Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
vrijdag 1 juli 2016 om 11:12
Hoe gaat het hier, aan de ene kant niet slecht, weinig last van negatieve gevoelens, idee dat ik kinderen, werk, huishouden redelijk tot goed onder controle heb, in voorzichtige dosis wat sociale activiteiten opgepakt.
Maar aan de andere kant: moe, moe, moe! En daardoor verward, vergeetachtig, onhandig. Geen idee wat ik er mee aan moet, loop er al een week of twee mee te rommelen. Slapen gaat soms goed, soms lig ik alleen te draaien, ik word nooit uitgerust wakker. Lastig om genoeg rust te nemen (dat zal beslist niet meewerken).
Vorig weekend druk geweest, gistermiddag 'vrij', maar eigenlijk de hele middag en avond van hot naar her gerend (kinderen, audicien, schoonmaken op school etc.) en komend weekend is ook druk zat (sportuitvoering bekijken, bruiloftsfeest, kinderfeestje van nichtje). Diep adem halen, volgende week tandje terug (ik ga m'n best doen!) en dan een weekje er tussenuit. Blij dat ik morgen inderdaad geen examen ga doen, ik was er fysiek niet toe in staat geweest, hoe goed het technisch ook gaat met uitvoering ervan.
Goed, was van plan om kort te reageren en niet te klagen dat is dus mislukt. Hopelijk betekend rust hier dat het met de rest wel de goede kant op gaat?
Maar aan de andere kant: moe, moe, moe! En daardoor verward, vergeetachtig, onhandig. Geen idee wat ik er mee aan moet, loop er al een week of twee mee te rommelen. Slapen gaat soms goed, soms lig ik alleen te draaien, ik word nooit uitgerust wakker. Lastig om genoeg rust te nemen (dat zal beslist niet meewerken).
Vorig weekend druk geweest, gistermiddag 'vrij', maar eigenlijk de hele middag en avond van hot naar her gerend (kinderen, audicien, schoonmaken op school etc.) en komend weekend is ook druk zat (sportuitvoering bekijken, bruiloftsfeest, kinderfeestje van nichtje). Diep adem halen, volgende week tandje terug (ik ga m'n best doen!) en dan een weekje er tussenuit. Blij dat ik morgen inderdaad geen examen ga doen, ik was er fysiek niet toe in staat geweest, hoe goed het technisch ook gaat met uitvoering ervan.
Goed, was van plan om kort te reageren en niet te klagen dat is dus mislukt. Hopelijk betekend rust hier dat het met de rest wel de goede kant op gaat?
vrijdag 1 juli 2016 om 14:21
Nog even een aanvullende vraag: is er iemand van jullie bekend met ADD? Ik twijfelde aan mijn dochter, gesprekken met school hebben dit bevestigd en al pratend / lezend hebben we de lijn doorgetrokken naar mijn vader en naar mij (er vallen veel puzzelstukjes op hun plaats) en kan zeker invloed hebben gehad op mijn functioneren en de gevolgen daarvan. Benieuwd of daar een connectie zit.
zaterdag 2 juli 2016 om 14:41
Inderdaad rustig hier. Hopelijk een positief teken.
Mijn wereld wordt steeds een stukje groter, zo heb ik voor het eerst weer een paar keer boodschapjes gedaan, zelfs ook wat verder van huis, kleine auto ritjes gemaakt, met vriendinnen afgesproken en zelfs buiten de deur geborreld, en zelfs 1x uit eten geweest, weer voor de eerste keer gezwommen.
Dus ik maak hele goede stappen en zooo heerlijk dat mijn wereld weer wat groter wordt en ik kleine leuke uitjes weer aan kan.
Het moeten nog wel echt rustige locaties zijn en ik moet ook nog wel de vrijheid hebben om te cancelen. Alleen is dat bijna nooit meer nodig. Als ik genoeg rust dagen er tussen plan.
Naast de goede ontwikkelingen ook veel dagen waarop ik erg veel huil en voel me soms ook behoorlijk depri. Maar waar ik in het begin juist gas terug moest nemen en een wandeling energie koste, moet ik dit nu juist af en toe wel doen en krijg ik er energie van.
Ik zit dus bij zo'n kantelpunt.
Dat is soms ingewikkeld vind ik, dan heb je net je balans en dan moet je weer een nieuwe zoeken.
Maar in dit geval positief.
Het hele werk ding, bedrijfsarts enzo vind ik mega ingewikkeld. Omdat ik gewoon niet weet hoe het af gaat lopen. Waar werk ik over 2 jaar en werk ik dan al weer. Wat denkt mijn werkgever, is de arbeidsdeskundige wel echt objectief of speelt hij onder 1 hoedje met de werkgever. Dus dit gedeelte laat ik zo veel mogelijk losss.
Nu ik weer iets meer energie heb, probeer ik mijn huis soms wat te ordenen en klusjes op te pakken. Hier voelde ik me eerst heel schuldig over, maar rust in je huis is ook rust in je hoofd en stel er moet weer gewerkt worden dan is het erg fijn dat je kleren gewoon in een kast liggen ipv op een stapel Sowieso ben ik bezig met proberen alles een plek te geven en ik moet dus meer kasten kopen, want ik krijg het gewoon niet kwijt. En ik kan nu het naar een winkel gaan ook zien als een oefening, om weer met prikkels om te gaan en weer autorijden enzo.
Dus dat schuldgevoel heb ik gelukkig niet meer.
Ik moet ook al heel lang naar de tandarts. Wat me nog niet is gelukt. Maar dat komt nu wel dichterbij en ik denk dat dat binnen 1,5 maand wel lukt en dat het me ook zelf lukt dan
Mijn wereld wordt steeds een stukje groter, zo heb ik voor het eerst weer een paar keer boodschapjes gedaan, zelfs ook wat verder van huis, kleine auto ritjes gemaakt, met vriendinnen afgesproken en zelfs buiten de deur geborreld, en zelfs 1x uit eten geweest, weer voor de eerste keer gezwommen.
Dus ik maak hele goede stappen en zooo heerlijk dat mijn wereld weer wat groter wordt en ik kleine leuke uitjes weer aan kan.
Het moeten nog wel echt rustige locaties zijn en ik moet ook nog wel de vrijheid hebben om te cancelen. Alleen is dat bijna nooit meer nodig. Als ik genoeg rust dagen er tussen plan.
Naast de goede ontwikkelingen ook veel dagen waarop ik erg veel huil en voel me soms ook behoorlijk depri. Maar waar ik in het begin juist gas terug moest nemen en een wandeling energie koste, moet ik dit nu juist af en toe wel doen en krijg ik er energie van.
Ik zit dus bij zo'n kantelpunt.
Dat is soms ingewikkeld vind ik, dan heb je net je balans en dan moet je weer een nieuwe zoeken.
Maar in dit geval positief.
Het hele werk ding, bedrijfsarts enzo vind ik mega ingewikkeld. Omdat ik gewoon niet weet hoe het af gaat lopen. Waar werk ik over 2 jaar en werk ik dan al weer. Wat denkt mijn werkgever, is de arbeidsdeskundige wel echt objectief of speelt hij onder 1 hoedje met de werkgever. Dus dit gedeelte laat ik zo veel mogelijk losss.
Nu ik weer iets meer energie heb, probeer ik mijn huis soms wat te ordenen en klusjes op te pakken. Hier voelde ik me eerst heel schuldig over, maar rust in je huis is ook rust in je hoofd en stel er moet weer gewerkt worden dan is het erg fijn dat je kleren gewoon in een kast liggen ipv op een stapel Sowieso ben ik bezig met proberen alles een plek te geven en ik moet dus meer kasten kopen, want ik krijg het gewoon niet kwijt. En ik kan nu het naar een winkel gaan ook zien als een oefening, om weer met prikkels om te gaan en weer autorijden enzo.
Dus dat schuldgevoel heb ik gelukkig niet meer.
Ik moet ook al heel lang naar de tandarts. Wat me nog niet is gelukt. Maar dat komt nu wel dichterbij en ik denk dat dat binnen 1,5 maand wel lukt en dat het me ook zelf lukt dan
zaterdag 2 juli 2016 om 14:57
Femke, femke wat heb je het toch druk. Ik raak altijd helemaal gestresst van jou
Ben jij hoog sensitief? Ik heb ergens gelezen dat je daar meerdere types van hebt ook een sensatie zoeker. Dan kun je moeilijk stil zitten, altijd maar bezig zijn en je grenzen op zoeken. Daar denk ik soms aan bij jou.
