Schaamteloos stoomafblazen 2.0 *Puber Editie*

Och, die beugels...

Ik heb het zelf ook niet afgemaakt... De eerste beugel was prima, zo'n dinkie die je in het bovengebit klikt. Daarna een blokbeugel. Werd er misselijk van en hoofdpijn. Elke dag weer, behalve als ik hem niet in had. Dus had ik hem niet elke dag in... Vervolgens had ik een keer een invalortho die zei: logisch dat je er beroerd van wordt, hij is veel te groot! Die heeft er vervolgens een dikke cm afgeslepen en zei ook nog: met een slotjesbeugel was je allang klaar geweest... maar toen was ik er al klaar mee...



Zoon heeft dik drie jaar gebeugeld. Waarvan het laatste half jaar telkens: de volgende keer mag ie eruit! En dan weer: nee moet toch nog even zitten. Dochter hoeft geen beugel, haar tanden staan goed.

Mijn jongsten moeten vast alle drie een beugel. Allemaal duimers. Hoewel dochter van 7 een paar maand terug zei: ik wil stoppen met duimen en een maand later mijn dochter van toen 5 ook. Dus nu alleen de jongste van 4 nog aan het duimen.

Lon duimde totdat ze op schoolkamp ging en heeft een perfect gebit. Dus dat zegt ook niet alles.



Ze had weer een mooie actie. Ze zeurt al weken over haar achterband. En ja, ze pompt hem braaf op maar op de één of andere manier wilde hij maar niet hard genoeg worden. Kwestie van je spierballen gebruiken.



Of van het ventieldopje eraf draaien.....

Heb het ok al ergens anders geplaatst maar ik las dit net, heel mooi





Mijn kind is niet ziek maar moet toch beter worden



‘Hier moeten we echt hard aan gaan trekken.’ De cito-scores van de achtjarige zoon van universitair hoofddocent Laura Batstra zijn benedengemiddeld, zo laat zijn leerkracht zien met grafieken waarin de scores staan. De juf uit haar bezorgdheid over die scores, en Laura zucht nog eens diep. Zij ziet dat haar kind een vrolijke, energieke jongen is, die als droom heeft om timmerman te worden. Nee, haar zoon is goed zoals hij is, en Laura besluit ook niet aan hem te gaan (laten) sjorren.

rubiks-kubus‘Hier moeten we echt hard aan gaan trekken.’ Fronsend wijst de juf naar de grafieken die de cito-scores van mijn zoontje weergeven. Op met name lezen scoort zoonlief belabberd. Elk tien-minutengesprek over dit kind van mij verloopt hetzelfde; de leerkracht uit bezorgdheid over de benedengemiddelde prestaties en ik zucht eens diep.

Zolang we gemiddelden hanteren zullen er kinderen zijn die benedengemiddeld scoren op de vaardigheden die de cito zou meten. We kunnen met hen gaan oefenen tot hun scores – soms wel soms niet –verbeteren. Het gevolg daarvan zal zijn dat het groepsgemiddelde omhoog gaat, maar er zullen evenveel leerlingen overblijven die vervolgens weer onder dat nieuwe groepsgemiddelde scoren. Dat is zo onvermijdelijk dat we er misschien eens over na zouden kunnen gaan denken om op te houden met dat gesjor aan kinderen.

In onze maatschappij is het normaal om voortdurend zelfverbetering en verbetering van je kind na te streven. Hersenen, IQ en schoolprestaties zijn daarbij populair. Buitenspelen met je kind is niet langer iets om van te genieten, nee, het is een manier om “onze hersenen fit te houden”. Nieuwsberichten als ‘Sport tijdens de zwangerschap is goed voor de hersenen van je kind’ sporen toekomstige moeders aan om al tijdens de zwangerschap te werken aan de hersenen van hun baby. Muziek maken is niet meer gewoon een aangename bezigheid voor kinderen; het verbetert hun IQ en leerprestaties. Hoogleraar Psychiatrie René Kahn prijst zelfs het gewelddadige videospel ‘Call of Duty’ aan, omdat het een positief effect zou hebben op het kinderbrein.

