Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
donderdag 16 juni 2016 om 14:01
Quote Nomos:
Als ik Zeeland was, zou ik de boodschap die haar angst verbergt niet in mijn uppie opzoeken, gelukkig heeft zij een therapeut.
Quote Zeeland:
Rodersana heeft na een aantal gesprekken met mijn man, toch besloten dat er voldoende aanknopingspunten waren om verder met hem te gaan op dit (verslavings-)traject
Zeeman is dus (?) niet seksverslaafd, maar er is besloten dat er "toch voldoende aanknopingspunten zijn".....
TO heeft geen therapie; zij heeft (nadat een vorige therapeut "niet thuis" gaf toen zij contact zocht?!) iemand gevonden bij wie zij kan "ventileren" en snotteren.
Er gaat waarschijnlijk dus ook geen echte oplossing komen.
Die is er in het verleden ook niet gekomen toen er -al eerder- sprake was van relatietherapie.
En er is ook al eerder een burnout geweest.
TO lijkt iemand te zijn die altijd zorgt dat zij alles onder controle heeft, inclusief het verloop van de discussies in dit topic.
Zo houdt zij haar (zelf)beeld en de wereld om zich heen overzichtelijk, behapbaar, "stabiel", en begrijpelijk.
Nu is er iets gebeurd wat buiten haar controle ligt.
En nu ligt haar hele wereld in puin.
Kinderen weten van 'niets'. Man is 'schuldig bevonden'. Familie en directe omgeving mogen nog steeds niets weten...
Vooralsnog voelt TO zich dus nog steeds "in control". Maar hoe nu verder?
TO zoekt nog steeds wanhopig naar mogelijkheden om alles in de door haar gewenste modus te krijgen (voordat men háár erop kan wijzen dat TO misschien degene is die in een andere modus zou moeten gaan?).
Als ik Zeeland was, zou ik de boodschap die haar angst verbergt niet in mijn uppie opzoeken, gelukkig heeft zij een therapeut.
Quote Zeeland:
Rodersana heeft na een aantal gesprekken met mijn man, toch besloten dat er voldoende aanknopingspunten waren om verder met hem te gaan op dit (verslavings-)traject
Zeeman is dus (?) niet seksverslaafd, maar er is besloten dat er "toch voldoende aanknopingspunten zijn".....
TO heeft geen therapie; zij heeft (nadat een vorige therapeut "niet thuis" gaf toen zij contact zocht?!) iemand gevonden bij wie zij kan "ventileren" en snotteren.
Er gaat waarschijnlijk dus ook geen echte oplossing komen.
Die is er in het verleden ook niet gekomen toen er -al eerder- sprake was van relatietherapie.
En er is ook al eerder een burnout geweest.
TO lijkt iemand te zijn die altijd zorgt dat zij alles onder controle heeft, inclusief het verloop van de discussies in dit topic.
Zo houdt zij haar (zelf)beeld en de wereld om zich heen overzichtelijk, behapbaar, "stabiel", en begrijpelijk.
Nu is er iets gebeurd wat buiten haar controle ligt.
En nu ligt haar hele wereld in puin.
Kinderen weten van 'niets'. Man is 'schuldig bevonden'. Familie en directe omgeving mogen nog steeds niets weten...
Vooralsnog voelt TO zich dus nog steeds "in control". Maar hoe nu verder?
TO zoekt nog steeds wanhopig naar mogelijkheden om alles in de door haar gewenste modus te krijgen (voordat men háár erop kan wijzen dat TO misschien degene is die in een andere modus zou moeten gaan?).
donderdag 16 juni 2016 om 18:57
quote:wiebeltje schreef op 16 juni 2016 @ 08:38:
Goedemorgen Zeeland. Ik moet er aan denken wat iemand tegen me zei destijds. Ze zei: je bent analytisch en rationeel bezig. En je bent verbaal zo sterk, mondeling en op schrift, dat ik alleen maar zie dat je een brei met woorden produceert. Alles om niet te hoeven voelen. Daarvoor moet je stiller zijn.
Ik had toen echt geen idee wat ze bedoelde, zag het altijd als mijn kracht dat ik kon redeneren, begrijpen, vertalen en vertellen. Nu weet ik wel wat ze bedoelt. Ik leerde gaandeweg dat pas een beslissing nemen, handelen, als je het helemaal begrijpt niet de enige ingang is. Ten eerste omdat sommige dingen niet te begrijpen zijn (en ze zijn ook niet 'van jou'). Ten tweede omdat het ook andersom blijkt te kunnen: handelen vóór dat je begrijpt. Dan gaat je gevoel (hoe onzeker en wiebelig
ook) voorop en komt je verstand er achteraan. Ik was/ben het niet gewend. Jij duidelijk ook niet.
Inmiddels zie ik dat gelegen in mijn jeugd, in het moeten omgaan met 'olifanten in de kamer', er werd niet over gesproken, we leefden er omheen, we waren daar waanzinnig goed in, aan míj zou het niet liggen dat de boel zou ontploffen. Zo werd ook van me verwacht. Mijn zus en ik werden niet geholpen door al die mensen om ons heen, die blijkbaar niet zagen hoe dat was, leven met een olifant die je onzichtbaar moest zien te houden. Dat bestaat dus niet, dat dat niet gezien is. Dat 'moest' zo van de volwassenen om ons heen die iets te verbergen hadden.
Volgens mij had jij als kind ook een olifant. Of twee. Dus dat rationaliseren en begrijpen, dat vóór de troepen uit al een knap kind zijn, dat ken je wel. Je hebt nu hetzelfde overlevingsmechanisme. Logisch, want er gebeurt je iets vreselijks. Toch wil ik het weer tegen je proberen te zeggen. Laat het stiller worden. Kijk of je mag zeggen: ik weet het nu echt niet. Geen idee. Wees eerlijk tegen jezelf. Als je nog geen beslissing kunt nemen, is niet de conclusie 'ik blijf voorlopig bij hem' en dan al die woorden en redenen er om heen, vooral over hem, maar dan is het wat het is: ik weet het niet, voel me gewond, ik weet dat ik olifanten aan het negeren ben, ook naar de kinderen toe, en dat doet zeer. Laat je therapeut je dáár bij helpen. Stil worden en kijken of het voelen boven komt. Of ga naar een haptonoom.
Wat BWitched hierboven schrijft, denk ik ook: je hart geeft aan dat het niet meer goed komt, maar je ratio schreeuwt er overheen want je wilt geen verandering en je wilt het begrijpen. Toen ik mijn nieuwe liefde tegenkwam had ik geen woorden. Ik kon niet uitdrukken hoe het voelde om gezien te worden, me veilig te voelen. Ik kon niet vertellen hoe hij me troost en heel serieus neemt, alles van mij. Toen zei diezelfde iemand: het is echt. Waar. Zuiver. Daarom heb jij geen woorden. Dan hoeven er geen woorden. Ik kan dat nu ook beter zien. En let goed op mezelf. Als ik omkom in mijn eigen woorden, een waterval, weet ik: goed opletten nu, want dit doe je om niet te voelen. Dat er dingen niet kloppen. Mensen niet zuiver zijn. Wees stil, luister en kijk. Niet goedpraten wat krom is. En vooral ook: niet naar de woorden van anderen luisteren, maar kijken naar hun daden.
Dat kompas is er gewoon. Bij iedereen volgens mij. Maar als het heel lang in je leven niet de weg mocht wijzen, niet door jezelf maar door anderen en omstandigheden, ja, dan moet het geijkt worden. Ga ijken, Zeeland. En laat je daar bij helpen.mooi gezegd Wiebeltje.
