Psyche
alle pijlers
weer teleurgesteld door therapeut
zaterdag 16 juli 2016 om 04:48
Ik wil allereerst even mijn verhaal van me af schrijven, maar ben ook benieuwd naar de ervaringen van anderen. Ik ben bipolair, maar mijn vele en ernstige depressies zijn zeker niet alleen biologisch van oorzaak. Er speelt ook een jeugdtrauma mee en enkele grote levensvragen waar ik niet goed mee kan omgaan en problemen die op zich niet op te lossen zijn, maar waar ik misschien beter mee zou kunnen leren omgaan. Daarom ben ik al vrij snel na het begin van mijn eerste depressie in therapie gegaan. Dat was geen succes.
De eerste psychologe die ik zag leek haast bang te zijn voor de ernst van mijn problemen, was nogal onder de indruk van alle medicijnen die ik slikte en bleef vragen stellen waaruit bleek dat ze dacht dat ik misschien wel psychotisch was, wat ik absoluut nooit geweest ben. De tweede bleef week na week beweren dat sommige van de problemen waarover ik vertelde absoluut niet konden bijdragen aan mijn depressies, terwijl ik meer dan 100% zeker weet dat ze een heel erg belangrijke rol spelen. Hij deed dat op een zeer kwetsende manier. Ik was toen opgenomen op de paaz, zo slecht was ik er aan toe en hij probeerde me ook nog eens over te halen met mijn medicijnen te stoppen. Bij allebei de psychologen ben ik een keer of zeven geweest. Na de tweede ervaring was ik zo gekwetst en ook gesterkt in mijn idee dat veel van mijn problemen niet op te lossen waren dat ik besloot om nooit meer in therapie te gaan.
Eind vorig jaar maakte ik iets heel heftigs mee waardoor mijn psychiater (bij hem krijg ik alleen medicijnen en hoewel hij op dit gebied goed is, is hij niet echt iemand voor mij om de andere problemen mee te bespreken) zei dat ik misschien toch nog maar eens met iemand moest gaan praten. met deze derde psychologe had ik eerst een paar gesprekken over wat er kort daarvoor gebeurd was, en toen na een paar weken de emoties daaromtrent een beetje gingen liggen, vertrouwde ik haar inmiddels genoeg om te besluiten dat ik toch nog een keer wilde proberen aan mijn problemen te werken. En toen stopte zij met werken...
Ik vond dat ik het mezelf verschuldigd was om het nog een laatste keer te proberen en melde me bij psych nummer vier aan. Daar ben ik ongeveer 10 keer geweest en je raad het al, het is weer op niks uitgelopen. Hij was van het begin af aan heel negatief over bijna alles wat ik deed, en daar begreep ik niks van. Hij kon het mij ook niet goed uitleggen. Vervolgens hebben we het een heel aantal keer gehad over die onoplosbare problemen waar ik zo'n last van heb. Hij heeft wekenlang geprobeerd mij ervan te overtuigen dat ze wel op te lossen zijn, maar dat is niet zo. En ik heb echt goed naar hem geluisterd en alles wat hij zei heel serieus genomen. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik wilde dat we verder zouden gaan met de therapie vanuit de aanname dat ik gelijk heb en dat ik nu wilde leren om anders met die problemen om te gaan. Toen zei hij dat hij niet wist hoe dat moest en dat hij mij daarbij niet kon helpen. Als dat was wat ik wilde, dan moesten we maar stoppen.
Later realiseerde ik me dat dat wel erg raar was. Ik had altijd aangenomen dat dit een van de taken en vaardigheden van psychologen is; mensen anders naar moeilijke dingen leren kijken. Maar weer een slechte ervaring dus. Enerzijds wil ik het niet nog eens proberen om deze reden, anderzijds weet ik diep in mijn hart ook wel dat ik het weer niet serieus geprobeerd heb als ik het hierbij laat. Ik denk er dus over om het toch nog eens te proberen. Maar ik ben er ook erg bang voor. Dan moet ik weer mijn hele ziel en zaligheid op tafel leggen en een flinke beerput openen en ik heb geen enkele garantie dat het nu wel gaat helpen.
Pfoe, ik moest mijn verhaal even kwijt, maar ben ook benieuwd of er meer mensen zijn met dergelijke ervaringen en of jullie uiteindelijk toch nog een goede therapeut hebben gevonden.
De eerste psychologe die ik zag leek haast bang te zijn voor de ernst van mijn problemen, was nogal onder de indruk van alle medicijnen die ik slikte en bleef vragen stellen waaruit bleek dat ze dacht dat ik misschien wel psychotisch was, wat ik absoluut nooit geweest ben. De tweede bleef week na week beweren dat sommige van de problemen waarover ik vertelde absoluut niet konden bijdragen aan mijn depressies, terwijl ik meer dan 100% zeker weet dat ze een heel erg belangrijke rol spelen. Hij deed dat op een zeer kwetsende manier. Ik was toen opgenomen op de paaz, zo slecht was ik er aan toe en hij probeerde me ook nog eens over te halen met mijn medicijnen te stoppen. Bij allebei de psychologen ben ik een keer of zeven geweest. Na de tweede ervaring was ik zo gekwetst en ook gesterkt in mijn idee dat veel van mijn problemen niet op te lossen waren dat ik besloot om nooit meer in therapie te gaan.