Het kan best zijn dat jij uit dingen doen, energie haalt. Dat hoort bij een hsp sensatie zoeker, altijd op zoek naar een kick, van.iets nieuws, je grenzen verleggen. Dan past dat gewoon bij jou.
Ik ken zelf mensen met add en wat bij hun overeenkomt is extreme chaos in het hoofd, niet kunnen plannen, en moeilijk zich tot iets zetten. Dus bijvoorbeeld een belastingaangifte blijft maanden liggen of een simpel telefoontje naar de apotheek daar hikken ze weken tegenop.
Natuurlijk speelt dat mee in de kans dat je eerder overbelast raakt en dat het ook langer duurt om te herstellen. Zeker als je probeert aan de verwachtingen van een 'normaal' persoon te voldoen.
Deze mensen met add die ik ken, werken allemaal parttime, hebben vaak huishoudelijke ondersteuning nodig en/of praktische hulp zoals bij de financieen of een weekplanning te maken.
En sommigen hebben baat bij ritalin, omdat ze anders nóg chaotischer zijn.
Maar als jij add hebt heeft dat geen invloed gehad op je functioneren maar heeft dat het nog steeds en zal dat ook altijd zo blijven. Er mee om leren gaan en een stap terug doen in de manier waarop je leeft zijn naar mijn mening noodzakelijk.
Anders blijf je altijd uit balans, aanmodderen en moe.
Ben jij hoog sensitief? Ik heb ergens gelezen dat je daar meerdere types van hebt ook een sensatie zoeker. Dan kun je moeilijk stil zitten, altijd maar bezig zijn en je grenzen op zoeken. Daar denk ik soms aan bij jou.
Het kan best zijn dat jij uit dingen doen, energie haalt. Dat hoort bij een hsp sensatie zoeker, altijd op zoek naar een kick, van.iets nieuws, je grenzen verleggen. Dan past dat gewoon bij jou.
Ik ken zelf mensen met add en wat bij hun overeenkomt is extreme chaos in het hoofd, niet kunnen plannen, en moeilijk zich tot iets zetten. Dus bijvoorbeeld een belastingaangifte blijft maanden liggen of een simpel telefoontje naar de apotheek daar hikken ze weken tegenop.
Natuurlijk speelt dat mee in de kans dat je eerder overbelast raakt en dat het ook langer duurt om te herstellen. Zeker als je probeert aan de verwachtingen van een 'normaal' persoon te voldoen.
Deze mensen met add die ik ken, werken allemaal parttime, hebben vaak huishoudelijke ondersteuning nodig en/of praktische hulp zoals bij de financieen of een weekplanning te maken.
En sommigen hebben baat bij ritalin, omdat ze anders nóg chaotischer zijn.
Maar als jij add hebt heeft dat geen invloed gehad op je functioneren maar heeft dat het nog steeds en zal dat ook altijd zo blijven. Er mee om leren gaan en een stap terug doen in de manier waarop je leeft zijn naar mijn mening noodzakelijk.
Anders blijf je altijd uit balans, aanmodderen en moe.
zaterdag 2 juli 2016 om 15:30
Hallo Bootjes,
Het is zeker vakantietijd, misschien is het daarom rustig. Ik ben zelf net terug en merk dat ik weg van hier me toch een stuk beter voel en meer kan dan thuis. Nu ben ik weer moe en chagrijning, misschien ook wel door het gebrek aan zon.
Ik las hierboven wat over onzekerheid en invloed op BO. Ik dacht altijd dat ik niet zo onzeker was en zo kom ik ook niet over, maar tijdens mijn herstel is wel gebleken dat mijn drijfveren en motivatie om dingen te doen vooral voortkomt uit angst voor afwijzing en 'doen zoals het hoort' om te voldoen aan de verwachtingen. Veel zelfverwijt en mezelf niet toestaan om fouten te maken. Sowieso heeft die hele BO mij totaal onzeker gemaakt over wat ik kan en kon. Ik vind het heel lastig te geloven dat ik echt wel heel goed was in mijn werk, maar op dit moment voel ik me alsof ik er nooit en te nimmer meer naar terug wil en kan. Heb het zo gehad met die druk om te presteren terwijl ik rationeel wel weet dat ik best slim ben en veel kan. En dat vind ik dan ergens weer zonde, maar goed. Ik las ergens iemand schrijven over een traumaatje van te hard werken. Bij mij is dat zo'n groot trauma dat het onoverkomelijk lijkt. Er zullen nog wel heel wat EMDR sessies aan te pas moeten komen wil ik ergens weer plezier in krijgen denk ik. Al die onzekerheid en negatieve gevoelens kosten natuurlijk enorm veel kostbare energie dus als ik daar niet mee om leer gaan, blijft werken me veel te veel energie kosten. Het lukt me slecht om gewoon te denken ik doe wat ik kan en dat is goed genoeg.
Ondanks dat het rustig is op ons topic lees en hoor ik om me heen echt heel veel mensen met BO of overspannenheid. Hebben jullie dat ook? Komt het zoveel meer voor of valt het me nu meer op omdat ik er zelf middenin zit?
Femke lukt het al beter om dingen te schrappen?
Gele spin, heel fijn dat je weer wat dingetjes kunt ondernemen. Het blijft balanceren. En orde scheppen in huis kan ook heel therapeutisch zijn, als je tenminste niet in 1 keer je hele huis onder handen probeert te nemen. Waarom niet laatje voor laatje en kastje voor kastje alles uitmesten? Elke dag 1?
Hoe is het met de rest? Roodbontje, lang geleden je laatste post, alles ok?
Het is zeker vakantietijd, misschien is het daarom rustig. Ik ben zelf net terug en merk dat ik weg van hier me toch een stuk beter voel en meer kan dan thuis. Nu ben ik weer moe en chagrijning, misschien ook wel door het gebrek aan zon.
Ik las hierboven wat over onzekerheid en invloed op BO. Ik dacht altijd dat ik niet zo onzeker was en zo kom ik ook niet over, maar tijdens mijn herstel is wel gebleken dat mijn drijfveren en motivatie om dingen te doen vooral voortkomt uit angst voor afwijzing en 'doen zoals het hoort' om te voldoen aan de verwachtingen. Veel zelfverwijt en mezelf niet toestaan om fouten te maken. Sowieso heeft die hele BO mij totaal onzeker gemaakt over wat ik kan en kon. Ik vind het heel lastig te geloven dat ik echt wel heel goed was in mijn werk, maar op dit moment voel ik me alsof ik er nooit en te nimmer meer naar terug wil en kan. Heb het zo gehad met die druk om te presteren terwijl ik rationeel wel weet dat ik best slim ben en veel kan. En dat vind ik dan ergens weer zonde, maar goed. Ik las ergens iemand schrijven over een traumaatje van te hard werken. Bij mij is dat zo'n groot trauma dat het onoverkomelijk lijkt. Er zullen nog wel heel wat EMDR sessies aan te pas moeten komen wil ik ergens weer plezier in krijgen denk ik. Al die onzekerheid en negatieve gevoelens kosten natuurlijk enorm veel kostbare energie dus als ik daar niet mee om leer gaan, blijft werken me veel te veel energie kosten. Het lukt me slecht om gewoon te denken ik doe wat ik kan en dat is goed genoeg.
Ondanks dat het rustig is op ons topic lees en hoor ik om me heen echt heel veel mensen met BO of overspannenheid. Hebben jullie dat ook? Komt het zoveel meer voor of valt het me nu meer op omdat ik er zelf middenin zit?
Femke lukt het al beter om dingen te schrappen?
Gele spin, heel fijn dat je weer wat dingetjes kunt ondernemen. Het blijft balanceren. En orde scheppen in huis kan ook heel therapeutisch zijn, als je tenminste niet in 1 keer je hele huis onder handen probeert te nemen. Waarom niet laatje voor laatje en kastje voor kastje alles uitmesten? Elke dag 1?