Goedemorgen Zeeland. Ik moet er aan denken wat iemand tegen me zei destijds. Ze zei: je bent analytisch en rationeel bezig. En je bent verbaal zo sterk, mondeling en op schrift, dat ik alleen maar zie dat je een brei met woorden produceert. Alles om niet te hoeven voelen. Daarvoor moet je stiller zijn.
Ik had toen echt geen idee wat ze bedoelde, zag het altijd als mijn kracht dat ik kon redeneren, begrijpen, vertalen en vertellen. Nu weet ik wel wat ze bedoelt. Ik leerde gaandeweg dat pas een beslissing nemen, handelen, als je het helemaal begrijpt niet de enige ingang is. Ten eerste omdat sommige dingen niet te begrijpen zijn (en ze zijn ook niet 'van jou'). Ten tweede omdat het ook andersom blijkt te kunnen: handelen vóór dat je begrijpt. Dan gaat je gevoel (hoe onzeker en wiebelig
ook) voorop en komt je verstand er achteraan. Ik was/ben het niet gewend. Jij duidelijk ook niet. Inmiddels zie ik dat gelegen in mijn jeugd, in het moeten omgaan met 'olifanten in de kamer', er werd niet over gesproken, we leefden er omheen, we waren daar waanzinnig goed in, aan míj zou het niet liggen dat de boel zou ontploffen. Zo werd ook van me verwacht. Mijn zus en ik werden niet geholpen door al die mensen om ons heen, die blijkbaar niet zagen hoe dat was, leven met een olifant die je onzichtbaar moest zien te houden. Dat bestaat dus niet, dat dat niet gezien is. Dat 'moest' zo van de volwassenen om ons heen die iets te verbergen hadden.
Volgens mij had jij als kind ook een olifant. Of twee. Dus dat rationaliseren en begrijpen, dat vóór de troepen uit al een knap kind zijn, dat ken je wel. Je hebt nu hetzelfde overlevingsmechanisme. Logisch, want er gebeurt je iets vreselijks. Toch wil ik het weer tegen je proberen te zeggen. Laat het stiller worden. Kijk of je mag zeggen: ik weet het nu echt niet. Geen idee. Wees eerlijk tegen jezelf. Als je nog geen beslissing kunt nemen, is niet de conclusie 'ik blijf voorlopig bij hem' en dan al die woorden en redenen er om heen, vooral over hem, maar dan is het wat het is: ik weet het niet, voel me gewond, ik weet dat ik olifanten aan het negeren ben, ook naar de kinderen toe, en dat doet zeer. Laat je therapeut je dáár bij helpen. Stil worden en kijken of het voelen boven komt. Of ga naar een haptonoom.
Wat BWitched hierboven schrijft, denk ik ook: je hart geeft aan dat het niet meer goed komt, maar je ratio schreeuwt er overheen want je wilt geen verandering en je wilt het begrijpen. Toen ik mijn nieuwe liefde tegenkwam had ik geen woorden. Ik kon niet uitdrukken hoe het voelde om gezien te worden, me veilig te voelen. Ik kon niet vertellen hoe hij me troost en heel serieus neemt, alles van mij. Toen zei diezelfde iemand: het is echt. Waar. Zuiver. Daarom heb jij geen woorden. Dan hoeven er geen woorden. Ik kan dat nu ook beter zien. En let goed op mezelf. Als ik omkom in mijn eigen woorden, een waterval, weet ik: goed opletten nu, want dit doe je om niet te voelen. Dat er dingen niet kloppen. Mensen niet zuiver zijn. Wees stil, luister en kijk. Niet goedpraten wat krom is. En vooral ook: niet naar de woorden van anderen luisteren, maar kijken naar hun daden.
Dat kompas is er gewoon. Bij iedereen volgens mij. Maar als het heel lang in je leven niet de weg mocht wijzen, niet door jezelf maar door anderen en omstandigheden, ja, dan moet het geijkt worden. Ga ijken, Zeeland. En laat je daar bij helpen.mooi gezegd Wiebeltje.
donderdag 16 juni 2016 om 19:06
Dankjewel voor alle reacties weer. Ik wil vooral wiebeltje en Suzy65 even bijzonder bedanken voor hun uitgebreide (en herkenbare) postings. Geeft weer veel stof tot nadenken.
En daarna wrs te doorvoelen. Want zo werkt dat meestal bij mij. Eerst begrijp ik dingen met mijn hoofd, daarna 'zakt' het een laagje dieper. Mijn hart in. Dank.
En daarna wrs te doorvoelen. Want zo werkt dat meestal bij mij. Eerst begrijp ik dingen met mijn hoofd, daarna 'zakt' het een laagje dieper. Mijn hart in. Dank.
donderdag 16 juni 2016 om 19:25
vrijdag 17 juni 2016 om 03:09
quote:Zeeland1970 schreef op 16 juni 2016 @ 07:17:
Angst speelt zeker ook een rol. Ik BEN ook hartstikke bang, voel me machteloos, onzeker of ik nu wel juiste beslissingen neem. Voor de kinderen, voor mezelf. Er is zoveel krom, dat het lastig is om 'recht' te denken. Maar tot nu toe sta ik achter elke stap die ik gezet heb in dit proces.
Welke stappen heb je dan genomen?
Goed, je hebt hulp gezocht maar daarnaast heb jij jouw kinderen een halve waarheid verteld, jouw man onder de fineerzaag gelegd, om elk hersendeeltje te kunnen analyseren, waarop manlief koos voor het logeerbed.
Toen er wat lastige vragen van de kinderen kwamen, mocht / moest manlief weer naast jou liggen in het echtelijke bed. In de verplichte wandelingen, zonder kinderen, kon jij jouw mijn man nog verder uithoren en de kinderen krijgen het niet mee. Als de kinderen proberen om weer stemming in het gezin te brengen, lachen jullie als een boer en boerin die kiespijn hebben?
Sta jij echt achter deze stappen, TO? Jouw man te dwingen tot een onderdanige rol en als hij niet doet wat jij wil, hem even weer flink inpeperen wat hij gedaan heeft en een rookgordijn opwerpen naar jullie kinderen?
Als jij, TO, gelooft om met deze stappen een schijnhuwelijk te kunnen optuigen, wens ik jou veel sterkte.
Angst speelt zeker ook een rol. Ik BEN ook hartstikke bang, voel me machteloos, onzeker of ik nu wel juiste beslissingen neem. Voor de kinderen, voor mezelf. Er is zoveel krom, dat het lastig is om 'recht' te denken. Maar tot nu toe sta ik achter elke stap die ik gezet heb in dit proces.
Welke stappen heb je dan genomen?
Goed, je hebt hulp gezocht maar daarnaast heb jij jouw kinderen een halve waarheid verteld, jouw man onder de fineerzaag gelegd, om elk hersendeeltje te kunnen analyseren, waarop manlief koos voor het logeerbed.
Toen er wat lastige vragen van de kinderen kwamen, mocht / moest manlief weer naast jou liggen in het echtelijke bed. In de verplichte wandelingen, zonder kinderen, kon jij jouw mijn man nog verder uithoren en de kinderen krijgen het niet mee. Als de kinderen proberen om weer stemming in het gezin te brengen, lachen jullie als een boer en boerin die kiespijn hebben?