Eind vorig jaar maakte ik iets heel heftigs mee waardoor mijn psychiater (bij hem krijg ik alleen medicijnen en hoewel hij op dit gebied goed is, is hij niet echt iemand voor mij om de andere problemen mee te bespreken) zei dat ik misschien toch nog maar eens met iemand moest gaan praten. met deze derde psychologe had ik eerst een paar gesprekken over wat er kort daarvoor gebeurd was, en toen na een paar weken de emoties daaromtrent een beetje gingen liggen, vertrouwde ik haar inmiddels genoeg om te besluiten dat ik toch nog een keer wilde proberen aan mijn problemen te werken. En toen stopte zij met werken...
Ik vond dat ik het mezelf verschuldigd was om het nog een laatste keer te proberen en melde me bij psych nummer vier aan. Daar ben ik ongeveer 10 keer geweest en je raad het al, het is weer op niks uitgelopen. Hij was van het begin af aan heel negatief over bijna alles wat ik deed, en daar begreep ik niks van. Hij kon het mij ook niet goed uitleggen. Vervolgens hebben we het een heel aantal keer gehad over die onoplosbare problemen waar ik zo'n last van heb. Hij heeft wekenlang geprobeerd mij ervan te overtuigen dat ze wel op te lossen zijn, maar dat is niet zo. En ik heb echt goed naar hem geluisterd en alles wat hij zei heel serieus genomen. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik wilde dat we verder zouden gaan met de therapie vanuit de aanname dat ik gelijk heb en dat ik nu wilde leren om anders met die problemen om te gaan. Toen zei hij dat hij niet wist hoe dat moest en dat hij mij daarbij niet kon helpen. Als dat was wat ik wilde, dan moesten we maar stoppen.
Later realiseerde ik me dat dat wel erg raar was. Ik had altijd aangenomen dat dit een van de taken en vaardigheden van psychologen is; mensen anders naar moeilijke dingen leren kijken. Maar weer een slechte ervaring dus. Enerzijds wil ik het niet nog eens proberen om deze reden, anderzijds weet ik diep in mijn hart ook wel dat ik het weer niet serieus geprobeerd heb als ik het hierbij laat. Ik denk er dus over om het toch nog eens te proberen. Maar ik ben er ook erg bang voor. Dan moet ik weer mijn hele ziel en zaligheid op tafel leggen en een flinke beerput openen en ik heb geen enkele garantie dat het nu wel gaat helpen.
Pfoe, ik moest mijn verhaal even kwijt, maar ben ook benieuwd of er meer mensen zijn met dergelijke ervaringen en of jullie uiteindelijk toch nog een goede therapeut hebben gevonden.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 16 juli 2016 om 12:20
quote:toiletrol schreef op 16 juli 2016 @ 10:49:
[...]
Een goede therapeut kan daar wel degelijk iets mee. Die begint met als startpunt de aanname van een cliënt en zoekt dan samen met de cliënt naar wat die aanname betekent en welke mogelijkheden er zijn. Klopt de aanname niet, dan kan de cliënt daar onder begeleiding van de therapeut achter komen.Dit dus, maar dan wat korter en bondiger dan ik had gezegd
[...]
Een goede therapeut kan daar wel degelijk iets mee. Die begint met als startpunt de aanname van een cliënt en zoekt dan samen met de cliënt naar wat die aanname betekent en welke mogelijkheden er zijn. Klopt de aanname niet, dan kan de cliënt daar onder begeleiding van de therapeut achter komen.Dit dus, maar dan wat korter en bondiger dan ik had gezegd
zaterdag 16 juli 2016 om 12:30
zaterdag 16 juli 2016 om 12:31
Ik vind het wel grappig hoe er negatief gesproken wordt over "universitair opgeleide psychologen en psychiaters" aangezien psychologen en psychiaters per definitie universitair geschoold zijn. Ee zitten zeker verschillen in behandelwijze maar dat heeft meer met specialisme en visie te maken dan met opleidingsniveau.
Het is jammer dat je tot nu toe niet iemand hebt gevonden die bij je past. Ik zou verder kijken naar iemand die ervaring heeft in jouw richting. Realiseer je echter wel dat psychische hulpverlening niet als doel heeft om jouw problemen te laten verdwijnen: ze kunnen je alleen helpen om zelf beter met je situatie om te gaan. Het is geen wondermiddel!
Het is jammer dat je tot nu toe niet iemand hebt gevonden die bij je past. Ik zou verder kijken naar iemand die ervaring heeft in jouw richting. Realiseer je echter wel dat psychische hulpverlening niet als doel heeft om jouw problemen te laten verdwijnen: ze kunnen je alleen helpen om zelf beter met je situatie om te gaan. Het is geen wondermiddel!
zaterdag 16 juli 2016 om 13:20
quote:Ollie92 schreef op 16 juli 2016 @ 12:31:
Ik vind het wel grappig hoe er negatief gesproken wordt over "universitair opgeleide psychologen en psychiaters" aangezien psychologen en psychiaters per definitie universitair geschoold zijn. Ee zitten zeker verschillen in behandelwijze maar dat heeft meer met specialisme en visie te maken dan met opleidingsniveau.