Alles dus om het kind beter te maken dan het is. Toen ik nog in de kinderpsychiatrie werkte heb ik meegemaakt dat ouders Ritalin voor hun kind wilden, opdat het Havo in plaats van VMBO zou kunnen doen. Het is al enige tijd bekend dat deze ADHD-medicatie de schoolprestaties niet verbetert (professionals die anders beweren houden hun literatuur niet bij), maar daarnaast zouden we ons af kunnen vragen: Waarom is VMBO niet goed genoeg?

Mijn kind is een vrolijke en energieke achtjarige jongen, met een enorm gevoel voor humor. Hij wil timmerman worden, net als zijn oom. Zijn benedengemiddelde schoolprestaties zijn wat dat betreft geen probleem. Dat worden ze wel als hij zijn rapport bekijkt en daaruit niet anders kan concluderen dan dat hij volgens het oordeel van de school “minder” is dan de rest. Dat oordeel doet hem geen goed.

Moet ik me nu als moeder schuldig voelen omdat ik niet gesport heb tijdens de zwangerschap? Zal ik mijn zoon op muziekles doen en Call of Duty voor hem kopen teneinde zijn hersenen en prestaties gunstig te beïnvloeden?

Nee. Mijn zoon is goed zoals hij is en ik ga niet aan hem (laten) sjorren.

Ik leg hem in plaats daarvan uit dat er doeners en denkers zijn, en dat hij meer een doener is. Ik zie en benoem wat hij goed kan en leuk vindt, en samen fantaseren we over hoe hij met zijn talenten een bijdrage kan leveren aan onze maatschappij. Hopelijk compenseert dat enigszins voor de beperkingen van ons schoolsysteem, dat grote groepen kinderen devalueert en ten onrechte laat opgroeien met het idee dat ze “benedengemiddeld” zijn.

Laura Batstra is Universitair Hoofddocent bij de afdeling Orthopedagogiek van de Rijksuniversiteit Groningen en moeder van vier kinderen. Dit blog verscheen eerder op Druk & Dwars.

Mooi. En ze heeft zo ontzettend gelijk.



Ik vraag me wel eens af waar al dat gestudeer goed voor is. Want eigenlijk is dat een vervolg op dit blog. Tegenwoordig studeert iedereen, dus is afgestudeerd zijn niets bijzonders meer. In elk geval niet voor een werkgever, ik ken meerdere afgestudeerden die zonder baan zitten, want op elke baan solliciteren gewoon honderd mensen. En waar eerst een studie een voordeel kon zijn, is dat nu niet meer zo.



Tegelijkertijd raak je de wat slimmere mensen in de normale banen kwijt. Ik ben niet dom, maar heb niet kunnen studeren. Jarenlang in een slagerij gewerkt. Voordeel van iets slimmer zijn dan de rest; ik was binnen een jaar eerste verkoopster, had een goed overzicht en was verantwoordelijk als de baas er niet was.

In deze tijd zou ik gestudeerd hebben en gewoon ergens onderop een ladder beginnen. Als ik mazzel zou hebben. In een slagerij vind je tegenwoordig alleen nog maar mensen die niet zo intelligent zijn. Of wat ouder .



Zo jammer eigenlijk. Want mijn nichtje (gestudeerd) doet inmiddels dan maar vrijwilligerswerk, omdat er geen baan te krijgen is. Een kennis (gestudeerd) zit thuis met de benen onder moeders tafel. Hij is 28. Geen baan, geen eigen woning, geen vriendin. Nou, fijn leven heb je dan.



Terwijl de dochter van een vriendin, die niet kon studeren, een prima kapster is geworden. Een goede timmerman-tegelzetter-schoenmaker verdient tegenwoordig net zo goed als de manager in een supermarkt.

Ja, de nadruk op een hoge score als zijnde streven waardig, net als de hoogste loon willen bemachtigen, vergeet de mens achter het verhaal. Wat zijn de kwaliteiten, en dromen, de verlangens van die persoon? Ook al score je laag of hoog, wat is het wat die persoon graag doet. En laat hem /haar daar in groeien. Iemand met interesse in mode en ontwerpen, of interesse in auto's bouwen of meubels maken, koken, met dieren optrekken en verzorgen, bedrijf oprichten, winkel starten, schilderen, lesgeven, zieken verzorgen, mensen beter maken, de nadruk op het leren en de cijfers schiet dat doel in ieder geval voorbij.

