Gezondheid
alle pijlers
Marathon gezond?
woensdag 17 februari 2016 om 13:20
Ik ben bezorgd. Man wil (weer) een keer een marathon gaan lopen.
Maar hij heeft een aantal jaar geleden dat al een keer gedaan en daar heeft zijn lijf heel lang last van gehad (ik denk dat sommige klachten nog niet weg zijn).
Hij was toen al overbelast tijdens de voorbereiding. Zere knieën en last van zijn beenspieren (allemaal). Hij had een super strak schema en hield dat vrij fanatiek aan en raakte bijna in paniek als er een keer niet gelopen kon worden (tja met een gezin heb je dat).
Hij liep altijd samen met een trainingsmaatje die veel beter is.
Uiteindelijk is hij wel bij de huisarts geweest om te overleggen (ik heb hem gedwongen). Er is voor de zekerheid ook bloed geprikt om dingen uit te sluiten (zoals reuma).
Maar de huisarts vond dat het wel kon (maar ja die loopt zelf ook marathons...) hij had ook veel stress omdat ik ziek was en hij heeft zich een bijna burn-out laten aanpraten en sporten zou dan juist goed zijn....
Dus de trainingen wat aangepast en weer verder.
Hij heeft dus die marathon gelopen en is een week ziek geweest (in de zin van niet kunnen werken).
Nog super lang last gehad van spieren en niet kunnen trainen. En erg moe, slecht slapen, tintelingen. Best eng...
Maar ook een partner (ik dus) die heel ziek was en nu dus chronisch ziek. Man heeft toen alles daarop geschoven; het kwam door de stress en zorgen om mij. Wat naar mijn idee echt niet klopt, maargoed.
En nu bijna 4 jaar later begint het weer te kriebelen.
Hij wil nu misschien volgend jaar een grote marathon lopen. Een in het buitenland lijkt hem gaaf.
En dat zie ik zo niet zitten... Hij is nog steeds niet klachtenvrij! Nog steeds zere knieën en snel spierpijn. Hij is erg vaak moe. Slaapt nog steeds slecht.
En een beetje ego; al dat trainen gaat ook ten koste van onze tijd samen.
Ik ben zelf van mening dat zo'n intensieve duursport sowieso ongezond is. Zeker als je wat ouder (bijna 50) bent en pas na je 35e fanatiek bent gaan sporten.
Maar ik geloof dat de meningen daarover erg verdeeld zijn.
Maar hij heeft een aantal jaar geleden dat al een keer gedaan en daar heeft zijn lijf heel lang last van gehad (ik denk dat sommige klachten nog niet weg zijn).
Hij was toen al overbelast tijdens de voorbereiding. Zere knieën en last van zijn beenspieren (allemaal). Hij had een super strak schema en hield dat vrij fanatiek aan en raakte bijna in paniek als er een keer niet gelopen kon worden (tja met een gezin heb je dat).
Hij liep altijd samen met een trainingsmaatje die veel beter is.
Uiteindelijk is hij wel bij de huisarts geweest om te overleggen (ik heb hem gedwongen). Er is voor de zekerheid ook bloed geprikt om dingen uit te sluiten (zoals reuma).
Maar de huisarts vond dat het wel kon (maar ja die loopt zelf ook marathons...) hij had ook veel stress omdat ik ziek was en hij heeft zich een bijna burn-out laten aanpraten en sporten zou dan juist goed zijn....
Dus de trainingen wat aangepast en weer verder.
Hij heeft dus die marathon gelopen en is een week ziek geweest (in de zin van niet kunnen werken).
Nog super lang last gehad van spieren en niet kunnen trainen. En erg moe, slecht slapen, tintelingen. Best eng...
Maar ook een partner (ik dus) die heel ziek was en nu dus chronisch ziek. Man heeft toen alles daarop geschoven; het kwam door de stress en zorgen om mij. Wat naar mijn idee echt niet klopt, maargoed.
En nu bijna 4 jaar later begint het weer te kriebelen.
Hij wil nu misschien volgend jaar een grote marathon lopen. Een in het buitenland lijkt hem gaaf.
En dat zie ik zo niet zitten... Hij is nog steeds niet klachtenvrij! Nog steeds zere knieën en snel spierpijn. Hij is erg vaak moe. Slaapt nog steeds slecht.
