Overig
alle pijlers
Weinig begrip van ouders
zaterdag 11 juni 2016 om 15:28
Ik probeer even kort mijn situatie uit te leggen. Ik ben al heel wat jaren helemaal afgekeurd wegens psychische en lichamelijke problemen.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:01
quote:sugarmiss schreef op 11 juni 2016 @ 15:47:
Heel vreemd dat je vader gaat zeuren dat je aan het werk moet. Zelf heb je het er over dat je het financieel wel gaat redden.
Financieel misschien wel maar kun je de zorg voor een kind ook echt aan?
Je wordt niet zomaar helemaal afgekeurd.
Op een kind zit geen aan en uitknop en je kunt niet zeggen mama kan het nu even niet aan vanwege lichamelijke en psychische problemen.
Ik weet niet om welke redenen je bent afgekeurd maar ze kunnen nogal gevolgen hebben voor je kind.Misschien moet je me iets vertellen wat ik nog niet weet.
Heel vreemd dat je vader gaat zeuren dat je aan het werk moet. Zelf heb je het er over dat je het financieel wel gaat redden.
Financieel misschien wel maar kun je de zorg voor een kind ook echt aan?
Je wordt niet zomaar helemaal afgekeurd.
Op een kind zit geen aan en uitknop en je kunt niet zeggen mama kan het nu even niet aan vanwege lichamelijke en psychische problemen.
Ik weet niet om welke redenen je bent afgekeurd maar ze kunnen nogal gevolgen hebben voor je kind.Misschien moet je me iets vertellen wat ik nog niet weet.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:01
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 15:56:
[...]
Dank je, ik ben 14 weken.
Ik wens je het allerbeste toe met je komende gezinnetje en laat je niet gek maken, ook hier niet. Ga je gangetje en laat iedereen zuurpruim maar lekker kletsen.
Wat betreft je ouders. Op één of andere manier hebben kinderen altijd een soort loyaliteit naar hun ouders of dat nou terecht is of niet, maar ik denk dat het nu tijd wordt om op je strepen te gaan staan en ze te vertellen dat ze mogen kiezen, of meegenieten met wat komen gaat of wegwezen. Als je ouders werkelijk zo hard zijn zal je er niets aan missen en zal het een opluchting voor je zijn om van ze bevrijd te zijn. De eerste stap is heel moeilijk, maar ik beloof je dat je spijt krijgt dat je het niet eerder hebt gedaan.
[...]
Dank je, ik ben 14 weken.
Ik wens je het allerbeste toe met je komende gezinnetje en laat je niet gek maken, ook hier niet. Ga je gangetje en laat iedereen zuurpruim maar lekker kletsen.
Wat betreft je ouders. Op één of andere manier hebben kinderen altijd een soort loyaliteit naar hun ouders of dat nou terecht is of niet, maar ik denk dat het nu tijd wordt om op je strepen te gaan staan en ze te vertellen dat ze mogen kiezen, of meegenieten met wat komen gaat of wegwezen. Als je ouders werkelijk zo hard zijn zal je er niets aan missen en zal het een opluchting voor je zijn om van ze bevrijd te zijn. De eerste stap is heel moeilijk, maar ik beloof je dat je spijt krijgt dat je het niet eerder hebt gedaan.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:03
TO: ik denk niet dat je op het Viva forum het begrip zult krijgen wat je mist van je ouders...
Heel verdrietig dat ze hun (al dan niet terechte) bedenkingen niet even opzij willen zetten om hun eigen kind te steunen en tenminste blij te zijn voor jullie geluk. Het komt op mij erg kil over.
Misschien maar even heel goed duidelijk maken aan je vader dat je dit niet op prijs stelt. Als hij hier niet mee wil ophouden dat je het contact tijdelijk verbreekt omdat je niet op dit soort verwijten zit te wachten.
Wat zeggen de ouders van je partner van je zwangerschap?
Heel verdrietig dat ze hun (al dan niet terechte) bedenkingen niet even opzij willen zetten om hun eigen kind te steunen en tenminste blij te zijn voor jullie geluk. Het komt op mij erg kil over.
Misschien maar even heel goed duidelijk maken aan je vader dat je dit niet op prijs stelt. Als hij hier niet mee wil ophouden dat je het contact tijdelijk verbreekt omdat je niet op dit soort verwijten zit te wachten.