Het is jammer dat je tot nu toe niet iemand hebt gevonden die bij je past. Ik zou verder kijken naar iemand die ervaring heeft in jouw richting. Realiseer je echter wel dat psychische hulpverlening niet als doel heeft om jouw problemen te laten verdwijnen: ze kunnen je alleen helpen om zelf beter met je situatie om te gaan. Het is geen wondermiddel!
Het blijft mij anderzijds steeds verbazen hoe groot het vertrouwen is in universitair geschoolden? Het zegt namelijk weinig over hoe goed iemand in zijn werk is. Iets hebben moeten leren is geen garantie op een juiste toepassing van de opgedane kennis.
Het is geen exacte wetenschap namelijk, en er worden veel en veel te veel steken laten vallen in deze sector. En dat is niet te verklaren vanuit onwelwillende cliënten alleen.. Maar daar is geen oog voor, dat wil zeggen het zijn gemakkelijk te verwerpen argumenten van hulpzoekenden.
Ik heb zelf genoeg gezien om mijn mening als redelijk objectief te zien. Generaliseren kan niet, maar zeker in de ketenzorg en GGZ is er nogal eens wat.
Ik vind het wel grappig hoe er negatief gesproken wordt over "universitair opgeleide psychologen en psychiaters" aangezien psychologen en psychiaters per definitie universitair geschoold zijn. Ee zitten zeker verschillen in behandelwijze maar dat heeft meer met specialisme en visie te maken dan met opleidingsniveau.
Het is jammer dat je tot nu toe niet iemand hebt gevonden die bij je past. Ik zou verder kijken naar iemand die ervaring heeft in jouw richting. Realiseer je echter wel dat psychische hulpverlening niet als doel heeft om jouw problemen te laten verdwijnen: ze kunnen je alleen helpen om zelf beter met je situatie om te gaan. Het is geen wondermiddel!
Het blijft mij anderzijds steeds verbazen hoe groot het vertrouwen is in universitair geschoolden? Het zegt namelijk weinig over hoe goed iemand in zijn werk is. Iets hebben moeten leren is geen garantie op een juiste toepassing van de opgedane kennis.
Het is geen exacte wetenschap namelijk, en er worden veel en veel te veel steken laten vallen in deze sector. En dat is niet te verklaren vanuit onwelwillende cliënten alleen.. Maar daar is geen oog voor, dat wil zeggen het zijn gemakkelijk te verwerpen argumenten van hulpzoekenden.
Ik heb zelf genoeg gezien om mijn mening als redelijk objectief te zien. Generaliseren kan niet, maar zeker in de ketenzorg en GGZ is er nogal eens wat.
zaterdag 16 juli 2016 om 13:49
Wat vervelend dat je 4 therapeuten hebt gehad en dat degene waar je wel een klik mee had, ermee stopte. Wat betreft de klik: Ik werk zelf als systeemtherapeut in de psychiatrie en vind een klik heel belangrijk. Uit onderzoek is gebleken dat een effectieve behandeling voor 60-80% bestaat uit het hebben van een klik met je therapeut. (60-80% omdat verschillende onderzoeken verschillende percentages laten zien, wat voor mij niet uitmaakt omdat het sowieso aantoont hoe belangrijk de klik is). Goed van je dat je doorzoekt, want je hebt er inderdaad gewoon prutsers tussen zitten. Ik hoop wel dat het lukt om je eigen weerstand te onderscheiden van een klik. Weerstand bedoel ik de meest brede zin van het woord: wat is een goede reden voor jou om het contact niet aan te gaan met een psycholoog: Gaat ie te snel, gaat ie te langzaam, sluit hij niet aan bij je, wil je dat hij meer luistert, meer strategieën geeft. Dus kijk hierin ook naar jezelf, wat is een goede reden voor jou om te doen wat je doet, en neem hierin vervolgens je eigen verantwoordelijkheid. Bijvoorbeeld door aan te geven wat je verwacht, wat je zoekt in een psycholoog en wat je van hem of haar nodig hebt. Als mijn clienten weerstand hebben, dan ga ik er altijd vanuit dat zij dit of nog nodig hebben als beschermjas, maar het is wel iets dat ik bespreekbaar maak. Zelf kun je dit dus ook doen. Iemand anders stelde al een mooie vraag: wat deed de therapeute ( die stopte met werken) wat voor jou werkte? Wat in het contact klikte met haar?
Wat betreft de vragen die de eerste psycholoog je stelde. Als ik vermoed dat een cliënt psychotisch kan worden, suïcidale gedachten kan krijgen etc, dan reken maar dat ik hier naar vraag. Liever een keer te veel, dan te weinig. Wil niet zeggen dat de rest van de behandeling er dan niet meer is, maar ik neem hierin wel het zekere voor het onzekere. Aan de andere kant snap ik ook dat dit voor jou vervelend is omdat jij zelf weet dat je dit niet bent geweest.
Ik gun het je dat je een goede therapeut vindt, waarbij je je veilig genoeg voelt om je eigen verwachtingen en wensen op tafel te gooien. En doe dit ook gewoon he, we zijn therapeuten, we kunnen geen gedachten lezen:) Heel veel Succes!
Wat betreft de vragen die de eerste psycholoog je stelde. Als ik vermoed dat een cliënt psychotisch kan worden, suïcidale gedachten kan krijgen etc, dan reken maar dat ik hier naar vraag. Liever een keer te veel, dan te weinig. Wil niet zeggen dat de rest van de behandeling er dan niet meer is, maar ik neem hierin wel het zekere voor het onzekere. Aan de andere kant snap ik ook dat dit voor jou vervelend is omdat jij zelf weet dat je dit niet bent geweest.