Hoe is het met de rest? Roodbontje, lang geleden je laatste post, alles ok?
zaterdag 2 juli 2016 om 15:49
quote:Gele_Suikerspin schreef op 02 juli 2016 @ 14:57:
Femke, femke wat heb je het toch druk. Ik raak altijd helemaal gestresst van jou
Sorry! Ben ik inderdaad altijd bang voor, als ik eenmaal begin met typen spoel ik zo overal overheen (en zo ben ik in het dagelijks leven soms ook)
quote:Gele_Suikerspin schreef op 02 juli 2016 @ 14:57:
Ben jij hoog sensitief? Ik heb ergens gelezen dat je daar meerdere types van hebt ook een sensatie zoeker. Dan kun je moeilijk stil zitten, altijd maar bezig zijn en je grenzen op zoeken. Daar denk ik soms aan bij jou.
Het kan best zijn dat jij uit dingen doen, energie haalt. Dat hoort bij een hsp sensatie zoeker, altijd op zoek naar een kick, van.iets nieuws, je grenzen verleggen. Dan past dat gewoon bij jou.
Niet eerder van gehoord / aan gedacht, maar ben gaan googelen, en mijn mond valt open... Altijd moe zijn, nee zeggen tegen iemand als afwijzing zien tegenover die ander, je snel vervelen maar tegelijk overprikkeld raken als er veel gebeurd, als kind als 'verlegen' worden gezien etc. Wauw. En inderdaad, depressie als symptoom (loop ik m'n leven lang al tegenaan, het voelt als gevolg, niet als oorzaak, maar daar kon ik zo weinig literatuur over vinden). Ik ga er wat meer over lezen.
Ik ben absoluut tegen hokjes (en tegen medicijnen), maar informatie verzamelen, kennis hebben over bepaalde zaken, daar ben ik wel voor. Het maakt het iets makkelijker om mezelf 'te vergeven', even gek gezegd. Tjee...
Femke, femke wat heb je het toch druk. Ik raak altijd helemaal gestresst van jou
Sorry! Ben ik inderdaad altijd bang voor, als ik eenmaal begin met typen spoel ik zo overal overheen (en zo ben ik in het dagelijks leven soms ook)
quote:Gele_Suikerspin schreef op 02 juli 2016 @ 14:57:
Ben jij hoog sensitief? Ik heb ergens gelezen dat je daar meerdere types van hebt ook een sensatie zoeker. Dan kun je moeilijk stil zitten, altijd maar bezig zijn en je grenzen op zoeken. Daar denk ik soms aan bij jou.
Het kan best zijn dat jij uit dingen doen, energie haalt. Dat hoort bij een hsp sensatie zoeker, altijd op zoek naar een kick, van.iets nieuws, je grenzen verleggen. Dan past dat gewoon bij jou.
Niet eerder van gehoord / aan gedacht, maar ben gaan googelen, en mijn mond valt open... Altijd moe zijn, nee zeggen tegen iemand als afwijzing zien tegenover die ander, je snel vervelen maar tegelijk overprikkeld raken als er veel gebeurd, als kind als 'verlegen' worden gezien etc. Wauw. En inderdaad, depressie als symptoom (loop ik m'n leven lang al tegenaan, het voelt als gevolg, niet als oorzaak, maar daar kon ik zo weinig literatuur over vinden). Ik ga er wat meer over lezen.
Ik ben absoluut tegen hokjes (en tegen medicijnen), maar informatie verzamelen, kennis hebben over bepaalde zaken, daar ben ik wel voor. Het maakt het iets makkelijker om mezelf 'te vergeven', even gek gezegd. Tjee...
zaterdag 2 juli 2016 om 17:09
Ik durfde het eerst niet te zeggen, hsp is op dit forum als vloeken in de kerk.
Dat vind ik jammer. Helemaal omdat die mensen die vinden dat het niks is, denken dat het gaat om mensen die snel huilen en aanstellerig zijn. Zo frustrerend.
Terwijl de mensen die ik ken juist super krachtige en zelfverzekerde mensen zijn, die eerder nooit huilen dan vaak.
Zelf ervaar ik veel sferen en geluiden en geuren kunnen heel heftig binnen komen. Ik zie en hoor veel, maar ook dus dingen die een ander niet ziet, ik voel het bijvoorbeeld ook aan als iemand niet lekker in zijn vel zit, terwijl ik diegene niet zie. Het gaat misschien meer richting telepathie bij mij en sommigen zullen het paranormaal noemen. Maar zo ervaar ik het zelf niet, ik ervaar het als een enorm goed ontwikkelde fijngevoeligheid.
Het oppikken van bewegingen, signalen en tussen de regels lezen wat iemand eigenlijk bedoeld of voelt.
Niet dat ik het altijd goed heb en ik val er ook nooit iemand mee lastig. Ook contoleer ik eerst of iets klopt. Maar vaak zit ik goed.
Vroeger nam ik sferen van een ander over, dus als iemand somber was dan zat ik daarna er mee, gelukkig heb ik geleerd er mee om te gaan.
Het is wel verdrietig als sommige mensen niet geloven dat zoiets bestaat. Hier op het forum reageren sommigen mensen bijna alsof ze jaloers zijn. Of dat je niet kunt weten of je hsp bent want je weet niet hoe een ander het ervaart.
Ik vind dat je dat wel kunt weten, ik praat namelijk met veel mensen en die ervaren het leven gewoon anders. En die geven dit ook gewoon toe. Als je die na de tijd vraagt om een omschrijving te geven van het restaurant en de type mensen die er waren dan weten ze bijna niks. Terwijl ik zie aan de manier van lopen dat iemand net zwanger is, iemand een traantje weg pinkt, de caissière niet lekker in haar vel zit, een stel hun relatie beëindigd.
Misschien is dit een slecht voorbeeld. Maar sommige mensen beleven de wereld 'normaal' en sommigen zien en voelen gewoon meer.
Nou jah, misschien vinden jullie het ook wel wazig. Het is ook moeilijk te omschrijven vind ik zelf.
Ik hoef er ook geen erkenning voor.
Het zijn dingen die ik gelukkig met mijn omgeving kan delen. Want soms is het wel heftig, bijvoorbeeld als je heel sterk voelt dat iemand zelfmoord wil plegen. Daar kan ik dan niks mee, want het is mijn gevoel en die kan natuurlijk ook mis zijn.
Ook is het fijn dat mijn omgeving ook vaak dat soort dingen oppakt, dus als een tentje of omgeving niet prettig voelt dan gaan we weg.
Je hebt ook mensen die voelen dat soort dingen niet, lijkt me aan de ene kant heerlijk. Aan de andere kant maakt het ook wel dat ik hele bewuste keuzes maak in wat ik wel en niet doe en daar dan extra van geniet.
Hopelijk was dit niet een té wazig verhaal anders skip je hem maar gewoon.
Ik vond het toch even fijn het te typen en hier te delen.
Dat vind ik jammer. Helemaal omdat die mensen die vinden dat het niks is, denken dat het gaat om mensen die snel huilen en aanstellerig zijn. Zo frustrerend.
Terwijl de mensen die ik ken juist super krachtige en zelfverzekerde mensen zijn, die eerder nooit huilen dan vaak.
Zelf ervaar ik veel sferen en geluiden en geuren kunnen heel heftig binnen komen. Ik zie en hoor veel, maar ook dus dingen die een ander niet ziet, ik voel het bijvoorbeeld ook aan als iemand niet lekker in zijn vel zit, terwijl ik diegene niet zie. Het gaat misschien meer richting telepathie bij mij en sommigen zullen het paranormaal noemen. Maar zo ervaar ik het zelf niet, ik ervaar het als een enorm goed ontwikkelde fijngevoeligheid.
Het oppikken van bewegingen, signalen en tussen de regels lezen wat iemand eigenlijk bedoeld of voelt.
Niet dat ik het altijd goed heb en ik val er ook nooit iemand mee lastig. Ook contoleer ik eerst of iets klopt. Maar vaak zit ik goed.
Vroeger nam ik sferen van een ander over, dus als iemand somber was dan zat ik daarna er mee, gelukkig heb ik geleerd er mee om te gaan.
Het is wel verdrietig als sommige mensen niet geloven dat zoiets bestaat. Hier op het forum reageren sommigen mensen bijna alsof ze jaloers zijn. Of dat je niet kunt weten of je hsp bent want je weet niet hoe een ander het ervaart.
