Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
woensdag 8 juni 2016 om 19:00
Dat het werk onder mijn niveau ligt, daarmee heb ik leren leven - dan doe je in je vrije tijd wat uitdagender en laat je op de werkvloer je geest dwalen-; dat de collega's onder mijn niveau liggen is een stuk lastiger. Bedoel dit niet negatief t.o.v. hen maar het verschil in cultuur maakt de communicatie al stroef zonder ass.
Iemand hier het topic aan het volgen op de kinderpijler over het zoontje met ass en de vriendjes? Laatste pagina's lijkt het vooral te gaan over de mogelijkheden om de zoon zijn camouflage te verbeteren. Hoe staan jullie hier tegenover? Toen ik besloot om mezelf niet langer te forceren tot sociale interactie, werd mijn leven een stuk beter en minder vermoeiend; misschien eenzamer maar uiteindelijk was het een confirmatie aan de verwachte verlangens i.p.v. oprechte verlangens wat me het contact deed zoeken.
Iemand hier het topic aan het volgen op de kinderpijler over het zoontje met ass en de vriendjes? Laatste pagina's lijkt het vooral te gaan over de mogelijkheden om de zoon zijn camouflage te verbeteren. Hoe staan jullie hier tegenover? Toen ik besloot om mezelf niet langer te forceren tot sociale interactie, werd mijn leven een stuk beter en minder vermoeiend; misschien eenzamer maar uiteindelijk was het een confirmatie aan de verwachte verlangens i.p.v. oprechte verlangens wat me het contact deed zoeken.
woensdag 8 juni 2016 om 21:38
quote:Valdemar_II schreef op 08 juni 2016 @ 19:00:
Iemand hier het topic aan het volgen op de kinderpijler over het zoontje met ass en de vriendjes? Laatste pagina's lijkt het vooral te gaan over de mogelijkheden om de zoon zijn camouflage te verbeteren. Hoe staan jullie hier tegenover? Toen ik besloot om mezelf niet langer te forceren tot sociale interactie, werd mijn leven een stuk beter en minder vermoeiend; misschien eenzamer maar uiteindelijk was het een confirmatie aan de verwachte verlangens i.p.v. oprechte verlangens wat me het contact deed zoeken.
Ik denk er precies zo over als jij.
Ik ervaar ook veel meer rust sinds ik mezelf niet meer dwing 'mee te doen omdat dat nu eenmaal normaal is'. En het heeft weinig zin om terug te denken, maar wat zou het mij veel stress hebben bespaard als ik als kind al meer mezelf had mogen zijn. Ik kan me nog haarscherp vakanties herinneren waarin ik mee mocht met familie, en van alles 'moest', omdat hun kinderen die dingen nu eenmaal leuk vonden. En ik intussen maar de dagen aftellen tot ik weer naar huis mocht.
Het voelt echt als een bevrijding om nu te kunnen zeggen: 'Nee, dat doe ik niet, want dat kost mij te veel energie', en het daar verder bij te laten.
Iemand hier het topic aan het volgen op de kinderpijler over het zoontje met ass en de vriendjes? Laatste pagina's lijkt het vooral te gaan over de mogelijkheden om de zoon zijn camouflage te verbeteren. Hoe staan jullie hier tegenover? Toen ik besloot om mezelf niet langer te forceren tot sociale interactie, werd mijn leven een stuk beter en minder vermoeiend; misschien eenzamer maar uiteindelijk was het een confirmatie aan de verwachte verlangens i.p.v. oprechte verlangens wat me het contact deed zoeken.
Ik denk er precies zo over als jij.
Ik ervaar ook veel meer rust sinds ik mezelf niet meer dwing 'mee te doen omdat dat nu eenmaal normaal is'. En het heeft weinig zin om terug te denken, maar wat zou het mij veel stress hebben bespaard als ik als kind al meer mezelf had mogen zijn. Ik kan me nog haarscherp vakanties herinneren waarin ik mee mocht met familie, en van alles 'moest', omdat hun kinderen die dingen nu eenmaal leuk vonden. En ik intussen maar de dagen aftellen tot ik weer naar huis mocht.