Sta jij echt achter deze stappen, TO? Jouw man te dwingen tot een onderdanige rol en als hij niet doet wat jij wil, hem even weer flink inpeperen wat hij gedaan heeft en een rookgordijn opwerpen naar jullie kinderen?
Als jij, TO, gelooft om met deze stappen een schijnhuwelijk te kunnen optuigen, wens ik jou veel sterkte.
vrijdag 17 juni 2016 om 07:32
Zeeland, hoe gaat het met je? Ik vind je reacties kort en ze klinken wat afgestompt.
Weet je, ik heb altijd te horen gekregen, dat je in tijden van crisis geen grote besluiten moet nemen. Je hebt een voorlopig besluit genomen, maar het lukt je niet (meer) om je daar naar te richten.
Natuurlijk wankelt alles, je blijft bij de man die jou, je gezin, je verleden en je toekomst met zijn daden heeft vertrappeld, ik kan me voorstellen dat dat nogal wat tegenstrijdige gevoelens met zich meebrengt. Dat is waarom ik zei, dat bij elkaar blijven, ondanks de opgelopen schade, minstens zo zwaar en moeilijk is, als uit elkaar gaan.
Ik heb met je te doen en misschien helpt het om te bedenken dat het bij jouw man ging om sex, er kwam geen liefde voor een ander aan te pas, geen langdurige liefdesrelatie en geen twijfel of hij door wilde gaan met jou. Ik probeer je een hart om de riem te steken, want ik begrijp wel, dat het handelen van jouw man voelt als hoogverraad.
Probeer, net als je kinderen, voorzichtig uit te ademen en weer rustig te worden. Het verraad is hoe dan ook gestopt, of hij doet het niet meer of jij pikt het niet meer, meer smaken zijn er niet.
Weet je, ik heb altijd te horen gekregen, dat je in tijden van crisis geen grote besluiten moet nemen. Je hebt een voorlopig besluit genomen, maar het lukt je niet (meer) om je daar naar te richten.
Natuurlijk wankelt alles, je blijft bij de man die jou, je gezin, je verleden en je toekomst met zijn daden heeft vertrappeld, ik kan me voorstellen dat dat nogal wat tegenstrijdige gevoelens met zich meebrengt. Dat is waarom ik zei, dat bij elkaar blijven, ondanks de opgelopen schade, minstens zo zwaar en moeilijk is, als uit elkaar gaan.
Ik heb met je te doen en misschien helpt het om te bedenken dat het bij jouw man ging om sex, er kwam geen liefde voor een ander aan te pas, geen langdurige liefdesrelatie en geen twijfel of hij door wilde gaan met jou. Ik probeer je een hart om de riem te steken, want ik begrijp wel, dat het handelen van jouw man voelt als hoogverraad.
Probeer, net als je kinderen, voorzichtig uit te ademen en weer rustig te worden. Het verraad is hoe dan ook gestopt, of hij doet het niet meer of jij pikt het niet meer, meer smaken zijn er niet.
vrijdag 17 juni 2016 om 07:58
@Nomos zodra er hier een opbouwend kritische noot komt dan reageert TO amper. Dat cirkeltje is hier en in vorig topic al tig keer rondgedraaid. Je mag alleen zeggen dat ze alles goed doet of dat je helemaal snapt hoe of wat. Ik gaf een heel mooi voorbeeld in mijn ogen over hoe kinderen dingen uit z'n verband kunnen rukken en daar wordt ook finaal overheen gelezen lijkt. Of ik zal wel onder de negeer staan inmiddels dat zal het zijn.
vrijdag 17 juni 2016 om 08:25
Nomos: het gaat hier door. Zoals ik in mijn laatste post schreef.
Er speelt nog een ander lijntje, één met oudste zoon. (Niet gerelateerd aan dit topic onderwerp) Dat vraagt nu ook even aandacht. Ik ga dadelijk met hem (voor de eerste keer) naar een psycholoog. Puur als taxi. Hij zal de rest zelf moeten doen. Al zou ik dolgraag méér doen voor hem.
Verder voel ik me somber. Ik probeer idd rustigaan te doen. Ik ben nogal perfectionistisch, en ik ben momenteel aan het oefenen met dingen wat meer los te laten, en op (voor mijn gevoel) halve kracht te doen qua energie. Af en toe lukt me dit, maar ik merk dat ik nog heel automatisch verantwoordelijkheden naar me toe trek, of vind dat ik iets moet kunnen wat anderen helemaal niet van me verwachten.
Als ik op een dag weer op en neer aan het rennen ben, merk ik dat collega's automatisch steeds passiever worden. Geen fijn mechanisme.
Dat probeer ik nu te beïnvloeden door óók gewoon eens te gaan zitten, of te overleggen hoe we de taken gaan verdelen, of ZIJ daar mss nog ideeën over hebben. Dit in een poging om de verantwoordelijkheid weer te delen.
Ik noem dit, omdat ik dit wil veranderen, ook in het gezin. En dat kan ik dan in mijn werk oefenen. Bewuster stilstaan. Niet meteen in de actie modus schieten maar proberen wat meer los te laten. Kijken wat er dan gebeurt. Dat voelt onnatuurlijk. Het lijkt alsof ik dan controle verlies. Maar ik realiseer me ook dat ik die toch al niet had.
Best ingewikkeld.
Dit zijn de stapjes die ik aan het zetten ben momenteel.
Er speelt nog een ander lijntje, één met oudste zoon. (Niet gerelateerd aan dit topic onderwerp) Dat vraagt nu ook even aandacht. Ik ga dadelijk met hem (voor de eerste keer) naar een psycholoog. Puur als taxi. Hij zal de rest zelf moeten doen. Al zou ik dolgraag méér doen voor hem.
Verder voel ik me somber. Ik probeer idd rustigaan te doen. Ik ben nogal perfectionistisch, en ik ben momenteel aan het oefenen met dingen wat meer los te laten, en op (voor mijn gevoel) halve kracht te doen qua energie. Af en toe lukt me dit, maar ik merk dat ik nog heel automatisch verantwoordelijkheden naar me toe trek, of vind dat ik iets moet kunnen wat anderen helemaal niet van me verwachten.
Als ik op een dag weer op en neer aan het rennen ben, merk ik dat collega's automatisch steeds passiever worden. Geen fijn mechanisme.
Dat probeer ik nu te beïnvloeden door óók gewoon eens te gaan zitten, of te overleggen hoe we de taken gaan verdelen, of ZIJ daar mss nog ideeën over hebben. Dit in een poging om de verantwoordelijkheid weer te delen.
Ik noem dit, omdat ik dit wil veranderen, ook in het gezin. En dat kan ik dan in mijn werk oefenen. Bewuster stilstaan. Niet meteen in de actie modus schieten maar proberen wat meer los te laten. Kijken wat er dan gebeurt. Dat voelt onnatuurlijk. Het lijkt alsof ik dan controle verlies. Maar ik realiseer me ook dat ik die toch al niet had.
Best ingewikkeld.
Dit zijn de stapjes die ik aan het zetten ben momenteel.
vrijdag 17 juni 2016 om 08:47
Mss nog iets dat ik hier wel eens voor wil leggen:
Zeeman is momenteel natuurlijk ook hard aan het werk, in therapie. Hij zet daar stappen, probeert hiermee te oefenen. Logisch. Maar tegelijkertijd dubbel.
