek eigenlijk. En bang dat hij zich weer overbelast.Als hij gaat vissen ipv hardlopen heb je toch dezelfde problemen? Jullie taakverdeling klopt niet. Spreek hem daar op aan ipv marathons als excuus te gebruiken.
woensdag 17 februari 2016 om 17:36
quote:DKKLLDRBR schreef op 17 februari 2016 @ 17:09:
[...]
Als hij gaat vissen ipv hardlopen heb je toch dezelfde problemen? Jullie taakverdeling klopt niet. Spreek hem daar op aan ipv marathons als excuus te gebruiken.
Inderdaad , en als het goed is blijft er ook na een eerlijke taakverdeling voor een ieder nog wel gemiddeld een twee uurtjes vrije tijd besteding over per dag. Ruim voldoende om voor een marathon te trainen. En blijkt er systematisch niet die gemiddeld twee uur per dag over die je naast voldoende nachtrust aan je hobby's kunt besteden dan zou ik nog eens goed naar het takenpakket kijken en of dat nu allemaal wel echt nodig is. Want dan kan ik begrijpen dat jullie je oververmoeid en overbelast voelen. O ja en die 14 uur per week heeft je man lang niet allemaal nodig voor die marathon voor bereidingen hoor.
Nu lees ik ook dat je man pas in 2017 die marathon wil gaan lopen. Dat betekend dus dat als hij nu gewoon lekker doortraint pas een 12 weken voor de marathon datum daadwerkelijk aan zijn schema begint. Zou dus voor komend jaar nog helemaal geen verandering betekenen wat betreft extra lopen.
En wat je man het verschil vind tussen een 10km en een marathon moet je je man vragen. (ik neem aan dat je dat uit interesse al wel gedaan hebt) Voor mezelf heb ik daar een helder antwoord op. Maar als je denkt dat een goede snelle 10km wedstrijd minder training vergt dan heb je het mis. En voor wat zwakkere knieen zijn vaak de snelheid trainingen die je nodig heb voor een goede 10km belastender dan de duurtrainingen voor een marathon.
Ik heb in de jaren dat ik hardliep ook een langere tijd de zorg voor mijn toen terminale moeder gehad. En ik moet zeggen dat het hardlopen voor mij toen een heel belangrijke uitlaatklep is geweest. Zonder die uitlaatklep weet ik niet dat ik al die tijd alle karren tegelijk had kunnen trekken. En het feit dat je soms bewust even tijd voor jezelf neemt (ja en van mij mag je dan egoïsme noemen want ik vind helemaal niets mis aan een gezonde dosis egoïsme) wil niet zeggen dat je minder om je omgeving geeft en als het nodig is minder voor ze klaar staat. zo moet jij je eigen grenzen bewaren maar ook je partner. En dan is het soms nodig om door de ogen van een ander te kijken. Wat voor de een volstrekt zinloos is kan voor een ander heel belangrijk zijn. Omgekeerd zal het ook zo zijn. Je moet dus niet alles met je eigen maatstaven gaan meten als het gaat om wat prioriteit heeft in het leven van jouw en je partner maar je moet dat in overleg met elkaar ieder voor zich invullen.
[...]
Als hij gaat vissen ipv hardlopen heb je toch dezelfde problemen? Jullie taakverdeling klopt niet. Spreek hem daar op aan ipv marathons als excuus te gebruiken.
Inderdaad , en als het goed is blijft er ook na een eerlijke taakverdeling voor een ieder nog wel gemiddeld een twee uurtjes vrije tijd besteding over per dag. Ruim voldoende om voor een marathon te trainen. En blijkt er systematisch niet die gemiddeld twee uur per dag over die je naast voldoende nachtrust aan je hobby's kunt besteden dan zou ik nog eens goed naar het takenpakket kijken en of dat nu allemaal wel echt nodig is. Want dan kan ik begrijpen dat jullie je oververmoeid en overbelast voelen. O ja en die 14 uur per week heeft je man lang niet allemaal nodig voor die marathon voor bereidingen hoor.