Ik vind dat je dat wel kunt weten, ik praat namelijk met veel mensen en die ervaren het leven gewoon anders. En die geven dit ook gewoon toe. Als je die na de tijd vraagt om een omschrijving te geven van het restaurant en de type mensen die er waren dan weten ze bijna niks. Terwijl ik zie aan de manier van lopen dat iemand net zwanger is, iemand een traantje weg pinkt, de caissière niet lekker in haar vel zit, een stel hun relatie beëindigd.
Misschien is dit een slecht voorbeeld. Maar sommige mensen beleven de wereld 'normaal' en sommigen zien en voelen gewoon meer.
Nou jah, misschien vinden jullie het ook wel wazig. Het is ook moeilijk te omschrijven vind ik zelf.
Ik hoef er ook geen erkenning voor.
Het zijn dingen die ik gelukkig met mijn omgeving kan delen. Want soms is het wel heftig, bijvoorbeeld als je heel sterk voelt dat iemand zelfmoord wil plegen. Daar kan ik dan niks mee, want het is mijn gevoel en die kan natuurlijk ook mis zijn.
Ook is het fijn dat mijn omgeving ook vaak dat soort dingen oppakt, dus als een tentje of omgeving niet prettig voelt dan gaan we weg.
Je hebt ook mensen die voelen dat soort dingen niet, lijkt me aan de ene kant heerlijk. Aan de andere kant maakt het ook wel dat ik hele bewuste keuzes maak in wat ik wel en niet doe en daar dan extra van geniet.
Hopelijk was dit niet een té wazig verhaal anders skip je hem maar gewoon.
Ik vond het toch even fijn het te typen en hier te delen.
zaterdag 2 juli 2016 om 19:21
Niet wazig hoor Suikerspin. Ik denk over het algemeen wel dat hsp gevoeliger zijn voor BO maar niet elke BO-er hsp is. Als je BO bent is je zenuwstelsel zwaar overprikkeld dus dan ben je sowieso gevoeliger voor alles. Ik ben zelf ook erg gevoelig en opmerkzaam maar had daar voor mijn BO eigenlijk vrij weinig last van (of negeerde het misschien teveel?) terwijl ik nu echt totaal overgevoelig ben voor alles. Ik geloof zeker in hoogsensitiviteit maar heb niet zoveel op met mensen die het te pas en te onpas als excuus gebruiken en er continue mee te koop lopen. Ik zie het veel op facebook en denk dan altijd als mensen hun hsp-plaatjes posten dat ze nu ook weer niet zo bijzonder zijn. Er zijn heel veel hsp, zeker in deze waanzinnige maatschappij van prikkels. We just need to deal with it.
zaterdag 2 juli 2016 om 22:53
O nee, zeker is niet iedereen die BO is hsp-er.
Zelf is het eerder iets waar ik me voor schaam, ik wou juist soms dat ik sommige dingen niet voelde. Je hebt er ook vrij weinig aan soms.
Ik heb het zelf tijdens mijn jeugd ontwikkeld, als dat kan. Er werd niets uitgesproken thuis, dus dan leer je mensen en de sfeer in huis erg goed aanvoelen.
Ik heb geen facebook trouwens dus krijg niet mee dat mensen er te pas en onpas iets over posten. Beetje irritant en raar lijkt me.
Sowieso irritant als mensen ergens een hype van maken. Zoals bn-ers die 2 maand burnout zijn en daarna weer 60uur werken. Euh, das niet burnout.
Ik ben er ook eigenlijk nooit mee bezig, maar het kan soms wel bepaalde zaken of wie je bent in perspectief plaatsen.
En ik ga daardoor dus naar bepaalde familie feesten niet omdat dit to much is qua iedereen hun gevoelens.
Dit had ik voor mijn burnout ook al.
Ik dacht bij Femke gewoon even aan sensatie zoeker (beetje rare term) omdat ze altijd zo druk bezig is en dacht ik deel het toch, wie weet heeft zij of iemand anders er wat aan.
Zelf is het eerder iets waar ik me voor schaam, ik wou juist soms dat ik sommige dingen niet voelde. Je hebt er ook vrij weinig aan soms.
Ik heb het zelf tijdens mijn jeugd ontwikkeld, als dat kan. Er werd niets uitgesproken thuis, dus dan leer je mensen en de sfeer in huis erg goed aanvoelen.
Ik heb geen facebook trouwens dus krijg niet mee dat mensen er te pas en onpas iets over posten. Beetje irritant en raar lijkt me.
Sowieso irritant als mensen ergens een hype van maken. Zoals bn-ers die 2 maand burnout zijn en daarna weer 60uur werken. Euh, das niet burnout.
Ik ben er ook eigenlijk nooit mee bezig, maar het kan soms wel bepaalde zaken of wie je bent in perspectief plaatsen.
En ik ga daardoor dus naar bepaalde familie feesten niet omdat dit to much is qua iedereen hun gevoelens.
Dit had ik voor mijn burnout ook al.
Ik dacht bij Femke gewoon even aan sensatie zoeker (beetje rare term) omdat ze altijd zo druk bezig is en dacht ik deel het toch, wie weet heeft zij of iemand anders er wat aan.
zondag 3 juli 2016 om 09:47
Suikerspin, we begrijpen je. Lijkt me vervelend om dit ook met je mee te dragen, niet bevorderlijk voor een bo inderdaad.
Dat sensatiezoeker is net een term waar ik me niet mee zou willen associëren maar dat komt door het woord, als je verder leest lijkt het sprekend op wie ik ben. Al denk ik dat ik minder last heb van dat hsp dan jij. Ik kan (altijd al) goed door mensen heen kijken, heb ook altijd een heel scherp oordeel dat ik dan voor me hou omdat ik ook de positieve kanten zie, maar mensen kunnen er niet tegen als je pijnpunten belicht.
Buien voelen en sfeer, dat kan ik ook, maar minder heftig dan jij als ik het zo lees.
Waar ik mee om moet leren gaan is dat ik waarschijnlijk nooit meer op mijn oude niveau kan functioneren. Vroeger kon mijn lijf dat allemaal aan, als ik nu teveel in mijn hoofd of onder handen heb, dan ben ik meteen moe, gesloopt. Of ik kan het simpelweg niet handelen en voel stressprikkels in mijn lijf.
Ik moet hard aan het werk om dat te accepteren, 'tandje terug' zal een standaardmodus moeten worden... daar ben ik op dit moment nog niet aan gewend, zal ongetwijfeld nog veel interne conflicten opleveren denk ik zo. Ik heb nog vaak de neiging om sch..t te hebben aan hoe ik me voel. Ik ben zeer rationeel en logisch, ik laat logica nogal eens bepalen wat ik doe.
Dat sensatiezoeker is net een term waar ik me niet mee zou willen associëren maar dat komt door het woord, als je verder leest lijkt het sprekend op wie ik ben. Al denk ik dat ik minder last heb van dat hsp dan jij. Ik kan (altijd al) goed door mensen heen kijken, heb ook altijd een heel scherp oordeel dat ik dan voor me hou omdat ik ook de positieve kanten zie, maar mensen kunnen er niet tegen als je pijnpunten belicht.
Buien voelen en sfeer, dat kan ik ook, maar minder heftig dan jij als ik het zo lees.
Waar ik mee om moet leren gaan is dat ik waarschijnlijk nooit meer op mijn oude niveau kan functioneren. Vroeger kon mijn lijf dat allemaal aan, als ik nu teveel in mijn hoofd of onder handen heb, dan ben ik meteen moe, gesloopt. Of ik kan het simpelweg niet handelen en voel stressprikkels in mijn lijf.
Ik moet hard aan het werk om dat te accepteren, 'tandje terug' zal een standaardmodus moeten worden... daar ben ik op dit moment nog niet aan gewend, zal ongetwijfeld nog veel interne conflicten opleveren denk ik zo. Ik heb nog vaak de neiging om sch..t te hebben aan hoe ik me voel. Ik ben zeer rationeel en logisch, ik laat logica nogal eens bepalen wat ik doe.
zondag 3 juli 2016 om 19:44
Suikerspin, wat fijn dat je stappen aan het zetten bent. Letterlijk Lekker naar buiten en dingen doen. Die kantelpunten vind ik ook altijd lastig, dat je weer even moet ontdekken wat wel en niet kan. Of meer: hoe je zorgt dat je vooruit blijft gaan en daarvoor de juiste dingen doet. Want terugvallen wil je dan absoluut niet.