Even een beetje kort-door-de-bocht samengevat:
Hij voelde onvrede met allerlei dagelijkse dingetjes, uitte die niet, spanningsboog liep op, frustratie, en o.a. dat leidde tot indirecte acties. (Lees: 'hoerenbezoek')
Nu zijn ze in zijn therapie hiermee aan de slag gegaan.
Hij voelt zich (door allerlei dingen in zijn jeugd) snel niet gehoord, is bang dat iemand hem tekort doet of zijn mening negeert.
Nu is hij daarmee aan het oefenen. Op zich prima natuurlijk. Lijkt me een ongezond mechanisme, dus daar 'moet' je dan wat mee. Ombuigen naar het op een WEL gezonde manier van aangeven van je wensen en behoeftes.
Met als gevolg dat hij nu allemaal kleine dingen opnoemt die hij anders ziet. Blijkbaar. Dingen die we al jaren op een bepaalde manier doen. De jongens hebben een paar kleine huishoudelijke taakjes. Hij vindt die (nu ineens) teveel. Hij wil dat wij als ouders die taakjes weer overnemen. Zodat ze alleen nog maar hun eigen kamer hoeven op te ruimen. Ik vind dat niet. Ik vind dat je van je kinderen mag verwachten dat ze (naar gelang hun leeftijd) ook bijdragen in de klusjes in huis. (Dus ook helpen met de vaatwasser inruimen, een doekje over de tafel na het eten, een keer de wasmachine aanzetten als er een berg was ligt etc)
Zo zijn er meer voorbeelden van dingen die hij anders wil zien.
Een schilderijtje dat ik mooi vind moet weg of ergens anders omdat hij het niet mooi vindt, en hij voelt zich 'niet gehoord' omdat hij al eerder aangaf dat hij het lelijk vond en ik had toen blijkbaar aan moeten bieden om het weg te halen.
Ik heb vaak de auto mee voor mijn onregelmatige werk, hij houdt van fietsen, in de praktijk heb ik meestal de auto mee. Nu wil hij ook 50% van de tijd de auto. (?) Of een extra auto kopen. Voor hem. (Maar we zitten financieel niet zo ruim, dat geld kunnen we eigenlijk niet goed missen voor dit soort uitgaven)
Hij vindt het niet fijn dat ik nog voor het slapen gaan 'Tablet', terwijl ik dan juist ruimte voel om nog even te ontladen vd dag. Eigen tijd heb. Hij heeft last van het licht (die staat al op donkere intensiteit).
Er komen steeds meer van dit soort situaties waarbij hij eh.... oefent met zijn assertiviteit, (denk ik).
Maar voor mij is dit soms dubbel.
Ik voel dit dan als "oh, mag ik niet meer tabletten, met de auto naar mijn werk, mijn eigen kunst aan de muur?"
Voel me dan soms aangetast in mijn individuele vrijheid, omdat dit best ver gaat. Maar ik wil wel per situatie kijken naar of hij mss grond heeft. Ik wil hem wel serieus nemen en horen wat hij wenst of wil, maar ik wil niet meteen mijn eigen behoeftes dan maar opzij schuiven.
Ik vind dit best lastig.
Zeeman is momenteel natuurlijk ook hard aan het werk, in therapie. Hij zet daar stappen, probeert hiermee te oefenen. Logisch. Maar tegelijkertijd dubbel.
Even een beetje kort-door-de-bocht samengevat:
Hij voelde onvrede met allerlei dagelijkse dingetjes, uitte die niet, spanningsboog liep op, frustratie, en o.a. dat leidde tot indirecte acties. (Lees: 'hoerenbezoek')
Nu zijn ze in zijn therapie hiermee aan de slag gegaan.
Hij voelt zich (door allerlei dingen in zijn jeugd) snel niet gehoord, is bang dat iemand hem tekort doet of zijn mening negeert.
Nu is hij daarmee aan het oefenen. Op zich prima natuurlijk. Lijkt me een ongezond mechanisme, dus daar 'moet' je dan wat mee. Ombuigen naar het op een WEL gezonde manier van aangeven van je wensen en behoeftes.
Met als gevolg dat hij nu allemaal kleine dingen opnoemt die hij anders ziet. Blijkbaar. Dingen die we al jaren op een bepaalde manier doen. De jongens hebben een paar kleine huishoudelijke taakjes. Hij vindt die (nu ineens) teveel. Hij wil dat wij als ouders die taakjes weer overnemen. Zodat ze alleen nog maar hun eigen kamer hoeven op te ruimen. Ik vind dat niet. Ik vind dat je van je kinderen mag verwachten dat ze (naar gelang hun leeftijd) ook bijdragen in de klusjes in huis. (Dus ook helpen met de vaatwasser inruimen, een doekje over de tafel na het eten, een keer de wasmachine aanzetten als er een berg was ligt etc)
Zo zijn er meer voorbeelden van dingen die hij anders wil zien.
Een schilderijtje dat ik mooi vind moet weg of ergens anders omdat hij het niet mooi vindt, en hij voelt zich 'niet gehoord' omdat hij al eerder aangaf dat hij het lelijk vond en ik had toen blijkbaar aan moeten bieden om het weg te halen.
Ik heb vaak de auto mee voor mijn onregelmatige werk, hij houdt van fietsen, in de praktijk heb ik meestal de auto mee. Nu wil hij ook 50% van de tijd de auto. (?) Of een extra auto kopen. Voor hem. (Maar we zitten financieel niet zo ruim, dat geld kunnen we eigenlijk niet goed missen voor dit soort uitgaven)
Hij vindt het niet fijn dat ik nog voor het slapen gaan 'Tablet', terwijl ik dan juist ruimte voel om nog even te ontladen vd dag. Eigen tijd heb. Hij heeft last van het licht (die staat al op donkere intensiteit).
Er komen steeds meer van dit soort situaties waarbij hij eh.... oefent met zijn assertiviteit, (denk ik).
Maar voor mij is dit soms dubbel.
Ik voel dit dan als "oh, mag ik niet meer tabletten, met de auto naar mijn werk, mijn eigen kunst aan de muur?"
Voel me dan soms aangetast in mijn individuele vrijheid, omdat dit best ver gaat. Maar ik wil wel per situatie kijken naar of hij mss grond heeft. Ik wil hem wel serieus nemen en horen wat hij wenst of wil, maar ik wil niet meteen mijn eigen behoeftes dan maar opzij schuiven.
Ik vind dit best lastig.
vrijdag 17 juni 2016 om 08:58
Het lijkt me lastig om het serieus te nemen. Wbt de kinderen. Is dat geen projectie van hem. Dat ze "moeten doen" wat jullie zeggen? Hij dat gevoel vroeger zelf had. Dus niet iets van t heden.
Kunst gewoon ergens anders hangen. Het is goed dat hij nu dingen aangeeft. Hij zal later ervaren dat t niet om t schilderij gaat.
Wbt de auto. Als t goed is blijft er nu geld over. Dus zou t moeten lukken. Ik zou t doen. Dan ziet hij dat ook dit een beetje dom is qua verstand. Z'n gevoel wil een auto. Nou prima dan. Hij komt er wel op terug als t ding er steeds maar stil staat.
Kunst gewoon ergens anders hangen. Het is goed dat hij nu dingen aangeeft. Hij zal later ervaren dat t niet om t schilderij gaat.