En je hebt helemaal gelijk, zoveel afgestudeerde academici zonder baan. Het is geen garantie op werk. De nadruk zou moeten liggen in, wie ben je , wat past bij je, wat stimuleert je, etc.

Er ligt zoveel nadruk op goed scoren, maar waarom? scholen die uitblinken, de geen 6jes cultuur maar de hoogvliegers, en dan? Het zegt vrij weinig. Ik hoop dat we uit deze madness gauw stappen. Ik ben niet beter omdat ik hoger scoor, ik ben niet minder omdat ik lager scoor. Ik ben niet beter omdat ik havo of vwo doe, of minder omdat ik vmbo doe. Geef de jongeren op het VMBO hun waardigheid terug, en stop met het ohh an ahh jullie zijn de toekomst bla bla van de slimmerikken.

Dom zijn is niet fout en slim zijn is geen streven waard, want je betn wat je bent en ieder is en zou er mogen zijn zoals die is. Ik ben geen muziekale hoogvlieger, maar als de maatschappij daar alles van af zou hangen zou ik super balen, want ik heb niet het talent ook al doe ik zo mijn best. en in al die tijd die ik dan erin zou stoppen om maar mee te komen, verlies ik zicht op wat ik wel kan, wat mijn passie is en waar ik mij in kan vinden en in kan groeien en kan zijn. Maar ja, dat is maar iets zonder muziek dus pfff why bother daar aandacht aan te besteden as maatschappij of trots op zijn.. Zoiets dus maar dan met scores en cijfers..

Ook mee eens!! Wij hebben vanaf baby af aan maar 2 eisen voor onze kinderen qua (school) carrière: dat ze er gelukkig van worden en zichzelf ermee kunnen onderhouden. Zal mij een worst wezen of het vmbo of wo+ niveau is. Gelukkig is hun school ook niet pusherig.

Mooi gezegd Sofief!!



JA mooi motto ook om je kinderen mee op te voeden. Helemaal mee eens!

Nou, ik vertel mijn dochter wel regelmatig; je moet sowieso naar school totdat je een diploma hebt, dus dan kun je er maar beter het beste van maken. Hoe beter je scoort, hoe meer mogelijkheden je later hebt.



Want dat is wel nog zo he. Met haar havo heeft ze niks. Maar ze kan wel kiezen voor mbo of hbo. Met mavo kun je net zo goed niks, maar hbo kan dan niet, of je moet eerst alsnog de havo doen.



Aan de andere kant; ze heeft nu een bijbaantje. Voor hetzelfde vindt ze het dalijk wel prima zo, doet nog een opleiding binnen het bedrijf en blijft daar. Ook niks mis mee uiteindelijk. Maar dat diploma moet ze toch halen.

Ook helemaal mee eens!

Middelste gaat volgend jaar naar het voortgezet, ze had havo kans advies, maar dat zou betekenen dat ze daar enorm op haar tenen moet gaan lopen. Ze is een heel onzeker meisje (qua school dan, want ze doet mee aan een voorstelling en staat 5 avonden op het podium te stralen), dus wij hebben er voor gekozen om haar "lekker" naar vmbo tl (noemen ze hier nu weer mavo), ga lekker op je gemak die mavo doen, ga mooie cijfers halen, hou nog genoeg tijd over voor leuke dingen ipv dat je alleen maar moet leren, leren, leren. En na 4 jaar zien we dan wel weer wat ze dan gaat doen, ze wil nml juf worden, dus of dan nog naar havo of via mbo naar de pabo.

Hier 2 dames met Vmbo KB diploma. Daarna gingen ze door naar het MBO (nu 2e jaars) en het is al duidelijk dat ze overgaan. Hebben allebei de intentie om verder te studeren en de Hbo te gaan doen. Via een omweg zijn ze toch daar waar ze willen zijn, terwijl de cito score in groep 8 dusdanig laag was dat Vmbo KB al ambitieus was. Het verschilt per kind.

Laura Batstra is iemand die beweert dat ADHD niet bestaat, veel van haar uitspraken slaan kant nog wal. Niet dat ze met sommige zaken niet gelijk heeft hoor maar ik krijg al de kriebels als ik haar naam ergens zie staan. Heb al eens een flinke discussie met haar gehad. Zij vindt dat medicatie als ritalin niet werkt voor de schoolprestaties. Mijn ervaring en die van vele anderen zegt toch echt iets anders. Ze is nogal zelfingenomen...