Wat zeggen de ouders van je partner van je zwangerschap?
zaterdag 11 juni 2016 om 16:03
https://www.mindfit.nl/ki ... hiatrische-problemen-kopp
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:04
Wat een onzinnig geteut weer.
TO. ik zou je pa gewoon heel duidelijk maken dat je helemaal niet gaat werken en dat ie zijn klep moet houden.
Ik snap de bezorgheid wel van je moeder maar ook daar kan je gewoon aangeven dat jij en de gyn en eventueel arts daar heus goed op gaan letten.
Kunnen ze niet blij zijn, dan niet. Dan zou ik ze op afstand houden. Zeker je pa.
TO. ik zou je pa gewoon heel duidelijk maken dat je helemaal niet gaat werken en dat ie zijn klep moet houden.
Ik snap de bezorgheid wel van je moeder maar ook daar kan je gewoon aangeven dat jij en de gyn en eventueel arts daar heus goed op gaan letten.
Kunnen ze niet blij zijn, dan niet. Dan zou ik ze op afstand houden. Zeker je pa.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:04
zaterdag 11 juni 2016 om 16:04
Zijn je ouders misschien bang dat jij er alleen voor komt te staan? Jij hebt een uitkering maar vinden ze bijv. niet dat jouw vriend meer moet werken? Hebben ze er geen vertrouwen in dat hij bijdraagt?
Ik kan me voorstellen dat ouders het zorgelijk vinden als hun zieke dochter zwanger is, een kind opvoeden is niet makkelijk.
Aan de andere kant schrijf je dat je zus ook problemen met je ouders heeft, sommige ouders zijn nou eenmaal niet de makkelijkste in dat geval is afstand houden en commentaar van je af laten glijden het beste. Als ze jouw ziekte al jaren negeren zou je dat inmiddels gewend moeten zijn.
Ik kan me voorstellen dat ouders het zorgelijk vinden als hun zieke dochter zwanger is, een kind opvoeden is niet makkelijk.
Aan de andere kant schrijf je dat je zus ook problemen met je ouders heeft, sommige ouders zijn nou eenmaal niet de makkelijkste in dat geval is afstand houden en commentaar van je af laten glijden het beste. Als ze jouw ziekte al jaren negeren zou je dat inmiddels gewend moeten zijn.
en me vriend die wilt ook nog wat zegge
zaterdag 11 juni 2016 om 16:06
quote:rafs schreef op 11 juni 2016 @ 16:04:
Gefeliciteerd TO.
Fulltime moeder zijn kan zwaarder zijn dan de combinatie met een baan. Heb je er over nagedacht hoe je dat straks gaat doen. Heb je er over nagedacht wat voor opties je hebt als je het even niet meer trekt. Ook gezonde ouders zijn soms erg blij als hun partner thuis is.Echt hoe kom je erbij, dat ligt er maar aan wat je hebt.
Gefeliciteerd TO.
Fulltime moeder zijn kan zwaarder zijn dan de combinatie met een baan. Heb je er over nagedacht hoe je dat straks gaat doen. Heb je er over nagedacht wat voor opties je hebt als je het even niet meer trekt. Ook gezonde ouders zijn soms erg blij als hun partner thuis is.Echt hoe kom je erbij, dat ligt er maar aan wat je hebt.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:09
quote:Cateautje schreef op 11 juni 2016 @ 16:01:
[...]
Ik wens je het allerbeste toe met je komende gezinnetje en laat je niet gek maken, ook hier niet. Ga je gangetje en laat iedereen zuurpruim maar lekker kletsen.
Wat betreft je ouders. Op één of andere manier hebben kinderen altijd een soort loyaliteit naar hun ouders of dat nou terecht is of niet, maar ik denk dat het nu tijd wordt om op je strepen te gaan staan en ze te vertellen dat ze mogen kiezen, of meegenieten met wat komen gaat of wegwezen. Als je ouders werkelijk zo hard zijn zal je er niets aan missen en zal het een opluchting voor je zijn om van ze bevrijd te zijn. De eerste stap is heel moeilijk, maar ik beloof je dat je spijt krijgt dat je het niet eerder hebt gedaan.
Dank je voor je reactie.