Wbt de auto. Als t goed is blijft er nu geld over. Dus zou t moeten lukken. Ik zou t doen. Dan ziet hij dat ook dit een beetje dom is qua verstand. Z'n gevoel wil een auto. Nou prima dan. Hij komt er wel op terug als t ding er steeds maar stil staat.
vrijdag 17 juni 2016 om 10:47
Oké, stel dat hij wél seksverslaafd is (een van de weinigen, al nóemen mensen het vaak zo)
Wil je met een verslaafde leven? Hoe zou het zijn geweest als hij een drugsverslaafde was?
Verslaafden blijven verslaafd. Wil niet zeggen dat ze nooit kunnen stoppen (voorbeelden genoeg natuurlijk) maar de kern van de verslaving blijft, en het blijft een gevaar wat op de loer ligt. Voornamelijk als de omstandigheden niet (meer) optimaal zijn.
Dus zal je hierin altijd (soms meer, soms minder) op je hoede zijn/moeten zijn..
Wil je met een verslaafde leven? Hoe zou het zijn geweest als hij een drugsverslaafde was?
Verslaafden blijven verslaafd. Wil niet zeggen dat ze nooit kunnen stoppen (voorbeelden genoeg natuurlijk) maar de kern van de verslaving blijft, en het blijft een gevaar wat op de loer ligt. Voornamelijk als de omstandigheden niet (meer) optimaal zijn.
Dus zal je hierin altijd (soms meer, soms minder) op je hoede zijn/moeten zijn..
vrijdag 17 juni 2016 om 10:48
Hallo Zeeland. Ja, iemand die in therapie gaat, wordt vaak eerst "heel vervelend". Slaat vaak "door" als het gaat om gedrag of vaardigheden die geleerd en geuit moeten worden. Daar heeft 'de omgeving' dan best wel last van. Alsof het door moet slaan naar de geheel andere kant voor dat er ergens in het redelijke midden uitgekomen kan worden. Hartstikke mooi hoor, heel zinvol.
Maar... 'de omgeving' moet er wel veel geduld mee hebben. En voor jou lijkt me dat nu persoonlijk een verschrikking. Hij heeft met zijn wandaden van jaren jouw hele wereld op z'n kop gezet, en nu moet je ook nog deze veranderingen 'op de koop toe' nemen. Dat voelt vast en zeker oneerlijk. Het is een consequentie van jouw keuze om bij hem te blijven. Aan de andere kant: je gaat toch ook in gesprek daar, bij zijn therapie? Ik kan me voorstellen dat je met hem en de therapeut afspreekt dat hij dit 'oefenen' niet begint 'op jou'. Of de jongens. En sowieso kun je daar denk ik aangeven dat het voor jou zwaar is om nu zo veel begrip te moeten opbrengen voor zijn verhaal. Dat is wat wij je hier al steeds vertellen: er zal heus veel in zijn jeugd en karakter gelegen zijn, maar hoe ver kun jij gaan in begrip, in eerst accepteren dat hij zo veel kapot maakte door leugens en destructief gedrag en nu accepteren dat het jaren zal duren voor dat hij 'in de goede modus' komt wat dit betreft? En deze laatste vragen zijn dan weer niet voor zijn therapeut en voor hem, maar voor jou. Kun je dit opbrengen? Wil je dit opbrengen? Het hoort bij 'bij hem blijven', denk ik, bij díe keuze van je.
En wat 'moet jij doen'? Wederom is mijn gedachte: word stil. Werk niet mee, werk niet tegen. Ga niet de strijd aan, laat het maar gebeuren. Kun je ook géén reactie geven als hij zijn behoeften uit? Tenminste als het gaat om een schilderijtje bijvoorbeeld? Laat het maar eens even gebeuren. Kijk wat hij doet (handelen dus), reageer niet op zijn woorden. Nu moet jij op zijn woorden reageren door te zeggen dat het oké is of dat het niet oké is. Sla die fase over met hem. Ontvang zijn woorden met: ik hoor wat je zegt, en wacht op actie/handelen van zijn kant. Want zijn therapie beoogt niet het een beetje gaan touwtrekken en bekvechten omdat hij zijn behoeften en wensen moet uiten. Zijn therapie beoogt dat hij ander gedrag koppelt aan de wensen die hij heeft. Lijkt mij zo.
Lieverd, trek je terug in jezelf. Niet als strijdelement, maar omdat jij dát nodig hebt. Zorg goed voor jezelf in die stilte. Overleg het hoognodige met je man, maar ga niet in op wat hij nu in therapie moet leren, althans, niet in gevoel en woorden. Want dan kom je in een strijd over wiens behoeften voorrang moeten hebben. Dat kan een zinnige strijd zijn, maar niet in oorlogsgebied vind ik. Althans, ik zou me als ik jou was niet laten 'uitdagen' in: wie krijgt zijn zin? Wie heeft gelijk? Hoe goed kan ik al voor mezelf opkomen? En hoe goed kun jij dat? Dat brengt je verder van je doel denk ik, namelijk in de gezamenlijkheid open en zonder strijd leven.
Dit alles is onderdeel van de onnoemelijke schade die is aangericht, zo zie ik dat. Niemand hoeft de schuld. Het gaat om 'wat is op te brengen'? Wat is goed voor iedereen? Start en eindig bij jezelf met die vraag. En bij je jongens. Dit bedoel ik steeds met: doorvoel wat kan.
Sterkte, Zeeland.
Maar... 'de omgeving' moet er wel veel geduld mee hebben. En voor jou lijkt me dat nu persoonlijk een verschrikking. Hij heeft met zijn wandaden van jaren jouw hele wereld op z'n kop gezet, en nu moet je ook nog deze veranderingen 'op de koop toe' nemen. Dat voelt vast en zeker oneerlijk. Het is een consequentie van jouw keuze om bij hem te blijven. Aan de andere kant: je gaat toch ook in gesprek daar, bij zijn therapie? Ik kan me voorstellen dat je met hem en de therapeut afspreekt dat hij dit 'oefenen' niet begint 'op jou'. Of de jongens. En sowieso kun je daar denk ik aangeven dat het voor jou zwaar is om nu zo veel begrip te moeten opbrengen voor zijn verhaal. Dat is wat wij je hier al steeds vertellen: er zal heus veel in zijn jeugd en karakter gelegen zijn, maar hoe ver kun jij gaan in begrip, in eerst accepteren dat hij zo veel kapot maakte door leugens en destructief gedrag en nu accepteren dat het jaren zal duren voor dat hij 'in de goede modus' komt wat dit betreft? En deze laatste vragen zijn dan weer niet voor zijn therapeut en voor hem, maar voor jou. Kun je dit opbrengen? Wil je dit opbrengen? Het hoort bij 'bij hem blijven', denk ik, bij díe keuze van je.
En wat 'moet jij doen'? Wederom is mijn gedachte: word stil. Werk niet mee, werk niet tegen. Ga niet de strijd aan, laat het maar gebeuren. Kun je ook géén reactie geven als hij zijn behoeften uit? Tenminste als het gaat om een schilderijtje bijvoorbeeld? Laat het maar eens even gebeuren. Kijk wat hij doet (handelen dus), reageer niet op zijn woorden. Nu moet jij op zijn woorden reageren door te zeggen dat het oké is of dat het niet oké is. Sla die fase over met hem. Ontvang zijn woorden met: ik hoor wat je zegt, en wacht op actie/handelen van zijn kant. Want zijn therapie beoogt niet het een beetje gaan touwtrekken en bekvechten omdat hij zijn behoeften en wensen moet uiten. Zijn therapie beoogt dat hij ander gedrag koppelt aan de wensen die hij heeft. Lijkt mij zo.