Ik werk op een vmbo en de basisleerlingen hebben bijna allemaal een laag zelfbeeld. Op de basisschool waren ze de slechtsten in de klas.

60% van de mensen heeft een vmbo-niveau, het niveau op de havo is minder geworden door het pusherige om kinderen maar op een zo hoog mogelijk niveau te krijgen. Die kinderen krijgen we veelal op school met een desillusie en verminderde motivatie.

Reactie op zelfingenomen Laura



Suus, dat geldt voor meer mensen met een sterke overtuiging. Kijk hier alleen al eens naar mensen die anti-flesvoeding zijn. Of pro-draagdoeken. Tjonge, die kunnen soms echt reageren alsof er niets beters is dan in de draagdoek aan een tiet hangen. Mijn dochter wilde niet in zo´n doek en ik wilde geen kind-aan-tiet en ze is er prima groot mee geworden hoor.



Maar met dit stukje heeft ze gewoon gelijk. Er bestaan gemiddelden omdat de één een stuk slimmer is dan de ander. En laten we eerlijk wezen, als we allemaal arts zouden worden, dan zouden er artsen het vuilnis moeten ophalen, want je kunt wel neerkijken op dat soort banen, als het niet meer gedaan wordt hebben we wel een fiks probleem met z´n allen.



Ik stoorde me heel erg aan een moeder van Lons klasgenootje dat naar de plusklas van het gym kon. Die zei echt; nog een jaartje en dan zit je tussen je gelijken.

Huh?? Is ze uit een ander gat gekropen dan anderen? Heeft ze niet evengoed twee ogen, twee oren, een neus, een mond, tien vingers......

En arrogant, die meid. Had schoenen gekregen, sneakers. Wij kwamen hen tegen in de stad en mijn dochter vond ze ook leuk, maar we zijn de zaak uitgelopen en hebben bewust andere schoenen gekocht. Evengoed was de jongedame de dag erna pissig; je wist toch dat ik die schoenen kocht, nou heb jij ook zo´n schoenen (sneakers). Mijn dochter is weliswaar niet zo intelligent, maar had toch nog de tegenwoordigheid van geest om te zeggen; als je straks op die school zit, dan lopen daar nog 5000 anderen. Moeten die allemaal andere schoenen aan dan jij??



Maar inderdaad, de docent van groep 8 had meer op met de gym-dame dan met de rest van de klas. En dat is eigenlijk te gek voor woorden, want in de maatschappij zul je toch samen moeten werken. Als een slimmerd niet op jip-en-janneke niveau kan uitleggen hoe iets gemaakt/gedaan/veranderd/verbeterd kan worden, heeft ie toch een probleem.

Mijn oudste zit dus op het gymnasium en op zich herken ik het tussen "gelijken" zitten wel, maar niet op die verwaande manier, dochter houdt van spelletjes doen, is er zeer goed in, ik moet echt moeite doen om van haar te winnen, als zij een spelletje met middelste doet, is middelste eigenlijk kansloos. Dus qua niveau kan ze beter spelletjes doen met haar klasgenootjes, maar als we op de camping staan, dan heeft ze middelste echt nodig om vrienden te maken, want zelf is ze veel te verlegen om op iemand af te stappen, terwijl middelste zo op iemand afstapt en zegt: hoi, ik ben N, wie ben jij? Middelste is ook veel creatiever, ieder heeft dus zo zijn eigen kwaliteiten en ze kunnen allebei dus van elkaar leren.

En de jongste fladdert er lekker tussendoor en als zij puber is, nou dan ben ik op dit topic vaak te vinden, schat ik zo in...

Klopt hoor, hier heeft ze gelijk maar alleen al als ik haar naam zie staan dan gaat mijn irritatieknop aan. Niet helemaal eerlijk maar het gebeurt wel .