In dit topic kun je het volgens mij prima over hsp hebben. Het zou me niet verbazen als hier meerdere hsp’ers meeschrijven. Ik heb een sterk vermoeden dat ik het zelf ook ben, maar dan de introverte variant. Ik ben in ieder geval zeer gevoelig voor prikkels en heb tijd nodig om indrukken te verwerken, dus ik moet regelmatig rustmomenten inbouwen. En ik herken me in heel wat punten op deze site.
Pussywillow, in mijn omgeving hoor ik geen stijging van BO-gevallen. Gelukkig maar. Het kan inderdaad zijn dat het meer lijkt omdat je er zelf middenin zit. Zoals je bijvoorbeeld ineens veel zwangeren ziet als je zelf net zwanger bent.
Beel, je vraag van alweer even geleden: ja dat heb ik ook, een andere emotionele huishouding! Ik voel nu ook alles zoveel beter, sterker. Ik vind het vooral erg prettig eigenlijk. Het is natuurlijk niet leuk om verdriet te voelen, maar ik vind het wel erg fijn om veel beter door te hebben hoe ik me voel. Dat heb ik achteraf gezien jaren niet gekund. Ik dacht toen van wel, maar nu is het verschil mega duidelijk. Ook voel ik zoveel beter waar ik energie van krijg en wat energie kost.
Naoko, je vroeg na mijn vorige post hoelang ik bezig ben met mijn burnout. Dat is alweer bijna drie jaar. Poe, ik schrik er zelf eigenlijk van hoelang dat is… Niet dat ik drie jaar geleden al ziek thuis kwam te zitten, maar toen waren al wel de eerste signalen duidelijk aanwezig, alleen wilde ik er nog niet meteen aan toegeven. Daar gingen nog heel wat maanden overheen.
Maar het gaat nu nog altijd de goede kant op met mij en het vertrouwen waar ik vorige keer over schreef, is er ook nog steeds. Ik zie het einde van de burnout dus wel langzaam in zicht komen. Een heerlijk gevoel is dat. Wat daar zeker aan bijdraagt, is het feit dat ik weer werk heb! Daar ben ik me toch een partij blij mee, want weer lekker bezig zijn is voor mij toch wel een belangrijk onderdeel in mijn herstel. Zonder werk gaat het stukken langzamer, dat heb ik wel gemerkt het afgelopen jaar.
In dit topic kun je het volgens mij prima over hsp hebben. Het zou me niet verbazen als hier meerdere hsp’ers meeschrijven. Ik heb een sterk vermoeden dat ik het zelf ook ben, maar dan de introverte variant. Ik ben in ieder geval zeer gevoelig voor prikkels en heb tijd nodig om indrukken te verwerken, dus ik moet regelmatig rustmomenten inbouwen. En ik herken me in heel wat punten op deze site.
Pussywillow, in mijn omgeving hoor ik geen stijging van BO-gevallen. Gelukkig maar. Het kan inderdaad zijn dat het meer lijkt omdat je er zelf middenin zit. Zoals je bijvoorbeeld ineens veel zwangeren ziet als je zelf net zwanger bent.
Beel, je vraag van alweer even geleden: ja dat heb ik ook, een andere emotionele huishouding! Ik voel nu ook alles zoveel beter, sterker. Ik vind het vooral erg prettig eigenlijk. Het is natuurlijk niet leuk om verdriet te voelen, maar ik vind het wel erg fijn om veel beter door te hebben hoe ik me voel. Dat heb ik achteraf gezien jaren niet gekund. Ik dacht toen van wel, maar nu is het verschil mega duidelijk. Ook voel ik zoveel beter waar ik energie van krijg en wat energie kost.
Naoko, je vroeg na mijn vorige post hoelang ik bezig ben met mijn burnout. Dat is alweer bijna drie jaar. Poe, ik schrik er zelf eigenlijk van hoelang dat is… Niet dat ik drie jaar geleden al ziek thuis kwam te zitten, maar toen waren al wel de eerste signalen duidelijk aanwezig, alleen wilde ik er nog niet meteen aan toegeven. Daar gingen nog heel wat maanden overheen.
Maar het gaat nu nog altijd de goede kant op met mij en het vertrouwen waar ik vorige keer over schreef, is er ook nog steeds. Ik zie het einde van de burnout dus wel langzaam in zicht komen. Een heerlijk gevoel is dat. Wat daar zeker aan bijdraagt, is het feit dat ik weer werk heb! Daar ben ik me toch een partij blij mee, want weer lekker bezig zijn is voor mij toch wel een belangrijk onderdeel in mijn herstel. Zonder werk gaat het stukken langzamer, dat heb ik wel gemerkt het afgelopen jaar.
zondag 3 juli 2016 om 20:41
Even klagen heb vanmiddag een feestje gehad van een nichtje die 4 werd. Man ging niet mee omdat we vanavond nog een feest hadden, te vermoeiend. Ik dus wel twee feestjes plus aangegeven dat ik me er bij neer moet leggen dat ik nooit meer op mijn oude niveau kan functioneren. Man zei dat hij dat begreep, vroeg me een half uur te rusten voor we naar dat tweede feest gingen.
Heb ik drie uur lang zitten socialisen, wil op een goed moment weg, overleg met mijn man, vind ie dat ik het eigenlijk niet kan maken en dat ik beter morgen thuis kan blijven van werk 'als dit al te veel is'. Ik haat dit!!! Hij neemt zelf wel z'n rust (lees: vandaag op z'n kont zitten, ik kon een omgevallen lamp net nog opruimen incl stofzuigen, was vanochtend gebeurd) en ik laat zijn vrienden zakken door halverwege het feest weg te gaan. Hallo!!! Niks gehoord van de grenzen die ik trek?! Hij weet amper wat ik allemaal aan werk laat liggen, hoezeer ik daar m'n grenzen al aan Geef. Enzovoort! Ik weet dat ik met een lompe vent getrouwd ben, maar soms heb ik daar meer last van dan anders, Sorry
Heb ik drie uur lang zitten socialisen, wil op een goed moment weg, overleg met mijn man, vind ie dat ik het eigenlijk niet kan maken en dat ik beter morgen thuis kan blijven van werk 'als dit al te veel is'. Ik haat dit!!! Hij neemt zelf wel z'n rust (lees: vandaag op z'n kont zitten, ik kon een omgevallen lamp net nog opruimen incl stofzuigen, was vanochtend gebeurd) en ik laat zijn vrienden zakken door halverwege het feest weg te gaan. Hallo!!! Niks gehoord van de grenzen die ik trek?! Hij weet amper wat ik allemaal aan werk laat liggen, hoezeer ik daar m'n grenzen al aan Geef. Enzovoort! Ik weet dat ik met een lompe vent getrouwd ben, maar soms heb ik daar meer last van dan anders, Sorry
maandag 4 juli 2016 om 14:30
He Femke, wat vervelend dat onbegrip voor wat je doormaakt, wat je nodig hebt, en wat je wel en niet aankunt.
Dat gezegd hebbende vraag ik me meteen af als ik je lees: heb je de lat niet een beetje te hoog liggen voor de situatie waar je in zit?
2 feestjes op één dag is gewoon te veel. Dat is voor iemand die 'gewoon' functioneert al veel, laat staan als je in een BO zit.
Ik ben nu, opkrabbelend uit de BO zo ver dat ik er aan moet wennen dat ik niet meteen 'nee' zeg op elke uitnodiging. Echt, antwoord 1 is op dit moment echt nog steeds standaard: nee. En dan ga ik daarna nadenken en denk ik, steeds vaker, ach waarom eigenlijk ook niet, het is misschien zelfs wel leuk. En dan ga ik omdat ik het leuk vind, maar ik blijf altijd korter dan ik vroeger gedaan zou hebben.
Wilde je zelf graag naar dat tweede feest? Voel je de ruimte om niet te gaan?
En ik moest een beetje lachen om je verontwaardiging in de zin: Hij neemt zelf wel z'n rust (lees: vandaag op z'n kont zitten, ik kon een omgevallen lamp net nog opruimen incl stofzuigen, was vanochtend gebeurd)
Hij doet dus wel waar hij behoefte aan heeft, iets dat jij ook meer zou moeten doen. Misschien zelfs zonder dat je begrip krijgt. Lompe mensen reageren vaak bijzonder goed op lompe acties van anderen is mijn ervaring.