Lieverd, trek je terug in jezelf. Niet als strijdelement, maar omdat jij dát nodig hebt. Zorg goed voor jezelf in die stilte. Overleg het hoognodige met je man, maar ga niet in op wat hij nu in therapie moet leren, althans, niet in gevoel en woorden. Want dan kom je in een strijd over wiens behoeften voorrang moeten hebben. Dat kan een zinnige strijd zijn, maar niet in oorlogsgebied vind ik. Althans, ik zou me als ik jou was niet laten 'uitdagen' in: wie krijgt zijn zin? Wie heeft gelijk? Hoe goed kan ik al voor mezelf opkomen? En hoe goed kun jij dat? Dat brengt je verder van je doel denk ik, namelijk in de gezamenlijkheid open en zonder strijd leven.
Dit alles is onderdeel van de onnoemelijke schade die is aangericht, zo zie ik dat. Niemand hoeft de schuld. Het gaat om 'wat is op te brengen'? Wat is goed voor iedereen? Start en eindig bij jezelf met die vraag. En bij je jongens. Dit bedoel ik steeds met: doorvoel wat kan.
Sterkte, Zeeland.
vrijdag 17 juni 2016 om 10:54
quote:Zeeland1970 schreef op 17 juni 2016 @ 08:47:
Mss nog iets dat ik hier wel eens voor wil leggen:
Zeeman is momenteel natuurlijk ook hard aan het werk, in therapie. Hij zet daar stappen, probeert hiermee te oefenen. Logisch. Maar tegelijkertijd dubbel.
Even een beetje kort-door-de-bocht samengevat:
Hij voelde onvrede met allerlei dagelijkse dingetjes, uitte die niet, spanningsboog liep op, frustratie, en o.a. dat leidde tot indirecte acties. (Lees: 'hoerenbezoek')
Nu zijn ze in zijn therapie hiermee aan de slag gegaan.
Hij voelt zich (door allerlei dingen in zijn jeugd) snel niet gehoord, is bang dat iemand hem tekort doet of zijn mening negeert.
Nu is hij daarmee aan het oefenen. Op zich prima natuurlijk. Lijkt me een ongezond mechanisme, dus daar 'moet' je dan wat mee. Ombuigen naar het op een WEL gezonde manier van aangeven van je wensen en behoeftes.
Met als gevolg dat hij nu allemaal kleine dingen opnoemt die hij anders ziet. Blijkbaar. Dingen die we al jaren op een bepaalde manier doen. De jongens hebben een paar kleine huishoudelijke taakjes. Hij vindt die (nu ineens) teveel. Hij wil dat wij als ouders die taakjes weer overnemen. Zodat ze alleen nog maar hun eigen kamer hoeven op te ruimen. Ik vind dat niet. Ik vind dat je van je kinderen mag verwachten dat ze (naar gelang hun leeftijd) ook bijdragen in de klusjes in huis. (Dus ook helpen met de vaatwasser inruimen, een doekje over de tafel na het eten, een keer de wasmachine aanzetten als er een berg was ligt etc)
Zo zijn er meer voorbeelden van dingen die hij anders wil zien.
Een schilderijtje dat ik mooi vind moet weg of ergens anders omdat hij het niet mooi vindt, en hij voelt zich 'niet gehoord' omdat hij al eerder aangaf dat hij het lelijk vond en ik had toen blijkbaar aan moeten bieden om het weg te halen.
Ik heb vaak de auto mee voor mijn onregelmatige werk, hij houdt van fietsen, in de praktijk heb ik meestal de auto mee. Nu wil hij ook 50% van de tijd de auto. (?) Of een extra auto kopen. Voor hem. (Maar we zitten financieel niet zo ruim, dat geld kunnen we eigenlijk niet goed missen voor dit soort uitgaven)
Hij vindt het niet fijn dat ik nog voor het slapen gaan 'Tablet', terwijl ik dan juist ruimte voel om nog even te ontladen vd dag. Eigen tijd heb. Hij heeft last van het licht (die staat al op donkere intensiteit).
Er komen steeds meer van dit soort situaties waarbij hij eh.... oefent met zijn assertiviteit, (denk ik).
Maar voor mij is dit soms dubbel.
Ik voel dit dan als "oh, mag ik niet meer tabletten, met de auto naar mijn werk, mijn eigen kunst aan de muur?"
Voel me dan soms aangetast in mijn individuele vrijheid, omdat dit best ver gaat. Maar ik wil wel per situatie kijken naar of hij mss grond heeft. Ik wil hem wel serieus nemen en horen wat hij wenst of wil, maar ik wil niet meteen mijn eigen behoeftes dan maar opzij schuiven.
Ik vind dit best lastig.
Jeetje mina, wat een moeilijke man! (mijn eerste gedachte was; wat een zeikerd)
Wat heeft hij al snel 'last' van dingen zeg, ik word er al kriebelig van als ik het lees.
Dat voorbeeld van het schilderij en zich daardoor 'niet gehoord' voelen
Als het dit soort dingen zijn waar hij niet mee om kan gaan/zich niet kan uiten/ leid tot hoerenbezoek, dan word het een héééél lange en moeilijke weg.
Hij kan niet eens met simpele alledaagse dingetjes omgaan, hoeveel hoeren moet 'ie dan bezoeken als er écht iets ergs in zijn leven gebeurt waar hij niet mee om kan gaan?
Mss nog iets dat ik hier wel eens voor wil leggen:
Zeeman is momenteel natuurlijk ook hard aan het werk, in therapie. Hij zet daar stappen, probeert hiermee te oefenen. Logisch. Maar tegelijkertijd dubbel.
Even een beetje kort-door-de-bocht samengevat:
Hij voelde onvrede met allerlei dagelijkse dingetjes, uitte die niet, spanningsboog liep op, frustratie, en o.a. dat leidde tot indirecte acties. (Lees: 'hoerenbezoek')
Nu zijn ze in zijn therapie hiermee aan de slag gegaan.
Hij voelt zich (door allerlei dingen in zijn jeugd) snel niet gehoord, is bang dat iemand hem tekort doet of zijn mening negeert.
Nu is hij daarmee aan het oefenen. Op zich prima natuurlijk. Lijkt me een ongezond mechanisme, dus daar 'moet' je dan wat mee. Ombuigen naar het op een WEL gezonde manier van aangeven van je wensen en behoeftes.
Met als gevolg dat hij nu allemaal kleine dingen opnoemt die hij anders ziet. Blijkbaar. Dingen die we al jaren op een bepaalde manier doen. De jongens hebben een paar kleine huishoudelijke taakjes. Hij vindt die (nu ineens) teveel. Hij wil dat wij als ouders die taakjes weer overnemen. Zodat ze alleen nog maar hun eigen kamer hoeven op te ruimen. Ik vind dat niet. Ik vind dat je van je kinderen mag verwachten dat ze (naar gelang hun leeftijd) ook bijdragen in de klusjes in huis. (Dus ook helpen met de vaatwasser inruimen, een doekje over de tafel na het eten, een keer de wasmachine aanzetten als er een berg was ligt etc)
Zo zijn er meer voorbeelden van dingen die hij anders wil zien.
Een schilderijtje dat ik mooi vind moet weg of ergens anders omdat hij het niet mooi vindt, en hij voelt zich 'niet gehoord' omdat hij al eerder aangaf dat hij het lelijk vond en ik had toen blijkbaar aan moeten bieden om het weg te halen.
