Verder na bedrog, hoe?

quote:misia schreef op 24 juni 2016 @ 09:01:

Haha, ik wist t: alleen maar benadrukken dat je het in je eigen tempo doet en lezen wat ik helemaal niet schrijf: dat weg gaan de beste optie is.

Heb je mij dat ergens zien schrijven?



Nope.



Je mag bij hem blijven. Dat gaat ons niet aan en zoals ik al eerder aangaf kan het uiteindelijk niemand diepgaand schelen. We kennen je niet eens. Dus blijf!! Zolang je wilt..........



Mijn vraag was wat je nog aan dit topic hebt. Dat was de strekking van mijn post, en daar ga je niet op in. Als je besluit vast staat en je nu alleen nog bezig bent te kijken hoe je weer hem lichamelijk kan toelaten en vertrouwen als hij een paar uur weg is?



Wat is dan de meerwaarde van hier schrijven, als - en dat denk ik inderdaad -ruimte en tijd het enige is waar je echt iets aan hebt.

Zeker omdat je dus die andere meningen en suggesties niet echt durft te onderzoeken.

Alleen je eigen ruimte afbakent door aan te geven hoe je dit op jouw eigen tempo doet (wat niemand hier bestrijdt) en hoe je in alles lijkt te lezen dat mensen hier weggaan als de enige goede actie zien.



Terechte vraag denk ik.



Ik zou mezelf niet zo kunnen verbuigen als jij doet, met zoveel akkoord gaan.



Eeeh, ik meen me te herinneren dat jij in het verleden nog wel meer geaccepteerd hebt van een man. Je hebt jezelf daaraan ontworsteld, maar je zou als geen ander moeten weten hoe dat mechanisme werkt.



Maar daarmee zeg ik niet dat weggaan de betere optie is. Voor jou niet.



Je zou kunnen beginne nu achter je besluit te gaan staan (joepie een standpunt!! !) dat je blijft. Zonder jezelf te verdedigen. Denk je eens in wat een rust dat geeft. Eens met je laatste alinea.

Wat is dat nou voor een vraag wat iemand nog aan haar topic heeft?

Blijkbaar genoeg anders kwam ze niet terug.

Zo erg is het nu dat je je hier moet verantwoorden als je even niet reageert. Vind dat wel kwalijk hoor en echt niet 'zen'.

Bwitched. sorry: idd: ik had mijn geschiedenis er duidelijk in kunnen betrekken! Idd ik weet hoe dat werkt en schrijf nergens dat het makkelijk is om meer waard te vinden.

Ik heb daar alle begrip voor, weet idd als geen ander wat een lange weg het kan zijn jezelf de focus te maken van je eigen leven. Voor mij is het een lange weg geweest me aan de mishandeling door ex te ontworstelen.

(Blijf het ontroerend vinden hoe iedereen mijn verhaal zo goed onthoudt !!)



Pausini, je hoeft TO niet te verdedigen, denk ik, ze kan best zelf op mijn vraag aantwoorden.

En ik geef mijn mening en kijk op de situatie, als die 'dwingend' zijn in jouw ogen, schuif ze terzijde. No problem

Het is dat je het nu zelf aansnijdt maar ik kan me jouw topic ook nog herinneren.

En dat je toen een lange weg te gaan had.

Ik verdedig Zeeland niet, maar probeer wat lucht te scheppen.

Ik geef gewoon mijn kijk op de situatie en misschien zijn er vragen die ik stel waar TO iets mee kan.



Als dat al lucht uit iets haalt...........

"Het is dat je het nu zelf aansnijdt maar ik kan me jouw topic ook nog herinneren."

Ik sneed het niet aan maar Bwitched.



Ik herinner me vooral nog de forummers die destijds reageerden en me steunden in die tijd, met begrip maar ook met andere meningen/inzichten/vragen.....erg veel aan die mensen gehad...........

Mede daardoor kan ik mezelf zien als iemand die de moeite waard is en meer waard is dan waar ik het grootste deel van mijn leven genoegen mee nam.



Maar goed, mijn topic is vast nog loep-baar.

Nou, ik sta inderdaad een beetje ambivalent tegenover jouw manier van reageren.

Als je begint met 'haha, ik wist het wel, dat je.....', denk ik inderdaad niet dat wij op een lijn zitten.

Maar goed, hier ook een

quote:wyandotje schreef op 24 juni 2016 @ 08:38:

[...]



