Twee liefdes..... deel 2

Ik las vandaag een stukje in een tijdschrift. Er stond een verslag van Iris, een verhaal van een minnares wiens getrouwde minnaar was overleden.

Het verhaal greep me ontzettend aan. Het zinnetje: "alleen degenen die dit zelf hebben meegemaakt, begrijpen mij" is zo waar!

Je cijfert jezelf weg, komt altijd op de tweede plaats, bent onzichtbaar, maakt niet echt een deel uit van het leven van je minnaar, je nr. 2. Maar ondanks al dat, zeg ik hetzelfde als Iris: ik zou dit niet hebben willen missen, nog steeds niet willen missen.

De vraag wat als? Ach, ik denk dat iedereen die in dezelfde situatie zit wel 100x die vraag aan zichzelf gesteld heeft.

jee... ik zag op de cover van (denk hetzelfde) tijdschrift staan, 'ik kon niet naar zijn begrafenis, want ik bestond immers niet' of iets in die trant.

Heb verder niet gelezen, maar denk dat je hetzelfde artikel bedoelt Knipoogjes.

Denk daar ook af en toe aan, wat ik zou doen als... ik zou denk ik zeker gaan omdat mn lief vrijgezel is, andersom zou het niet kunnen besef ik. En dat doet pijn

Denk ook steeds vaker laatste tijd om voor mn liefste (2) te kiezen. weet nl. niet hoelang ik dit nog volhou..

Fijn om wat van je te lezen Knipoogjes! was 'toevallig' nu dit topic aan het opzoeken om eens terug te lezen. Hoe is het met je?

Pinky, leuk om ook weer iets van jou te "horen".

Het is en blijft moeilijk. Wat ik al schreef: "wat als.....?" Ik weet het, dat is een gepasseerd station. Wat ontzettend moeilijk dat je het gevoel hebt een keuze te moeten maken, dat zal niet makkelijk zijn. In de toekomst kan niemand kijken. Ik denk dat als je stopt met investeren bij nr. 1 dat je dan je keuze gemaakt hebt. Ik wens je sterkte meid!

Met mij gaat het goed, en ja nog steeds. Ik zou niet gaan, wel later, zodat ik afscheid zou kunnen nemen. Pfff... nog maar even niet aan denken.

Ja het was dat tijdschrift inderdaad. Toen ik het las, dacht ik: ik zal eens kijken of iemand hier nog iets geschreven heeft.

Echt heel leuk om jouw reactie te lezen.

Wens je veel sterkte! xxx

Een plek waar niet veroordeel wordt over tweede liefdes...er gaat in postieve zin een wereld voor mij open...! Ik zit in een lastige fase waar ik met niemand over praten kan. Bang om veroordeeld te worden. Ik ben single, mijn lief - m'n beste vriend, al jaren ongelukkig getrouwd. Heb hem altijd gesteund, aangehoord en raad gegeven. Ook altijd wel geflirt samen, dat was de vrije vertrouwelijke band die we hadden, maar ik zag het niet aankomen toen hij opbiechtte gevoelens te hebben voor mij. We hebben het geprobeerd tegen te houden en weg te stoppen, maar het gevoel werd te sterk.



We zijn verschrikkelijk verliefd geworden, er is zeer zeker sprake van 'houden van'. Echter is mijn lief (weer) bij z'n gezin omdat vrouw dreigt de kinderen anders weg te halen en hij het niet aankan de kinderen achter te laten. Ik begrijp het wel, maar het doet pijn. Niet alleen om mijn gebroken hart, maar ook m'n beste vriend pijn te zien lijden...



Elke dag zegt hij dat hij van me houdt. Ik zie de pijn in zijn ogen.

We zijn beide verscheurt, dat maakt het des te moeilijker...

hallo allemaal

ik heb via google deze forum gevonden, helaas kom ik niet bij deel 1

dus heb het begin niet gelezen.

De reden dat ik ben gaan zoeken is omdat ik nu al 8 maanden helemaal in de knoop zit en er niet lijk uit te komen.

Dit is mijn verhaal....

Mijn man heb ik leren kennen toen wij nog tieners waren, we vonden elkaar meteen leuk alleen hadden toen allebei al wat. Een paar jaar laten, single en wat ouder, zagen we elkaar opnieuw en sloeg de vonk weer over. Inmiddels zijn we 12 jaar samen, daarvan 6 jaar getrouwd en we hebben een kindje.

In 2006 zijn we geimigreerd en hebben een oude boerderij gekocht, die wij sindsdien contstant aan het renoveren zijn.

Iedere vrije minuut en iedere cent die we hebben ging en gaat in de boerderij.

In 2008 kregen we ons zoontje en was alles nog goed tussen ons, maar ergens in 2010, mijn schoonvader was toen maanden lang bij ons om te helpen in de boerderij. Mijn man en mijn schoonvader trokken heel veel samen op en ik kommerde mij om ons zoontje... ergens ben ik me heel eenzaam gaan voelen en ben gaan zoeken op internet naar contacten via chats. Niet zo zeer met mannen, maar gewoon met mensen uit nederland.

Bij toeval leerde ik wel een leuke man kennen, we hebben een paar maanden iedere dag uren lang gechat en op een gegeven moment zei die man dat hij me wilde zien. Hij wist dat ik getrouwd was, maar mijn man wist niet dat ik aan het chatten was met een man.