Mijn eigen kids zullen denk ik alle niveaus bestrijken. Hoewel zoon nu afzakt naar TL... Hij wil wel graag iets met media doen dus wat dat betreft is een mbo opleiding volgens mij prima. Op zich zonde omdat ie HB is maar als hij eraan toe is zal ie vast wel iets passends voor hem vinden.

quote:suzyqfive schreef op 18 mei 2016 @ 14:14:

Klopt hoor, hier heeft ze gelijk maar alleen al als ik haar naam zie staan dan gaat mijn irritatieknop aan. Niet helemaal eerlijk maar het gebeurt wel .



Mijn eigen kids zullen denk ik alle niveaus bestrijken. Hoewel zoon nu afzakt naar TL... Hij wil wel graag iets met media doen dus wat dat betreft is een mbo opleiding volgens mij prima. Op zich zonde omdat ie HB is maar als hij eraan toe is zal ie vast wel iets passends voor hem vinden.



Maar dat is dan toch mooi? Ik bedoel; laten we eens uitgaan van die media. Daar komt camerawerk, computerwerk, drukwerk, ontwerpen, lezen, combineren en nog veel meer bij kijken. Als je iemand hebt als jouw zoon, die wat slimmer is dan de rest en een overzicht heeft, die kapotte camera even kan maken en tegelijkertijd wat spelfouten uit een tekst kan halen, nou, dan heeft ie later vast een prima boterham.

*stiekem een beetje jaloers*

Of je een kind moet pushen of niet is natuurlijk heel afhankelijk van hoe je kind in elkaar zit. Als je een kind hebt wat van knutselen houdt en waar van je ziet dat het goed met zijn handen is en daar gelukkig van wordt, ja dan zou ik inderdaad niet enorm pushen op schoolprestaties. Aan de andere kant is (begrijpend) lezen wel heel belangrijk in de huidige maatschappij en zou ik zelfs als mijn zoon enorme aanleg voor timmerman heeft toch zorgen dat zijn basisrekenvaardigheid en lezen wel op nivo zijn.



En in NL is er de 'luxe' van dat je een kind op een lager nivo kan laten beginnen en dat het later kan doorstromen. Ik woon in de VS en daar hebben we die mogelijkheid niet. Universiteit is voor ons (lage middenklasse) onbetaalbaar als de kinderen geen beurs kunnen krijgen. Ik ben dus wel behoorlijk pusherig omdat er hier gewoon echt weinig kansen zijn als je geen vervolgopleiding doet. En beide kinderen hebben (tot nu toe) ook nog geen andere specifieke talenten getoond.

Dat betekent overigens niet dat ik teleurgesteld ben als mijn kinderen geen universiteit kunnen doen, ik wil vooral dat ze gelukkig worden. Maar ik wil ook niet dat ze op hun 20-ste er achter komen dat ze met wat harder werken op school het veel makkelijker hadden kunnen hebben. En zo hoog is het nivo van de scholen niet waar ik woon dus ik probeer echt geen gymnasium uit een mavo kind te persen.



En over die ritalin: het zal best dat het soms ten onrechte wordt toegepast maar mijn zoons medicatie moest onlangs aangepast worden en hij is nu net weer op een juiste dosis gezet en hij is zelf helemaal gelukkig. Die is echt niet blij dat hij zonder medicatie zijn mond niet kan houden en constant in de problemen komt omdat hij de klas verstoort. Dat gaat echt wel wat verder dan een leuk energiek jochie.

quote:suzyqfive schreef op 18 mei 2016 @ 13:06:

Ik werk op een vmbo en de basisleerlingen hebben bijna allemaal een laag zelfbeeld. Op de basisschool waren ze de slechtsten in de klas.

60% van de mensen heeft een vmbo-niveau, het niveau op de havo is minder geworden door het pusherige om kinderen maar op een zo hoog mogelijk niveau te krijgen. Die kinderen krijgen we veelal op school met een desillusie en verminderde motivatie.



en waar zou dat lage zelfbeeld door komen? Ik vind dat school en ouders en de maatschappij moeten ophouden zo neer te kijken op het vmbo, en het niveau. Want de omgeving hamert zo op het eenzijdige presteren van een cijfer, en maakt dat een vmbo'er een laag zelfbeeld heeft.