En een beetje ego; al dat trainen gaat ook ten koste van onze tijd samen.
Ik ben zelf van mening dat zo'n intensieve duursport sowieso ongezond is. Zeker als je wat ouder (bijna 50) bent en pas na je 35e fanatiek bent gaan sporten.
Maar ik geloof dat de meningen daarover erg verdeeld zijn.
donderdag 18 februari 2016 om 14:37
Ik snap je wel TO. Als je man na zijn trainingen voor een 15 km loop al zo moe is dat hij het hele weekend moet bijkomen, is het belachelijk om voor een marathon te gaan trainen. Ik heb zelf 2 marathons gelopen (voordat ik kinderen kreeg) en mijn man loopt ze nog steeds. Mijn man kan na zijn langste duurlopen (30-35 km) gewoon daarna bv. nog naar het zwembad met de kinderen.
En niet naar je werk kunnen de dag na de marathon (of een week zelfs geloof ik bij jouw man, als ik het goed onthouden heb)? Dat gaat echt te ver vind ik, dan moet je geen marathon lopen.
Wat voor tijd heeft hij eigenlijk gelopen op die marathon 4 jaar geleden?
En niet naar je werk kunnen de dag na de marathon (of een week zelfs geloof ik bij jouw man, als ik het goed onthouden heb)? Dat gaat echt te ver vind ik, dan moet je geen marathon lopen.
Wat voor tijd heeft hij eigenlijk gelopen op die marathon 4 jaar geleden?
donderdag 18 februari 2016 om 14:45
Maar die marathon doet hij toch in overleg. Hij geeft nu al aan dat hij in 2017 een marathon wil lopen, lijkt mijn ruim van te voren om nog goed afspraken daarover te kunnen maken.
Verder hebben alle dingen die jij aankaart weinig te maken met de vraag die je hier neerlegt 'of een marathon lopen al dan niet gezond is', en dan neem ik aan dat je eigenlijk bedoeld of het lopen van een marathon ongezond is. Want als we alleen maar dingen zouden doen die per definitie zouden leiden tot een betere gezondheid blijft er in het leven niet zo veel over.
En je moet helemaal niets om zijn schema plannen. Je kunt gewoon je eigen dingen plannen. Ik denk dat daar het probleem zit. Maar als je zelf je hobby altijd maar om de zaken van je gezin heen blijft plannen moet je ook niet mopperen dat je gezin geen rekening met je houd. Zoals al eerder gezegd, als je jezelf niet belangrijk genoeg vind om rekening mee te houden moet je dat al helemaal niet van een ander verwachten.
Vertel of in ieder geval overdenk voor jezelf, wat zou je wanneer willen doen. Maak een planning voor de komende weken en leg dat je partner voor met de mededeling van wil je er rekening mee houden dat ik dan en dan weg ben. Zo simpel kan het zijn. Maar je moet het zelf doen en niet afwachten en boos worden als een ander intussen wel planning voor zichzelf maakt.
Verder hebben alle dingen die jij aankaart weinig te maken met de vraag die je hier neerlegt 'of een marathon lopen al dan niet gezond is', en dan neem ik aan dat je eigenlijk bedoeld of het lopen van een marathon ongezond is. Want als we alleen maar dingen zouden doen die per definitie zouden leiden tot een betere gezondheid blijft er in het leven niet zo veel over.
En je moet helemaal niets om zijn schema plannen. Je kunt gewoon je eigen dingen plannen. Ik denk dat daar het probleem zit. Maar als je zelf je hobby altijd maar om de zaken van je gezin heen blijft plannen moet je ook niet mopperen dat je gezin geen rekening met je houd. Zoals al eerder gezegd, als je jezelf niet belangrijk genoeg vind om rekening mee te houden moet je dat al helemaal niet van een ander verwachten.