Ik wilde die man ook wel zien, maar niet achter de rug om van mijn man. Ik heb toen mijn man eerlijk verteld van de andere man en hoe en waarom en dat ik hem ook wel wilde zien, omdat ik nieuwsgierig was met wie ik maanden lang gechat had.

Mijn man moest er even over nadenken, hij was niet boos en zei dat het goed is, maar wilde mee omdat hij die andere man ook wel wilde zien. Alleen de andere man zag dit dus niet zitten en is die afspraak niet doorgegaan.

Mijn man en ik zagen dus op dat moment dat er voor mij iets niet goed zat in de relatie en de vraag was dan wat ik precies misde...

Ik was van mening de spanning en de sex, dus toen kwam mijn man met het idee om iets in de richting te doen van partnerruil en vond op internet een website waar we ons aanmelde als paar om andere paren te leren kennen en dan zien hoe het balletje rolt.

Zo gezegd, zo gedaan, we hebben heel veel leuke lieve mensen en paren leren kennen en uiteindelijk na meerdere dates met 1 leuk stel hebben we spelenderwijze de stap gewaagd om met de partner van het andere stel sex te hebben...

Dat lukte mij niet, ik kon het niet, ik was gewoon niet opgewonden...

De man was wel aantrekkelijk, maar ik voelde geen verbintenis met die man en zonder verbintenis kon ik het niet, mijn man had daar niet zoveel moeite mee en deed zijn ding.

Achteraf was ik een beetje gekwetst denk ik, omdat we dit deden voor mij en hij uiteindelijk als eerste en zonder veel moeite met een andere vrouw kon vrijen..

De afstand naar mijn man werd wat groter en de wens om nu te vinden wat ik mis werd veel groter.

Dus toen na overleg heb ik besloten om op die site een solo profiel aan te leggen.

Heel veel reacties van mannen en een paar dates gehad, het was leuk en spannend, maar sex kon ik gewoon niet hebben met zomaar iemand.

Omdat ik merkte dat ik daar niet zoveel uithaalde ben ik maar met die site gestopt, maar via die site hebben wij wel veel mensen leren kennen, waar we gewoon leuk contact mee hadden en waar we over alles konden praten.

Sex is echt iets heel belangrijks voor mij, dat moet ik ook even duidelijk zeggen. Ik ben gek op sex, denk er veel aan, doe het het liefste iedere dag of een paar keer per dag, maar dus niet met zomaar iemand..

Met mijn partner kon ik het niet meer, omdat om een of andere reden zag ik hem niet meer als mijn partner, maar als mijn broer of familielid.

Goed.. het verhaal gaat verder, ik had dus alles maar laten rusten en ongeveer een jaar later, juni 2012 op de verjaardag van een kennis van ons die wij kennen via die ene website viel mijn oog op een jongeman die daar ook was.

Ik weet niet waarom, maar ik vond hem echt heel interessant en voelde me heel erg tot hem aangetrokken.

Hij was rustig, op de achtergrond en als ik in de buurt kwam dan stond hij op en ging hij ergens anders staan of zitten.. dat maakte het nog interessanter..

We hebben wel kort gepraat, mijn man, hij en ik, omdat wij gedwongen van onze kennis aan de eettafel in de tuin moesten wachten tot de andere erbij kwamen zitten.

Aangezien het nog lang duurde voordat de anderen kwamen en de kennis in de keuken stond om een grote maaltijd te bereiden, zaten wij zeker wel een uur met zijn drieen aan die eettafel en hebben vooral mijn man en hij met elkaar gesproken.

Na het verjaardagsfeest heb eigenlijk veel aan deze man gedacht.. ik noem hem voor het gemak maar even Eddy.

Ik vroeg me af waarom hij me steeds ontweken had als ik naar hem toe kwam om een praatje te maken of in zijn buurt kwam.

Ook met mijn man en met vrienden heb ik daar over gesproken.

ik ben zonder dat ik arrogant wil klinken, geen onaantrekkelijke vrouw die vaak de aandacht krijgt van mannen en dat een man me zo ontwijkt, dat heb ik in me leven nog niet meegemaakt..

Het verbaasde mij dan ook enorm toen ik een week later een vriendschapsverzoek op facebook van hem kreeg.

Het contact via facebook was de ene dag intensief en dan hoorde ik weken niets meer van hem.

In Juli en in augustus hebben we hem samen met die kennis gezien op een BBQ feestje en toen begreep ik van die kennis dat hij nog druk met zijn ex vrouw bezig was om bij elkaar terug te komen, omdat ze een dochtertje samen hebben.

Na de BBQ in September werd het chat contact met Eddy ineens zeer intensief.

Bijna iedere dag stuurde we berichtjes op facebook heen en weer.

Hij vertelde mij oa dat hij wist van zijn kennis dat ik dat jaar daarvoor op die ene website als solo vrouw aktief was en vroeg waarom dat was een hoe mijn man daar tegen over stond.

Ik heb hem alles eerlijk verteld, hoe het precies gegaan is en dat ik voor mezelf heb uitgevonden dat ik echt iets mis in de relatie en dat ik eerst meende dat het sex en spanning is, maar sowieso niet met iemand kan vrijen zonder verbintenis, zonder die persoon lief te hebben.