Ik heb ooit in een eerdere periode (een jaar ongeveer) geen contact gehad met mijn ouders. Dat gaf mij idd wel wat meer rust. Maar nog steeds is het een moeilijke keuze. Ik heb afgesproken met mijzelf dat ik aankomend weekend ze duidelijk ga maken dat ze me pijn doen. Ik ga uitleggen wat ik van ze verwacht. En hopelijk pakken ze het op. Ik wil namelijk liever wel een (betere/ relatie met mijn ouders, dit is namelijk mijn prioriteit boven het hebben van geen relatie met hen.
[...]
Ik wens je het allerbeste toe met je komende gezinnetje en laat je niet gek maken, ook hier niet. Ga je gangetje en laat iedereen zuurpruim maar lekker kletsen.
Wat betreft je ouders. Op één of andere manier hebben kinderen altijd een soort loyaliteit naar hun ouders of dat nou terecht is of niet, maar ik denk dat het nu tijd wordt om op je strepen te gaan staan en ze te vertellen dat ze mogen kiezen, of meegenieten met wat komen gaat of wegwezen. Als je ouders werkelijk zo hard zijn zal je er niets aan missen en zal het een opluchting voor je zijn om van ze bevrijd te zijn. De eerste stap is heel moeilijk, maar ik beloof je dat je spijt krijgt dat je het niet eerder hebt gedaan.
Dank je voor je reactie.
Ik heb ooit in een eerdere periode (een jaar ongeveer) geen contact gehad met mijn ouders. Dat gaf mij idd wel wat meer rust. Maar nog steeds is het een moeilijke keuze. Ik heb afgesproken met mijzelf dat ik aankomend weekend ze duidelijk ga maken dat ze me pijn doen. Ik ga uitleggen wat ik van ze verwacht. En hopelijk pakken ze het op. Ik wil namelijk liever wel een (betere/ relatie met mijn ouders, dit is namelijk mijn prioriteit boven het hebben van geen relatie met hen.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:10
quote:Dubbz schreef op 11 juni 2016 @ 15:56:
Toch vreemd dat je het voornamelijk hebt over geldzaken en de lichamelijke klachten wuif je een beetje weg, maar met geen woord rep je over hoe je dit psychisch gaat redden. En daar zit volgens mij de grote zorg.
Je kunt niet werken want Wia uitkering vanwege lichamelijke en psychische klachten maar wel een kind opvoeden denk je zelf.
Ja, daar zou ik me als ouder ook veel zorgen over maken.
Ik zou de kant van het verhaal van jouw ouders weleens willen horen.Zorgen maken ja, maar de grond in boren en onzinnige adviezen geven, nee.
Toch vreemd dat je het voornamelijk hebt over geldzaken en de lichamelijke klachten wuif je een beetje weg, maar met geen woord rep je over hoe je dit psychisch gaat redden. En daar zit volgens mij de grote zorg.
Je kunt niet werken want Wia uitkering vanwege lichamelijke en psychische klachten maar wel een kind opvoeden denk je zelf.
Ja, daar zou ik me als ouder ook veel zorgen over maken.
Ik zou de kant van het verhaal van jouw ouders weleens willen horen.Zorgen maken ja, maar de grond in boren en onzinnige adviezen geven, nee.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:10
ja, eerlijk gezegd begrijp ik die ouders van jou eigenlijk wel. Als jij jezelf blijkbaar in staat acht om een kind te baren en op te voeden, zie ik niet in waarom je niet zou kunnen werken. Ik vind kinderen heel veel zwaarder als werken namelijk.
Of omgekeerd, als je daadwerkelijk echt niet in staat bent om te werken wegens psychische en lichamelijke klachten, vind ik het niet erg verantwoord om aan kinderen te beginnen, eerlijk gezegd.
Of omgekeerd, als je daadwerkelijk echt niet in staat bent om te werken wegens psychische en lichamelijke klachten, vind ik het niet erg verantwoord om aan kinderen te beginnen, eerlijk gezegd.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:11
quote:Cateautje schreef op 11 juni 2016 @ 16:01:
[...]
Ik wens je het allerbeste toe met je komende gezinnetje en laat je niet gek maken, ook hier niet. Ga je gangetje en laat iedereen zuurpruim maar lekker kletsen.
