Psyche
alle pijlers
Van paniek naar leven.
dinsdag 2 augustus 2016 om 21:49
dinsdag 2 augustus 2016 om 21:53
ik herken ook alles hoor, als ik een rot dag heb open ik ook GOOGLE. en dan zeg ik JADE NEE. doe het niet, en ik typ al... en dan klik ik het snel weg, want ik weet, ookal staat er iets vreselijks, ik durf er a. niet meer naar de dokter, en b. weet dat het niet zo is, het is echt een proces, maar herken de gedachtes, dat is een begin, en zeg dan tegen jezelf oke, vandaag denk ik dat ik iets aan mijn hart mankeer, dat mag ook best, want ik heb hier en daar pijn, en dan ga je tellen. tot 10, en ondertussen ga je iets doen, en dan is het weg 
ookal moet je dit 2000x op een dag doen, dit helpt echt
ookal moet je dit 2000x op een dag doen, dit helpt echt
dont be afraid to build youre own path
dinsdag 2 augustus 2016 om 22:01
woensdag 3 augustus 2016 om 07:53
Notalwaysdark ik heb ook veel pijn gehad in schouders, armen, benen, druk op de borst etc.... dat komt gewoon Door die leeuw die achter je staat en je lichaam maakt zich klaar om te vluchten of vechten. Een primaire stress/angst reactie. Zoek maar eens op wat voor een lichamelijke reacties je allemaal kunt voelen. Ook zweten, trillen, ogen wagenwijd open en misselijkheid horen hierbij.
Waar ik ook nog last van had wad pijn in mijn been en schouders/arm. Dit wad er al voordat de paniek kwam. Bij mij bleek vitamine d heel laag te zijn. Waardoor dit kan ontstaan. Ik weet niet of je weleer geprikt bent op dat soort vitamines? Het wad voor mij niet de oplossing, omdat er simpelweg tijd nodig is om weer in de rust stand te komen. Het heeft mijn klachten wel verminderd. Je lichaam verbruikt Door de spanning nu eenmaal dubbel zoveel energie en dus ook vitamines.
Een terugval heb ik ook gehad, een flinke wad het. Ik heb nooit medicatie gebruikt tegen de angst. Dus wellicht heeft het daar niet mee te maken. Ik denkt dat iedereen hier wel een terugval herkend. Denken dat je al een eind bent en dat het goed gaat, dan ineens is dat gevoel er weer!! Bah verschrikkelijk hard komt dat aan. Mijn vertrouwen wad in een klap weg en was echt uit het veld geslagen en in paniek. Dit hoort erbij, zelfs nu hou ik er nog rekening mee dat het kan gebeuren. En dat ik dan het vertrouwen hou dat het wederom goed komt.
Ik heb deze week ook weer te veel gedaan, dan merk ik dat ik nog niet de oude ben en goed voor mijzelf moet zorgen.
Zoek Hulp, ga langs de huisarts. Bespreek je gevoel en sta anderen toe je te helpen Hoe moeilijk ook! Echt die steun geeft je vertrouwen. Laat zien hoe bang je bent. Ik heb ooit huilend op mijn werk gezeten ivm verzuimbespreking. Ik zei: ik voel mij zo bang als een klein kind! Ik voelde mij ook echt klein en kwetsbaar. Juist Door daardoor heen te gaan wordt je groter!
Sterkte!
Waar ik ook nog last van had wad pijn in mijn been en schouders/arm. Dit wad er al voordat de paniek kwam. Bij mij bleek vitamine d heel laag te zijn. Waardoor dit kan ontstaan. Ik weet niet of je weleer geprikt bent op dat soort vitamines? Het wad voor mij niet de oplossing, omdat er simpelweg tijd nodig is om weer in de rust stand te komen. Het heeft mijn klachten wel verminderd. Je lichaam verbruikt Door de spanning nu eenmaal dubbel zoveel energie en dus ook vitamines.
Een terugval heb ik ook gehad, een flinke wad het. Ik heb nooit medicatie gebruikt tegen de angst. Dus wellicht heeft het daar niet mee te maken. Ik denkt dat iedereen hier wel een terugval herkend. Denken dat je al een eind bent en dat het goed gaat, dan ineens is dat gevoel er weer!! Bah verschrikkelijk hard komt dat aan. Mijn vertrouwen wad in een klap weg en was echt uit het veld geslagen en in paniek. Dit hoort erbij, zelfs nu hou ik er nog rekening mee dat het kan gebeuren. En dat ik dan het vertrouwen hou dat het wederom goed komt.