Hij snapte dat wij partnerruil hadden probeerd en dat ik van mijn man met andere man uit mocht en mijn man met andere vrouwen uit mocht echt niets, hij vond zoiets niet kunnen en was blij dat ik weg was bij die website.

Hij was van mening dat er gewoon iets niet goed zit in mijn huwelijk en mijn man gewoon de kantjes er vanaf loopt.

Vanaf eind september vroeg hij ineens of hij me ook mocht bellen en dat was in orde, hij belde mij bijna iedere avond en spraken we zeker wel een half uur met elkaar.

Half oktober ben ik dan, natuurlijk na overleg met mijn man, wat met Eddy wezen drinken en sloeg de vonk helemaal over..

Sindsdien ben ik in de war, want ik houd zeker wel van mijn man en 12 jaar samen is een lange tijd.

Wij deden altijd alles samen en hij is mijn beste vriend.

Alleen ik ben verliefd op Eddy en heb nu al maanden lang een knipperlicht relatie met Eddy, want hij heeft een heel kort lontje en wordt heel snel kwaad om alles dat niet naar zijn zin gaat en hij accepteerd veel dingen niet van mij, dingen zoals ik ben.

Ik praat graag en veel over gevoelens, hij is geen gevoelsmens, ik houd van sex en ik experimenteer ook graag met sex en kan me niet gek genoeg, nou ja, hij zag het als iets dat je dan maar doet, ff snel en dan is het wel goed, pas de laatste tijd wordt hij losser hier in en wilt hij vaker, hij vind het idee van uit je dak gaan, bij je ouders op de bank zitten of vrienden uitnodigen, veel alchohol drinken en kletsen, ik ga graag feesten, ga graag naar pretparken of evenementen etc etc..

Er zijn eigenlijk maar enkele dingen die wij beide leuk vinden.

We botsen met veel dingen en dat ik nog tot op de dag van vandaag met mijn man in 1 huis woon en niet echt kan kiezen wat ik nu wil, omdat ik mijn man niet wil laten vallen, nog zeker van mijn man houd en mijn man mij niet kwijt wilt en stapel gek op mij is... ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen...

maanden lang denk ik, ik kom er wel uit, maar inmiddels 8 maanden later ben ik er nog steeds niet uit.

Mijn man zegt dat ik rustig hier kan blijven wonen en Eddy als vriend kan hebben en al mijn vrijheiden, dat hij niet wilt dat ik wegga, we kunnen goed met elkaar overweg, we houden van elkaar en we staan klaar voor elkaar als er iets is..

Mijn vriend Eddy, wilt dat ik wegga bij mijn man en bij hem kom inwonen en veel dingen die bij mij horen, wilt hij niets van weten en bij Eddy zal ik al mijn vrijheiden kwijt zijn, want hij is meer een man die een vrouw wilt hebben die er voor hem is, eentje die niet veel eigen wensen heeft en alles maar goed en leuk vind wat hij doet en wilt. Zo ben ik absoluut niet, ik kan wel ingeven, maar niet constant.. Eddy en ik hebben vaak ruzie, geen stabiele relatie en Eddy werkt in buitendienst en is zelden thuis...en als hij onderweg is in buitenland dan belt hij nauwelijks en hoor ik niet veel van hem, waarvan ik ook twijfel of ik daar gelukkig van wordt, omdat ik niet graag alleen ben.

Ik heb al talloze keren geprobeerd met hem af te breken, maar dan mis ik hem zo erg dat ik alleen maar aan het huilen ben.

Het lijkt ik kan niet zonder hem en hij niet zonder mij, want als we een tijdje uit elkaar zijn dan zoekt hij mij ook op en als we dan weer bij elkaar komen dan gaat het echt super voor een tijdje, omdat hij me dan zo gemist heeft dat hij ook bereid is een beetje mijn ding te doen en mij te accepteren zoals ik ben..



Ik heb een paar vragen, waar ik de antwoorden niet op kan vinden, misschien omdat ik nu sinds maanden zo in de war ben dat ik niet helder meer denken kan..

Mijn vragen zijn:

Waarom is het zo gelopen met mijn man en mij, waarom is het niet meer zoals het was? Waarom zie ik hem als een broer en voel ik me niet meer tot hem aangetrokken? Zal dit nu ook gebeuren als ik een andere lange relatie heb met een andere man? Is dit normaal, hoort dat zo?

en dan... polyamorie, zal dat de oplossing zijn voor mij of ben ik toch echt monogaam (ik slaap met 1 man en dat is Eddy, want sex zonder aantrekkingskracht gaat bij mij ook niet en sex met iemand die ik als een broer zie dat gaat gewoon niet)

Ik weet niet wat ik moet doen en ik moet er echt uitkomen, want ik heb ook een kindje waar ik aan denken moet en die ik zekerheid wil geven.

Mijn kindje is trouwens pas 3 en is gek op Eddy en zijn papa en Eddy is gek op mijn kindje en ik ben gek op zijn dochtertje die inmiddels alweer 7 jaar is.

Kinderen zijn gelukkig flexibel hiermee, daarbij maken mijn man, Eddy en ik geen geheim ervan, dat ik sinds 8 maanden een relatie heb met Eddy en getrouwd ben en samenwoon met mijn man.