Wat betreft je ouders. Op één of andere manier hebben kinderen altijd een soort loyaliteit naar hun ouders of dat nou terecht is of niet, maar ik denk dat het nu tijd wordt om op je strepen te gaan staan en ze te vertellen dat ze mogen kiezen, of meegenieten met wat komen gaat of wegwezen. Als je ouders werkelijk zo hard zijn zal je er niets aan missen en zal het een opluchting voor je zijn om van ze bevrijd te zijn. De eerste stap is heel moeilijk, maar ik beloof je dat je spijt krijgt dat je het niet eerder hebt gedaan.
Mooi.
En eens!
[...]
Ik wens je het allerbeste toe met je komende gezinnetje en laat je niet gek maken, ook hier niet. Ga je gangetje en laat iedereen zuurpruim maar lekker kletsen.
Wat betreft je ouders. Op één of andere manier hebben kinderen altijd een soort loyaliteit naar hun ouders of dat nou terecht is of niet, maar ik denk dat het nu tijd wordt om op je strepen te gaan staan en ze te vertellen dat ze mogen kiezen, of meegenieten met wat komen gaat of wegwezen. Als je ouders werkelijk zo hard zijn zal je er niets aan missen en zal het een opluchting voor je zijn om van ze bevrijd te zijn. De eerste stap is heel moeilijk, maar ik beloof je dat je spijt krijgt dat je het niet eerder hebt gedaan.
Mooi.
En eens!
zaterdag 11 juni 2016 om 16:13
quote:vandale schreef op 11 juni 2016 @ 16:04:
Zijn je ouders misschien bang dat jij er alleen voor komt te staan? Jij hebt een uitkering maar vinden ze bijv. niet dat jouw vriend meer moet werken? Hebben ze er geen vertrouwen in dat hij bijdraagt?
Ik kan me voorstellen dat ouders het zorgelijk vinden als hun zieke dochter zwanger is, een kind opvoeden is niet makkelijk.
Aan de andere kant schrijf je dat je zus ook problemen met je ouders heeft, sommige ouders zijn nou eenmaal niet de makkelijkste in dat geval is afstand houden en commentaar van je af laten glijden het beste. Als ze jouw ziekte al jaren negeren zou je dat inmiddels gewend moeten zijn.
Wellicht ben ik ook wat gevoeliger op dit moment
. Ook begrijp ik als ze zorgen zouden hebben dat ik zwanger ben terwijl ik ziek ben. Maar in dit geval wordt mijn ziekte compleet genegeerd.
Ze zouden juist blij moeten zijn dat ik zo'n geluk kan ervaren in mijn leven. Dat mijn leven verrijkt wordt. Juist ondanks die zware jaren die ik heb gehad. Zo voel ik het zelf tenminste.
Zijn je ouders misschien bang dat jij er alleen voor komt te staan? Jij hebt een uitkering maar vinden ze bijv. niet dat jouw vriend meer moet werken? Hebben ze er geen vertrouwen in dat hij bijdraagt?
Ik kan me voorstellen dat ouders het zorgelijk vinden als hun zieke dochter zwanger is, een kind opvoeden is niet makkelijk.
Aan de andere kant schrijf je dat je zus ook problemen met je ouders heeft, sommige ouders zijn nou eenmaal niet de makkelijkste in dat geval is afstand houden en commentaar van je af laten glijden het beste. Als ze jouw ziekte al jaren negeren zou je dat inmiddels gewend moeten zijn.
Wellicht ben ik ook wat gevoeliger op dit moment
. Ook begrijp ik als ze zorgen zouden hebben dat ik zwanger ben terwijl ik ziek ben. Maar in dit geval wordt mijn ziekte compleet genegeerd. Ze zouden juist blij moeten zijn dat ik zo'n geluk kan ervaren in mijn leven. Dat mijn leven verrijkt wordt. Juist ondanks die zware jaren die ik heb gehad. Zo voel ik het zelf tenminste.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:14
quote:jo12345 schreef op 11 juni 2016 @ 16:10:
ja, eerlijk gezegd begrijp ik die ouders van jou eigenlijk wel. Als jij jezelf blijkbaar in staat acht om een kind te baren en op te voeden, zie ik niet in waarom je niet zou kunnen werken. Ik vind kinderen heel veel zwaarder als werken namelijk.