Amen.thanks...

quote:Zeeland1970 schreef op 24 juni 2016 @ 08:05:

@Maarjaatje: ja dat besef ik.

@onelove 1896: mbt de laatste vragen in je 2de alinea: ik heb hier zelf geen 'termijn' voor in gedachten. Ik ben van plan om dit op gevoel te doen. Voorzichtigaan. Eerst maar eens proberen te voelen of we met praten enigszins begrip of verbondenheid kunnen ervaren. Dat is er. Ook een knuffel tussendoor, of af en toe een hand op de arm etc, dat begint terug te komen; dat dat 'gewoon goed' voelt. Laatst ook een zoen. Tussendoor, of voor het slapengaan. Elkaar even vasthouden. Maar het gaat langzaam. Soms voelt het fijn en vertrouwd, soms merk ik 'weerstand', en dat kan ik niet zomaar terzijde schuiven. Samen naar een (onverwachte) seks scène (in een netflix serie) kijken roept bijvoorbeeld emoties op. Dan zetten we hem even stil, hebben het daar kort over. Wat dit doet.

Hij staat hier gelukkig wel gewoon voor open. Hij geeft aan dat hij me alle ruimte wil geven die ik nodig heb.



Anderen hebben ook al gereageerd op je laatste zin.



Ik vind het tekenend voor hoe jij (en hij ook trouwens) in dit alles staat. HIJ is jarenlang naar de hoeren geweest en dit voor jou verborgen gehouden, maar HIJ heeft het zo moeilijk, zoekt direct therapie, krijgt dit ook, blijft ook maar een weekje ziek thuis, jij niet, jij dendert maar door en nu geeft hij jou ook nog de ruimte...Echt omgekeerde wereld.

" denk ik inderdaad niet dat wij op een lijn zitten."

Denk het ook niet. Maar hoeft ook niet toch?

Dan zou t maar n eenzijdige boel worden.

haha, al mijn posts na die aan Zeeland gericht zijn off-topic, dus ik spoel even terug naar mijn inhoudelijke bijdrage .

quote:Zeeland1970 schreef op 24 juni 2016 @ 08:53:

Misia: ja, ik wil -voor nu- met hem verder, dat heb ik hier al een aantal keren verteld en ook verdedigd. Ik ben nu aan het onderzoeken hoe dat is, of dat mogelijk is, hoe dat voelt, wat ik tegenkom op dit pad. .

Hier zit volgens mij het probleem, je wilt - voor nu - verder. Maar zo kan je geen relatie opbouwen. Je gaat ervoor of niet. Dit is ook niet eerlijk voor je man, die bungelt.



Ik hoop dat je het gezeur over wel of niet reageren en hoe te reageren naast je neer kan leggen.

Zeeland, helpt de therapie je? Heb je het idee dat je stappen maakt voor jezelf hierin?



Over afstand nemen, zijn er ook leuke dingen die je doet met mensen naast jouw gezin? Je zou ook afstand kunnen nemen door wat meer leuke dingen voor jezelf te doen (niet met het gezin, maar gewoon Zeeland chill tijd), je hoeft dan niet meteen een tijdje weg. Dat zou ook een goede stap kunnen zijn om wat meer ruimte voor jezelf te creeëren (ruimte + rust vanuit jezelf geeft echt meer houvast en zorgt ervoor dat je echt achter je keuze kan staan, welke dat ook is).



En nog een vraag, ben je niet bang dat Zeeland-man weer de mist in gaat (als alles weer "normaal' is)? Voor mij was dat wel enorm vermoeiend, ik bleef in kringetjes draaien hierover in mijn hoofd, daardoor kon ik sowieso geen rust krijgen. Ben benieuwd hoe dat bij jou gaat.



Succes vandaag!

Zeeland, ik raad je aan om zelf in eoa therapie te proberen bij joúw eigen gevoel te komen.

Als het goed is zal een therapeut(e) met geduld met jóuw tempo en timing meegaan, zo niet-oordelend, neutraal en objectief mogelijk blijven, juist niét zijn/haar eigen mening/advies geven wat jij/men hoort te doen en (weggaan) de (enige) oplossing in dit soort gevallen is als je maar eigenwaarde zou hebben + verwachten dat jij dat ook opvolgt.



Het is imo niet zo dat je hele relatie een grote leugen was, of zijn liefde voor jou/jullie, je mág gewoon allerlei gevoelens en aspecten in overweging nemen van hem, van jezelf, van je kinderen, en proberen eea in een ruimer perspectief te beschouwen dan dat.