Nu lees ik ook dat je man pas in 2017 die marathon wil gaan lopen. Dat betekend dus dat als hij nu gewoon lekker doortraint pas een 12 weken voor de marathon datum daadwerkelijk aan zijn schema begint. Zou dus voor komend jaar nog helemaal geen verandering betekenen wat betreft extra lopen.
En wat je man het verschil vind tussen een 10km en een marathon moet je je man vragen. (ik neem aan dat je dat uit interesse al wel gedaan hebt) Voor mezelf heb ik daar een helder antwoord op. Maar als je denkt dat een goede snelle 10km wedstrijd minder training vergt dan heb je het mis. En voor wat zwakkere knieen zijn vaak de snelheid trainingen die je nodig heb voor een goede 10km belastender dan de duurtrainingen voor een marathon.
Ik heb in de jaren dat ik hardliep ook een langere tijd de zorg voor mijn toen terminale moeder gehad. En ik moet zeggen dat het hardlopen voor mij toen een heel belangrijke uitlaatklep is geweest. Zonder die uitlaatklep weet ik niet dat ik al die tijd alle karren tegelijk had kunnen trekken. En het feit dat je soms bewust even tijd voor jezelf neemt (ja en van mij mag je dan egoïsme noemen want ik vind helemaal niets mis aan een gezonde dosis egoïsme) wil niet zeggen dat je minder om je omgeving geeft en als het nodig is minder voor ze klaar staat. zo moet jij je eigen grenzen bewaren maar ook je partner. En dan is het soms nodig om door de ogen van een ander te kijken. Wat voor de een volstrekt zinloos is kan voor een ander heel belangrijk zijn. Omgekeerd zal het ook zo zijn. Je moet dus niet alles met je eigen maatstaven gaan meten als het gaat om wat prioriteit heeft in het leven van jouw en je partner maar je moet dat in overleg met elkaar ieder voor zich invullen.
donderdag 18 februari 2016 om 08:42
JA ik geloof best dat hardlopen een fijne uitlaatklep is, effe lekker voor jezelf tijd. Lijkt mij ook heerlijk (want die tijd heb ik helaas nauwelijks)
Maar waar ik vooral bezorgd over ben is dat na het trainen mijn man een dag erna zo moe is. Hij traint op vrijdagavond. Dan is hij ook pas om 22.30 thuis. En zaterdag kan hij niks meer want dan is hij te moe. Hij gaat dan vaak even slapen overdag.
Als hij op zaterdag traint (en dat gaat dan nu ook vaker gebeuren want er is alweer een 15 kilometer loop op de agenda) dan ben ik hem het hele weekend kwijt.
Want dan gaat hij lang lopen, in bad (een uur ofzo ) en dan even rusten... Dan is het vaak einde middag..
Dat is toch niet normaal? Of moeten jullie ook na een training een hele dag bijkomen?
Dat is eigenlijk waar ik me zorgen over maak. En dan heeft hij dus ook knieklachten maar op zich vind ik dat minder zorgelijk. Dat had ik volgens mij ook uitgelegd...
Maar ja de dokter vindt niks dus gaat hij gewoon door.
Ik geloof dat de laatste medische sportkeuring wel weer even geleden was, maar daar komt dan toch ook niks uit als een huisarts ook niks vindt?
En zaterdag is qua huishouden en kinderen een drukke dag. En dan ben ik zondag gevloerd.
Dan hebben we in het weekend niks aan elkaar.
Je kunt dat egoïstisch noemen, maar volgens mij schiet ik er gewoon heel er bij in.
En ik wil dit best bespreken maar man zal ook zeggen dat ik egoïstisch ben en zo weinig aan mij heeft omdat ik zo weinig energie heb en dan ligt het allemaal aan mij. Die hadden we al eens gehad namelijk...
Maar waar ik vooral bezorgd over ben is dat na het trainen mijn man een dag erna zo moe is. Hij traint op vrijdagavond. Dan is hij ook pas om 22.30 thuis. En zaterdag kan hij niks meer want dan is hij te moe. Hij gaat dan vaak even slapen overdag.
Als hij op zaterdag traint (en dat gaat dan nu ook vaker gebeuren want er is alweer een 15 kilometer loop op de agenda) dan ben ik hem het hele weekend kwijt.