Vertel of in ieder geval overdenk voor jezelf, wat zou je wanneer willen doen. Maak een planning voor de komende weken en leg dat je partner voor met de mededeling van wil je er rekening mee houden dat ik dan en dan weg ben. Zo simpel kan het zijn. Maar je moet het zelf doen en niet afwachten en boos worden als een ander intussen wel planning voor zichzelf maakt.
donderdag 18 februari 2016 om 16:11
Ik ben het eens met jubelientje:quote:jubelientje schreef op 18 februari 2016 @ 09:12:
Het lijkt er op dat jullie beiden heel erg behoefte hebben aan een uitlaatklep, ontspanning en tijd voor jezelf. Gezien het feit wat jullie beiden op jullie bordje hebben liggen is dat niet zo gek. Ik krijg door jouw posts het idee, dat jullie beiden het gevoel hebben dat de ander die behoefte tegenwerkt. Jullie zijn beide hierdoor jullie hakken in het zand aan het zetten om maar je in eigen behoefte te kunnen blijven voorzien. En hoe harder de ander tegensputtert, hoe meer je weer in verzet gaat en verwijten gaat lopen maken.
Dit heeft tot gevolg dat jullie alleen maar een harder standpunt in gaan nemen en niet meer naar elkaar luisteren. De eerste stap is dus om met elkaar te gaan praten. Vraag je man eens wat die marathon nu precies voor hem betekent, waarom hij die nu zo graag wil lopen. Wat haalt hij daar nu precies uit. Toon begrip voor die behoefte en kijk samen met je man hoe hij die behoefte op een passende manier vorm kan geven.
Vertel hem ook waar jij behoefte aan hebt. Wat heb jij nodig? En dat zonder verwijten te uiten. Dus niet: "Jij bent zo vaak weg door die stomme marathon en daardoor moet ik alle ballen hoog houden en heb ik nooit tijd voor mezelf." Maar: "Ik merk dat het me heel veel moeite kost om alle ballen hoog te houden en hierdoor heb ik erg weinig tijd voor mezelf. Ik zou heel graag meer tijd voor mezelf hebben om op te kunnen laden. Ik wil graag samen kijken hoe we dat voor elkaar kunnen krijgen."
En als jullie daar samen niet uitkomen, kun je natuurlijk altijd een professional inschakelen.
Dit gaat over veel meer dan die marathon (die, zoals gezegd, met een goede voorbereiding niet ongezond hoeft te zijn).
Je reageert gekwetst als je denkt dat mensen je egoïstisch noemen. Dat hoeft niet; met een beetje egoïsme is niets mis. Juist door jouw schuldgevoel over je ziekte duw je het egoïsme weg, luister je niet naar jezelf als je behoefte hebt aan rust. Je man doet dat niet, die neemt de ruimte die hij wil, en zo te lezen niet voor het eerst. Nu bij jou de emmer overloopt is er ook geen ruimte meer om te zien dat je man wel een punt heeft: een uitlaatklep en iets voor jezelf hebben is nodig, juist als het gezin zwaar op je leunt.
Je kunt hem kwalijk nemen dat hij doet wat jij eigenlijk wilt, maar daar schieten jullie niets mee op.
Wat volgens mij eerst eens boven tafel moet komen is hoe jullie met jouw ziekte omgaan: het lijkt er op dat jullie daar allebei jou de schuld van geven. Dus jij gaat jezelf ondergeschikt maken aan de rest van het gezin, en hij reageert af met zijn sportobsessie.
Eerst moet dat oordeel over je ziekte uit de weg, bij hem en bij jou. Dan kun je samen kijken hoe je hier mee omgaat, hoe je de druk van werk, gezin, mantelzorg met elkaar verdeelt zodat jullie allebei de ruimte, tijd en aandacht krijgen die jullie nodig hebben. Daarvoor zul je elkaar tegemoet moeten komen. Maar als het lukt krijg je er meer voor terug dan je nu hebt.
En wie weet, misschien stop hij wel met zo hard wegrennen van de situatie als hij die eenmaal heeft geaccepteerd.
Het lijkt er op dat jullie beiden heel erg behoefte hebben aan een uitlaatklep, ontspanning en tijd voor jezelf. Gezien het feit wat jullie beiden op jullie bordje hebben liggen is dat niet zo gek. Ik krijg door jouw posts het idee, dat jullie beiden het gevoel hebben dat de ander die behoefte tegenwerkt. Jullie zijn beide hierdoor jullie hakken in het zand aan het zetten om maar je in eigen behoefte te kunnen blijven voorzien. En hoe harder de ander tegensputtert, hoe meer je weer in verzet gaat en verwijten gaat lopen maken.