Het voelt echt als een bevrijding om nu te kunnen zeggen: 'Nee, dat doe ik niet, want dat kost mij te veel energie', en het daar verder bij te laten.
woensdag 8 juni 2016 om 22:35
quote:Valdemar_II schreef op 08 juni 2016 @ 19:00:
Iemand hier het topic aan het volgen op de kinderpijler over het zoontje met ass en de vriendjes? Laatste pagina's lijkt het vooral te gaan over de mogelijkheden om de zoon zijn camouflage te verbeteren. Hoe staan jullie hier tegenover? Toen ik besloot om mezelf niet langer te forceren tot sociale interactie, werd mijn leven een stuk beter en minder vermoeiend; misschien eenzamer maar uiteindelijk was het een confirmatie aan de verwachte verlangens i.p.v. oprechte verlangens wat me het contact deed zoeken.
Ik ben daar gestopt met lezen omdat ik kriegel werd van wat er allemaal gedaan werd om die jongen te leren om wel sociaal te zijn en wel in een groep te kunnen functioneren. Terwijl ik denk: leer hem om te gaan met zijn eigenaardigheden i.p.v. te proberen hem die af te leren.
Toen mijn oudste een jaar of 7 was maakte zijn juf zich zorgen omdat zoon in de pauzes altijd alleen was op het schoolplein. Juf wilde van alles proberen om zoon met andere kinderen te laten spelen.
Ik heb toen aan zoon gevraagd wat hij wilde en hij wilde juist alleen zijn in de pauzes, omdat het op school al druk genoeg was en hij in de pauze even tot zichzelf kon komen (nou ja, hij gebruikte andere woorden natuurlijk).
Was voor mij toch een eye-opener, want ook ik vond het in eerste instantie sneu dat hij alleen was in de pauzes.
Iemand hier het topic aan het volgen op de kinderpijler over het zoontje met ass en de vriendjes? Laatste pagina's lijkt het vooral te gaan over de mogelijkheden om de zoon zijn camouflage te verbeteren. Hoe staan jullie hier tegenover? Toen ik besloot om mezelf niet langer te forceren tot sociale interactie, werd mijn leven een stuk beter en minder vermoeiend; misschien eenzamer maar uiteindelijk was het een confirmatie aan de verwachte verlangens i.p.v. oprechte verlangens wat me het contact deed zoeken.
Ik ben daar gestopt met lezen omdat ik kriegel werd van wat er allemaal gedaan werd om die jongen te leren om wel sociaal te zijn en wel in een groep te kunnen functioneren. Terwijl ik denk: leer hem om te gaan met zijn eigenaardigheden i.p.v. te proberen hem die af te leren.
Toen mijn oudste een jaar of 7 was maakte zijn juf zich zorgen omdat zoon in de pauzes altijd alleen was op het schoolplein. Juf wilde van alles proberen om zoon met andere kinderen te laten spelen.
Ik heb toen aan zoon gevraagd wat hij wilde en hij wilde juist alleen zijn in de pauzes, omdat het op school al druk genoeg was en hij in de pauze even tot zichzelf kon komen (nou ja, hij gebruikte andere woorden natuurlijk).
Was voor mij toch een eye-opener, want ook ik vond het in eerste instantie sneu dat hij alleen was in de pauzes.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
woensdag 8 juni 2016 om 22:56
quote:Lotte35 schreef op 08 juni 2016 @ 22:53:
Solomio, ik heb dat topic niet gelezen, maar heb je dit ook aan TO verteld?
Misschien is het voor haar ook wel een eye-opener?Ik heb het daar niet met zoveel woorden gezegd, omdat het topic een wat andere kant uit leek te gaan.
Solomio, ik heb dat topic niet gelezen, maar heb je dit ook aan TO verteld?
Misschien is het voor haar ook wel een eye-opener?Ik heb het daar niet met zoveel woorden gezegd, omdat het topic een wat andere kant uit leek te gaan.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 9 juni 2016 om 00:24
quote:Snoopy80 schreef op 08 juni 2016 @ 11:42:
Wat ik bedoelde is dat ik het niet zo genuanceerd vind om autisme of een ontwikkelingstoornis te hebben te omschrijven als dat iemand iets mankeert...Ik zie het juist als een stukje wat een persoon uniek maakt en dat hoeft niet perse negatief te zijn.
Nogmaals... Hun woorden. Ik wist niet beter dan dat ik NT was bevonden, met wat opstartproblemen enzo en dat ze vonden dat ik danzkij dat best goed terecht ben gekomen. Maar ze hebben opgeschreven (misschien voor de verzekering) dat ik een ontwikkelingsstoornis heb.