Want dan gaat hij lang lopen, in bad (een uur ofzo ) en dan even rusten... Dan is het vaak einde middag..
Dat is toch niet normaal? Of moeten jullie ook na een training een hele dag bijkomen?
Dat is eigenlijk waar ik me zorgen over maak. En dan heeft hij dus ook knieklachten maar op zich vind ik dat minder zorgelijk. Dat had ik volgens mij ook uitgelegd...
Maar ja de dokter vindt niks dus gaat hij gewoon door.
Ik geloof dat de laatste medische sportkeuring wel weer even geleden was, maar daar komt dan toch ook niks uit als een huisarts ook niks vindt?
En zaterdag is qua huishouden en kinderen een drukke dag. En dan ben ik zondag gevloerd.
Dan hebben we in het weekend niks aan elkaar.
Je kunt dat egoïstisch noemen, maar volgens mij schiet ik er gewoon heel er bij in.
En ik wil dit best bespreken maar man zal ook zeggen dat ik egoïstisch ben en zo weinig aan mij heeft omdat ik zo weinig energie heb en dan ligt het allemaal aan mij. Die hadden we al eens gehad namelijk...
donderdag 18 februari 2016 om 09:12
Het lijkt er op dat jullie beiden heel erg behoefte hebben aan een uitlaatklep, ontspanning en tijd voor jezelf. Gezien het feit wat jullie beiden op jullie bordje hebben liggen is dat niet zo gek. Ik krijg door jouw posts het idee, dat jullie beiden het gevoel hebben dat de ander die behoefte tegenwerkt. Jullie zijn beide hierdoor jullie hakken in het zand aan het zetten om maar je in eigen behoefte te kunnen blijven voorzien. En hoe harder de ander tegensputtert, hoe meer je weer in verzet gaat en verwijten gaat lopen maken.
Dit heeft tot gevolg dat jullie alleen maar een harder standpunt in gaan nemen en niet meer naar elkaar luisteren. De eerste stap is dus om met elkaar te gaan praten. Vraag je man eens wat die marathon nu precies voor hem betekent, waarom hij die nu zo graag wil lopen. Wat haalt hij daar nu precies uit. Toon begrip voor die behoefte en kijk samen met je man hoe hij die behoefte op een passende manier vorm kan geven.
Vertel hem ook waar jij behoefte aan hebt. Wat heb jij nodig? En dat zonder verwijten te uiten. Dus niet: "Jij bent zo vaak weg door die stomme marathon en daardoor moet ik alle ballen hoog houden en heb ik nooit tijd voor mezelf." Maar: "Ik merk dat het me heel veel moeite kost om alle ballen hoog te houden en hierdoor heb ik erg weinig tijd voor mezelf. Ik zou heel graag meer tijd voor mezelf hebben om op te kunnen laden. Ik wil graag samen kijken hoe we dat voor elkaar kunnen krijgen."
En als jullie daar samen niet uitkomen, kun je natuurlijk altijd een professional inschakelen.
Dit heeft tot gevolg dat jullie alleen maar een harder standpunt in gaan nemen en niet meer naar elkaar luisteren. De eerste stap is dus om met elkaar te gaan praten. Vraag je man eens wat die marathon nu precies voor hem betekent, waarom hij die nu zo graag wil lopen. Wat haalt hij daar nu precies uit. Toon begrip voor die behoefte en kijk samen met je man hoe hij die behoefte op een passende manier vorm kan geven.
Vertel hem ook waar jij behoefte aan hebt. Wat heb jij nodig? En dat zonder verwijten te uiten. Dus niet: "Jij bent zo vaak weg door die stomme marathon en daardoor moet ik alle ballen hoog houden en heb ik nooit tijd voor mezelf." Maar: "Ik merk dat het me heel veel moeite kost om alle ballen hoog te houden en hierdoor heb ik erg weinig tijd voor mezelf. Ik zou heel graag meer tijd voor mezelf hebben om op te kunnen laden. Ik wil graag samen kijken hoe we dat voor elkaar kunnen krijgen."