Of omgekeerd, als je daadwerkelijk echt niet in staat bent om te werken wegens psychische en lichamelijke klachten, vind ik het niet erg verantwoord om aan kinderen te beginnen, eerlijk gezegd.Ik denk dat nogal ligt aan wat je hebt en wat voor soort kinderen je hebt. Ik vind namelijk van niet. Komt niet in de buurt van werken.
ja, eerlijk gezegd begrijp ik die ouders van jou eigenlijk wel. Als jij jezelf blijkbaar in staat acht om een kind te baren en op te voeden, zie ik niet in waarom je niet zou kunnen werken. Ik vind kinderen heel veel zwaarder als werken namelijk.
Of omgekeerd, als je daadwerkelijk echt niet in staat bent om te werken wegens psychische en lichamelijke klachten, vind ik het niet erg verantwoord om aan kinderen te beginnen, eerlijk gezegd.Ik denk dat nogal ligt aan wat je hebt en wat voor soort kinderen je hebt. Ik vind namelijk van niet. Komt niet in de buurt van werken.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:16
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 16:13:
[...]
Wellicht ben ik ook wat gevoeliger op dit moment. Ook begrijp ik als ze zorgen zouden hebben dat ik zwanger ben terwijl ik ziek ben. Maar in dit geval wordt mijn ziekte compleet genegeerd.
Ze zouden juist blij moeten zijn dat ik zo'n geluk kan ervaren in mijn leven. Dat mijn leven verrijkt wordt. Juist ondanks die zware jaren die ik heb gehad. Zo voel ik het zelf tenminste.
Dat is ook raar. Je kan alleen nog 1x duidelijk en niet te emotioneel aan geven waar de grens ligt en anders afstand nemen.
Blijkbaar is er al zat gebeurt en je kan wel hopen dat dingen veranderen maar je beter instellen op geen verandering van hun kant en leren hoe je je eigen grenzen bewaart.
[...]
Wellicht ben ik ook wat gevoeliger op dit moment
. Ook begrijp ik als ze zorgen zouden hebben dat ik zwanger ben terwijl ik ziek ben. Maar in dit geval wordt mijn ziekte compleet genegeerd. Ze zouden juist blij moeten zijn dat ik zo'n geluk kan ervaren in mijn leven. Dat mijn leven verrijkt wordt. Juist ondanks die zware jaren die ik heb gehad. Zo voel ik het zelf tenminste.
Dat is ook raar. Je kan alleen nog 1x duidelijk en niet te emotioneel aan geven waar de grens ligt en anders afstand nemen.
Blijkbaar is er al zat gebeurt en je kan wel hopen dat dingen veranderen maar je beter instellen op geen verandering van hun kant en leren hoe je je eigen grenzen bewaart.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:20
quote:blijfgewoonbianca schreef op 11 juni 2016 @ 16:15:
In een ander topic zie ik dat je moeder ook een labeltje heeft? Dat zou haar reactie toch moeten verklaren dan?Mijn moeder heeft idd een labeltje. NPS en syndroom van münchhausen by proxy. Maar nog steeds doet het mij pijn. Ik heb er in dit geval moeite mee om het van me af te laten glijden. Omdat ik zelf erg gelukkig ben met de komst van een kleintje, ik kan het niet goed verdragen dat zij dat niet zo hebben.
In een ander topic zie ik dat je moeder ook een labeltje heeft? Dat zou haar reactie toch moeten verklaren dan?Mijn moeder heeft idd een labeltje. NPS en syndroom van münchhausen by proxy. Maar nog steeds doet het mij pijn. Ik heb er in dit geval moeite mee om het van me af te laten glijden. Omdat ik zelf erg gelukkig ben met de komst van een kleintje, ik kan het niet goed verdragen dat zij dat niet zo hebben.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:21
Jeetje ik verbaas me over sommige reacties. To krijgt niet in haar eentje een kind, maar samen met haar partner. Waarom zouden ze daar niet voor kunnen zorgen? Tuurlijk word je niet zmaar afgekeurd maar zo te lezen wordt to goed begeleid door artsen hierin.
To, misschien is het een idee om je ouders mee te nemen naar je arts. Dan kan de arts toelichten welke risico's er spelen en wellicht onnodige zorgen rondom zwangerschap wegnemen hij ouders. En tevens kan hij als professional uitleggen waarom je niet in staat bent om te werken. Mochten ouders er dan nog niet naar willen luisteren dan kun je altijd nog bedenken wat je met het contact wil.