Ik heb deze week ook weer te veel gedaan, dan merk ik dat ik nog niet de oude ben en goed voor mijzelf moet zorgen.
Zoek Hulp, ga langs de huisarts. Bespreek je gevoel en sta anderen toe je te helpen Hoe moeilijk ook! Echt die steun geeft je vertrouwen. Laat zien hoe bang je bent. Ik heb ooit huilend op mijn werk gezeten ivm verzuimbespreking. Ik zei: ik voel mij zo bang als een klein kind! Ik voelde mij ook echt klein en kwetsbaar. Juist Door daardoor heen te gaan wordt je groter!
Sterkte!
woensdag 3 augustus 2016 om 09:51
quote:Baba-nam-kevalam schreef op 03 augustus 2016 @ 07:53:
Notalwaysdark ik heb ook veel pijn gehad in schouders, armen, benen, druk op de borst etc.... dat komt gewoon Door die leeuw die achter je staat en je lichaam maakt zich klaar om te vluchten of vechten. Een primaire stress/angst reactie. Zoek maar eens op wat voor een lichamelijke reacties je allemaal kunt voelen. Ook zweten, trillen, ogen wagenwijd open en misselijkheid horen hierbij.
Waar ik ook nog last van had wad pijn in mijn been en schouders/arm. Dit wad er al voordat de paniek kwam. Bij mij bleek vitamine d heel laag te zijn. Waardoor dit kan ontstaan. Ik weet niet of je weleer geprikt bent op dat soort vitamines? Het wad voor mij niet de oplossing, omdat er simpelweg tijd nodig is om weer in de rust stand te komen. Het heeft mijn klachten wel verminderd. Je lichaam verbruikt Door de spanning nu eenmaal dubbel zoveel energie en dus ook vitamines.
Een terugval heb ik ook gehad, een flinke wad het. Ik heb nooit medicatie gebruikt tegen de angst. Dus wellicht heeft het daar niet mee te maken. Ik denkt dat iedereen hier wel een terugval herkend. Denken dat je al een eind bent en dat het goed gaat, dan ineens is dat gevoel er weer!! Bah verschrikkelijk hard komt dat aan. Mijn vertrouwen wad in een klap weg en was echt uit het veld geslagen en in paniek. Dit hoort erbij, zelfs nu hou ik er nog rekening mee dat het kan gebeuren. En dat ik dan het vertrouwen hou dat het wederom goed komt.
Ik heb deze week ook weer te veel gedaan, dan merk ik dat ik nog niet de oude ben en goed voor mijzelf moet zorgen.
Zoek Hulp, ga langs de huisarts. Bespreek je gevoel en sta anderen toe je te helpen Hoe moeilijk ook! Echt die steun geeft je vertrouwen. Laat zien hoe bang je bent. Ik heb ooit huilend op mijn werk gezeten ivm verzuimbespreking. Ik zei: ik voel mij zo bang als een klein kind! Ik voelde mij ook echt klein en kwetsbaar. Juist Door daardoor heen te gaan wordt je groter!
Sterkte!
Het lijkt net alsof mijn lichaam steeds weer een andere klacht uitzoekt. Nu ben ik ineens weer heel kortademig/benauwd. Eerste reactie is paniek, tweede reactie was --> googlen. Ik kwam op een site terecht waarin beschreven werd hoe men bij de huisartsenpost herkent of het een paniekaanval is of dat hen cardiale oorzaak heeft. Heel interessant artikel en dit heeft best gerustgesteld.
Ik ben geprikt en heb een vitamine tekort, maar ook ik heb het idee dat het niet echt baat heeft gezien de mate waarin mijn lichaam energie etc verbruikt. Ik denk dat je met medicatie de boel wel een beetje stabiliseert en de kans op terugval enorm verkleint, waarom heb je er voor gekozen dit niet te doen?
Het enge is idd dat vertrouwen. Bizar hoe dat ineens weg kan zijn. Bij elke klacht is mijn reactie automatisch eerst "nee he, ik wil dit niet, ik wil dit NIET". Eerste reactie moet zijn zoals Rascalles eerder zei "oh hey, wat leuk dat je er bent Panieki, ga lekker zitten voor wat koffie, maar na tien minuten ga je weer weg goed?" Maar dit blijft zo moeilijk als je echt denkt dat je laatste minuten zijn aangebroken.