Ik wist dus niet dat ik die had, want mij is wat anders vertelt, dat was de kern van het verhaal.
Wat ik bedoelde is dat ik het niet zo genuanceerd vind om autisme of een ontwikkelingstoornis te hebben te omschrijven als dat iemand iets mankeert...Ik zie het juist als een stukje wat een persoon uniek maakt en dat hoeft niet perse negatief te zijn.
Nogmaals... Hun woorden. Ik wist niet beter dan dat ik NT was bevonden, met wat opstartproblemen enzo en dat ze vonden dat ik danzkij dat best goed terecht ben gekomen. Maar ze hebben opgeschreven (misschien voor de verzekering) dat ik een ontwikkelingsstoornis heb.
Ik wist dus niet dat ik die had, want mij is wat anders vertelt, dat was de kern van het verhaal.
donderdag 9 juni 2016 om 08:29
quote:biobitch1984 schreef op 09 juni 2016 @ 00:24:
Nogmaals... Hun woorden. Ik wist niet beter dan dat ik NT was bevonden, met wat opstartproblemen enzo en dat ze vonden dat ik danzkij dat best goed terecht ben gekomen. Maar ze hebben opgeschreven (misschien voor de verzekering) dat ik een ontwikkelingsstoornis heb.
Ik wist dus niet dat ik die had, want mij is wat anders vertelt, dat was de kern van het verhaal.
Je hebt gelijk dat het hun woorden zijn, dat je een ontwikkelingsstoornis zou hebben.
Dat staat ook duidelijk in je verhaal.
Als jij zelf geen idee had dat je een ontwikkelingsstoornis had, kan ik me goed voorstellen dat je ervan schrok, dat dit opeens zo werd medegedeeld.
Maar wat de kern van de reactie is, die je hier krijgt, is dat je verontwaardigd zegt dat je dacht dat je niets 'mankeerde', en dat ze nu dit zeggen. Wat dus de suggestie wekt dat je vindt dat je nu, met een ontwikkelingsstoornis, wél iets mankeert.
Terwijl je dat misschien niet zo bedoelt.
Dit is hoe ik het gelezen heb.
Nogmaals... Hun woorden. Ik wist niet beter dan dat ik NT was bevonden, met wat opstartproblemen enzo en dat ze vonden dat ik danzkij dat best goed terecht ben gekomen. Maar ze hebben opgeschreven (misschien voor de verzekering) dat ik een ontwikkelingsstoornis heb.
Ik wist dus niet dat ik die had, want mij is wat anders vertelt, dat was de kern van het verhaal.
Je hebt gelijk dat het hun woorden zijn, dat je een ontwikkelingsstoornis zou hebben.
Dat staat ook duidelijk in je verhaal.
Als jij zelf geen idee had dat je een ontwikkelingsstoornis had, kan ik me goed voorstellen dat je ervan schrok, dat dit opeens zo werd medegedeeld.
Maar wat de kern van de reactie is, die je hier krijgt, is dat je verontwaardigd zegt dat je dacht dat je niets 'mankeerde', en dat ze nu dit zeggen. Wat dus de suggestie wekt dat je vindt dat je nu, met een ontwikkelingsstoornis, wél iets mankeert.
Terwijl je dat misschien niet zo bedoelt.
Dit is hoe ik het gelezen heb.
donderdag 9 juni 2016 om 09:46
Ik heb wel erg moeite met het onderscheid tussen wél autisme of géén autisme. Ik denk namelijk dat dat helemaal niet zo'n scherpe scheidslijn is.
Er zijn mensen met zoveel autistische kenmerken dat ze een diagnose krijgen. En de rest van de mensheid heeft weliswaar autistische kenmerken, maar te weinig voor een diagnose.
Die laatste groep zal er over het algemeen ook minder last van hebben en wrsch beter kunnen functioneren, maar dat neemt niet weg dat ook daar mensen zijn die problemen ondervinden.
Zoals er ook mensen met een diagnose zijn die nou net weer bepaalde autistische kenmerken missen en daardoor minder problemen ondervinden.
Er zullen vast mensen zijn met nul autistische kenmerken, zoals er vast ook autisten zijn die alle kenmerken hebben. Maar de meesten hangen daar ergens tussenin. Denk ik.
Er zijn mensen met zoveel autistische kenmerken dat ze een diagnose krijgen. En de rest van de mensheid heeft weliswaar autistische kenmerken, maar te weinig voor een diagnose.