Een grote vertrouwensbreuk is niet niks en zal voor de meeste mensen onomkeerbaar einde oefening betekenen.

Een enkeling komt hier alsnog doorheen en zelfs samen doorheen, met behoud van eigenwaarde, en belangrijker nog met behoud van eigenliefde en liefde en zelfs herstel van vertrouwen is mogelijk.

Dat dat uitzonderlijk is wil niet zeggen dat het ook onmógelijk is, en jij mag dat zelf onderzoeken, al zou 99% een andere mening zijn toegedaan: het is jóuw leven, jóuw gezin, jóuw relatie.



Dat onderzoeken wat er nog over is daarvan kan imo alleen door allebei je eigen dieptes in te gaan, de focus op jezelf en de eigen beschadigingen daar bloot te leggen, in kaart te krijgen en te voelen, te verwerken.

Zodat het niet alleen gaat om wat je (nu) overheersend denkt of vindt, wat ook schommelt als het zo vers is, en daarop rigoureuze keuzes te baseren, maar je zelf voélt wat het met je doet en wat er van over is & jij nodig hebt om (al dan niet samen) verder te kunnen.



Zolang je hier je mening meet aan wat anderen ervan denken of vinden of zouden doen, denk je misschien dat dat je aan het denken zet over hoe je er zelf tegenover staat, maar ben je eigenlijk niet met jezelf bezig (denk ik), want dan te druk met je daartegen afzetten, verdedigen, verklaren, uitleggen, hoe dan ook is het reactief bezig zijn.

Net als deze hele situatie jou al "dwingt" tot reactief moeten zijn: hoe jij reageert op dit hele gebeuren.



Pas als het stil is om je heen krijgt wat van binnen opborrelt een kans om boven te komen.

Als je niet bij je gevoel kunt, maak dáár dan prioriteit van voor jezelf, want dáár liggen imo de antwoorden, jouw antwoorden.



Je hoéft je kinderen en andere familie en mensen dichtbij niet precies in te lichten en ook niet vanuit deze gekwetste en emotioneel nog zo zwaarbeladen modus. Dit zijn mensen die subjectief en dicht bij jullie allebéi betrokken zijn én hun eigen gevoelens zullen hebben hierbij én loyaliteitsproblemen kunnen krijgen.

Als je ze naasten er al in betrekt, is het zaak om dat weloverwogen te doen.

Het is allereerst een zaak van jullie 2en, het is eerlijk genoeg als je het houdt bij dát jullie huwelijk in zwaar weer verkeert, een relatiecrisis noemen, zonder dat je vertelt wat er precies aan de hand is.



Dat je je eenzaam voelt met jouw gevoelens is logisch als je daar nu/nog niet over kunt of wilt praten met mensen die je vertrouwt, die jullie en jullie achtergrond en historie goed kennen.

Zoek het daarom svp nog veel meer/vaker in een vertrouwenspersoon die erbuiten staat, maar zich wel verdiept in jou (diep) kennen, die jou van de zijlijn empathisch en met verstand van zaken kan begeleiden zonder dat dat diens eigenbelangen en eigen emoties/gevoelens raakt, maar echt om jóu en jouw belangen, jouw waarheid, visie en kant van het verhaal en jóuw gevoelsleven (bovenhalen) gaat.



Liefde en eigenliefde (en daarbij gekoppelde pijn, angsten en kwetsuren) zijn natuurlijk zaken die zich niet mbv logica, verstand en redelijkheid laten verklaren, beredeneren of bepalen.

Het zijn allereerst gevoelskwesties, en je hoeft je ook niet te laten leiden door uitsluitend gevoelens, je hebt ál die vermogens om erop los te laten, maar het is toch wel heel belangrijk dat je toegang krijgt tot het voelen.

Zolang dat niet lukt, blijf je in kringetjes malen, afwegen zoveel als je wilt, maar toch niet wéten wat te doen, wat het beste is, een mening/oordeel vormen, enz.



Het nadeel van nu bij elkaar zijn is dat je elkaar en elkaars gevoelens over en weer beinvloedt, ook ongemerkt, omdat je jezelf moeilijk los van hem/gezin op een afstandje kunt beschouwen als je er middenin zit en jullie steeds geconfronteerd worden met elkaars gevoelens, blikken, energie en dat in eigen gevoelens verweven raakt.