Iedereen weet het, mijn familie, de buurt, de school, Eddys familie, zijn ex, alle vrienden, alleen de familie van mijn man weet van niets, want die zullen het niet accepteren, althans dat denkt mijn man.

Heeft iemand raad, kan iemand uit mijn zeer lange, misschien ook wel onsamenhangende verhaal wijs worden..

Uiteraard snap ik ontzettend goed dat dit volgens de maatschappij niet in orde is en dat wat ik doe en gedaan heb niet in orde is voor velen en ook ik had dit graag anders gehad had.

Maar niet alle schuld ligt bij mij, zowel Eddy als mijn man wisten ervan, ik heb met iedereen open kaart gespeeld en constant mijn gevoelens en gedachtes gedeeld. De beslissing ligt nu volgens beide wel bij mij, want beide willen mij niet verliezen en ik wil beide niet verliezen, want ik houd van beide mannen.

Help me ajb, ik schrijf dit allemaal stoer en misschien wat gevoelloos, maar ik zit echt in een diep gat van schuldgevoel naar iedereen toe, want ik heb het gevoel nu dat ik iedereen onrecht heb aangedaan en voel me een hele slechte moeder, een hele slechte vrouw, partner en gewoon een heel slecht mens...

Hoi Samantha,

Ik denk dat in ieder geval een ding duidelijk is, een relatie met Eddy gaat hem niet worden. Teveel ruzies, nu al.

In jullie geval denk ik toch dat je probleem met je man nooit opgelost wordt zo. Jullie doen er immers niks aan, maar zoeken hierbij anderen. Volgens mij heb je in de meeste polyamoreuze relaties juist ook een hele diepe emotionele maar ook sexueel band met beide partners. Maar ik kan het mis hebben, ik heb er zelf geen ervaring mee. (Wil ik ook niet)

Ik zou toch eens een poging wagen om je man weer anders te gaan bekijken. Hoe? Geen idee. In wat voor zetting vindt je hem nog wel aantrekkelijk? Als jullie uitgaan bv? Dansen? Misschien moet je toch simpelweg proberen samen weer sex te hebben, misschien wakkert die vlam weer aan.

Zit te lachen om mezelf, waarom? Omdat ik dit topic weer eens heb opgezocht. Zal wel komen omdat we toen zo'n fijne band hadden en veel met elkaar hebben gedeeld.

Besef ineens hoe bijzonder dat was. Wat hebben we gelachen, wat heb ik me soms kwaad gemaakt

Ik besef ook dat ik van zoveel geluk mag spreken dat er geen emotionele achtbaan meer is, geen behoefte om te moeten kiezen, geen spijt. Velen kunnen dat helaas niet zeggen. Ik besef dat ik een geluksvogel ben. Dat ook mijn nr. 2 een geluksvogel is, omdat hij hetzelfde heeft meegemaakt, ervaart en voelt.

Ja, nr. 2 en ik... nog steeds, maar ook ik weet dat iedereen die in dit schuitje zit, heeft gezeten, hoopt op een happy end. Dat happy end zal er nooit zijn.



Edit: Ik dacht ik zet mijn spreuk er nog even bij, maar ik weet -um niet meer........

xx Knipoogjes

Heel veel sterkte tijdens alle moeilijke momenten, geniet van de mooie! zoiets Knipoogjes..? Same here....... nog steeds....

Lfs. P.

Hallo allemaal.

Ik ben nieuw op dit forum. Ik heb besloten om mijn verhaal te posten omdat ik me heel rot voel en ik het aan niemand anders kwijt kan.



Een half jaar geleden liep ik de sport school in waar ik les zou krijgen. Ik stelde mezelf voor aan degene die alles begeleidt en het klikte direct. We begonnen samen veel te praten. Over allerlei uiteenlopende onderwerpen. Al gauw bleek dat we dezelfde interesses hebben. We vonden elkaar erg leuk.

Helaas zijn we allebei getrouwd en is hij ook nog eens een stukje ouder dan ik. Toch besloten we om met elkaar door te gaan. We willen allebei niet scheiden maar op deze manier konden we toch van elkaar genieten. En dit gebeurde ook, een half jaar lang. In het begin twijfelde ik, hij heeft ook even getwijfeld maar we bleven voor elkaar kiezen. De aantrekkingskracht is enorm. We hadden naast dat we elkaar zagen veel contact via sociale media. Helaas heeft zijn vrouw een klein stukje van ons contact gezien. Er stonden geen pikante details in want we spraken over onze hobby. Hij heeft thuis problemen gehad en wil nu stoppen. Ik snap zijn besluit maar ik hou zoveel van hem dat ik hem niet los kan laten. Ik ben erg verdrietig en wil hem terug. Het liefst neem ik nu contact op, ik hoop ook dat hij dat zal doen. Ik blijf hem wel zien omdat ik ook in de sportschool kom maar hij is heel eigenwijs. Ik ben bang dat hij wel verder wil maar niet meer durft. Wat moet ik nu doen?

Pinky! Ja, dat was -um.



Sorry Lovebird dat ik niet inhoudelijk reageer op je post. Er komt maar één ding in me op, kappen!