Dat allemaal gezegd hebbende kan het echt heel vervelend zijn als je geen begrip of hulp krijgt van diegene die het best van iedereen weet hoe moeilijk en zwaar je het hebt. Dat is gewoon niet leuk. Geef je grenzen luid en duidelijk aan, je zult het ook thuis moeten oefenen, maar uiteindelijk levert het je hopelijk een boel op.
Dat gezegd hebbende vraag ik me meteen af als ik je lees: heb je de lat niet een beetje te hoog liggen voor de situatie waar je in zit?
2 feestjes op één dag is gewoon te veel. Dat is voor iemand die 'gewoon' functioneert al veel, laat staan als je in een BO zit.
Ik ben nu, opkrabbelend uit de BO zo ver dat ik er aan moet wennen dat ik niet meteen 'nee' zeg op elke uitnodiging. Echt, antwoord 1 is op dit moment echt nog steeds standaard: nee. En dan ga ik daarna nadenken en denk ik, steeds vaker, ach waarom eigenlijk ook niet, het is misschien zelfs wel leuk. En dan ga ik omdat ik het leuk vind, maar ik blijf altijd korter dan ik vroeger gedaan zou hebben.
Wilde je zelf graag naar dat tweede feest? Voel je de ruimte om niet te gaan?
En ik moest een beetje lachen om je verontwaardiging in de zin: Hij neemt zelf wel z'n rust (lees: vandaag op z'n kont zitten, ik kon een omgevallen lamp net nog opruimen incl stofzuigen, was vanochtend gebeurd)
Hij doet dus wel waar hij behoefte aan heeft, iets dat jij ook meer zou moeten doen. Misschien zelfs zonder dat je begrip krijgt. Lompe mensen reageren vaak bijzonder goed op lompe acties van anderen is mijn ervaring.
Dat allemaal gezegd hebbende kan het echt heel vervelend zijn als je geen begrip of hulp krijgt van diegene die het best van iedereen weet hoe moeilijk en zwaar je het hebt. Dat is gewoon niet leuk. Geef je grenzen luid en duidelijk aan, je zult het ook thuis moeten oefenen, maar uiteindelijk levert het je hopelijk een boel op.
maandag 4 juli 2016 om 14:34
quote:stokst@@rtje schreef op 03 juli 2016 @ 19:44:
Beel, je vraag van alweer even geleden: ja dat heb ik ook, een andere emotionele huishouding! Ik voel nu ook alles zoveel beter, sterker. Ik vind het vooral erg prettig eigenlijk. Het is natuurlijk niet leuk om verdriet te voelen, maar ik vind het wel erg fijn om veel beter door te hebben hoe ik me voel. Dat heb ik achteraf gezien jaren niet gekund. Ik dacht toen van wel, maar nu is het verschil mega duidelijk. Ook voel ik zoveel beter waar ik energie van krijg en wat energie kost.
Maar het gaat nu nog altijd de goede kant op met mij en het vertrouwen waar ik vorige keer over schreef, is er ook nog steeds. Ik zie het einde van de burnout dus wel langzaam in zicht komen. Een heerlijk gevoel is dat. Wat daar zeker aan bijdraagt, is het feit dat ik weer werk heb! Daar ben ik me toch een partij blij mee, want weer lekker bezig zijn is voor mij toch wel een belangrijk onderdeel in mijn herstel. Zonder werk gaat het stukken langzamer, dat heb ik wel gemerkt het afgelopen jaar.
He Stokstaartje, dank je wel voor je reactie, het is zoals je beschrijft. Ik voel inderdaad, misschien wel voor het eerst, echt hoe ik me voel. Dat komt niet altijd goed uit, maar is wel wat het is. En inderdaad is dat fijn en belangrijk. Ik schrik er soms nog een beetje van. Vooral omdat er echt iets heel verdrietigs is gebeurd, ik wil er verder niks over schrijven, want het is niet mij overkomen, maar: pfoe.
En wat goed dat je de goede kant op blijft gaan! Ik denk ook dat werk erg belangrijk is om weer op gang te komen, vind het een beetje vervelend om te zeggen omdat niet iedereen werk heeft, en ik het iedereen ontzettend gun.
Beel, je vraag van alweer even geleden: ja dat heb ik ook, een andere emotionele huishouding! Ik voel nu ook alles zoveel beter, sterker. Ik vind het vooral erg prettig eigenlijk. Het is natuurlijk niet leuk om verdriet te voelen, maar ik vind het wel erg fijn om veel beter door te hebben hoe ik me voel. Dat heb ik achteraf gezien jaren niet gekund. Ik dacht toen van wel, maar nu is het verschil mega duidelijk. Ook voel ik zoveel beter waar ik energie van krijg en wat energie kost.
Maar het gaat nu nog altijd de goede kant op met mij en het vertrouwen waar ik vorige keer over schreef, is er ook nog steeds. Ik zie het einde van de burnout dus wel langzaam in zicht komen. Een heerlijk gevoel is dat. Wat daar zeker aan bijdraagt, is het feit dat ik weer werk heb! Daar ben ik me toch een partij blij mee, want weer lekker bezig zijn is voor mij toch wel een belangrijk onderdeel in mijn herstel. Zonder werk gaat het stukken langzamer, dat heb ik wel gemerkt het afgelopen jaar.
He Stokstaartje, dank je wel voor je reactie, het is zoals je beschrijft. Ik voel inderdaad, misschien wel voor het eerst, echt hoe ik me voel. Dat komt niet altijd goed uit, maar is wel wat het is. En inderdaad is dat fijn en belangrijk. Ik schrik er soms nog een beetje van. Vooral omdat er echt iets heel verdrietigs is gebeurd, ik wil er verder niks over schrijven, want het is niet mij overkomen, maar: pfoe.
En wat goed dat je de goede kant op blijft gaan! Ik denk ook dat werk erg belangrijk is om weer op gang te komen, vind het een beetje vervelend om te zeggen omdat niet iedereen werk heeft, en ik het iedereen ontzettend gun.
dinsdag 5 juli 2016 om 09:18
Ik lees nog mee. Straks weer wat berichtem van gisteren bijlezen.
Het gaat hier heel erg op en af. Mn angsten gaan redelijk maar het opbouwen van werk , het herkennen van grenzen etc gaat heel moeizaam. Dit uit zich in veel migraine, spierpijn, overgeven
. Doorbreken lukt me niet !!
Maar goed, ik ga even bijlezen. Fijne dag allemaal !
Het gaat hier heel erg op en af. Mn angsten gaan redelijk maar het opbouwen van werk , het herkennen van grenzen etc gaat heel moeizaam. Dit uit zich in veel migraine, spierpijn, overgeven
. Doorbreken lukt me niet !!
Maar goed, ik ga even bijlezen. Fijne dag allemaal !
dinsdag 5 juli 2016 om 09:54
Vind het erg vervelend voor je Femke. Hopelijk is de frustratie alweer gezakt.
Alleen stelt jou man zijn grens en houdt zich daaraan. Jij stelt je grens en houdt je er niet aan.
Sorry als dit hard klinkt. Je gesteund voelen is heel fijn, maar jou man en jij hebben andere grenzen. Dus elkaars grenzen steunen betekent dan dat jullie beiden over je eigen grens heen gaan. Hij doet dit in dit verhaal niet, over zijn grens heen gaan, en jij wel.
Maar er is maar 1 persoon die jou grens kent en zich daar aan kan houden en dat ben jij.
Ik begrijp niet waarom je niet gewoon zelf naar huis ging?
Je kunt vragen of hij mee gaat maar het niet echt verwachten. Hij heeft het andere feestje geskipt om juist hier in te investeren. Jij hebt gekozen voor 2 feestjes.
Je had van te voren ook een duidelijkere afspraak met je man kunnen maken, schat, ik wil graag max 2,5 tot 3 uur blijven, is dit oké voor jou?
Dan had je het overleg van te voren gehad. Iemand, en zeker een man, kan uit jou woorden 'ik ga nooit meer hetzelfde functioneren en ik moet niet meer over mijn grens gaan' niet halen dat jou grens op dat feestje ineens is bereikt en wordt verwacht dat de ander zich dan schikt in jou grens.