Ik gun het je dat je een goede therapeut vindt, waarbij je je veilig genoeg voelt om je eigen verwachtingen en wensen op tafel te gooien. En doe dit ook gewoon he, we zijn therapeuten, we kunnen geen gedachten lezen:) Heel veel Succes!
zaterdag 16 juli 2016 om 14:12
quote:Ollie92 schreef op 16 juli 2016 @ 12:31:
Ik vind het wel grappig hoe er negatief gesproken wordt over "universitair opgeleide psychologen en psychiaters" aangezien psychologen en psychiaters per definitie universitair geschoold zijn.
Alle psychologen zijn niet universitair geschoold. Psycholoog is geen beschermde titel. Iedereen kan zich psycholoog noemen of zoals tegenwoordig hip is 'coach'
Iemand adviseren eens een andere therapie of soort therapeut (bijvoorbeeld haptonomie) te proberen (die niet universitair opgeleid zijn over het algemeen) is niet meteen negatief.
Het gaat hier om het belang van TO en als ze tot nu toe hoofd/denk/schema 'ik volg de dsm' therapie heeft gehad, kan een andere soort therapie, danstherapie, creatieve therapie, haptonomie ofzo best eens aan te raden zijn. Of praktische therapie, maatschappelijke werk oa. En deze therapeuten zijn vaak niet universitair geschoold, het kan wel, mag ook. Maar komt gewoon niet vaak voor.
Vrachtwagen chauffeur die universitair geschoold is kan ook, maar niet echt realistisch.
Ik vind het wel grappig hoe er negatief gesproken wordt over "universitair opgeleide psychologen en psychiaters" aangezien psychologen en psychiaters per definitie universitair geschoold zijn.
Alle psychologen zijn niet universitair geschoold. Psycholoog is geen beschermde titel. Iedereen kan zich psycholoog noemen of zoals tegenwoordig hip is 'coach'
Iemand adviseren eens een andere therapie of soort therapeut (bijvoorbeeld haptonomie) te proberen (die niet universitair opgeleid zijn over het algemeen) is niet meteen negatief.
Het gaat hier om het belang van TO en als ze tot nu toe hoofd/denk/schema 'ik volg de dsm' therapie heeft gehad, kan een andere soort therapie, danstherapie, creatieve therapie, haptonomie ofzo best eens aan te raden zijn. Of praktische therapie, maatschappelijke werk oa. En deze therapeuten zijn vaak niet universitair geschoold, het kan wel, mag ook. Maar komt gewoon niet vaak voor.
Vrachtwagen chauffeur die universitair geschoold is kan ook, maar niet echt realistisch.
zaterdag 16 juli 2016 om 14:19
Als je naar een psycholoog gaat die niet de juiste registraties heeft wordt het niet vergoed door de zorgverzekeraar en met zo iemand zou ik nooit in zee gaan. In de DSM staan overigens geen therapieën, het is gewoon een classificatiesysteem. Een therapeut moet vooral ook erg bewust zijn van zijn/haar eigen handelen, moet voldoende theoretische kennis en praktische ervaring (en anders begeleiding) hebben en goed kunnen reflecteren. Voor andere vakgebieden geldt net zo goed dat je professioneel moet kunnen handelen, of je nou psycholoog bent, haptonoom, creatieve therapeut of psychiater. En tussen allemaal zitten hele goede en enorme prutsers.
zaterdag 16 juli 2016 om 15:03
Excuus, je hebt gelijk als het om psychologen gaat. Psychologen die geregistreerd staan als psycholoog NIP (en dat zijn vrijwel alle reguliere psychologen) zijn wel universitair opgeleid. Psychiaters zijn natuurlijk ook universitair geschoold.
Ik zeg niet dat TO geen baat kan hebben bij een ander psychisch hulpverlener of dat een hoog opgeleide hulpverlener per definitie beter is. Ik wilde alleen aangeven dat het lastig wordt om een psycholoog of psychiater te vinden zonder universitaire opleiding, gezien daar over het algemeen juist gedoeld word op mensen met een WO-graad (wat uitzonderingen daargelaten). Dan ben je eerder op zoek naar inderdaad een therapeut, maatschappelijk werker of ander soort hulpverlener.
Ik zeg niet dat TO geen baat kan hebben bij een ander psychisch hulpverlener of dat een hoog opgeleide hulpverlener per definitie beter is. Ik wilde alleen aangeven dat het lastig wordt om een psycholoog of psychiater te vinden zonder universitaire opleiding, gezien daar over het algemeen juist gedoeld word op mensen met een WO-graad (wat uitzonderingen daargelaten). Dan ben je eerder op zoek naar inderdaad een therapeut, maatschappelijk werker of ander soort hulpverlener.
zaterdag 16 juli 2016 om 16:41
Miszlady, heel erg dank voor je reactie. Dit gaat wel een hele lap tekst worden. Ik heb inderdaad ook gelezen dat de relatie met je behandelaar belangrijker is dan de gevolgde systematiek / type therapie.