In een relatie raken gevoelens van liefde en eigenliefde sowieso meer verweven en de grens ertussen is niet altijd duidelijk, waar het een ophoudt en het ander begint, zeker niet als je langere tijd bij elkaar bent.

Alleen al daarom zorgt letterlijk op een afstand zijn (bijv bij therapeut) dat je logischerwijs gemakkelijker kunt komen bij "jezelf zijn" en zonder angst om man en kinderen daarmee te kwetsen álles wat je voelt te kunnen voelen en uiten, ook grote woede en diep verdriet.



Ik weet wel dat ik die hevige emoties (eindelijk) destijds ook pas vol kon voelen (en de vrije loop laten) op momenten dat ik daarmee niet mijn meest geliefde naasten confronteerde (en hun mee belasten of beinvloeden zou), dus dat was bij therapeut of als ik alleen was (alleen thuis, alleen in de auto, enz).

Naasten trekken zich dat aan, nemen eea over dmv in- en meeleven, omdat ze van jou houden (en vaak niet kunnen aanzien of niet in perspectief kunnen zien, dat pijn niet automatisch negatief of slecht is) en je ervan af zullen leiden, troosten enz.

Bovendien oude diepe ladingen kunnen meekomen, die zij niet kunnen plaatsen en bovendien heftige momentopnamen zijn, uitbarstingen die hun raken in eigen emoties en eigen interpretaties/kader.



Een therapeut schrikt niet van diepe en hevige emoties, ziet dat niet als negatief, die is daar juist op uit, om die boven te halen (en dus niet zsm te stelpen en troosten, sussen enz), die is daar nou juist voor (en ook tegen bestand).



Op een forum heeft iedereen er zijn/haar eigen ideeen bij, eigen emoties via inleving en meeleven, het raakt wat ze zelf (denken dat ze) zullen voelen en vinden als ze zich in eenzelfde situatie inleven als jij in zit, maar altijd vanuit eigen kaders en context (en dus gekleurd).

Zeker bij dit soort heftige onderwerpen als ontrouw, vreemdgaan, leugens-eerlijkheid en beschadigd vertrouwen, eigenwaarde enz.



Forum kan meningen op afstand geven en eea van meerdere kanten belichten en dat is heel nuttig ook, maar blijft dat het ook juist kan afleiden van jezelf en wat jij voelt.

Stop daar die energie in, svp!

Zeeland, een vraag waar ik geen antwoord op hoef maar waar je over na zou kunnen denken.

In hoeverre ben jij te bang voor wat je wel of juist niet zult voelen als je een paar dagen echt alleen met jezelf bent?



En het mooiste van het forum vind ik nu juist dat je niet gelijk iets hoeft te doen met hersenspinsels van anderen. Ik heb in ieder geval dingen gepost waarvan ik van te voren weet dat je er waarschijnlijk nu nog niet 'aan toe bent'. Het lijkt me dat je het druk genoeg hebt. Om het even op mezelf te betrekken: ik vind het wél prettig als anderen dingen die ik in de chaos niet zie benoemen, die kan ik dan heel voorzichtig al even bekijken voor later. En als later begonnen is bijten ze me niet onverwacht in mijn giechel én hoef ik me niet af te vragen waarom niemand van de personen met meer afstand tot de situatie me daarop gewezen heeft. (Met als grote gevaar van 'nog niet aan toe' dat je later het niet meer tot doorslaggevende factor durft te maken. Concreet denk ik nu aan je morele oordeel over het gebruik van meisjes uit oost-Europa)

Even puur voor mezelf sprekend: ik lees hier nog maar incidenteel mee omdat ik die constante kringetjes zo langzamerhand beu ben, maar ik vraag me wel af hoe moe TO wel niet moet zijn want die zit 24/7 in dit kringetje. Het kringetje met haar man, het kringetje met haar kinderen én het kringetje in haar hoofd.



Mijn vraag aan TO is dan ook: zie je al ergens een lichtpuntje? Ergens een kleine opening naar een beter leuker leven met je man? Ergens innerlijke verzoening met zijn wangedrag?



Kortom, zie je al ergens een verbetering?

Dat onderzoeken..... hoe doe je dat dan?

quote:Zeeland1970 schreef op 24 juni 2016 @ 00:56:

Jee, Monti, dus als ik een dag niet online ben, ben ik volgens jou aan het manipuleren. .?



Is het in je opgekomen dat er ook andere redenen of verklaringen kunnen zijn?