Ik heb hulp gezocht! Vandaag belt de huisarts.
Dankje en jij ook sterkte!
Notalwaysdark ik heb ook veel pijn gehad in schouders, armen, benen, druk op de borst etc.... dat komt gewoon Door die leeuw die achter je staat en je lichaam maakt zich klaar om te vluchten of vechten. Een primaire stress/angst reactie. Zoek maar eens op wat voor een lichamelijke reacties je allemaal kunt voelen. Ook zweten, trillen, ogen wagenwijd open en misselijkheid horen hierbij.
Waar ik ook nog last van had wad pijn in mijn been en schouders/arm. Dit wad er al voordat de paniek kwam. Bij mij bleek vitamine d heel laag te zijn. Waardoor dit kan ontstaan. Ik weet niet of je weleer geprikt bent op dat soort vitamines? Het wad voor mij niet de oplossing, omdat er simpelweg tijd nodig is om weer in de rust stand te komen. Het heeft mijn klachten wel verminderd. Je lichaam verbruikt Door de spanning nu eenmaal dubbel zoveel energie en dus ook vitamines.
Een terugval heb ik ook gehad, een flinke wad het. Ik heb nooit medicatie gebruikt tegen de angst. Dus wellicht heeft het daar niet mee te maken. Ik denkt dat iedereen hier wel een terugval herkend. Denken dat je al een eind bent en dat het goed gaat, dan ineens is dat gevoel er weer!! Bah verschrikkelijk hard komt dat aan. Mijn vertrouwen wad in een klap weg en was echt uit het veld geslagen en in paniek. Dit hoort erbij, zelfs nu hou ik er nog rekening mee dat het kan gebeuren. En dat ik dan het vertrouwen hou dat het wederom goed komt.
Ik heb deze week ook weer te veel gedaan, dan merk ik dat ik nog niet de oude ben en goed voor mijzelf moet zorgen.
Zoek Hulp, ga langs de huisarts. Bespreek je gevoel en sta anderen toe je te helpen Hoe moeilijk ook! Echt die steun geeft je vertrouwen. Laat zien hoe bang je bent. Ik heb ooit huilend op mijn werk gezeten ivm verzuimbespreking. Ik zei: ik voel mij zo bang als een klein kind! Ik voelde mij ook echt klein en kwetsbaar. Juist Door daardoor heen te gaan wordt je groter!
Sterkte!
Het lijkt net alsof mijn lichaam steeds weer een andere klacht uitzoekt. Nu ben ik ineens weer heel kortademig/benauwd. Eerste reactie is paniek, tweede reactie was --> googlen. Ik kwam op een site terecht waarin beschreven werd hoe men bij de huisartsenpost herkent of het een paniekaanval is of dat hen cardiale oorzaak heeft. Heel interessant artikel en dit heeft best gerustgesteld.
Ik ben geprikt en heb een vitamine tekort, maar ook ik heb het idee dat het niet echt baat heeft gezien de mate waarin mijn lichaam energie etc verbruikt. Ik denk dat je met medicatie de boel wel een beetje stabiliseert en de kans op terugval enorm verkleint, waarom heb je er voor gekozen dit niet te doen?
Het enge is idd dat vertrouwen. Bizar hoe dat ineens weg kan zijn. Bij elke klacht is mijn reactie automatisch eerst "nee he, ik wil dit niet, ik wil dit NIET". Eerste reactie moet zijn zoals Rascalles eerder zei "oh hey, wat leuk dat je er bent Panieki, ga lekker zitten voor wat koffie, maar na tien minuten ga je weer weg goed?" Maar dit blijft zo moeilijk als je echt denkt dat je laatste minuten zijn aangebroken.
Ik heb hulp gezocht! Vandaag belt de huisarts.
Dankje en jij ook sterkte!
woensdag 3 augustus 2016 om 19:07
rascalles, rust tja, toen ik nog de echte paniek had werkte niet zoveel. Slapen kon ik wel goed, verder werkte lezen bij mij of een sisi achting film. Muziek luisteren hielp ook. Ik heb ook meerdere trainingen gevolgd. Mindfullness, hapiness program van the art of living daar leer je yoga en ademhalingsoefeningen. Hardlopen heb ik ook soms gedaan, al vond ik dat ook best eng. Het lukte mij gewoon niet meer omdat ik geen energie had. Accepteren dat je bang bent en rustig aan wel dingen blijven ondernemen. Het is gewoon een heel lastig cirkeltje om uit te komen. Er kwam bij mij een dag waarop ik ineens merkte hoeveel beter ik mij voelde. Nu ben ik nog bezig met herstellen. Het laagje wat ik heb opgebouwd voel nog breekbaar. Ik kan nu wel beter mijn grenzen aanvoelen en ik weet iets beter wat ik nodig heb. Ik houdt ook rekening met een mogelijke terugval, dat is immers vaker gebeurt met een flinke terugval. Ik heb nu wel het vertrouwen dat ik daar dan weer uit kom. Verschrikkelijk lijkt het mij wel! Want dat is het ook gewoon om je zo te voelen.