En als jullie daar samen niet uitkomen, kun je natuurlijk altijd een professional inschakelen.
donderdag 18 februari 2016 om 12:51
Een sportmedische keuring is heel wat uitgebreider dan een algemene check up bij de huisarts. Ik zou dat zeker serieus overwegen. Ten eerste met het oog op de marathon, maar ook vanwege de lichamelijk klachten die je omschrijft.
De dag na de training nog zo moe zijn is niet normaal. Maar heel laat op de avond trainen zorgt bij de meeste mensen voor een slechte nachtrust en ja daar word je wel moe van.
Het trainen kost mij niet meer dan de lengte van de looptraining zelf en douchen na afloop (maar ja dat laatste doe je sowieso iedere dag dus is geen extra tijd).
Eerlijk bekennen dat ik zelf ook heel vaak in het weekend 's middags een paar uurtjes mijn bed in duik. Maar ik geloof niet dat je dat in relatie tot de trainingen moet zien. Maar als we in het weekend wat gepland hebben zorg ik altijd dat ik zo nodig vroeger opsta en gelopen heb en onder de douche geweest alvorens we gaan. Anderzijds ben ik voor wedstrijden soms wel de hele dag de hort op.
En normaal gesproken ben je met trainen , zelfs als is het voor een marathon feitelijk helemaal zoveel tijd niet kwijt hoor.
Overigens als je slim bent ga je niet zitten wachten tot er tijd voor jezelf overschiet maar plan je gewoon dingen in overleg voor jezelf. Ik vind egoïsme helemaal geen vies woord. Ik heb veel meer moeite met elkaar belemmeren in de dingen die je wil doen. Dat betekend dat je aan een ander maar ook aan jezelf moet denken. Niet door een ander dingen te ontzeggen maar door op te komen voor dingen die je zelf wil doen. Je kunt niet verwachten dat een ander rekening met je houd als je dat zelf ook niet doet.
Verder heeft een ieder zijn eigen normen wat betreft huishouden. Je kunt je eigen normen dan ook niet zomaar opleggen aan een ander. Soms moet je dingen loslaten. Niet alles hoeft perfect te zijn. Een het zou wel iets netter kunnen huishouden maar een moeder die bewust wat tijd voor zichzelf neemt en daardoor lekker in de vel zit daar zullen de kinderen veel meer profijt van hebben dan een spik en span huis met een moeder die zich te kort gedaan voelt.
De dag na de training nog zo moe zijn is niet normaal. Maar heel laat op de avond trainen zorgt bij de meeste mensen voor een slechte nachtrust en ja daar word je wel moe van.
Het trainen kost mij niet meer dan de lengte van de looptraining zelf en douchen na afloop (maar ja dat laatste doe je sowieso iedere dag dus is geen extra tijd).
Eerlijk bekennen dat ik zelf ook heel vaak in het weekend 's middags een paar uurtjes mijn bed in duik. Maar ik geloof niet dat je dat in relatie tot de trainingen moet zien. Maar als we in het weekend wat gepland hebben zorg ik altijd dat ik zo nodig vroeger opsta en gelopen heb en onder de douche geweest alvorens we gaan. Anderzijds ben ik voor wedstrijden soms wel de hele dag de hort op.
En normaal gesproken ben je met trainen , zelfs als is het voor een marathon feitelijk helemaal zoveel tijd niet kwijt hoor.
Overigens als je slim bent ga je niet zitten wachten tot er tijd voor jezelf overschiet maar plan je gewoon dingen in overleg voor jezelf. Ik vind egoïsme helemaal geen vies woord. Ik heb veel meer moeite met elkaar belemmeren in de dingen die je wil doen. Dat betekend dat je aan een ander maar ook aan jezelf moet denken. Niet door een ander dingen te ontzeggen maar door op te komen voor dingen die je zelf wil doen. Je kunt niet verwachten dat een ander rekening met je houd als je dat zelf ook niet doet.