Die laatste groep zal er over het algemeen ook minder last van hebben en wrsch beter kunnen functioneren, maar dat neemt niet weg dat ook daar mensen zijn die problemen ondervinden.
Zoals er ook mensen met een diagnose zijn die nou net weer bepaalde autistische kenmerken missen en daardoor minder problemen ondervinden.
Er zullen vast mensen zijn met nul autistische kenmerken, zoals er vast ook autisten zijn die alle kenmerken hebben. Maar de meesten hangen daar ergens tussenin. Denk ik.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 9 juni 2016 om 14:14
quote:Solomio schreef op 08 juni 2016 @ 22:35:
[...]
Ik ben daar gestopt met lezen omdat ik kriegel werd van wat er allemaal gedaan werd om die jongen te leren om wel sociaal te zijn en wel in een groep te kunnen functioneren. Terwijl ik denk: leer hem om te gaan met zijn eigenaardigheden i.p.v. te proberen hem die af te leren.
Toen mijn oudste een jaar of 7 was maakte zijn juf zich zorgen omdat zoon in de pauzes altijd alleen was op het schoolplein. Juf wilde van alles proberen om zoon met andere kinderen te laten spelen.
Ik heb toen aan zoon gevraagd wat hij wilde en hij wilde juist alleen zijn in de pauzes, omdat het op school al druk genoeg was en hij in de pauze even tot zichzelf kon komen (nou ja, hij gebruikte andere woorden natuurlijk).
Was voor mij toch een eye-opener, want ook ik vond het in eerste instantie sneu dat hij alleen was in de pauzes.
Ze zullen het allemaal heel goed bedoelen maar lijken niet te begrijpen hoe anders de behoeften soms zijn. Daarnaast twijfel ik of het wel nuttig is om conventies aan te leren. Zo ben ik bv. opgevoed met aub en dank u, met als gevolg dat ik dit altijd zal zeggen, zover goed, alleen is dit zozeer ingebakken dat ik het grof vind wanneer mensen dit zelf niet zeggen en ondertussen kom ik eigenaardig over omdat er situaties zijn waarbij u niet bedankt. De regel is te leren, de talloze uitzonderingen daarentegen.
@Lotte: die vakanties en het aftellen van dagen, zo herkenbaar. Zat tot mijn 12de bij jeugdbeweging en voetbal omdat het zo hoorde, zomerkampen voelden echt als een straf en dan thuiskomen en doen alsof het allemaal heel leuk was om de schijn van normaliteit op te houden. Het tweesnijdend zwaard van hoogfunctionerend autisme zekers.
[...]
Ik ben daar gestopt met lezen omdat ik kriegel werd van wat er allemaal gedaan werd om die jongen te leren om wel sociaal te zijn en wel in een groep te kunnen functioneren. Terwijl ik denk: leer hem om te gaan met zijn eigenaardigheden i.p.v. te proberen hem die af te leren.
Toen mijn oudste een jaar of 7 was maakte zijn juf zich zorgen omdat zoon in de pauzes altijd alleen was op het schoolplein. Juf wilde van alles proberen om zoon met andere kinderen te laten spelen.
Ik heb toen aan zoon gevraagd wat hij wilde en hij wilde juist alleen zijn in de pauzes, omdat het op school al druk genoeg was en hij in de pauze even tot zichzelf kon komen (nou ja, hij gebruikte andere woorden natuurlijk).
Was voor mij toch een eye-opener, want ook ik vond het in eerste instantie sneu dat hij alleen was in de pauzes.
Ze zullen het allemaal heel goed bedoelen maar lijken niet te begrijpen hoe anders de behoeften soms zijn. Daarnaast twijfel ik of het wel nuttig is om conventies aan te leren. Zo ben ik bv. opgevoed met aub en dank u, met als gevolg dat ik dit altijd zal zeggen, zover goed, alleen is dit zozeer ingebakken dat ik het grof vind wanneer mensen dit zelf niet zeggen en ondertussen kom ik eigenaardig over omdat er situaties zijn waarbij u niet bedankt. De regel is te leren, de talloze uitzonderingen daarentegen.