notalwaysdark, medicijnen zijn mij eigenlijk nooit aangeboden. De psychotherapeute die ik al bezocht werkt niet met medicijnen en de huisarts is er niet over begonnen. Voor mij voelde het ook niet logisch. Ik was en ben ervan overtuigd dat mijn angst een oorzaak heeft. Voornamelijk uit mijn jeugd en het aanleren van allerlei overlevingsstrategieën. Daardoor verloor ik het contact met mijzelf. Ik leefde naar de verwachtingen van alles en iedereen en verloor mijn eigen grenzen en behoeften uit het oog. Ik denk ook dat de angst mij de noodzaak tot verandering heeft doen inzien. Ik moet wel! Anders ben ik terug bij af. Ik ben wel een keer bij de huisarts geweest en kreeg toen van die examenvrees pilletjes, deze deden echter weinig.
Via de orthomulecair gebruik ik wel supplementen die je systeem herstellen en ervoor zorgen dat de rust en relativeringsvermogen toeneemt.
Het Googlen heeft mij inderdaad ook geholpen. Naderhand moest ik via mijn werk nog cognitieve gedragstherapie volgen. Dit heeft bij mij weinig effect gehad omdat ik juist zo goed kan relativeren met de kennis die ik inmiddels had. Ik hoorde dat je het ook eventueel online kunt volgen, is dat wellicht iets voor jou? Daar zit geen wachttijd op en het helpt je vast op weg.
Hoeveel steun hebben jullie uit je omgeving? Ik had weinig contacten en vond dat ik anderen niet lastig moest vallen met mijn gedoe.... dat maakte het juist heel ingewikkeld bij mij.
notalwaysdark, medicijnen zijn mij eigenlijk nooit aangeboden. De psychotherapeute die ik al bezocht werkt niet met medicijnen en de huisarts is er niet over begonnen. Voor mij voelde het ook niet logisch. Ik was en ben ervan overtuigd dat mijn angst een oorzaak heeft. Voornamelijk uit mijn jeugd en het aanleren van allerlei overlevingsstrategieën. Daardoor verloor ik het contact met mijzelf. Ik leefde naar de verwachtingen van alles en iedereen en verloor mijn eigen grenzen en behoeften uit het oog. Ik denk ook dat de angst mij de noodzaak tot verandering heeft doen inzien. Ik moet wel! Anders ben ik terug bij af. Ik ben wel een keer bij de huisarts geweest en kreeg toen van die examenvrees pilletjes, deze deden echter weinig.
Via de orthomulecair gebruik ik wel supplementen die je systeem herstellen en ervoor zorgen dat de rust en relativeringsvermogen toeneemt.
Het Googlen heeft mij inderdaad ook geholpen. Naderhand moest ik via mijn werk nog cognitieve gedragstherapie volgen. Dit heeft bij mij weinig effect gehad omdat ik juist zo goed kan relativeren met de kennis die ik inmiddels had. Ik hoorde dat je het ook eventueel online kunt volgen, is dat wellicht iets voor jou? Daar zit geen wachttijd op en het helpt je vast op weg.
Hoeveel steun hebben jullie uit je omgeving? Ik had weinig contacten en vond dat ik anderen niet lastig moest vallen met mijn gedoe.... dat maakte het juist heel ingewikkeld bij mij.
woensdag 3 augustus 2016 om 19:29
Ik ben begonnen met de citalopram en het voelt eerlijk gezegd goed. Ben wel wat misselijk, maar dat herken ik als bijwerking van de afgelopen keer. Ik ben ook voorstander van de "natuurlijke" manier, maar de afgelopen weken waren pure hel. Voor nu is de citalopram dus een heel fijn hulpmiddel.
Ik kan veel steun krijgen, maar vraag er eigenlijk niet om, alleen als het écht niet meer gaat en zelfs dan vind ik het erg lastig om aan de bel te trekken.