Ik heb vaak de auto mee voor mijn onregelmatige werk, hij houdt van fietsen, in de praktijk heb ik meestal de auto mee. Nu wil hij ook 50% van de tijd de auto. (?) Of een extra auto kopen. Voor hem. (Maar we zitten financieel niet zo ruim, dat geld kunnen we eigenlijk niet goed missen voor dit soort uitgaven)
Hij vindt het niet fijn dat ik nog voor het slapen gaan 'Tablet', terwijl ik dan juist ruimte voel om nog even te ontladen vd dag. Eigen tijd heb. Hij heeft last van het licht (die staat al op donkere intensiteit).
Er komen steeds meer van dit soort situaties waarbij hij eh.... oefent met zijn assertiviteit, (denk ik).
Maar voor mij is dit soms dubbel.
Ik voel dit dan als "oh, mag ik niet meer tabletten, met de auto naar mijn werk, mijn eigen kunst aan de muur?"
Voel me dan soms aangetast in mijn individuele vrijheid, omdat dit best ver gaat. Maar ik wil wel per situatie kijken naar of hij mss grond heeft. Ik wil hem wel serieus nemen en horen wat hij wenst of wil, maar ik wil niet meteen mijn eigen behoeftes dan maar opzij schuiven.
Ik vind dit best lastig.
Jeetje mina, wat een moeilijke man! (mijn eerste gedachte was; wat een zeikerd)
Wat heeft hij al snel 'last' van dingen zeg, ik word er al kriebelig van als ik het lees.
Dat voorbeeld van het schilderij en zich daardoor 'niet gehoord' voelen
Als het dit soort dingen zijn waar hij niet mee om kan gaan/zich niet kan uiten/ leid tot hoerenbezoek, dan word het een héééél lange en moeilijke weg.
Hij kan niet eens met simpele alledaagse dingetjes omgaan, hoeveel hoeren moet 'ie dan bezoeken als er écht iets ergs in zijn leven gebeurt waar hij niet mee om kan gaan?
vrijdag 17 juni 2016 om 10:57
Glitglam zegt het heel direct, en terecht denk ik. Ik zie dat ook zo. Jou is geweld aangedaan, jij hebt heel veel pijn, en hij zorgt voor zichzelf, niet voor jou. Dat bespreken met hem bij zijn therapeut lijkt me goed om te doen. Kijk hoe egoïstisch hij is, hoe veel hij van jou verlangt. En ga dat vervolgens niet bijstellen door op hém in te praten, maar trek er je conclusie uit. Zo moest ik dat ook doen destijds, Zeeland. Als het continu niet over jou gaat, als je niet gezien wordt, geeft dat misschien nog wel veel meer informatie dan twintig jaar hoerenbezoek, bedrog en leugens. Als jij zo in nood bent en hij denkt alleen aan wat hij nodig heeft (ook al is dat ook ingegeven door zijn therapie), dan heb je een probleem. Want hij gaat immers zijn gedrag veranderen om het voor jullie samen beter te maken? Daar mag jij dan toch niet (weer) de dupe van zijn? In de kou staan? In een strijd getrokken worden? Daar voorrang aan moeten verlenen?
vrijdag 17 juni 2016 om 11:03
Ik ben vaak niet zo tactisch Wiebeltje Maar ik vind het wel écht zo.
Ik denk dat deze eigenschappen voor mij net zoveel (of nog meer) een dealbreaker zouden zijn.
Lijkt me verschrikkelijk om met zo'n moeilijk, kleinzerig en egoistisch persoon te leven.
Deze man kan helemaal niet met het 'gewone' leven omgaan..
Ik denk dat deze eigenschappen voor mij net zoveel (of nog meer) een dealbreaker zouden zijn.
Lijkt me verschrikkelijk om met zo'n moeilijk, kleinzerig en egoistisch persoon te leven.
Deze man kan helemaal niet met het 'gewone' leven omgaan..
vrijdag 17 juni 2016 om 11:37
Nou, ik begrijp op zich wel dat hij ergens moet beginnen met het oefenen om zijn behoeftes en wensen uit te spreken. Dat dat om een lullig schilderijtje gaat en waar het hangt, is dan een overzichtelijke eerste stap. Voor hem.
Maar voor mij is het moeilijk te verdragen, dat ik 'minder ruimte' krijg nu ineens, terwijl hij kortgeleden zoiets groots heeft opgebiecht.
Dat hij mij bwvs verwijt dat ik dat beter had moeten overleggen vóór ik het schilderijtje ophing, of het meteen weg had moeten halen toen hij eens noemde dat hij het niet zo mooi vond.
Dus, JA, ik wil horen wat hij zegt/vindt, en, NEE, ik wil niet meteen in de houding springen om aan hem tegemoet te komen. Dat zou sowieso al niet goed voelen, maar NU al helemáál niet.
Ik denk dat hij voor zichzelf mss op een goed spoor zit, maar IK kan er nu (nog?) helemaal NIKS mee. Mss moet ik eens voorstellen dat hij eerst maar eens een poosje op zijn werk gaat oefenen hiermee.
Het laatste wat ik nu idd wil is in een soort touwtrek strijd getrokken worden, van wie er het beste voor zijn/haar behoeftes op kan komen. (Goed punt.)
Maar voor mij is het moeilijk te verdragen, dat ik 'minder ruimte' krijg nu ineens, terwijl hij kortgeleden zoiets groots heeft opgebiecht.
Dat hij mij bwvs verwijt dat ik dat beter had moeten overleggen vóór ik het schilderijtje ophing, of het meteen weg had moeten halen toen hij eens noemde dat hij het niet zo mooi vond.
Dus, JA, ik wil horen wat hij zegt/vindt, en, NEE, ik wil niet meteen in de houding springen om aan hem tegemoet te komen. Dat zou sowieso al niet goed voelen, maar NU al helemáál niet.
Ik denk dat hij voor zichzelf mss op een goed spoor zit, maar IK kan er nu (nog?) helemaal NIKS mee. Mss moet ik eens voorstellen dat hij eerst maar eens een poosje op zijn werk gaat oefenen hiermee.
Het laatste wat ik nu idd wil is in een soort touwtrek strijd getrokken worden, van wie er het beste voor zijn/haar behoeftes op kan komen. (Goed punt.)
vrijdag 17 juni 2016 om 11:51
Blegh in het kwadraat. Hij heeft zeker nog nooit geleerd dat een relatie betekent; compromissen sluiten.
Dit is echt een gevalletje 'ik wil gewoon ALTIJD mijn zin en als ik dat niet krijg dan raak ik verongelijkt en betaal ik wel iemand die me mijn zin geeft.'
leuk exemplaar dit kutjanus van TO
hij bood zeker ook meteen aan voortaan die klusjes van de kids zelf over te nemen....
Dit is echt een gevalletje 'ik wil gewoon ALTIJD mijn zin en als ik dat niet krijg dan raak ik verongelijkt en betaal ik wel iemand die me mijn zin geeft.'
leuk exemplaar dit kutjanus van TO
hij bood zeker ook meteen aan voortaan die klusjes van de kids zelf over te nemen....