@Lotte: die vakanties en het aftellen van dagen, zo herkenbaar. Zat tot mijn 12de bij jeugdbeweging en voetbal omdat het zo hoorde, zomerkampen voelden echt als een straf en dan thuiskomen en doen alsof het allemaal heel leuk was om de schijn van normaliteit op te houden. Het tweesnijdend zwaard van hoogfunctionerend autisme zekers.
donderdag 9 juni 2016 om 17:29
quote:Valdemar_II schreef op 09 juni 2016 @ 14:14:
@Lotte: die vakanties en het aftellen van dagen, zo herkenbaar. Zat tot mijn 12de bij jeugdbeweging en voetbal omdat het zo hoorde, zomerkampen voelden echt als een straf en dan thuiskomen en doen alsof het allemaal heel leuk was om de schijn van normaliteit op te houden. Het tweesnijdend zwaard van hoogfunctionerend autisme zekers.
Oh ja, zomerkampen...
Ik heb een keer vijf dagen gejankt, omdat ik naar huis wilde.
Het was een kamp van een club waar mijn neef en nicht lid van waren, en ik 'mocht ook mee'.
Ik was (en ben nog steeds) enig kind, en ze dachten echt dat ze me blij maakten met zoiets.
Maar ik vond het een kwelling. Ik heb zó gejankt, maar ik mocht niet naar huis bellen.
Kan me er nog kwaad om maken, en het is ruim dertig jaar geleden.
Logeren had (en heb) ik ook zo'n hekel aan, maar elke keer moest ik het weer gaan proberen.
En negen van de tien keer moest ik ook weer worden opgehaald, omdat ik me gek jankte.
Ik weet nog dat mijn oom eens heel boos tegen me zei: 'Kijk nou eens hoe verdrietig je je nichtje maakt!' (omdat ik niet wilde blijven). Diezelfde oom was ook zwaar gepikeerd toen ik op mijn dertiende voor het eerst durfde te zeggen dat ik niet meewilde op vakantie.
Boos, en alleen maar omdat ik mezelf liet zien zoals ik echt was.
@Lotte: die vakanties en het aftellen van dagen, zo herkenbaar. Zat tot mijn 12de bij jeugdbeweging en voetbal omdat het zo hoorde, zomerkampen voelden echt als een straf en dan thuiskomen en doen alsof het allemaal heel leuk was om de schijn van normaliteit op te houden. Het tweesnijdend zwaard van hoogfunctionerend autisme zekers.
Oh ja, zomerkampen...
Ik heb een keer vijf dagen gejankt, omdat ik naar huis wilde.
Het was een kamp van een club waar mijn neef en nicht lid van waren, en ik 'mocht ook mee'.
Ik was (en ben nog steeds) enig kind, en ze dachten echt dat ze me blij maakten met zoiets.
Maar ik vond het een kwelling. Ik heb zó gejankt, maar ik mocht niet naar huis bellen.
Kan me er nog kwaad om maken, en het is ruim dertig jaar geleden.
Logeren had (en heb) ik ook zo'n hekel aan, maar elke keer moest ik het weer gaan proberen.
En negen van de tien keer moest ik ook weer worden opgehaald, omdat ik me gek jankte.
Ik weet nog dat mijn oom eens heel boos tegen me zei: 'Kijk nou eens hoe verdrietig je je nichtje maakt!' (omdat ik niet wilde blijven). Diezelfde oom was ook zwaar gepikeerd toen ik op mijn dertiende voor het eerst durfde te zeggen dat ik niet meewilde op vakantie.
Boos, en alleen maar omdat ik mezelf liet zien zoals ik echt was.
donderdag 9 juni 2016 om 17:57
Ooooo, kampen, brrrrrrrrrrrrr.
Mijn kinderen wilden niet mee op schoolkamp en hoefden van mij niet. Wat een commentaar ik daar op gehad heb: dat ik ze toch echt eens los moest laten, dat kamp een fantastische ervaring is voor kinderen, dat het zo goed voor ze is om eens zonder hun moeder te zijn, enz. enz. enz.
Ik heb zelf echt geen enkele goede herinnering aan welk (school)kamp dan ook.
Ik ben wel jaren op vakantie gegaan, maar sinds een jaar of 10 hoef ik niet meer van mezelf. Wat een rust geeft dat.
Mijn kinderen wilden niet mee op schoolkamp en hoefden van mij niet. Wat een commentaar ik daar op gehad heb: dat ik ze toch echt eens los moest laten, dat kamp een fantastische ervaring is voor kinderen, dat het zo goed voor ze is om eens zonder hun moeder te zijn, enz. enz. enz.