Het is ruim 2 jaar geleden dat ik iets heb geschreven, maar qua gevoel en achtbaan lijkt de tijd stil gestaan te hebben. Er is gewoon niets veranderd en op sexueel gebied is er ook nog steeds niets gebeurd (misschien maar goed ook). Wel heeft nr2 me gezegd dat hij van me houdt. We hebben wel een paar keer een paar maanden geen contact gehad, maar iedere keer zoeken we elkaar weer op via WhatsApp en bellen we veel.. Het is zelfs zo, dat we elkaar tot vandaag al een jaar niet hadden gezien. Vreselijk was dat.

Nu hadden we eindelijk dan voor volgende week zaterdag dé date gepland. Het zou er eeeeeeindelijk van komen. Vanmiddag moest ik voor mijn werk vlak bij hem in de buurt zijn, ik was bijna een kwartier te vroeg en ben naar zijn huis gereden, hij was thuis, helemaal perplext dat ik daar was. We hebben een minuut of 5 ongelofelijk intens staan zoenen en toen ben ik (met heel veel pijn en moeite en tranen in mijn ogen) weer gegaan.

Nu denk ik bij mezelf was ik maar niet naar hem toe gegaan, want toen ik na mijn afspraak op mijn telefoon keek, zag ik een berichtje van hem met de vraag waarom ik dit doe, waar ik mee bezig ben en dat hij er net zo goed aan meewerkte maar dat het hem toch wel een k..gevoel geeft.

Hij heeft niet gezegd dat het volgende week niet doorgaat, maar goed, dat hoeft eigenlijk ook niet, ik vrees het "ergste"

Hij heeft zijn kinderen nu, dus hem bellen gaat niet. Maar misschien dat ik gewoon even radiostilte inlas en gewoon volgende week bij hem op de stoep sta, dan hebben we het er face 2 face wel over.

Ergens denk ik dat ik misschien zijn gevoel moet respecteren, maar ik weet ook bijna 100% zeker dat hij binnen een paar weken toch weer begint over zijn verlangens die hij heeft.



Ik heb op zulke momenten altijd dit liedje http://m.youtube.com/watch?v=LqYLAVLd9T0 in mijn hoofd. Volgens mij houdt hij me inderdaad voor altijd in zijn macht...... zucht.....

Na zoveel jaren nog altijd in mijn hart.

IHLY

Een jaar verder en weer eens dit topic opgezocht.

Besef me dat wij toen veel steun aan elkaar hebben gehad. Dezelfde (schuld)gevoelens, je verhaal kwijt kunnen. Bedenk me tegelijkertijd dat wij geluk hebben gehad om elkaar hier op dit forum te treffen.

Vraag me weleens af hoe het jullie is vergaan, sommigen hebben dat hier geschreven.

Ik besef me dat het allemaal anders had kunnen lopen (een kapot huwelijk, nr. 2 die je laat zitten (het smoezentopic, wat zo waar is), een achtbaan waar je niet uit weet te komen, achteraf beseffen dat je een verkeerde keuze hebt gemaakt door je met nr. 2 in te laten). Ik weet ook dat als iemand mij vraagt of hij/zij een dubbelleven zou moeten gaan leven, ik dit direct uit zijn/haar hoofd zou proberen te praten.



Met mij gaat het goed en ik ben me bewust ik een uitzondering ben.



Geniet van alle mooie momenten en heel veel sterkte met de moeilijke!



Knipoogjes

Sinds mei weer van alles gebeurd.

Ik heb nr 2 destijds geprobeerd te bellen, maar kreeg geen gehoor. Via whatsapp liet hij weten dat ik realistisch moest zijn en daar bleef het bij. Ik was weer helemaal van slag en ik moest mezelf weer helemaal resetten om niet continu aan hem te denken.

Echter in augustus (wat ik in mijn vorige berichtje al voorspelde), ik was net weer in het stadium dat ik niet meer iedere dag aan hem dacht, zocht hij weer contact. De eerste dagen bleven mijn reacties erg lauwtjes, maar dit kon ik niet lang volhouden, ik was gewoon weer helemaal verkocht. Het contact werd ineens heftiger en in september is het dan gebeurd, na 3 jaar hadden we dan voor het eerst sex. Het was overweldigend. We hebben naderhand nog heel lang liggen praten. Hij bood zijn excuses aan voor hoe het iedere keer weer ging tussen ons. Hij wilde de situatie zoals hij is (ik getrouwd) accepteren zoals hij is, hij wist wat hij aan me had en daar had hij vrede mee, zo was het goed voor hem.Hij zei dat hij begreep als het niet zou kunnen, maar hoopte me wel vaak te kunnen zien.

Meteen daarna een nieuwe afspraak gemaakt voor een hele avond samen, maar dat vonden we te lang duren, dus 2 weken geleden ben ik weer bij hem geweest en vrijwel meteen daarna werd hij afstandelijk. Hij heeft ineens het contact verbroken, zonder enig tekst en uitleg en ik...... ik ga weer een beetje kapot van binnen.

Ik voel weer van alles, boosheid, verdriet, teleurstelling, maar vooral ben ik boos op mezelf. Boos omdat ik dit allemaal voel en het ook allemaal toesta en het laat gebeuren.

De periode van hem vergeten breekt weer aan, maar ik ben alweer huiverig voor over een aantal weken, dan zoekt hij vast en zeker weer contact. Ik moet dat echt kunnen weerstaan, ik wil het gewoon niet meer, maar dat zeg ik nu heel erg stoer, de liefde zit diep.