Mss ...heb ik werk..? Mss was ik even weg? (Ik noem maar even wat.)

Mss... was het druk..? Was er een keer een avond visite..? Lag Internet er even af..?

Mss... was ik ziek, of één vd jongens.? Of mss was ik nog even bezig met de berichtjes in mijn inbox eerst te beantwoorden. .? Mss wilde één vd jongens een spel spelen op mijn tablet zodat ik even geen gelegenheid had om er zelf op te kunnen..? Mss staat het huis hier wel blank door overstromende putten door de hevige regenval? Of wilde ik een keer een avond tv kijken na mijn werk..?

Redenen genoeg die je zou kunnen kiezen, als je dan toch uit wil gaan van aannames.



Maar geloof wat je wil. De keus v je aanname zegt wrs net zoveel over jezelf.Jammer dat je het zo interpreteert want ik bedoelde te zeggen dat ik oprecht met je te doen heb dat je hier zo alleen in moet staan. En dat ik je oprecht heel iets anders gun dan dit.

En inhoudelijk: het gaat hier al tijden over het patroon wat duidelijk zichtbaar is in jouw gedrag. Dat doe je hier en dat doe je in je huwelijk. Dat is blijkbaar wat je al levenslang gewend bent.

Het is jouw overlevingsmechanisme en ik begrijp ook dat jij dat zelf niet ziet.

Alleen het feit alweer dat je wel uitgebreid en spugend kunt reageren op mijn post terwijl er daarvoor zoveel waardevolle dingen gezegd zijn, jij in de verdediging schiet tav mij, de andere posts negeert, een knuffel geeft aan EV ( dus overduidelijk wel meeleest) Het is zo voorspelbaar allemaal.

Het probeert je iets te zeggen, doe daar iets mee. Laat je therapeut dit eens lezen.

Trek het je niet aan Monti, TO reageert alleen op de dingen die in haar straatje passen of ze gaat in de aanval (of verdediging?!)

Hoop dat ze het licht nog een x gaat zien

quote:pausini schreef op 24 juni 2016 @ 09:30:

Zo erg is het nu dat je je hier moet verantwoorden als je even niet reageert. Vind dat wel kwalijk hoor en echt niet 'zen'.



Nee hoor, dat hoeft ze helemaal niet. Het gaat over een patroon in haar gedrag. Duidelijk zichtbaar hier, ook duidelijk van invloed geweest in haar huwelijk. Man geeft dit zelf ook aan notabene. Dat was in het eerste topic al overduidelijk.



En ook deze reactie is manipulatief. Het is hetzelfde wanneer iemand klaagt in het gezin steen en been over rugpijn. Vervolgens uitgebreid laat weten dat hij/zij boodschappen gaat doen en hoopt die tas maar te kunnen sjouwen want oh oh die rug he. En dan van de anderen verwacht dat die zeggen zal ik de boodschappen even voor je doen en gepasseerd zijn wanneer dat dan niet gezegd wordt.



Manipulatie is niet per definitie bewust gedrag. Sterker nog, ik denk dat TO zich hier zelfs niet eens van bewust is. Dat was in het eerste topic al duidelijk. Haar man heeft het notabene zelf aangegeven en zelfs dan wordt het van tafel geveegd. En dan houdt man weer zijn mond en mest een kast uit of verft een muur.



Daarom gaf TO haar huwelijk ook een dikke 8 en daarom zei man ook dat het al jaren niet deugde en stond hij op het punt om weg te gaan.

Maarja, man is de hoeren loper dus die heeft zijn kaarten sowieso al verspeelt. Een nieuwe controlekaart voor TO. Maar man gaat dit niet volhouden, hij is degene die uiteindelijk dit huwelijk beëindigd.

En begrijp me niet verkeerd; het is een waardeloze zak met z'n gelieg al die jaren.



Deze mensen maken elkaar compleet kapot en hun kinderen erbij.

Ik hoop dat dit topic niet echt is.

quote:Zeeland1970 schreef op 24 juni 2016 @ 08:05:



Samen naar een (onverwachte) seks scène (in een netflix serie) kijken roept bijvoorbeeld emoties op. Dan zetten we hem even stil, hebben het daar kort over. Wat dit doet.

Hij staat hier gelukkig wel gewoon voor open. Hij geeft aan dat hij me alle ruimte wil geven die ik nodig heb.je laat ook echt geen kans onbenut, lijkt het wel.