Ik heb zelf echt geen enkele goede herinnering aan welk (school)kamp dan ook.
Ik ben wel jaren op vakantie gegaan, maar sinds een jaar of 10 hoef ik niet meer van mezelf. Wat een rust geeft dat.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 9 juni 2016 om 18:07
Op vakantie gaan vind ik heerlijk, maar alleen met man. Er mogen best vrienden mee die ik heel goed ken, maar dat is het dan eindelijk ook. Ik vermijd liever vakanties met familie, want die hebben andere verwachtingen en willen veel dingen samen doen. Ik vind dat lastig en trek liever mijn eigen plan. Man en ik zitten daarin bijna op een lijn, maar geven elkaar ook de rust en ruimte als dat een keer niet zo is. Dan gaat hij of ik alleen iets doen, zonder dat de ander dat rot vindt.
Mijn ouders wilden altijd dat ik bij clubjes ging, maar dat wilde en wil ik niet. Ik wil niet teveel onbekenden om me heen.
Mijn ouders wilden altijd dat ik bij clubjes ging, maar dat wilde en wil ik niet. Ik wil niet teveel onbekenden om me heen.
donderdag 9 juni 2016 om 18:08
Mijn dochter (Asperger) gaat dit jaar ook niet mee op kamp.
Vorig jaar heb ik haar gebracht en opgehaald maar het was veel te druk, veel te veel, ze was kapot na twee dagen. Dag drie en vier hebben we laten zitten.
Nu, in groep acht, haar laatste kamp en haar therapeut was het met me eens, ze gaat gewoon niet.
Inderdaad, wat een opluchting.
Vorig jaar heb ik haar gebracht en opgehaald maar het was veel te druk, veel te veel, ze was kapot na twee dagen. Dag drie en vier hebben we laten zitten.
Nu, in groep acht, haar laatste kamp en haar therapeut was het met me eens, ze gaat gewoon niet.
Inderdaad, wat een opluchting.
donderdag 9 juni 2016 om 19:18
Bij mij lijken ASS-kenmerken de laatste jaren 'erger' te worden. Zo vond ik het als tiener heerlijk om op kamp te gaan, geen probleem. Bij mensen logeren die ik niet zo goed kende, vond ik wel heel erg. Zo'n vreemd huis, niet zeker weten of je je wel gedraagt zoals zij vinden dat het moet, mijn eigen dieren niet om me heen... brrrr. Mijn ouders miste ik niet echt, maar meer het 'thuis zijn' en de dieren dus.
Ik heb mezelf momenteel in een positie gemanoeuvreerd die totaal niet bij me past en het kost me erg veel energie daardoor. Ik vind dat ik op de school van een van mijn kinderen 'iets' moet doen, en daarom heb ik me aangemeld bij de commissie Avondvierdaagse (in elk geval een afgerond evenement met een kop en een staart zeg maar, niet iets dat elke maand of kwartaal of zo terugkeert). De zoon van de vrouw die het altijd allemaal regelde is van school gegaan, dus moeten haar taken overgenomen worden en dat doe ik. Het blijkt veel meer werk dan ik dacht, maar erger is dat de andere commissieleden zich er nogal makkelijk van afmaken. Ik moet overal achteraan en om reactie vragen, er is ook iemand boos uit de commissie gestapt en zij wil niet uitleggen waarom (schijnt een opmerking van een ander lid te zijn) en reageert nergens op. Dat maakt mij heel erg onzeker, omdat ik nooit helemaal precies weet of ik 'het' wel goed doe en misschien wel iets heb gezegd of gedaan dat een ander tegen de haren in strijkt, terwijl ik me van geen kwaad bewust ben... Dat heb ik haar ook aangegeven, maar dan nog reageert ze niet. Dat andere commissielid zegt gewoon 'ze gedragen zich alsof ze 12 zijn, daar sta ik boven'. En zij denkt er geen seconde langer aan dan nodig is. Kon ik dat maar... Herkenbaar?