To, misschien is het een idee om je ouders mee te nemen naar je arts. Dan kan de arts toelichten welke risico's er spelen en wellicht onnodige zorgen rondom zwangerschap wegnemen hij ouders. En tevens kan hij als professional uitleggen waarom je niet in staat bent om te werken. Mochten ouders er dan nog niet naar willen luisteren dan kun je altijd nog bedenken wat je met het contact wil.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:23
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 16:20:
[...]
Mijn moeder heeft idd een labeltje. NPS en syndroom van münchhausen by proxy. Maar nog steeds doet het mij pijn. Ik heb er in dit geval moeite mee om het van me af te laten glijden. Omdat ik zelf erg gelukkig ben met de komst van een kleintje, ik kan het niet goed verdragen dat zij dat niet zo hebben.Dan weet je waar het vandaan komt toch bij je moeder?
[...]
Mijn moeder heeft idd een labeltje. NPS en syndroom van münchhausen by proxy. Maar nog steeds doet het mij pijn. Ik heb er in dit geval moeite mee om het van me af te laten glijden. Omdat ik zelf erg gelukkig ben met de komst van een kleintje, ik kan het niet goed verdragen dat zij dat niet zo hebben.Dan weet je waar het vandaan komt toch bij je moeder?
zaterdag 11 juni 2016 om 16:26
Een kindje is fysiek en emotioneel vele malen belastender dan een baan.
Wees je ervan bewust dat het pittig gaat worden en dat jij je ouders nodig gaat hebben. Je bent tenslotte niet voor niets afgekeurd.
Er speelt waarschijnlijk meer mee, want op een schildklieraandoening wordt je niet afgekeurd.
Probeer aan te geven dat je weet dat je voor uitdagingen komt te staan en dat je begrijpt dat het misschien lijkt alsof je veel kunt, maar dat jouw ouders niet zien hoe vaak je moet rusten na inspanning.
Ga het gesprek aan. Waarbij je probeert om ook vanuit hun gezichtspunt te kijken. Ze zien wel de leuke dingen die je allemaal kunt, maar niet hoeveel moeite het jou meer kost dan een ander.
Wees je ervan bewust dat het pittig gaat worden en dat jij je ouders nodig gaat hebben. Je bent tenslotte niet voor niets afgekeurd.
Er speelt waarschijnlijk meer mee, want op een schildklieraandoening wordt je niet afgekeurd.
Probeer aan te geven dat je weet dat je voor uitdagingen komt te staan en dat je begrijpt dat het misschien lijkt alsof je veel kunt, maar dat jouw ouders niet zien hoe vaak je moet rusten na inspanning.
Ga het gesprek aan. Waarbij je probeert om ook vanuit hun gezichtspunt te kijken. Ze zien wel de leuke dingen die je allemaal kunt, maar niet hoeveel moeite het jou meer kost dan een ander.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:27
quote:Goede-Fee schreef op 11 juni 2016 @ 16:14:
[...]
Ik denk dat nogal ligt aan wat je hebt en wat voor soort kinderen je hebt. Ik vind namelijk van niet. Komt niet in de buurt van werken.
Ben jij tijdens je zwangerschap ergens een formulier tegen gekomen waarop je aan kon geven wat voor soort kind je kreeg dan?
Dat heb je gewoon niet voor het kiezen.
Zoals ik al eerder schreef, ik vind TO nogal naïef.
Het zal vast allemaal gaan lukken, dat geloof ik. Maar enige terughoudendheid, zoals de ouders van TO vind ik zeker op zijn plaats.
[...]
Ik denk dat nogal ligt aan wat je hebt en wat voor soort kinderen je hebt. Ik vind namelijk van niet. Komt niet in de buurt van werken.
Ben jij tijdens je zwangerschap ergens een formulier tegen gekomen waarop je aan kon geven wat voor soort kind je kreeg dan?
Dat heb je gewoon niet voor het kiezen.
Zoals ik al eerder schreef, ik vind TO nogal naïef.
Het zal vast allemaal gaan lukken, dat geloof ik. Maar enige terughoudendheid, zoals de ouders van TO vind ik zeker op zijn plaats.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:27
quote:Mellona schreef op 11 juni 2016 @ 16:26:
Een kindje is fysiek en emotioneel vele malen belastender dan een baan.