Dit heeft tot gevolg dat jullie alleen maar een harder standpunt in gaan nemen en niet meer naar elkaar luisteren. De eerste stap is dus om met elkaar te gaan praten. Vraag je man eens wat die marathon nu precies voor hem betekent, waarom hij die nu zo graag wil lopen. Wat haalt hij daar nu precies uit. Toon begrip voor die behoefte en kijk samen met je man hoe hij die behoefte op een passende manier vorm kan geven.
Vertel hem ook waar jij behoefte aan hebt. Wat heb jij nodig? En dat zonder verwijten te uiten. Dus niet: "Jij bent zo vaak weg door die stomme marathon en daardoor moet ik alle ballen hoog houden en heb ik nooit tijd voor mezelf." Maar: "Ik merk dat het me heel veel moeite kost om alle ballen hoog te houden en hierdoor heb ik erg weinig tijd voor mezelf. Ik zou heel graag meer tijd voor mezelf hebben om op te kunnen laden. Ik wil graag samen kijken hoe we dat voor elkaar kunnen krijgen."
En als jullie daar samen niet uitkomen, kun je natuurlijk altijd een professional inschakelen.
Dit gaat over veel meer dan die marathon (die, zoals gezegd, met een goede voorbereiding niet ongezond hoeft te zijn).
Je reageert gekwetst als je denkt dat mensen je egoïstisch noemen. Dat hoeft niet; met een beetje egoïsme is niets mis. Juist door jouw schuldgevoel over je ziekte duw je het egoïsme weg, luister je niet naar jezelf als je behoefte hebt aan rust. Je man doet dat niet, die neemt de ruimte die hij wil, en zo te lezen niet voor het eerst. Nu bij jou de emmer overloopt is er ook geen ruimte meer om te zien dat je man wel een punt heeft: een uitlaatklep en iets voor jezelf hebben is nodig, juist als het gezin zwaar op je leunt.
Je kunt hem kwalijk nemen dat hij doet wat jij eigenlijk wilt, maar daar schieten jullie niets mee op.
Wat volgens mij eerst eens boven tafel moet komen is hoe jullie met jouw ziekte omgaan: het lijkt er op dat jullie daar allebei jou de schuld van geven. Dus jij gaat jezelf ondergeschikt maken aan de rest van het gezin, en hij reageert af met zijn sportobsessie.
Eerst moet dat oordeel over je ziekte uit de weg, bij hem en bij jou. Dan kun je samen kijken hoe je hier mee omgaat, hoe je de druk van werk, gezin, mantelzorg met elkaar verdeelt zodat jullie allebei de ruimte, tijd en aandacht krijgen die jullie nodig hebben. Daarvoor zul je elkaar tegemoet moeten komen. Maar als het lukt krijg je er meer voor terug dan je nu hebt.
En wie weet, misschien stop hij wel met zo hard wegrennen van de situatie als hij die eenmaal heeft geaccepteerd.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
donderdag 18 februari 2016 om 16:16
[quote]Lizziewizzie schreef op 18 februari 2016 @ 14:26:
[...]
[b
Nee mijn steun krijgt hij nu inderdaad even niet.
Ben helaas wel erg ziek geworden en dat neemt hij me nog kwalijk.
Voor mijn gevoel maakt hij zichzelf nu willens en wetens ziek.
Een klein beetje heb ik het gevoel dat hij nu eens lekker ziek wil zijn.
Ik ben bang als hij doorzet met zijn plan, ik vertrek.quote]
De onderstreepte zinnen bevestigen nu precies wat ik bedoelde te zeggen in mijn eerdere post. Jullie zetten beiden zo de hakken in het zand en zijn zo aan het vechten voor eigen erkenning, dat jullie de behoeften van de ander totaal uit het oog verliezen. Daarnaast reageer je passief-agressief door te zeggen dat je zijn kleding misschien maar niet meer moet wassen en zelf een tijdrovende hobby moet gaan zoeken. Dat gaat je niet verder helpen. Ga alsjeblieft echt met elkaar praten en naar elkaars behoeften luisteren i.p.v. steeds meer verzet te plegen. En laat die marathon los, dat is helemaal jullie hoofdprobleem niet, maar een uiting van niet met elkaar communiceren en niet elkaars behoeften respecteren. Jullie stevenen anders echt af op een relatiebreuk.