Ik heb mij nogal aangevallen gevoeld door de bijzonder kritische manier van vragen stellen door de psycholoog en dat heb ik na een paar sessies ook tegen hem gezegd. Daarna werd dat wat beter. Verder ergerde ik me eraan dat hij allerlei conclusies trok over hoe ik in elkaar zit en in het leven sta (sommige correct, andere niet) zonder bij mij te checken of dit klopte en wat ik van zijn uitspraken vond. Ik voelde mij helemaal niet veilig genoeg om dingen te bespreken waarvan ik wist dat ik ze absoluut moest bespreken wilde ik iets aan de behandeling hebben. Ik had al snel twijfels aan zijn kennis en kundigheid omdat ik hem moest uitleggen dat bipolair geen persoonlijkheidsstoornis is maar een stemmingsstoornis en schrok er enorm van toen ik hem moest vertellen wat het woord 'pathologie' betekent. Dit waren allemaal geen goede voortekenen. Ik heb toen nog eens gecontroleerd of hij wel echt BIG-geregistreerd was, en dat was wel het geval. Hij is lid van de NIP en andere vakorganisaties en ik heb er daardoor op vertrouwd dat hij kundig zou zijn.
Ik denk dat ik misschien te lang bij hem ben gebleven (drie maanden) omdat ik beslist niet van plan was om nog eens overnieuw te beginnen bij iemand anders. Ik was al helemaal niet van plan geweest om nog eens aan therapie te beginnen vanwege mijn eerdere ervaringen. Maar na twee mislukte suicidepogingen eind vorig jaar en direct daarna een ernstige ziekte was ik helemaal op en kapot en heb maar net een nieuwe opname op de paaz kunnen voorkomen. Daarna vond ik dat ik, nu ik dus niet doodging, er nog harder aan moest trekken om me psychisch beter te gaan voelen, en zou ik therapie nog eenmaal proberen. Maar ik weet ook dat als ik nu opgeef, ik het toch niet echt, echt serieus geprobeerd heb. Vandaar dat ik overweeg om het toch nog een keer overnieuw te beginnen.
Ik weet inmiddels heel goed waar ik hulp bij wil hebben: anders leren kijken naar en omgaan met dingen die ik op zich niet kan veranderen. Dat heb ik mijn laatste therapeut ook vanaf het begin verteld. Uiteindelijk vond ik dus dat hij zich nauwelijks in mij kon inleven (wat iets anders is dan het met mij eens zijn!) en toen ik na een aantal weken nog eens precies formuleerde wat voor hulp ik wilde, zei hij letterlijk dat hij mij niet kon leren anders tegen de betreffende zaken aan te kijken en dat als dat was wat ik wilde, we moesten stoppen. Ook daar schrok ik van, want is het niet bij uitstek het werk van een psycholoog om mensen te leren anders naar dingen te kijken?
Wat mij zo aansprak bij de psychologe waar het ontzettend goed mee klikte was de vragen die zij stelde, de manier waarop zij zich kon inleven in mijn situatie, zonder echter 'mee te gaan zitten huilen' en de manier waarop zij de vinger op de zere plek wist te leggen en toch respectvol te blijven. Ik ben maar 4 keer bij haar geweest voordat zij stopte met werken en we waren nog in de fase van elkaar leren kennen en hebben hoofdzakelijk gesproken over de toen heel recente suicidepogingen en ziekte. Voor echte behandeling was het nog te vroeg in het traject. Maar het contact met haar gaf mij hoop dat ik toch een therapeut zou kunnen vinden die mij zou kunnen helpen en ze is er de aanleiding voor geweest dat ik het nogmaals heb geprobeerd.
En ik snap ook helemaal dat je als therapeut bij vermoeden van psychose of iets dergelijks daar op in moet gaan, maar 6 weken achter elkaar dezelfde vragen van haar en dezelfde antwoorden van mij?
Ik heb mij nogal aangevallen gevoeld door de bijzonder kritische manier van vragen stellen door de psycholoog en dat heb ik na een paar sessies ook tegen hem gezegd. Daarna werd dat wat beter. Verder ergerde ik me eraan dat hij allerlei conclusies trok over hoe ik in elkaar zit en in het leven sta (sommige correct, andere niet) zonder bij mij te checken of dit klopte en wat ik van zijn uitspraken vond. Ik voelde mij helemaal niet veilig genoeg om dingen te bespreken waarvan ik wist dat ik ze absoluut moest bespreken wilde ik iets aan de behandeling hebben. Ik had al snel twijfels aan zijn kennis en kundigheid omdat ik hem moest uitleggen dat bipolair geen persoonlijkheidsstoornis is maar een stemmingsstoornis en schrok er enorm van toen ik hem moest vertellen wat het woord 'pathologie' betekent. Dit waren allemaal geen goede voortekenen. Ik heb toen nog eens gecontroleerd of hij wel echt BIG-geregistreerd was, en dat was wel het geval. Hij is lid van de NIP en andere vakorganisaties en ik heb er daardoor op vertrouwd dat hij kundig zou zijn.