Wees je ervan bewust dat het pittig gaat worden en dat jij je ouders nodig gaat hebben. Je bent tenslotte niet voor niets afgekeurd.
Er speelt waarschijnlijk meer mee, want op een schildklieraandoening wordt je niet afgekeurd.
Probeer aan te geven dat je weet dat je voor uitdagingen komt te staan en dat je begrijpt dat het misschien lijkt alsof je veel kunt, maar dat jouw ouders niet zien hoe vaak je moet rusten na inspanning.
Ga het gesprek aan. Waarbij je probeert om ook vanuit hun gezichtspunt te kijken. Ze zien wel de leuke dingen die je allemaal kunt, maar niet hoeveel moeite het jou meer kost dan een ander.
Nogmaals dat hoeft echt niet zo te zijn, dat kan maar hoef niet. Daarnaast is TO niet alleen. Haar partner is er ook nog en de zorg word dus gedeelt.
Maar die partner kan dan weer niet helpen met een baan.
En je kan best in pyama je kind voeden en samen dutten als je een slechte dag hebt maar je kan niet gaan dutten en in pyama gaan zitten als je naar je werk moet.
Ik lees dit nu echt al een paar keer maar ik heb en 20 jaar gewerkt waarvan ook parttime en voor kind gezorgt en nu dus na een erge periode qua ziekte afgekeurd thuis en sorry maar werken is wel in mijn geval ( en vele anderen) wel veel zwaarder dan zorgen voor een kind. De combinatie werken en kind was helemaal vreselijk. Dat ligt aan aandoening, partner en kind verschillend.
Een kindje is fysiek en emotioneel vele malen belastender dan een baan.
Wees je ervan bewust dat het pittig gaat worden en dat jij je ouders nodig gaat hebben. Je bent tenslotte niet voor niets afgekeurd.
Er speelt waarschijnlijk meer mee, want op een schildklieraandoening wordt je niet afgekeurd.
Probeer aan te geven dat je weet dat je voor uitdagingen komt te staan en dat je begrijpt dat het misschien lijkt alsof je veel kunt, maar dat jouw ouders niet zien hoe vaak je moet rusten na inspanning.
Ga het gesprek aan. Waarbij je probeert om ook vanuit hun gezichtspunt te kijken. Ze zien wel de leuke dingen die je allemaal kunt, maar niet hoeveel moeite het jou meer kost dan een ander.
Nogmaals dat hoeft echt niet zo te zijn, dat kan maar hoef niet. Daarnaast is TO niet alleen. Haar partner is er ook nog en de zorg word dus gedeelt.
Maar die partner kan dan weer niet helpen met een baan.
En je kan best in pyama je kind voeden en samen dutten als je een slechte dag hebt maar je kan niet gaan dutten en in pyama gaan zitten als je naar je werk moet.
Ik lees dit nu echt al een paar keer maar ik heb en 20 jaar gewerkt waarvan ook parttime en voor kind gezorgt en nu dus na een erge periode qua ziekte afgekeurd thuis en sorry maar werken is wel in mijn geval ( en vele anderen) wel veel zwaarder dan zorgen voor een kind. De combinatie werken en kind was helemaal vreselijk. Dat ligt aan aandoening, partner en kind verschillend.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:31
quote:jo12345 schreef op 11 juni 2016 @ 16:10:
ja, eerlijk gezegd begrijp ik die ouders van jou eigenlijk wel. Als jij jezelf blijkbaar in staat acht om een kind te baren en op te voeden, zie ik niet in waarom je niet zou kunnen werken. Ik vind kinderen heel veel zwaarder als werken namelijk.
Of omgekeerd, als je daadwerkelijk echt niet in staat bent om te werken wegens psychische en lichamelijke klachten, vind ik het niet erg verantwoord om aan kinderen te beginnen, eerlijk gezegd.
Ik vind jou reactie weinig genuanceerd en erg zwart wit. Als je psychische klachten hebt wil dat niet zeggen dat men dan onstabiel is. En kan een persoon met lichamelijke (iemand in een rolstoel bijvoorbeeld) klachten geen kind opvoeden? Dus deze mensen kunnen dit geluk niet ervaren want dat is onverantwoord? Misschien moet je je wat meer verdiepen in psychiatrische aandoeningen (opleiding psychologie bijvoorbeeld) en wat meer verdieping in bepaalde (spier)ziekten is ook niet verkeerd. Als je dat gedaan hebt dan zal ik je reactie wat serieuzer nemen.