Online vind ik niet zo prettig. Niet als het gaat om dit soort onderwerpen, heb dan toch liever face to face contact. Wel heb ik trouwens de afgelopen week een paar met iemand gechat (113online). Niet omdat ik nou van een brug af wilde, maar echt omdat ik radeloos was en gek werd van die angst. Dat hielp wel als ik eerlijk ben.
Ik kan veel steun krijgen, maar vraag er eigenlijk niet om, alleen als het écht niet meer gaat en zelfs dan vind ik het erg lastig om aan de bel te trekken.
Online vind ik niet zo prettig. Niet als het gaat om dit soort onderwerpen, heb dan toch liever face to face contact. Wel heb ik trouwens de afgelopen week een paar met iemand gechat (113online). Niet omdat ik nou van een brug af wilde, maar echt omdat ik radeloos was en gek werd van die angst. Dat hielp wel als ik eerlijk ben.
donderdag 4 augustus 2016 om 01:39
donderdag 4 augustus 2016 om 01:48
quote:notalwaysdark schreef op 04 augustus 2016 @ 01:39:
Poehhhh
Moet van me afschrijven hoor.
Ik weet dat de klachten op het begin even verergeren door de AD, maar dit
het voelt alsof ik een achtbaan zit en steeds op het punt kom dat ik word weggeschoten.
En misselijk en raar gevoel in maag.
Ik ben echt bang om dooor te draaien ofzoFijn dat je het hier van je afschrijft. Waar ben je nu precies bang voor of bang voor geweest, en wat is daar uiteindelijk van uitgekomen?
Poehhhh
Moet van me afschrijven hoor.
Ik weet dat de klachten op het begin even verergeren door de AD, maar dit
het voelt alsof ik een achtbaan zit en steeds op het punt kom dat ik word weggeschoten.
En misselijk en raar gevoel in maag.
Ik ben echt bang om dooor te draaien ofzoFijn dat je het hier van je afschrijft. Waar ben je nu precies bang voor of bang voor geweest, en wat is daar uiteindelijk van uitgekomen?
donderdag 4 augustus 2016 om 03:12
quote:notalwaysdark schreef op 04 augustus 2016 @ 02:35:
Ja..
Het is sowieso allemaal onnodig, al die stress.
Echt iets verkeerd geprogrammeerd daarboven Nee hoor dat programmeer je zelf, ik kan ook prima van een mug een olifant maken. Beren op de weg te zien, het maakt me wel scherper. Onnodig wellicht maar soms is het goed om allert te zijn, verder denken mag en kan geen kwaad. Denk niet te zwaar, alles komt uiteindelijk wel goed, echt!
Ja..
Het is sowieso allemaal onnodig, al die stress.
Echt iets verkeerd geprogrammeerd daarboven Nee hoor dat programmeer je zelf, ik kan ook prima van een mug een olifant maken. Beren op de weg te zien, het maakt me wel scherper. Onnodig wellicht maar soms is het goed om allert te zijn, verder denken mag en kan geen kwaad. Denk niet te zwaar, alles komt uiteindelijk wel goed, echt!
donderdag 4 augustus 2016 om 09:11
quote:wiesekee schreef op 04 augustus 2016 @ 03:12:
[...]
Nee hoor dat programmeer je zelf, ik kan ook prima van een mug een olifant maken. Beren op de weg te zien, het maakt me wel scherper. Onnodig wellicht maar soms is het goed om allert te zijn, verder denken mag en kan geen kwaad. Denk niet te zwaar, alles komt uiteindelijk wel goed, echt! Dankje! Ik hoop het!
[...]
Nee hoor dat programmeer je zelf, ik kan ook prima van een mug een olifant maken. Beren op de weg te zien, het maakt me wel scherper. Onnodig wellicht maar soms is het goed om allert te zijn, verder denken mag en kan geen kwaad. Denk niet te zwaar, alles komt uiteindelijk wel goed, echt! Dankje! Ik hoop het!
donderdag 4 augustus 2016 om 09:14
quote:rascalles schreef op 04 augustus 2016 @ 07:50:
Heb je nog kunnen slaoen , NOD? Je draait niet door hoor , dat is je paniek. Ik heb in het begin ook gedacht dat ik heeeeelemaal door zou draaien. Vreselijk. Is niet gebeurd. Ik hoop voor je dat de ad je gaat helpen.Gelukkig nog redelijk goed geslapen. Ja echt vreselijk die paniek, je maakt jezelf helemaal gek. Ik hoop ook dat het (weer) gaat werken. Ben echt benieuwd.