Wat betreft nr 1, dit is niet zomaar een getal, hij is echt mijn nummer 1, hij heeft niets door de lieve schat. Gelukkig maar

ik moet er niet aan denken dat hij hier achter komt, de pijn die het hem zou doen. Ik voel me zo schuldig naar hem. Daarom wil ik dit ook niet meer, wil ik me alleen focussen op ons huwelijk, maar soms lukt me dat gewoon niet. Gevoel heb ik niet altijd in de hand helaas.



De periode van de moeilijke momenten zijn weer aangebroken knipoogjes

Ik probeer me te richten op de mooie momenten met mijn nr1 samen



X Patries

Hallo knipoogje en Patries,



Heerlijk Knipoogje dat het zo goed gaat met je, fijn dat in ieder geval 1 van ons het geluk heeft gekregen om echte liefde te ondervinden!

Patries, als jouw nr1 echt nr1 is, zou er toch geen nr2 kunnen zijn???

Nu, ben zelf nu 3 jaar! verder, eindelijk lekker al 3 jaar op mezelf, en heb GM vorig jaar Februari nog 1 x gezien en gesproken, maar hij heeft nog steeds wanen en depressies, dus heb hem gezegd dat ik hem pas wil zien als hij gescheiden is en op zichzelf woont,en ga nooit samenwonen met hem, heb al genoeg spanningen gehad, dan is het beter zo,

Zie nl nog steeds geen ander staan, krijg ongeveer 2x per jaar een telefoontje, maar het is moeilijk praten met iemand met wanen, tja, heb het altijd al gezegd, kost jaren hier overheen te komen, en vind het ook wel lekker rustig zo,

Fijn 2015 allemaal!

Groetjes Anna

Brief aan mijn lief:



10 jaar geleden 1-7-2005, doken wij met heel ons hart in onze gevoelens voor elkaar.

Jaren hadden we het allebei onderdrukt. Gevoel en verstand liepen een eigen weg.

Het was een geweldige maar ook verwarrende tijd. We wilden ons huwelijk en onze vriendschap helemaal niet op spel zetten. Ondanks onze pogingen om de affaire te stoppen regeerde de liefde en lieten we ons meeslepen.

Totdat we noodgedwongen afscheid moesten nemen, we konden niet meer anders, we gingen knokken voor onze gezinnen en hebben op onze eigen mooie manier definitief afscheid genomen.



Ik heb ondanks alle schuldgevoelens naar onze partners en vrienden geen spijt.

Het heeft me jaren gekost om jou los te laten, te accepteren dat we elkaar niet meer kunnen zien.

Ik heb nog nooit zoveel leegte, eenzaamheid, mentale en fysieke pijn gevoeld.

En toch...de pijn slijt.

Het heeft lang geduurd maar ik weet inmiddels dat onze affaire mijn leven positief heeft veranderd.

Hoe fout het misschien ook was, ik voel me sterker en rijker. Het was een "once in a lifetime" en dat gevoel koester ik en ben ik dankbaar voor.



Ik ben trots op ons, we hebben het gered, het was zwaar maar onze huwelijken hebben het overleefd.

Die van mij is zelfs beter geworden!

We hebben ons er doorheen geknokt, ieder voor zich, los van elkaar.



En daar zag ik je ineens...een paar maand geleden, een ongemakkelijk weerzien bij een trieste bijeenkomst.

Jouw ogen, je blik, de woorden die je zei...

We hielden gepaste afstand uit respect voor onze partners en vrienden maar ooh wat was het moeilijk en zwaar. Voor ons, maar ook voor onze partners.

Ik had je zo graag even willen spreken om uit jou mond te horen hoe het met je gaat.

Het kon niet, onze levens zijn verder gegaan.

Alles wat we weer hebben opgebouwd mag niet opnieuw beschadigd worden maar ik vond het heel moeilijk en tegenstrijdig.

Het verstand was dit keer sterker dan 10 jaar terug, misschien maar goed ook.

Het is goed zo.



10 jaar verder, wat gaat de tijd toch snel...

Ik wil je bedanken lieve schat daarom moest ik dit toch nog schrijven, niet wetend of je het überhaupt leest..

Ik wil je gewoon bedanken voor alles wat was...wat je mij toen hebt gegeven.

Ondanks de puin en de pijn daarna ben ik blij en dankbaar voor al onze herinneringen.

Het gaat goed met me, ik ben gelukkig en ik hoop met heel mijn hart jij ook.



I honestly love you

wow Marla.... wat enorm knap dat jullie het hebben kunnen afsluiten. En wat een mooie "brief" aan hem.

ik/wij nog steeds in de achtbaan, alhoewel het toch anders voelt als 6 jaar geleden.

wil er verder niet teveel over kwijt, maar je berichtje bracht me weer even terug naar de begintijd.

Veel liefs voor alle "oudgedienden" P.

ja inderdaad, een zeer mooie brief



en inderdaad enkel die het zelf meegemaakt hebben weten hoe moeilijk, hoe pijnlijk en hoe hartverscheurend het kan zijn.



maar hoe moet je je nr 2 loslaten als je in een klein bedrijfje als collega's werkt, elkaar iedere werkdag dus ziet en veranderen van baan geen optie is voor beide?