Nu voel jij op het feestje ineens je grens, maar de grens van jou man is anders, dus dat crasht.
Blijft een hele vervelende situatie, maar net als wat beel zegt bedoel ik ook, wordt lomper en ga voor je eigen grens. En hou je aan je grens.
Ik snap wel dat je er verdrietig van was, de opmerkingen van je man zijn niet echt tactisch en inlevend hopelijk schijnt bij jou nu weer het zonnetje buiten en in je hoofd
Alleen stelt jou man zijn grens en houdt zich daaraan. Jij stelt je grens en houdt je er niet aan.
Sorry als dit hard klinkt. Je gesteund voelen is heel fijn, maar jou man en jij hebben andere grenzen. Dus elkaars grenzen steunen betekent dan dat jullie beiden over je eigen grens heen gaan. Hij doet dit in dit verhaal niet, over zijn grens heen gaan, en jij wel.
Maar er is maar 1 persoon die jou grens kent en zich daar aan kan houden en dat ben jij.
Ik begrijp niet waarom je niet gewoon zelf naar huis ging?
Je kunt vragen of hij mee gaat maar het niet echt verwachten. Hij heeft het andere feestje geskipt om juist hier in te investeren. Jij hebt gekozen voor 2 feestjes.
Je had van te voren ook een duidelijkere afspraak met je man kunnen maken, schat, ik wil graag max 2,5 tot 3 uur blijven, is dit oké voor jou?
Dan had je het overleg van te voren gehad. Iemand, en zeker een man, kan uit jou woorden 'ik ga nooit meer hetzelfde functioneren en ik moet niet meer over mijn grens gaan' niet halen dat jou grens op dat feestje ineens is bereikt en wordt verwacht dat de ander zich dan schikt in jou grens.
Nu voel jij op het feestje ineens je grens, maar de grens van jou man is anders, dus dat crasht.
Blijft een hele vervelende situatie, maar net als wat beel zegt bedoel ik ook, wordt lomper en ga voor je eigen grens. En hou je aan je grens.
Ik snap wel dat je er verdrietig van was, de opmerkingen van je man zijn niet echt tactisch en inlevend hopelijk schijnt bij jou nu weer het zonnetje buiten en in je hoofd
dinsdag 5 juli 2016 om 12:26
Dat was juist het frustrerende, we hadden van tevoren afspraken gemaakt (expliciet hoe laat we naar dat feestje zouden gaan, dat ik eerder weg zou gaan en dat hij zou blijven), en op het moment dat ik zoals afgesproken naar huis ga en hem daarover spreek (nou doei, ik ga), brengt hij mijn werk weer als punt naar voren. En ja, daar ben ik wat overgevoelig voor. Ben overigens wel naar huis gegaan daarna. Feestje 1 kon ik niet skippen, en bij feestje 2 moest ik ook echt mijn neus even laten zien (en dat is gelukt).
Maar ja, feit blijft dat ik regelmatig over mijn grenzen heen blijf gaan. Nu ook weer, heb de halve nacht overgegeven, heb vanochtend na even aarzelen toch aangegeven dat ik later kwam om eerst even bij te slapen. Liefst was ik helemaal niet gegaan, maar ja, er ligt zoveel werk te wachten...
Hoe vaak moet je instorten voor je echt leert wat grenzen zijn? Pff, ik lees dat er veel zijn hier die dat met vallen en opstaan leren. Racalles, jij loopt er nu ook weer keihard tegenaan Moeizaam proces om dat te leren...
Ik merk dat ik hier vaak (met laaaange teksten) tekeer ga als het niet loopt, maar dat ik hier niet schrijf als het dan wel eens een keer goed gaat. Gisteren heb ik een prima werkdag gehad, ik had zowaar eens energie en het liep allemaal ook wel lekker. Kinderen waren 's middags ook gezellig, heb nog lekker met mijn man staan kletsen ('mopperend' over een klein jongetje dat niet wil slapen, kijken we even later om, is zoon tijdens ons gesprek in slaap gevallen, de schat).
Ik vind het maar ingewikkeld allemaal.
Maar ja, feit blijft dat ik regelmatig over mijn grenzen heen blijf gaan. Nu ook weer, heb de halve nacht overgegeven, heb vanochtend na even aarzelen toch aangegeven dat ik later kwam om eerst even bij te slapen. Liefst was ik helemaal niet gegaan, maar ja, er ligt zoveel werk te wachten...
Hoe vaak moet je instorten voor je echt leert wat grenzen zijn? Pff, ik lees dat er veel zijn hier die dat met vallen en opstaan leren. Racalles, jij loopt er nu ook weer keihard tegenaan Moeizaam proces om dat te leren...
Ik merk dat ik hier vaak (met laaaange teksten) tekeer ga als het niet loopt, maar dat ik hier niet schrijf als het dan wel eens een keer goed gaat. Gisteren heb ik een prima werkdag gehad, ik had zowaar eens energie en het liep allemaal ook wel lekker. Kinderen waren 's middags ook gezellig, heb nog lekker met mijn man staan kletsen ('mopperend' over een klein jongetje dat niet wil slapen, kijken we even later om, is zoon tijdens ons gesprek in slaap gevallen, de schat).
Ik vind het maar ingewikkeld allemaal.
woensdag 6 juli 2016 om 11:05
Hallo allemaal,
Hier weer een keer een berichtje van mij. Wat wordt er actief geschreven! Wat blijft het toch een lastig proces, maar super fijn om te lezen dat sommige mensen echt de stappen vooruit blijven maken en licht aan het einde van de tunnel zien
Ik kan nog steeds zeggen dat de EMDR mij zoveel heeft gebracht. Voel een stuk minder stress en onrust in mijn lichaam en hoofd. Heb echt bepaalde zaken af kunnen sluiten en snap mijzelf ook beter.
Ben een vrouw (tja meisje kan nu echt niet meer, wordt deze maand 40 ) die erg van sociale contacten houdt en spontane praatjes op straat bijvoorbeeld, maar ben ook erg gevoelig, prikkels komen erg binnen en heb dus ook veel oplaadtijd nodig en tijd in mijn eentje. Best een lastige combi! Maar snap nu des te beter waar ik op ben leeg gelopen in mijn banen vroeger in de hulpverlening!
Mijn psychologe heeft nu 6 weken vakantie en de opdracht gekregen om een schets te maken hoe ik mijzelf in de toekomst zie. Dit niet alleen gericht op werk, maar het totale plaatje.
Ik zou een balans moeten vinden in mijn leven tussen werken ( en geen baan waar mijn rechtvaardigheidsgevoel erg wordt aangesproken, of waar ik op leegloop en weinig terugkrijg), het hebben van contacten (want zonder verpieter ik ook) en tijd voor mijzelf, mijn vriend en mijn kat (al krijgt de laatste voldoende aandacht denk ik )
Nou daar kan ik wel mee aan de slag!
Verder een intensieve maand gehad. Drie maanden geleden is mijn lievelingsoom overleden en nu een maand later zijn zus, mijn tante dus. Echt wel onverwachts dus heftige weken, mijn nicht helpen met kaarten schrijven, direct naar mijn moeder gegaan, het afscheid nemen en de begrafenis en het gemis...
Tja als je gezond bent is dat al heftig, maar nu nog meer.
Maar aan de andere kant ook erg fijne dagen gehad! Heb een aantal dagen op de kat van mijn moeder gepast, heerlijk me in mijn eentje vermaakt. Vorige week twee dagen naar Thermen Bussloo geweest met een vriendin met een overnachting erbij. Heerlijk en kon me goed ontspannen! Weet nog dat ik een jaar geleden een dag naar de sauna ging en dacht dat ik gek zou worden! De hitte de mensen, het gevoel ik moet me ontspannen vloog me zo aan!
Nu ga ik begin augustus nog een aantal dagen met mijn moeder naar de Veluwe in een hotel.
En verder hoop ik dat het weer hier beter gaat worden!
Hebben jullie nog vakantieplannen? En zo ja, hebben jullie er zin in, of levert het ook weer stress op!
Ben trouwens ook begonnen met yoga en het vind het fijn! Las al dat er meerdere mensen hiermee zijn gestart, het is ook fijn dat ik de lerares ken en zij zelf ook een burn out heeft gehad (voelt toch als veilig dan...)