Nu zeker met de onzin van de prestatie beloningen van excellente scholen met leerlingen die boven het gemiddelde scoren. Nou leuk hoor om dan onder het gemiddelde te zitten, dan tel je niet mee.. Een school is pas excellent als een leerling weet wat die wil, en in balans is en zichzelf mag zijn. En dan is vmbo precies goed. Niks mis mee.

quote:Ceylon schreef op 18 mei 2016 @ 14:21:

[...]





Maar dat is dan toch mooi? Ik bedoel; laten we eens uitgaan van die media. Daar komt camerawerk, computerwerk, drukwerk, ontwerpen, lezen, combineren en nog veel meer bij kijken. Als je iemand hebt als jouw zoon, die wat slimmer is dan de rest en een overzicht heeft, die kapotte camera even kan maken en tegelijkertijd wat spelfouten uit een tekst kan halen, nou, dan heeft ie later vast een prima boterham.

*stiekem een beetje jaloers*Leuk gevonden, dank je! Alleen die spelfouten zijn wat lastig met zijn dyslexie. Kan heel goed lezen maar opschrijven...

quote:swifty schreef op 18 mei 2016 @ 16:57:

[...]





en waar zou dat lage zelfbeeld door komen? Ik vind dat school en ouders en de maatschappij moeten ophouden zo neer te kijken op het vmbo, en het niveau. Want de omgeving hamert zo op het eenzijdige presteren van een cijfer, en maakt dat een vmbo'er een laag zelfbeeld heeft.

Nu zeker met de onzin van de prestatie beloningen van excellente scholen met leerlingen die boven het gemiddelde scoren. Nou leuk hoor om dan onder het gemiddelde te zitten, dan tel je niet mee.. Een school is pas excellent als een leerling weet wat die wil, en in balans is en zichzelf mag zijn. En dan is vmbo precies goed. Niks mis mee.



Op de basisschool worden veelal de leerlingen die goed presteren opgehemeld en de leerlingen die het gemiddelde niveau niet haalt krijgen elke keer te horen dat ze niet goed genoeg zijn. Bij ons op school leren ze dat ze op hun eigen niveau goed kunnen zijn. Dan zie je ze helemaal opfleuren bij hun eerste acht.

Wij belonen positief gedrag, dat is voor elk kind anders. Maar positief gedrag is ook je rommel opruimen, opletten en meedoen in de les. Een kind dat met hard werken net een zes haalt is een kanjer omdat ie er hard voor werk, die is meer waard dan een zes van iemand die er niks voor doet. Ik laat mijn leerlingen kleine haalbare doelen stellen zodat ze ook zien dat ze echt wel wat kunnen.

quote:suzyqfive schreef op 18 mei 2016 @ 17:26:

[...]





Leuk gevonden, dank je! Alleen die spelfouten zijn wat lastig met zijn dyslexie. Kan heel goed lezen maar opschrijven...Ja oke. Maar je snapt de strekking. Juist media is ontzettend breed. Daar hebben ze mensen nodig die het podium ontwerpen, mensen die het bouwen en mensen die het schoonvegen. Als er iets is waar het handig is om wat slimmer te zijn, is het dat wel.

Voor spelfouten heb je een spellingscontrole daar zijn mijn dochters al achter. Doen ook beide een MBO media opleiding, de een richting decor bouw en ontwerp, de ander audiovisueel (film, animatie, websites).Voor het MBO moet je wel goed gemotiveerd zijn en kunnen blijven. Er is ontzettend veel uitval van leerlingen. De mediavormgeving begon met 480 studenten, daar zijn er nu nog ca 250 van over... en het laatste semester van het tweede jaar is net begonnen. Men verwacht dat nog zeker de helft daarvan uitvalt.Ze hebben meer dan 12 vakken waar je behoorlijk huiswerk voor krijgt. Omdat het een creatieve opleiding is kan het soms voor andere cijfers zorgen dan er verwacht wordt. Er zijn geen of weinig "sjablonen" of richtlijnen voor. ze vinden het mooi of niet. een absolute 10 is bijvoorbeeld niet haalbaar. Waar mijn dochters vooral tegenaan lopen is dat medeleerlingen totaal niet gemotiveerd zijn. Dat kost ontzettend veel energie.Vooral als je wel goede cijfers wil halen, dan moet je net dat stapje extra doen.

Dat is waar ik voor vrees sleutelbos. Hij kan ontzettend enthousiast ergens aan beginnen maar afmaken?