Ik heb mezelf momenteel in een positie gemanoeuvreerd die totaal niet bij me past en het kost me erg veel energie daardoor. Ik vind dat ik op de school van een van mijn kinderen 'iets' moet doen, en daarom heb ik me aangemeld bij de commissie Avondvierdaagse (in elk geval een afgerond evenement met een kop en een staart zeg maar, niet iets dat elke maand of kwartaal of zo terugkeert). De zoon van de vrouw die het altijd allemaal regelde is van school gegaan, dus moeten haar taken overgenomen worden en dat doe ik. Het blijkt veel meer werk dan ik dacht, maar erger is dat de andere commissieleden zich er nogal makkelijk van afmaken. Ik moet overal achteraan en om reactie vragen, er is ook iemand boos uit de commissie gestapt en zij wil niet uitleggen waarom (schijnt een opmerking van een ander lid te zijn) en reageert nergens op. Dat maakt mij heel erg onzeker, omdat ik nooit helemaal precies weet of ik 'het' wel goed doe en misschien wel iets heb gezegd of gedaan dat een ander tegen de haren in strijkt, terwijl ik me van geen kwaad bewust ben... Dat heb ik haar ook aangegeven, maar dan nog reageert ze niet. Dat andere commissielid zegt gewoon 'ze gedragen zich alsof ze 12 zijn, daar sta ik boven'. En zij denkt er geen seconde langer aan dan nodig is. Kon ik dat maar... Herkenbaar?
donderdag 9 juni 2016 om 19:36
quote:Eleonora-1 schreef op 09 juni 2016 @ 18:08:
Mijn dochter (Asperger) gaat dit jaar ook niet mee op kamp.
Vorig jaar heb ik haar gebracht en opgehaald maar het was veel te druk, veel te veel, ze was kapot na twee dagen. Dag drie en vier hebben we laten zitten.
Nu, in groep acht, haar laatste kamp en haar therapeut was het met me eens, ze gaat gewoon niet.
Inderdaad, wat een opluchting.
Leo, ik ben echt blij om dit te lezen.
Er wordt nog zo vaak enorm veel druk op kinderen (en ouders) gelegd om kinderen toch vooral maar mee te laten gaan op kamp. En het is gewoon echt niet voor ieder kind goed.
Mijn dochter (Asperger) gaat dit jaar ook niet mee op kamp.
Vorig jaar heb ik haar gebracht en opgehaald maar het was veel te druk, veel te veel, ze was kapot na twee dagen. Dag drie en vier hebben we laten zitten.
Nu, in groep acht, haar laatste kamp en haar therapeut was het met me eens, ze gaat gewoon niet.
Inderdaad, wat een opluchting.
Leo, ik ben echt blij om dit te lezen.
Er wordt nog zo vaak enorm veel druk op kinderen (en ouders) gelegd om kinderen toch vooral maar mee te laten gaan op kamp. En het is gewoon echt niet voor ieder kind goed.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 9 juni 2016 om 19:37
quote:Yella41 schreef op 09 juni 2016 @ 19:18:
Herkenbaar?
Jazeker!
Sowieso is het 'organiseren van dingen' niet echt aan mij besteed, omdat ik meestal van voren niet weet waar ik van achteren moet beginnen. Ik heb veel liever dat anderen het organiseren, en ik duidelijke taken krijg. Als het van mij af zou hangen zou er nooit meer ergens iets georganiseerd worden
Herkenbaar?
Jazeker!
Sowieso is het 'organiseren van dingen' niet echt aan mij besteed, omdat ik meestal van voren niet weet waar ik van achteren moet beginnen. Ik heb veel liever dat anderen het organiseren, en ik duidelijke taken krijg. Als het van mij af zou hangen zou er nooit meer ergens iets georganiseerd worden
donderdag 9 juni 2016 om 19:39
quote:Eleonora-1 schreef op 09 juni 2016 @ 18:08:
Mijn dochter (Asperger) gaat dit jaar ook niet mee op kamp.
Vorig jaar heb ik haar gebracht en opgehaald maar het was veel te druk, veel te veel, ze was kapot na twee dagen. Dag drie en vier hebben we laten zitten.
Nu, in groep acht, haar laatste kamp en haar therapeut was het met me eens, ze gaat gewoon niet.
Inderdaad, wat een opluchting.
Wat heerlijk voor je dochter.
Meen ik echt.
Mijn dochter (Asperger) gaat dit jaar ook niet mee op kamp.
Vorig jaar heb ik haar gebracht en opgehaald maar het was veel te druk, veel te veel, ze was kapot na twee dagen. Dag drie en vier hebben we laten zitten.
Nu, in groep acht, haar laatste kamp en haar therapeut was het met me eens, ze gaat gewoon niet.
Inderdaad, wat een opluchting.
Wat heerlijk voor je dochter.
Meen ik echt.