Ik denk dat ik misschien te lang bij hem ben gebleven (drie maanden) omdat ik beslist niet van plan was om nog eens overnieuw te beginnen bij iemand anders. Ik was al helemaal niet van plan geweest om nog eens aan therapie te beginnen vanwege mijn eerdere ervaringen. Maar na twee mislukte suicidepogingen eind vorig jaar en direct daarna een ernstige ziekte was ik helemaal op en kapot en heb maar net een nieuwe opname op de paaz kunnen voorkomen. Daarna vond ik dat ik, nu ik dus niet doodging, er nog harder aan moest trekken om me psychisch beter te gaan voelen, en zou ik therapie nog eenmaal proberen. Maar ik weet ook dat als ik nu opgeef, ik het toch niet echt, echt serieus geprobeerd heb. Vandaar dat ik overweeg om het toch nog een keer overnieuw te beginnen.
Ik weet inmiddels heel goed waar ik hulp bij wil hebben: anders leren kijken naar en omgaan met dingen die ik op zich niet kan veranderen. Dat heb ik mijn laatste therapeut ook vanaf het begin verteld. Uiteindelijk vond ik dus dat hij zich nauwelijks in mij kon inleven (wat iets anders is dan het met mij eens zijn!) en toen ik na een aantal weken nog eens precies formuleerde wat voor hulp ik wilde, zei hij letterlijk dat hij mij niet kon leren anders tegen de betreffende zaken aan te kijken en dat als dat was wat ik wilde, we moesten stoppen. Ook daar schrok ik van, want is het niet bij uitstek het werk van een psycholoog om mensen te leren anders naar dingen te kijken?
Wat mij zo aansprak bij de psychologe waar het ontzettend goed mee klikte was de vragen die zij stelde, de manier waarop zij zich kon inleven in mijn situatie, zonder echter 'mee te gaan zitten huilen' en de manier waarop zij de vinger op de zere plek wist te leggen en toch respectvol te blijven. Ik ben maar 4 keer bij haar geweest voordat zij stopte met werken en we waren nog in de fase van elkaar leren kennen en hebben hoofdzakelijk gesproken over de toen heel recente suicidepogingen en ziekte. Voor echte behandeling was het nog te vroeg in het traject. Maar het contact met haar gaf mij hoop dat ik toch een therapeut zou kunnen vinden die mij zou kunnen helpen en ze is er de aanleiding voor geweest dat ik het nogmaals heb geprobeerd.
En ik snap ook helemaal dat je als therapeut bij vermoeden van psychose of iets dergelijks daar op in moet gaan, maar 6 weken achter elkaar dezelfde vragen van haar en dezelfde antwoorden van mij?
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 16 juli 2016 om 17:52
Heb je niet het idee dat je het contact met de "goede" psycholoog idealiseert? 4 gesprekken zeggen zo weinig.
Misschien verwacht je van de nieuwe therapeut een soortgelijke werkwijze en dat lijkt mij persoonlijk al snel teleurstellend.
Gewoon uit nieuwsgierigheid: vroeg jouw psycholoog door? Of stelde ze de vraag waarom?
Misschien verwacht je van de nieuwe therapeut een soortgelijke werkwijze en dat lijkt mij persoonlijk al snel teleurstellend.
Gewoon uit nieuwsgierigheid: vroeg jouw psycholoog door? Of stelde ze de vraag waarom?
zaterdag 16 juli 2016 om 18:09
Safrat, Ik denk zeker niet dat ik het contact idealiseer, hoewel het inderdaad wel zo is dat 4 gesprekken niet heel veel zijn en we nog in de kennismakingsfase zaten. En zij vroeg inderdaad door en vroeg ook naar het waarom van allerlei dingen.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 16 juli 2016 om 18:23
hey Fayanna,
Fijn dat je zo'n heldere inhoudelijke uitleg geeft over hoe het verloop met je behandelaren is gegaan. Ik begrijp je als je zegt dat je twijfelt aan de kundigheid van de psycholoog die het verschil tussen de problematieken niet kent. Ik lees dat je helder kunt verwoorden wat maakt dat je de therapie niet fijn vond en daarbij ook weer kunt geven wat je nodig hebt. Het is ook begrijpelijk dat je door bent gegaan met de therapie als je zoveel heftigheid hebt meegemaakt in een korte periode, bovenop de problematiek die er al was. Zie het ook als dat je niet hebt opgegeven en het hebt geprobeerd, niet alleen als iets wat niet is gelukt. Ook heb je aangegeven wat je niet fijn vond, wat complex is als je je niet veilig voelt bij je therapeut.
Waar je volgens mij naar op zoek bent is iemand die zich kan inleven, stevig genoeg is om je verhaal te horen, maar ook durft te confronteren. Het is enerzijds inderdaad het werk van een psycholoog om andere strategieën aan te reiken, anderzijds zijn dingen soms ook wat ze zijn, hoe hard het ook is. Sommige dingen kun je niet leren. Bijvoorbeeld iemand met autisme die sociale situaties niet aanvoelt, zal dit moeilijker of misschien wel helemaal niet leren. Wel kan hij of zij leren hoe je kan inspelen op deze situaties. Bij een bipolaire stoornis horen een aantal problemen die passend zijn bij deze stoornis en die mogelijk ook niet meer weggaan. Een therapeut kan je dan helpen dit te accepteren, maar soms kan iets niet opgelost worden. Met alle heftigheid die je hebt meegemaakt, heb je weleens gedacht aan dagbehandeling of schematherapie? Dagbehandeling vraag ik meer omdat je zoveel op je bord hebt en dit een stevige intensieve behandeling is. Schematherapie of EMDR kan helpen bij traumaverwerking.