Maar dat heeft ie, vrees ik, van zijn moeder

Hoewel dat bij mij zich meer op een ander vlak uit. Voor mijn schoolwerk was ik altijd heel zorgvuldig, had mijn werkstukken op tijd af enz. Overigens zwakte dat behoorlijk af nadat ik op de lerarenopleiding al in het tweede jaar een baan voor de klas kreeg die met zes uur begon en al snel fulltime werd. Alles wat met medestudenten moest was snel af maar de rest? Dat duurde wat langer

quote:Sleutelbos schreef op 21 mei 2016 @ 15:18:

Voor spelfouten heb je een spellingscontrole daar zijn mijn dochters al achter. Doen ook beide een MBO media opleiding, de een richting decor bouw en ontwerp, de ander audiovisueel (film, animatie, websites).Voor het MBO moet je wel goed gemotiveerd zijn en kunnen blijven. Er is ontzettend veel uitval van leerlingen. De mediavormgeving begon met 480 studenten, daar zijn er nu nog ca 250 van over... en het laatste semester van het tweede jaar is net begonnen. Men verwacht dat nog zeker de helft daarvan uitvalt.Ze hebben meer dan 12 vakken waar je behoorlijk huiswerk voor krijgt. Omdat het een creatieve opleiding is kan het soms voor andere cijfers zorgen dan er verwacht wordt. Er zijn geen of weinig "sjablonen" of richtlijnen voor. ze vinden het mooi of niet. een absolute 10 is bijvoorbeeld niet haalbaar. Waar mijn dochters vooral tegenaan lopen is dat medeleerlingen totaal niet gemotiveerd zijn. Dat kost ontzettend veel energie.Vooral als je wel goede cijfers wil halen, dan moet je net dat stapje extra doen.



Een spellingscontrole haalt helaas de dt-fouten niet uit een tekst. Betaalt en betaald zijn allebei goed geschreven maar heel veel mensen schrijven betaald terwijl het in die zin toch echt wel betaalt moet zijn. Net zo met woorden als gebeuren, behandelen enz...

Dat zie je hier op het forum constant. Mijn zoon mag zeker een doener worden ook al kan hij ook een denker zijn. Maar ik vind het wel belangrjik dat hij correct schrijft.

Mijn Pubers worden 18 dit jaar. Zijn druk bezig met rijlessen. Maar die zijn niet goedkoop. Een les kost € 46. De jongste zit nu net voor het praktijkexamen. De afspraak is dat ze het zelf betalen. Ze krijgen van ons het examen en de kosten van het aanvragen op het gemeentehuis en zelfs de bijrijderspas als die nodig is, maar de lessen betalen ze zelf. Als ze te kort komen schieten we het voor. Gelukkig hoeven we dat nog niet te doen en we bouwen een buffertje op. Stoppen met rijlessen zou doodzonde zijn namelijk.



Nu komt het. Ik voel me best schuldig dat ze het zelf moeten betalen. Ik merk dat ze het niet leuk vinden dat het geld er door vliegt op deze manier. Ze hebben allebei een vakantie baantje waarbij ze best fijn verdienen. En de zuurverdiende centjes gaan op aan rijlessen. Iets waarvan wij als volwassenen de meerwaarde absoluut van zien, maar beide pubers absoluut niet.



Dus het is een beetje getouwtrek. Sneaky opmerkingen zoals: "Tja, ik moet van mijn ouders op rijles en ik moet het zelf betalen" of "Tja, als je zo graag wil dat ik een rijbewijs haal waarom betaal jij dat dan niet" en de alom bekende: "Maar iedereen krijgt het van zijn/haar ouders!!"



Ik hou mijn poot stijf en troost me met de gedachte dat mijn puber de waarde van geld inziet en vooral de waarde van dat rose pasje. Want dat staat voor ons vooral voor vrijheid en zelfstandigheid. Waar ze 3 zomers lang keihard voor gewerkt hebben.En hopelijk komt een van de 2 over 20 jaar en zegt, "Weet je mam, dat was een goede zet van jullie, toen. Daar heb ik echt iets van geleerd. Ik heb nog steeds plezier van wat ik in mijn allereerste baantje verdiend heb." ....