Heb je nog kunnen slaoen , NOD? Je draait niet door hoor , dat is je paniek. Ik heb in het begin ook gedacht dat ik heeeeelemaal door zou draaien. Vreselijk. Is niet gebeurd. Ik hoop voor je dat de ad je gaat helpen.Gelukkig nog redelijk goed geslapen. Ja echt vreselijk die paniek, je maakt jezelf helemaal gek. Ik hoop ook dat het (weer) gaat werken. Ben echt benieuwd.
donderdag 4 augustus 2016 om 23:11
Mag ik jullie advies misschien vragen mbt mijn paniek..
Ik ben van nature eigenlijk een extreem ondernemend type, stilzitten wat is dat?
En ik vind het heel moeilijk om mijn dagen door te komen. Omdat ik mezelf niet meer zo wil overprikkelen en mijn hulpverleners me daar ook voor waarschuwen, en zelf weet ik ook dat iets kleins kortsluiting kan veroorzaken en dat ik stap voor stap moet gaan.
Maar ik moet tegelijkertijd ook uitkijken dat ik niet te weinig doe, want als ik me ga vervelen dan gaat mijn hoofd met me lopen.
En soms voelt dat gewoon shit en voelen de dagen gewoon lang. En ik ben eindelijk zo ver dat ik daarover durf te praten met mensen die ik echt ken, en dat ik het uberhaupt kan benoemen is vrij recent maar dan krijg ik dus als reactie allerlei mogelijke dingen om te gaan doen, maar veeeeeeel te grote stappen. En als ik dat dan zeg dat iets me niet zo slim lijkt dan is dat niet genoeg. Dan moet ik helemaal uit gaan leggen dat dat niet "bang" zijn is maar verstandig doen, en weten dat therapie er aan komt en dat ze dan stap voor stap met me gaan kijken hoe of wat.
Maar ik krijg dat niet goed uitgelegd, en dan voel ik me zo verdomd alleen. Ik volg de hulpverleners en dan lijkt het niet snel genoeg te gaan terwijl hun juist zeggen dat ik sneller opkrabbel dan verwacht en dat ik het hartstikke goed doe.
Hoe doen jullie dat? Hierover praten met jullie geliefden/naasten?
Ik ben van nature eigenlijk een extreem ondernemend type, stilzitten wat is dat?
En ik vind het heel moeilijk om mijn dagen door te komen. Omdat ik mezelf niet meer zo wil overprikkelen en mijn hulpverleners me daar ook voor waarschuwen, en zelf weet ik ook dat iets kleins kortsluiting kan veroorzaken en dat ik stap voor stap moet gaan.
Maar ik moet tegelijkertijd ook uitkijken dat ik niet te weinig doe, want als ik me ga vervelen dan gaat mijn hoofd met me lopen.
En soms voelt dat gewoon shit en voelen de dagen gewoon lang. En ik ben eindelijk zo ver dat ik daarover durf te praten met mensen die ik echt ken, en dat ik het uberhaupt kan benoemen is vrij recent maar dan krijg ik dus als reactie allerlei mogelijke dingen om te gaan doen, maar veeeeeeel te grote stappen. En als ik dat dan zeg dat iets me niet zo slim lijkt dan is dat niet genoeg. Dan moet ik helemaal uit gaan leggen dat dat niet "bang" zijn is maar verstandig doen, en weten dat therapie er aan komt en dat ze dan stap voor stap met me gaan kijken hoe of wat.
Maar ik krijg dat niet goed uitgelegd, en dan voel ik me zo verdomd alleen. Ik volg de hulpverleners en dan lijkt het niet snel genoeg te gaan terwijl hun juist zeggen dat ik sneller opkrabbel dan verwacht en dat ik het hartstikke goed doe.
Hoe doen jullie dat? Hierover praten met jullie geliefden/naasten?
vrijdag 5 augustus 2016 om 10:34
Hoi yellow, misschien handig om een standaard zin voorbereid te hebben? "Bedankt voor het meedenken maar mijn hulpverlener en ik hebben een stappenplan opgesteld waar ik me aan houd en wat jij voorsteld past daar helaas nu niet in."
En dan over iets anders beginnen. Je bent niet verplicht om in detail uit te leggen waarom.
En dan over iets anders beginnen. Je bent niet verplicht om in detail uit te leggen waarom.