Fijn dat je zo'n heldere inhoudelijke uitleg geeft over hoe het verloop met je behandelaren is gegaan. Ik begrijp je als je zegt dat je twijfelt aan de kundigheid van de psycholoog die het verschil tussen de problematieken niet kent. Ik lees dat je helder kunt verwoorden wat maakt dat je de therapie niet fijn vond en daarbij ook weer kunt geven wat je nodig hebt. Het is ook begrijpelijk dat je door bent gegaan met de therapie als je zoveel heftigheid hebt meegemaakt in een korte periode, bovenop de problematiek die er al was. Zie het ook als dat je niet hebt opgegeven en het hebt geprobeerd, niet alleen als iets wat niet is gelukt. Ook heb je aangegeven wat je niet fijn vond, wat complex is als je je niet veilig voelt bij je therapeut.
Waar je volgens mij naar op zoek bent is iemand die zich kan inleven, stevig genoeg is om je verhaal te horen, maar ook durft te confronteren. Het is enerzijds inderdaad het werk van een psycholoog om andere strategieën aan te reiken, anderzijds zijn dingen soms ook wat ze zijn, hoe hard het ook is. Sommige dingen kun je niet leren. Bijvoorbeeld iemand met autisme die sociale situaties niet aanvoelt, zal dit moeilijker of misschien wel helemaal niet leren. Wel kan hij of zij leren hoe je kan inspelen op deze situaties. Bij een bipolaire stoornis horen een aantal problemen die passend zijn bij deze stoornis en die mogelijk ook niet meer weggaan. Een therapeut kan je dan helpen dit te accepteren, maar soms kan iets niet opgelost worden. Met alle heftigheid die je hebt meegemaakt, heb je weleens gedacht aan dagbehandeling of schematherapie? Dagbehandeling vraag ik meer omdat je zoveel op je bord hebt en dit een stevige intensieve behandeling is. Schematherapie of EMDR kan helpen bij traumaverwerking.
zaterdag 16 juli 2016 om 18:27
zaterdag 16 juli 2016 om 19:00
Hoi miszlady, Ik ben inderdaad op zoek naar een therapeut die zo ongeveer is wat jij omschrijft. Zoals je al zei is de therapeut vaak belangrijker dan de therapietechniek. Het deel van mijn problemen dat niet met mijn jeugdtrauma te maken heeft is naar mijn idee het beste te omschrijven als existentiële problematiek. En dat valt dus niet te veranderen en dat is, zoals je zegt, gewoon wat het is en het is niet op te lossen. Het enige dat ik op dit gebied kan bereiken is er anders tegenaan kijken of anders mee omgaan. Dat heb ik heel duidelijk verwoord naar mijn laatste psycholoog, en zijn antwoord was dus na drie maanden, nee, dat kan ik je niet leren. En ik blijf me afvragen of dat ligt aan de aard van het probleem of aan zijn vaardigheden.
En het is na 16 jaar in de ggz mijn ervaring dat over dergelijke existentiële zaken vaker niet dan wel te praten valt. Dus mijn allereerste criterium voor een therapeut is dat daar wel over gepraat kan worden en dat het deel van de behandeling uitmaakt. Dan blijft er op het gebied van therapietechniek al niet meer zo veel te kiezen over, maar ik heb inderdaad wel eens over schematherapie gedacht. (ok, met denken kom je niet zo ver.)
Ik heb wel veel informatie gekregen over dagbehandeling, maar dat ga ik niet doen omdat ik ten eerste geen groepstherapie wil doen en ten tweede omdat ik niet weet of ik zoiets intensiefs wel aankan.
En het is na 16 jaar in de ggz mijn ervaring dat over dergelijke existentiële zaken vaker niet dan wel te praten valt. Dus mijn allereerste criterium voor een therapeut is dat daar wel over gepraat kan worden en dat het deel van de behandeling uitmaakt. Dan blijft er op het gebied van therapietechniek al niet meer zo veel te kiezen over, maar ik heb inderdaad wel eens over schematherapie gedacht. (ok, met denken kom je niet zo ver.)
Ik heb wel veel informatie gekregen over dagbehandeling, maar dat ga ik niet doen omdat ik ten eerste geen groepstherapie wil doen en ten tweede omdat ik niet weet of ik zoiets intensiefs wel aankan.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 16 juli 2016 om 19:01
quote:Ik weet inmiddels heel goed waar ik hulp bij wil hebben: anders leren kijken naar en omgaan met dingen die ik op zich niet kan veranderen
En hoe zie je dat voor je? Je bent intelligent genoeg zie ik. Dus wat hoop je te krijgen van de ander.
Anders naar een probleem kijken kost best veel tijd en transformatie op zich, je moet het gaan overstijgen in principe, eruit gaan groeien en de belemmeringen ervan inzien, en daar een weg omheen of doorheen vinden. Met andere woorden jouw belemmerende gedachten en beleving moet aanpast worden.
Ik weet niet of je hier durft te praten over wat je dwarszit? Misschien dat er best goeie suggesties of adviezen uit kunnen komen. Je weet het nooit.
En hoe zie je dat voor je? Je bent intelligent genoeg zie ik. Dus wat hoop je te krijgen van de ander.
Anders naar een probleem kijken kost best veel tijd en transformatie op zich, je moet het gaan overstijgen in principe, eruit gaan groeien en de belemmeringen ervan inzien, en daar een weg omheen of doorheen vinden. Met andere woorden jouw belemmerende gedachten en beleving moet aanpast worden.