Op deze manier draag je niets bij namelijk.
ja, eerlijk gezegd begrijp ik die ouders van jou eigenlijk wel. Als jij jezelf blijkbaar in staat acht om een kind te baren en op te voeden, zie ik niet in waarom je niet zou kunnen werken. Ik vind kinderen heel veel zwaarder als werken namelijk.
Of omgekeerd, als je daadwerkelijk echt niet in staat bent om te werken wegens psychische en lichamelijke klachten, vind ik het niet erg verantwoord om aan kinderen te beginnen, eerlijk gezegd.
Ik vind jou reactie weinig genuanceerd en erg zwart wit. Als je psychische klachten hebt wil dat niet zeggen dat men dan onstabiel is. En kan een persoon met lichamelijke (iemand in een rolstoel bijvoorbeeld) klachten geen kind opvoeden? Dus deze mensen kunnen dit geluk niet ervaren want dat is onverantwoord? Misschien moet je je wat meer verdiepen in psychiatrische aandoeningen (opleiding psychologie bijvoorbeeld) en wat meer verdieping in bepaalde (spier)ziekten is ook niet verkeerd. Als je dat gedaan hebt dan zal ik je reactie wat serieuzer nemen.
Op deze manier draag je niets bij namelijk.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:34
quote:Goede-Fee schreef op 11 juni 2016 @ 16:27:
[...]
Nogmaals dat hoeft echt niet zo te zijn, dat kan maar hoef niet. Daranaast is TO niet alleen. Haar partner is er ook maar die kan dan weer niet helpen met een baan.
En je kan best in pyama je kind voeden en samen dutten als je een slechte dag hebt maar je kan niet gaan dutten en in pyama gaan zitten als je naar je werk moet.
Ik lees dit nu echt al een paar keer maar ik heb en 20 jaar gewerkt waarvan ook parttime en voor kind gezorgt en nu dus na een erge periode qua ziekte afgekeurd thuis en sorry maar werken is wel in mijn geval wel veel zwaarder dan zorgen voor een kind. De combinatie werken en kind was helemaal vreselijk. Dat ligt aan aandoening, partner en kind verschillend.He, hè... Dank je.
[...]
Nogmaals dat hoeft echt niet zo te zijn, dat kan maar hoef niet. Daranaast is TO niet alleen. Haar partner is er ook maar die kan dan weer niet helpen met een baan.
En je kan best in pyama je kind voeden en samen dutten als je een slechte dag hebt maar je kan niet gaan dutten en in pyama gaan zitten als je naar je werk moet.
Ik lees dit nu echt al een paar keer maar ik heb en 20 jaar gewerkt waarvan ook parttime en voor kind gezorgt en nu dus na een erge periode qua ziekte afgekeurd thuis en sorry maar werken is wel in mijn geval wel veel zwaarder dan zorgen voor een kind. De combinatie werken en kind was helemaal vreselijk. Dat ligt aan aandoening, partner en kind verschillend.He, hè... Dank je.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:35
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 16:20:
[...]
Mijn moeder heeft idd een labeltje. NPS en syndroom van münchhausen by proxy. Maar nog steeds doet het mij pijn. Ik heb er in dit geval moeite mee om het van me af te laten glijden. Omdat ik zelf erg gelukkig ben met de komst van een kleintje, ik kan het niet goed verdragen dat zij dat niet zo hebben.
kennelijk heeft haar label sporen bij jou achtergelaten.
logisch, lijkt mij.
tegenwoordig is er veel aandacht voor KOPP kinderen.
http://dspace.library.uu.nl/handle/1874/212839
[...]
Mijn moeder heeft idd een labeltje. NPS en syndroom van münchhausen by proxy. Maar nog steeds doet het mij pijn. Ik heb er in dit geval moeite mee om het van me af te laten glijden. Omdat ik zelf erg gelukkig ben met de komst van een kleintje, ik kan het niet goed verdragen dat zij dat niet zo hebben.
kennelijk heeft haar label sporen bij jou achtergelaten.
logisch, lijkt mij.
tegenwoordig is er veel aandacht voor KOPP kinderen.
http://dspace.library.uu.nl/handle/1874/212839
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.