[...]
[b
Nee mijn steun krijgt hij nu inderdaad even niet.
Ben helaas wel erg ziek geworden en dat neemt hij me nog kwalijk.
Voor mijn gevoel maakt hij zichzelf nu willens en wetens ziek.
Een klein beetje heb ik het gevoel dat hij nu eens lekker ziek wil zijn.
Ik ben bang als hij doorzet met zijn plan, ik vertrek.quote]
De onderstreepte zinnen bevestigen nu precies wat ik bedoelde te zeggen in mijn eerdere post. Jullie zetten beiden zo de hakken in het zand en zijn zo aan het vechten voor eigen erkenning, dat jullie de behoeften van de ander totaal uit het oog verliezen. Daarnaast reageer je passief-agressief door te zeggen dat je zijn kleding misschien maar niet meer moet wassen en zelf een tijdrovende hobby moet gaan zoeken. Dat gaat je niet verder helpen. Ga alsjeblieft echt met elkaar praten en naar elkaars behoeften luisteren i.p.v. steeds meer verzet te plegen. En laat die marathon los, dat is helemaal jullie hoofdprobleem niet, maar een uiting van niet met elkaar communiceren en niet elkaars behoeften respecteren. Jullie stevenen anders echt af op een relatiebreuk.
donderdag 18 februari 2016 om 16:39
Even los van die marathons. Ik denk dat jij uit schuldgevoel vanwege je ziekte (waardoor er in het verleden meer op zijn schouders neerkwam) nu zelf veel teveel naar je toegetrokken hebt.
Dat is niet goed. De taken moeten een beetje gelijk verdeeld worden.
Trainen voor die marathon, o.k., maar dan niet ook nog allerlei andere buitenhuisactiviteiten voor je man. Jullie hebben ook nog een gezin! Praat erover met hem.
Je schuldgevoel is overigens onterecht. Jij hebt niet voor die ziekte gekozen.
Dat is niet goed. De taken moeten een beetje gelijk verdeeld worden.
Trainen voor die marathon, o.k., maar dan niet ook nog allerlei andere buitenhuisactiviteiten voor je man. Jullie hebben ook nog een gezin! Praat erover met hem.
Je schuldgevoel is overigens onterecht. Jij hebt niet voor die ziekte gekozen.
donderdag 18 februari 2016 om 22:46
Je cijfert jezelf ongevraagd weg. Wie doe je daar een plezier mee? En tegelijkertijd verwacht je eigenlijk hetzelfde van je man, en het frustreert dat hij precies het tegenovergesteld doet. Wat alleen maar kan leiden tot negativiteit tussen jullie twee.
Je kunt hem niet beperken, en je zou hem ook niet moeten dwingen zijn doelen op te geven. Wat je wel kan doen is je grenzen aangeven. Prima als hij gaat trainen en een marathon gaat lopen, maar dat ontslaat hem niet van zijn verantwoordelijkheid thuis. Geef aan wat je van hem verlangt ("neem") en geef de ruimte om zijn doel na te streven ("geef"). Ik heb zomaar het idee dat jullie weinig echt communiceren over de zaken die er toe doen.
Extra note: mijn moeder, inclusief chronische ziekte, cijferde zich ook altijd ongevraagd weg. En verwachtte daar ook veel voor terug. Als kind vond ik dat zeer onprettig en het heeft op zijn zachtst gezegd onze relatie uiteindelijk geen goed gedaan.
Je kunt hem niet beperken, en je zou hem ook niet moeten dwingen zijn doelen op te geven. Wat je wel kan doen is je grenzen aangeven. Prima als hij gaat trainen en een marathon gaat lopen, maar dat ontslaat hem niet van zijn verantwoordelijkheid thuis. Geef aan wat je van hem verlangt ("neem") en geef de ruimte om zijn doel na te streven ("geef"). Ik heb zomaar het idee dat jullie weinig echt communiceren over de zaken die er toe doen.
Extra note: mijn moeder, inclusief chronische ziekte, cijferde zich ook altijd ongevraagd weg. En verwachtte daar ook veel voor terug. Als kind vond ik dat zeer onprettig en het heeft op zijn zachtst gezegd onze relatie uiteindelijk geen goed gedaan.