Verder heeft een ieder zijn eigen normen wat betreft huishouden. Je kunt je eigen normen dan ook niet zomaar opleggen aan een ander. Soms moet je dingen loslaten. Niet alles hoeft perfect te zijn. Een het zou wel iets netter kunnen huishouden maar een moeder die bewust wat tijd voor zichzelf neemt en daardoor lekker in de vel zit daar zullen de kinderen veel meer profijt van hebben dan een spik en span huis met een moeder die zich te kort gedaan voelt.
donderdag 18 februari 2016 om 13:01
Je wil echt duidelijk horen dat een marathon lopen ongezond is. Dat is het niet.. Mits goed voorbereid.
Er spelen nogal wat problemen die -volgens mij- weinig met een marathon te maken hebben.
- jij doet het meerendeel van het huishouden, zorg voor de kinderen en de mantelzorg voor je schoonmoeder. Dit moeten jullie samen bespreken. Waarom doe jij alles? Je doet daarover alsof dat helemaal vanzelfsprekend is..
- hij heeft meerdere (3?) hobbies die veel tijd kosten.
- jij hebt bedacht dat je daarom geen hobbies/sport meer kan hebben. Dit is mijns inziens geheel jouw probleem. Jij kan ook gewoon doen wat je wil doen, net als hij, en dat heeft hij dan te accepteren.
- hij heeft geen steun van zijn gezin, en dat heb je echt wel nodig bij het trainen voor een marathon. Kost nu eenmaal veel tijd.
- hij kan nog geen 10k rennen zonder blessureklachten (maar wel 15k tijdens een training? Daar spreek je jezelf tegen....)
Ik vind het niet normaal om al na 15k zo brak te zijn trouwens. Tuurlijk, je hebt even rust nodig, in bad gaan is dan heerlijk.. Maar dat je de rest van de dag helemaal niks meer kan doen is niet helemaal de bedoeling. Hoe traint hij? Loopt hij niet gewoon in een veel te hoog tempo? Draagt hij een hartslagmeter? Het klinkt alsof hij zichzelf een beetje overvraagd.. Hoe stelt hij zijn schema's op? Heeft hij een trainer/iemand van een loopgroep die met hem mee wil kijken?
Er spelen nogal wat problemen die -volgens mij- weinig met een marathon te maken hebben.
- jij doet het meerendeel van het huishouden, zorg voor de kinderen en de mantelzorg voor je schoonmoeder. Dit moeten jullie samen bespreken. Waarom doe jij alles? Je doet daarover alsof dat helemaal vanzelfsprekend is..
- hij heeft meerdere (3?) hobbies die veel tijd kosten.
- jij hebt bedacht dat je daarom geen hobbies/sport meer kan hebben. Dit is mijns inziens geheel jouw probleem. Jij kan ook gewoon doen wat je wil doen, net als hij, en dat heeft hij dan te accepteren.
- hij heeft geen steun van zijn gezin, en dat heb je echt wel nodig bij het trainen voor een marathon. Kost nu eenmaal veel tijd.
- hij kan nog geen 10k rennen zonder blessureklachten (maar wel 15k tijdens een training? Daar spreek je jezelf tegen....)
Ik vind het niet normaal om al na 15k zo brak te zijn trouwens. Tuurlijk, je hebt even rust nodig, in bad gaan is dan heerlijk.. Maar dat je de rest van de dag helemaal niks meer kan doen is niet helemaal de bedoeling. Hoe traint hij? Loopt hij niet gewoon in een veel te hoog tempo? Draagt hij een hartslagmeter? Het klinkt alsof hij zichzelf een beetje overvraagd.. Hoe stelt hij zijn schema's op? Heeft hij een trainer/iemand van een loopgroep die met hem mee wil kijken?
donderdag 18 februari 2016 om 14:26
quote:pocketsize schreef op 18 februari 2016 @ 13:01:
- hij heeft geen steun van zijn gezin, en dat heb je echt wel nodig bij het trainen voor een marathon. Kost nu eenmaal veel tijd.
- hij kan nog geen 10k rennen zonder blessureklachten (maar wel 15k tijdens een training? Daar spreek je jezelf tegen....)
Nee mijn steun krijgt hij nu inderdaad even niet. Erg van mij, ik ben blijkbaar een onmens.
Ik vind dat je zoiets heftigs als een marathon best in overleg met je gezin kunt doen.