Tja en die wisselingen qua met name energie, stemming, acceptatie ik herken ze ook zo! Al merk ik wel, omdat het over het algemeen beter gaat ik dit ook beter trek! Maar de laatste twee dagen weer een erg moe en wazig gevoel in mijn hoofd en blijf het toch lastig vinden om hier 'nuchter' mee om te gaan!
Succes iedereen weer!!
Liefs Paddestoel
Hier weer een keer een berichtje van mij. Wat wordt er actief geschreven! Wat blijft het toch een lastig proces, maar super fijn om te lezen dat sommige mensen echt de stappen vooruit blijven maken en licht aan het einde van de tunnel zien
Ik kan nog steeds zeggen dat de EMDR mij zoveel heeft gebracht. Voel een stuk minder stress en onrust in mijn lichaam en hoofd. Heb echt bepaalde zaken af kunnen sluiten en snap mijzelf ook beter.
Ben een vrouw (tja meisje kan nu echt niet meer, wordt deze maand 40 ) die erg van sociale contacten houdt en spontane praatjes op straat bijvoorbeeld, maar ben ook erg gevoelig, prikkels komen erg binnen en heb dus ook veel oplaadtijd nodig en tijd in mijn eentje. Best een lastige combi! Maar snap nu des te beter waar ik op ben leeg gelopen in mijn banen vroeger in de hulpverlening!
Mijn psychologe heeft nu 6 weken vakantie en de opdracht gekregen om een schets te maken hoe ik mijzelf in de toekomst zie. Dit niet alleen gericht op werk, maar het totale plaatje.
Ik zou een balans moeten vinden in mijn leven tussen werken ( en geen baan waar mijn rechtvaardigheidsgevoel erg wordt aangesproken, of waar ik op leegloop en weinig terugkrijg), het hebben van contacten (want zonder verpieter ik ook) en tijd voor mijzelf, mijn vriend en mijn kat (al krijgt de laatste voldoende aandacht denk ik )
Nou daar kan ik wel mee aan de slag!
Verder een intensieve maand gehad. Drie maanden geleden is mijn lievelingsoom overleden en nu een maand later zijn zus, mijn tante dus. Echt wel onverwachts dus heftige weken, mijn nicht helpen met kaarten schrijven, direct naar mijn moeder gegaan, het afscheid nemen en de begrafenis en het gemis...
Tja als je gezond bent is dat al heftig, maar nu nog meer.
Maar aan de andere kant ook erg fijne dagen gehad! Heb een aantal dagen op de kat van mijn moeder gepast, heerlijk me in mijn eentje vermaakt. Vorige week twee dagen naar Thermen Bussloo geweest met een vriendin met een overnachting erbij. Heerlijk en kon me goed ontspannen! Weet nog dat ik een jaar geleden een dag naar de sauna ging en dacht dat ik gek zou worden! De hitte de mensen, het gevoel ik moet me ontspannen vloog me zo aan!
Nu ga ik begin augustus nog een aantal dagen met mijn moeder naar de Veluwe in een hotel.
En verder hoop ik dat het weer hier beter gaat worden!
Hebben jullie nog vakantieplannen? En zo ja, hebben jullie er zin in, of levert het ook weer stress op!
Ben trouwens ook begonnen met yoga en het vind het fijn! Las al dat er meerdere mensen hiermee zijn gestart, het is ook fijn dat ik de lerares ken en zij zelf ook een burn out heeft gehad (voelt toch als veilig dan...)
Tja en die wisselingen qua met name energie, stemming, acceptatie ik herken ze ook zo! Al merk ik wel, omdat het over het algemeen beter gaat ik dit ook beter trek! Maar de laatste twee dagen weer een erg moe en wazig gevoel in mijn hoofd en blijf het toch lastig vinden om hier 'nuchter' mee om te gaan!
Succes iedereen weer!!
Liefs Paddestoel
zondag 17 juli 2016 om 10:10
Hoe gaat het bij iedereen?
Ik betrap mezelf erop soms zin te hebben om weer wat te gaan werken. Dat is echt nieuw.
Of het realistisch is is een 2e, voor nu in ieder geval nog niet. Want mijn valkuil is ook, er willen zijn voor anderen en het werk. Terwijl ik nu eerst eens lekker mijn eigen leven en huis op orde mag maken.
Mijn huis wordt beetje bij beetje rustiger door rommel op te ruimen en kasten te kopen, dat geeft echt mega veel rust. Veel kan ik nu achter deurtjes en lades opruimen. Zalig!
Een aanrader voor iedereen met wat chaos in huis. Ruim je huis en ook kasten stap voor stap op en investeer in simpele dingen die het leven makkelijker maken. Het zijn onbewust energie vreters.
Ik betrap mezelf erop soms zin te hebben om weer wat te gaan werken. Dat is echt nieuw.
Of het realistisch is is een 2e, voor nu in ieder geval nog niet. Want mijn valkuil is ook, er willen zijn voor anderen en het werk. Terwijl ik nu eerst eens lekker mijn eigen leven en huis op orde mag maken.
Mijn huis wordt beetje bij beetje rustiger door rommel op te ruimen en kasten te kopen, dat geeft echt mega veel rust. Veel kan ik nu achter deurtjes en lades opruimen. Zalig!
Een aanrader voor iedereen met wat chaos in huis. Ruim je huis en ook kasten stap voor stap op en investeer in simpele dingen die het leven makkelijker maken. Het zijn onbewust energie vreters.
zondag 17 juli 2016 om 11:27
Zit een beetje in dezelfde fase Suikerspin. Ik heb wel weer zin om 'wat' te doen al ben ik ook heel bang dat ik te snel te veel wil doen of weer een hork van een leidinggevende tref. Maar 'zin hebben' om iets te ondernemen is een goed teken. Ik wacht even af en gebruik de tijd die ik heb eerst maar eens om rustig weer mijn leven te leiden zoals ik dat ooit deed, dus inderdaad eerst maar eens mijn hobbies en sociale contacten weer wat meer op de rit krijgen en daarnaast mijn huis uitruimen. Ik merk dat dat me momenteel al genoeg energie kost. Ik heb er nu pas de energie voor om dat te doen. Al heel lang wilde ik mijn administratie op orde maken en al mijn in de jaren verzamelde post, kleding en andere overbodige ballast eens uitzoeken. Maar dat lukt me eigenlijk nu ruim een jaar later pas. Het is wel heel lekker om stapje voor stapje alles leeg te ruimen. Lekker overzichtelijk in huis straks!
Hoe is het met de rest? Pocoloco, hoe is het nu?
Hoe is het met de rest? Pocoloco, hoe is het nu?
woensdag 20 juli 2016 om 09:09
Hallo!
Ik ben een beetje stil hier... gaat niet echt lekker de laatste week of 2, kan weer niet echt iets (en dingen die ik probeer buitenshuis gaan echt crappy), dus maar liggen op de bank of in mijn hangmat, en me daar @$%&^ aan irriteren. G*dver G*dver. En me dan weer irriteren aan mezelf, dat ik me er zo tegen verzet, want ik weet ook wel dat ik daar echt helemaal niks mee opschiet. Ook AD afgebouwd tot 0, opzich niet erg veel last van afkickverschijnselen maar echt lekker voelt het ook niet. Al met al dus niet echt een prettige boodschap voor het moraal, maar ik vind het altijd fijn om jullie te lezen, dus ik blaas het topic maar even wat lucht in anders mis ik jullie te veel
Ik ben een beetje stil hier... gaat niet echt lekker de laatste week of 2, kan weer niet echt iets (en dingen die ik probeer buitenshuis gaan echt crappy), dus maar liggen op de bank of in mijn hangmat, en me daar @$%&^ aan irriteren. G*dver G*dver. En me dan weer irriteren aan mezelf, dat ik me er zo tegen verzet, want ik weet ook wel dat ik daar echt helemaal niks mee opschiet. Ook AD afgebouwd tot 0, opzich niet erg veel last van afkickverschijnselen maar echt lekker voelt het ook niet. Al met al dus niet echt een prettige boodschap voor het moraal, maar ik vind het altijd fijn om jullie te lezen, dus ik blaas het topic maar even wat lucht in anders mis ik jullie te veel