Jaren geleden poste ik hier nog wel eens iets over mijn verhaal. Sindsdien eigenlijk niet meer, bewust….Om mezelf niet meer te pijnigen. Maar met regelmaat heb ik er nog wel op gekeken, om zo ook verhalen van anderen te kunnen volgen. Dat is fijn, maar voor mijzelf heb ik het anders en vooral in stilte moeten verwerken. Mijn nr2 was al jaren in mijn leven en op enig moment hebben we de volgende stap gezet. Dat ging vanzelf en zonder kwade bedoelingen voor anderen die ons beide ook dierbaar waren. Maar pijn deed het, niet alleen voor de omgeving, maar vooral ook onszelf. De liefde was en is groot, al leven we tegenwoordig ons eigen leven. In mijn hart is het plekje nog altijd aanwezig. Ben dankbaar dat de gezinnen om ons heen hun leven weer hebben kunnen oppakken. Die hebben we natuurlijk nooit pijn willen doen, maar het gebeurde. De band was heel sterk en er was niet veel voor nodig… Inmiddels al vele vele jaren verder. Je vindt een manier om ermee om te gaan. Dat moet ook, want je moet verder. Iedereen moet verder. En dat is ook goed. Maar er zijn momenten… Zoals deze… Het gemis is na al die jaren nog zo onwijs groot. Gezien de nu verstreken tijd weet ik dat dit nooit wezenlijk anders zal worden. De liefde over en weer heeft ook gezorgd voor het respect over en weer om elkaar het eigen leven en geluk te laten ontdekken en gunnen. Dat is ook mooi en iets om te koesteren. Dat enorm grote respect en mijn eigen wil heeft mij altijd op de been gehouden om nooit mijn nr 2 op te zoeken en dat gaat al vele jaren goed. Hoezeer je soms zelf ook behoefte hebt aan een woord of een blik, je mag een ander niet in zijn of haar eigen proces gaan storen. Dat zou zo egoistisch zijn. Het leven loopt zoals het loopt. Het bracht zoveel! Maar de prijs was ook groot en dat is ook na al die tijd nog steeds voelbaar op meerdere vlakken. Gezamenlijke vrienden zwijgen en laten niets los en je wilt hen hiermee ook niet belasten. Maar je weet dat er contacten zijn. Het voelde altijd zo dubbel en ongemakkelijk… Een tijdje geleden deed zich de bijzondere situatie voor (na al die jaren) dat ik mijn nr 2 weer zag. Niet zelf opgezocht, maar de situatie deed zich voor, al was het in een grote crowd. Het moet ook voor nr 2 niet makkelijk zijn geweest, persoonlijk was ik behoorlijk overdonderd toen nr 2 ineens voor me stond. Maar ik wist dat dit kon gebeuren en het voelde zo vertrouwd. Heb wat woorden gezegd en daarna heel bewust geen contact gezocht. Niet gesproken en ik durfde zelfs niet te kijken. Daar was de setting totaal niet geschikt voor. Wat een verhaal, zou er een boek over kunnen schrijven. Wat een gevoelens en bovenal: wat een respect. Dat is ook onwijs mooi en zo waardevol. Eigenlijk is dat nog mooier dan al het andere: dat we elkaar deze ruimte en eigen ontwikkeling gunnen en daarbij onze eigen gevoelens op een andere wijze een plek hebben weten te geven. Vandaag was ik kort op een plekje waar we ooit zaten, ik durfde niet te stoppen. Maar ik wil nog eens een hele dag daar gaan zitten, geen woord zeggen, geen mens willen zien, mijn ogen sluiten en nog eens teruggaan naar wat ooit was. Lieve mensen, laat het leven lopen zoals het gaat. In ons geval gebeurde het gewoon en bracht het heel veel warmte en liefde. Maar ook daarna kun je apart van elkaar doorgaan. Dat lukt ons beiden. Dankjewel nr 2 en ik stuur je in gedachten de liefste wensen en kracht toe, in de hoop dat jij hieruit ook kunt putten en in je eigen leven en setting de vruchten van kunt plukken!

Ook hier een oud-gediende, zo oud dat ik niet eens mijn inlog meer wist. Ook ik kijk zo nu en dan nog eens hier, geweldig om te merken dat ik niet de enige bent die dat doet

Wat een ontzettend mooie post doorelkaargeschud! Heel fijn om te lezen en iets van je te horen!



Tranen liepen over mijn wangen toen ik je post las. Het is zo herkenbaar, de liefde en warmte die er is, het respect, de ruimte.



De situatie van mijn nr. 2 en mij is anders, wij hebben er niet voor gekozen om elkaar los te laten. Na zoveel jaren hebben we daar een balans in weten te vinden, is er geen achtbaan meer zoals we die hadden tijdens de eerste jaren van onze relatie. Nr. 2 hoort bij mij, is een deel van mij, dat deel zorgt er ook voor wie ik nu ben. Andersom is dat zeker weten ook zo. Wij halen kracht en energie uit onze relatie, we zijn er voor elkaar als we elkaar nodig hebben.



Ook ik kan zeggen: dank je wel nr. 2.



Koester en geniet van alle mooie momenten! En heel veel sterkte met de moeilijke!

Wtf gaat dit over. Polygamie is toch verboden in nederland of loop ik achter?

Knipoogje wat heerlijk voor je dat jou nr 2 nog steeds in je leven is. Beetje jaloers ben ik wel maar voor mij/ ons was er geen andere keuze dan loslaten.