Lorem Ipsum
vrijdag 17 juni 2016 om 11:57
vrijdag 17 juni 2016 om 12:05
Hij lijkt bij elke beslissing meer af te wijken van het samen/gezin en meer te kiezen voor zichzelf (hoeren, maar nu in therapie ook, op zijn manier, zijn issues). TS jij doet het precies andersom; jij wijkt juist steeds af van jezelf. Jij komt tegemoet aan 'samen' en hij wendt zich af van 'samen'. Jij hebt 'wij' als prioriteit en hij heeft 'ik' als prioriteit. Want eerst was zijn prioriteit de hoeren (ik ik ik) en nu in therapie ook (ik ik ik), zelfde principe in een andere situatie. Karaktertrek dus en dat verandert niet. Blijft de vraag hoelang jij TS het volhoudt om de kar te blijven trekken. Want na ik ik ik in therapie verzint hij echt wel weer iets anders.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:05
quote:Zeeland1970 schreef op 17 juni 2016 @ 11:37:
Nou, ik begrijp op zich wel dat hij ergens moet beginnen met het oefenen om zijn behoeftes en wensen uit te spreken. Dat dat om een lullig schilderijtje gaat en waar het hangt, is dan een overzichtelijke eerste stap. Voor hem.
Maar voor mij is het moeilijk te verdragen, dat ik 'minder ruimte' krijg nu ineens, terwijl hij kortgeleden zoiets groots heeft opgebiecht.
Dat hij mij bwvs verwijt dat ik dat beter had moeten overleggen vóór ik het schilderijtje ophing, of het meteen weg had moeten halen toen hij eens noemde dat hij het niet zo mooi vond.
Dus, JA, ik wil horen wat hij zegt/vindt, en, NEE, ik wil niet meteen in de houding springen om aan hem tegemoet te komen. Dat zou sowieso al niet goed voelen, maar NU al helemáál niet.
Ik denk dat hij voor zichzelf mss op een goed spoor zit, maar IK kan er nu (nog?) helemaal NIKS mee. Mss moet ik eens voorstellen dat hij eerst maar eens een poosje op zijn werk gaat oefenen hiermee.
Het laatste wat ik nu idd wil is in een soort touwtrek strijd getrokken worden, van wie er het beste voor zijn/haar behoeftes op kan komen. (Goed punt.)
Ik vind dat je écht heel ver gaat Zeeland..ook weer in deze 'aandachtspunten' van nu, overal heb je wel begrip voor, zet je jezelf op het tweede plan zodat hij aan zichzelf kan werken ( ja maar...het is een begin..etc etc)
Je redeneert het (mijns inziens ) weer allemaal helemaal weg, met begrip, analyses, diepgaande theorieën en gedachten.
Naast het hoerenbezoek ( wat al erg genoeg is) heeft je man volgensmij echt veel issues in hoe hij met (kleine) zaken omgaat, en jij hebt denk ik weer issues in hoe jij daarmee omgaat tov hem.
Het lijkt me onzettend moeilijk en heel veel inleveren om met deze man te leven.
En daarbij; het 'uiten' van zijn kant begint nog maar net, pfff...verschrikkelijk, wat een moeilijk leven word dat/ is dat..
En jij blijft maar praten, praten en analyseren.
Ondertussen zorgt je man goed voor zichzelf én word er voor hem gezorgd, rekening met hem gehouden etc etc.
Ik hoop echt dat je hier zelf op den duur niet aan onderdoor gaat.
Nou, ik begrijp op zich wel dat hij ergens moet beginnen met het oefenen om zijn behoeftes en wensen uit te spreken. Dat dat om een lullig schilderijtje gaat en waar het hangt, is dan een overzichtelijke eerste stap. Voor hem.
Maar voor mij is het moeilijk te verdragen, dat ik 'minder ruimte' krijg nu ineens, terwijl hij kortgeleden zoiets groots heeft opgebiecht.
Dat hij mij bwvs verwijt dat ik dat beter had moeten overleggen vóór ik het schilderijtje ophing, of het meteen weg had moeten halen toen hij eens noemde dat hij het niet zo mooi vond.
Dus, JA, ik wil horen wat hij zegt/vindt, en, NEE, ik wil niet meteen in de houding springen om aan hem tegemoet te komen. Dat zou sowieso al niet goed voelen, maar NU al helemáál niet.
Ik denk dat hij voor zichzelf mss op een goed spoor zit, maar IK kan er nu (nog?) helemaal NIKS mee. Mss moet ik eens voorstellen dat hij eerst maar eens een poosje op zijn werk gaat oefenen hiermee.
Het laatste wat ik nu idd wil is in een soort touwtrek strijd getrokken worden, van wie er het beste voor zijn/haar behoeftes op kan komen. (Goed punt.)
Ik vind dat je écht heel ver gaat Zeeland..ook weer in deze 'aandachtspunten' van nu, overal heb je wel begrip voor, zet je jezelf op het tweede plan zodat hij aan zichzelf kan werken ( ja maar...het is een begin..etc etc)
Je redeneert het (mijns inziens ) weer allemaal helemaal weg, met begrip, analyses, diepgaande theorieën en gedachten.
Naast het hoerenbezoek ( wat al erg genoeg is) heeft je man volgensmij echt veel issues in hoe hij met (kleine) zaken omgaat, en jij hebt denk ik weer issues in hoe jij daarmee omgaat tov hem.
Het lijkt me onzettend moeilijk en heel veel inleveren om met deze man te leven.
En daarbij; het 'uiten' van zijn kant begint nog maar net, pfff...verschrikkelijk, wat een moeilijk leven word dat/ is dat..
En jij blijft maar praten, praten en analyseren.
Ondertussen zorgt je man goed voor zichzelf én word er voor hem gezorgd, rekening met hem gehouden etc etc.
Ik hoop echt dat je hier zelf op den duur niet aan onderdoor gaat.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:12
quote:wiebeltje schreef op 17 juni 2016 @ 10:48:
[...]
En wat 'moet jij doen'? Wederom is mijn gedachte: word stil. Werk niet mee, werk niet tegen. Ga niet de strijd aan, laat het maar gebeuren. Kun je ook géén reactie geven als hij zijn behoeften uit? Tenminste als het gaat om een schilderijtje bijvoorbeeld? Laat het maar eens even gebeuren. Kijk wat hij doet (handelen dus), reageer niet op zijn woorden. Nu moet jij op zijn woorden reageren door te zeggen dat het oké is of dat het niet oké is. Sla die fase over met hem. Ontvang zijn woorden met: ik hoor wat je zegt, en wacht op actie/handelen van zijn kant. Want zijn therapie beoogt niet het een beetje gaan touwtrekken en bekvechten omdat hij zijn behoeften en wensen moet uiten. Zijn therapie beoogt dat hij ander gedrag koppelt aan de wensen die hij heeft. Lijkt mij zo.[...]Precies.
[...]
En wat 'moet jij doen'? Wederom is mijn gedachte: word stil. Werk niet mee, werk niet tegen. Ga niet de strijd aan, laat het maar gebeuren. Kun je ook géén reactie geven als hij zijn behoeften uit? Tenminste als het gaat om een schilderijtje bijvoorbeeld? Laat het maar eens even gebeuren. Kijk wat hij doet (handelen dus), reageer niet op zijn woorden. Nu moet jij op zijn woorden reageren door te zeggen dat het oké is of dat het niet oké is. Sla die fase over met hem. Ontvang zijn woorden met: ik hoor wat je zegt, en wacht op actie/handelen van zijn kant. Want zijn therapie beoogt niet het een beetje gaan touwtrekken en bekvechten omdat hij zijn behoeften en wensen moet uiten. Zijn therapie beoogt dat hij ander gedrag koppelt aan de wensen die hij heeft. Lijkt mij zo.[...]Precies.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:12