Heeft hij vorige keer ook niet gedaan maar ik heb hem wel gesteund. Ben helaas wel erg ziek geworden en dat neemt hij me nog kwalijk.
Zijn gezondheid is niet top (heb ik uitgelegd) dus ik vind het onverantwoord.
Voor mijn gevoel maakt hij zichzelf nu willens en wetens ziek.
Een klein beetje heb ik het gevoel dat hij nu eens lekker ziek wil zijn.
Ik wil sowieso al langer dat hij zich goed laat nakijken. Maar na dat ene huisartsbezoek (en de rekening voor het bloedprikken en de reumatoloog) laat hij zich niet meer door mij sturen. Kost teveel geld en artsen vinden toch niks (ik ben door toedoen van mijn vorige huisarts bijna dood gegaan zal wellicht ermee te maken hebben)
Ons huis is standaard een bende. Zit ik niet mee. Maar was (al die stinkende renkleding), boodschappen en koken moet toch gedaan worden. En als ik het niet doe blijft het liggen, hebben we geen eten en schone kleren. Misschien gewoon alleen zijn kleding niet meer wassen?
Ramen zijn al 2,5 jaar niet gezeemd. De stofzuiger komt hoogstens een keer per week uit de kast.
10 k wedstrijd is geen 15 k trainen. Je hoeft me niet te geloven, blijkbaar denk je dat ik het allemaal verzin.
Ik heb best hobbies maar moet alles om zijn schema's plannen. Ik wandel, schilder en lees. Allemaal thuis. Sporten zou ik graag willen, maar daar heb ik geen energie voor.
Hoe dat zo is gegroeid is een lang verhaal maar ik denk dat ik maar een tijdrovende hobby buiten de deur voor mezelf ga zoeken.
Ik ben bang als hij doorzet met zijn plan, ik vertrek.
- hij heeft geen steun van zijn gezin, en dat heb je echt wel nodig bij het trainen voor een marathon. Kost nu eenmaal veel tijd.
- hij kan nog geen 10k rennen zonder blessureklachten (maar wel 15k tijdens een training? Daar spreek je jezelf tegen....)
Nee mijn steun krijgt hij nu inderdaad even niet. Erg van mij, ik ben blijkbaar een onmens.
Ik vind dat je zoiets heftigs als een marathon best in overleg met je gezin kunt doen.
Heeft hij vorige keer ook niet gedaan maar ik heb hem wel gesteund. Ben helaas wel erg ziek geworden en dat neemt hij me nog kwalijk.
Zijn gezondheid is niet top (heb ik uitgelegd) dus ik vind het onverantwoord.
Voor mijn gevoel maakt hij zichzelf nu willens en wetens ziek.
Een klein beetje heb ik het gevoel dat hij nu eens lekker ziek wil zijn.
Ik wil sowieso al langer dat hij zich goed laat nakijken. Maar na dat ene huisartsbezoek (en de rekening voor het bloedprikken en de reumatoloog) laat hij zich niet meer door mij sturen. Kost teveel geld en artsen vinden toch niks (ik ben door toedoen van mijn vorige huisarts bijna dood gegaan zal wellicht ermee te maken hebben)
Ons huis is standaard een bende. Zit ik niet mee. Maar was (al die stinkende renkleding), boodschappen en koken moet toch gedaan worden. En als ik het niet doe blijft het liggen, hebben we geen eten en schone kleren. Misschien gewoon alleen zijn kleding niet meer wassen?
Ramen zijn al 2,5 jaar niet gezeemd. De stofzuiger komt hoogstens een keer per week uit de kast.
10 k wedstrijd is geen 15 k trainen. Je hoeft me niet te geloven, blijkbaar denk je dat ik het allemaal verzin.
Ik heb best hobbies maar moet alles om zijn schema's plannen. Ik wandel, schilder en lees. Allemaal thuis. Sporten zou ik graag willen, maar daar heb ik geen energie voor.
Hoe dat zo is gegroeid is een lang verhaal maar ik denk dat ik maar een tijdrovende hobby buiten de deur voor mezelf ga zoeken.
Ik ben bang als hij doorzet met zijn plan, ik vertrek.