Ik vind het fijn om van 'oud gedienden' weer wat te lezen, ik volgde velen waaronder jou,.Doorelkaargeschud etc.

Nu, 11 jaren later, kan ik dit heel stoer zeggen maar het was wel anders in het begin.

En nog...blijf ik herhalen dat ik nog steeds 2 liefdes heb.

Éen fantastische man waar ik mijn leven, hart en gezin mee deel en een andere grote liefde die ik voor altijd in mijn hart heb en waar ik fantastische herinneringen aan heb.

Ik put daar nog steeds kracht uit en mijn man weet inmiddels ook dat deze liefde niet uit te wissen is. Moeilijk voor hem, maar hij heeft het geaccepteerd, hij vertrouwd mij weer en daarom blijf ik uit de buurt van mijn nr 2.

Hoe moeilijk soms ook, deze liefde gaat nooit meer over dat weet ik, maar heeft ons al té veel gekost.

Waaronder een vriendengroep.

Ik heb jarenlang geen deel meer uit willen en kunnen maken van deze groep. Pas ben ik na jaren weer uit geweest met ze. Ik heb mijn nr 2 en zijn gezin erg gemist, hij was mijn maatje in de groep. Ik vind het moeilijk maar ook begrijpelijk dat anderen het onderwerp mijden maar mijn litteken lag wel weer open.

Niemand met wie ik dat kon delen.



Net als ook Doorelkaargeschud schrijft....ik zoek hem niet meer op., ik weet van mezelf het blijft een zwakke plek, hoe goed mijn huwelijk ook is nu.



Wat we hadden koester ik mijn hele leven, draag ik dicht bij me.

Het gaat niet over, zoals sommigen verwachtten, ...nee...het heeft een plek gekregen na 11 jaar, in mijn hart, in mijn herinneringen en ik prijs me gelukkig dat ik het heb mogen ervaren.

Het heeft me gevormd voor de rest van mijn leven.

Hij is een deel van mij., voor altijd, en dat gevoel maakt me telkens opnieuw weer blij in moeilijke momenten.

Ik weet dat dit wederzijds is...zelfs na 11 lange jaren zonder elkaar!!

Grote glimlach op mijn gezicht Marla

Ook ik denk nog weleens aan Pinky, Anna, Patmar, Bosz, vrouwtje, Katara en vele anderen. Ik blijf het geweldig vinden dat we elkaar hier zonder allerlei vooroordelen hebben kunnen "ontmoeten", ons verhaal kwijt konden, met elkaar hebben meegeleefd. Heel af en toe denk ik ook nog aan Ikkezelf (ons geweten en wat heb ik me kwaad gemaakt en op de kast laten jagen door Ikkezelf Maar tegelijkertijd )

Als iemand mij ooit om raad komt vragen........ ik besef me dat mijn nr 2 en ik een uitzondering zijn. Daarom zal ik iedereen "vertellen" om nooit aan deze achtbaan te gaan beginnen.

Wat een tranen, verdriet, twee levens..... ik had het echt nooit kunnen verzinnen, helaas bestaat het.

De schuldgevoelens zijn er nog steeds, dat is iets wat nooit overgaat. De vraag die ik en mijn nummer 2 regelmatig stellen: "wat als....", dat is een vraag die velen achteraf stellen. Ik zal het antwoord nooit weten. Dat is waarom er bij mij sprake is van twee liefdes.

Spijt? Nee, maar dat had zomaar anders kunnen zijn.....



Heel veel sterkte tijdens alle moeilijke momenten, geniet van de mooie

Wie had ooit kunnen bedenken dat.... ik zeker niet!

Inmiddels zijn we tien jaar verder. Wijzer geworden....., al zullen sommigen menen van niet.

Wat ooit begon als een flirt en een virtuele ontmoeting, is jaren geleden uitgegroeid tot houden van. Zoals jij vorige week nog zei: "het is onafwendbaar, we houden van elkaar".

Ik besef dat wij een hele grote uitzondering zijn. Een ontzettend grote uitzondering, eigenlijk is dit niet te bevatten en beseffen we allebei dat dit een lot uit de loterij is.

Als iemand die in hetzelfde schuitje als ik tien jaar geleden zou zitten, mij zou vragen of ik ooit nog een keer.... of ik....... Mijn antwoord zou ik je schuldig moeten blijven. Als ik zeker zou weten dat je over 10 jaar in de dezelfde situatie als ik zou zitten, als ik zeker zou weten dat je over 10 jaar dezelfde verwachtingen zou hebben..... dan zou ik heel misschien ja zeggen.

Twee liefdes..... het heeft mij en mijn nummer twee heel veel goeds gebracht, wij kunnen niet zonder elkaar. Twee liefdes..... gebaseerd op wederzijds vertrouwen, begrip, loslaten en respect. Twee liefdes.... het kan, maar makkelijk is het zeker niet.



Heel erg veel sterkte tijdens alle moeilijke momenten, geniet en koester de mooie!

xx knipoogje

jeetje knipoogje.... zowel jij als ik (bijna) 10 jaar... ik wil er verder niet veel meer over kwijt maar vond t wel grappig om jouw berichtje hier weer eens te lezen, compleet met jouw laatste zin die je altijd toevoegde aan je posts. Veel liefs P.