Ik weet niet of je hier durft te praten over wat je dwarszit? Misschien dat er best goeie suggesties of adviezen uit kunnen komen. Je weet het nooit.
zaterdag 16 juli 2016 om 19:04
quote:fayanna schreef op 16 juli 2016 @ 19:00:
Hoi miszlady, Ik ben inderdaad op zoek naar een therapeut die zo ongeveer is wat jij omschrijft. Zoals je al zei is de therapeut vaak belangrijker dan de therapietechniek. Het deel van mijn problemen dat niet met mijn jeugdtrauma te maken heeft is naar mijn idee het beste te omschrijven als existentiële problematiek. En dat valt dus niet te veranderen en dat is, zoals je zegt, gewoon wat het is en het is niet op te lossen. Het enige dat ik op dit gebied kan bereiken is er anders tegenaan kijken of anders mee omgaan. Dat heb ik heel duidelijk verwoord naar mijn laatste psycholoog, en zijn antwoord was dus na drie maanden, nee, dat kan ik je niet leren. En ik blijf me afvragen of dat ligt aan de aard van het probleem of aan zijn vaardigheden.
En het is na 16 jaar in de ggz mijn ervaring dat over dergelijke existentiële zaken vaker niet dan wel te praten valt. Dus mijn allereerste criterium voor een therapeut is dat daar wel over gepraat kan worden en dat het deel van de behandeling uitmaakt. Dan blijft er op het gebied van therapietechniek al niet meer zo veel te kiezen over, maar ik heb inderdaad wel eens over schematherapie gedacht. (ok, met denken kom je niet zo ver.)
Ik heb wel veel informatie gekregen over dagbehandeling, maar dat ga ik niet doen omdat ik ten eerste geen groepstherapie wil doen en ten tweede omdat ik niet weet of ik zoiets intensiefs wel aankan.Wat versta jij onder existentiële vraagstukken? Ik ben altijd benieuwd naar zulke vragen
Hoi miszlady, Ik ben inderdaad op zoek naar een therapeut die zo ongeveer is wat jij omschrijft. Zoals je al zei is de therapeut vaak belangrijker dan de therapietechniek. Het deel van mijn problemen dat niet met mijn jeugdtrauma te maken heeft is naar mijn idee het beste te omschrijven als existentiële problematiek. En dat valt dus niet te veranderen en dat is, zoals je zegt, gewoon wat het is en het is niet op te lossen. Het enige dat ik op dit gebied kan bereiken is er anders tegenaan kijken of anders mee omgaan. Dat heb ik heel duidelijk verwoord naar mijn laatste psycholoog, en zijn antwoord was dus na drie maanden, nee, dat kan ik je niet leren. En ik blijf me afvragen of dat ligt aan de aard van het probleem of aan zijn vaardigheden.
En het is na 16 jaar in de ggz mijn ervaring dat over dergelijke existentiële zaken vaker niet dan wel te praten valt. Dus mijn allereerste criterium voor een therapeut is dat daar wel over gepraat kan worden en dat het deel van de behandeling uitmaakt. Dan blijft er op het gebied van therapietechniek al niet meer zo veel te kiezen over, maar ik heb inderdaad wel eens over schematherapie gedacht. (ok, met denken kom je niet zo ver.)
Ik heb wel veel informatie gekregen over dagbehandeling, maar dat ga ik niet doen omdat ik ten eerste geen groepstherapie wil doen en ten tweede omdat ik niet weet of ik zoiets intensiefs wel aankan.Wat versta jij onder existentiële vraagstukken? Ik ben altijd benieuwd naar zulke vragen
zaterdag 16 juli 2016 om 19:50
quote:tennis2012 schreef op 16 juli 2016 @ 19:36:
Reden van bestaan, levensdoel etc (existentie)
Dat snap ik, maar een reactie van TO zou mooi zijn
Het valt ook niet mee namelijk, een levensdoel of een reden van bestaan, en er zijn zat mogelijkheden om die te vinden in principe. En meestal ontstaan die vanuit een verlangen naar meer, en die vraag is het onderzoeken waard
Reden van bestaan, levensdoel etc (existentie)
Dat snap ik, maar een reactie van TO zou mooi zijn
Het valt ook niet mee namelijk, een levensdoel of een reden van bestaan, en er zijn zat mogelijkheden om die te vinden in principe. En meestal ontstaan die vanuit een verlangen naar meer, en die vraag is het onderzoeken waard
zaterdag 16 juli 2016 om 19:50
quote:fayanna schreef op 16 juli 2016 @ 19:00:
En het is na 16 jaar in de ggz mijn ervaring dat over dergelijke existentiële zaken vaker niet dan wel te praten valt. Dus mijn allereerste criterium voor een therapeut is dat daar wel over gepraat kan worden en dat het deel van de behandeling uitmaakt. Google eens op therapeuten die de Ridwhan school hebben gevolgd.
En het is na 16 jaar in de ggz mijn ervaring dat over dergelijke existentiële zaken vaker niet dan wel te praten valt. Dus mijn allereerste criterium voor een therapeut is dat daar wel over gepraat kan worden en dat het deel van de behandeling uitmaakt. Google eens op therapeuten die de Ridwhan school hebben gevolgd.