Geld & Recht
alle pijlers
WIA stopt
woensdag 24 augustus 2016 om 19:38
Ik kreeg vandaag te horen ik goed ben gekeurd en dat mijn uitkering (WIA) over 2 maanden stopt. Nu teken ik hiervoor bezwaar aan (ik kan momenteel absoluut niet werken) maar het kan 13 weken duren voor daar meer bekend over is. Is het slim om in de tussentijd bijstand aan te vragen? Anders zit ik zonder inkomen? Of kan dat niet zo ver komen?
Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben?
Ik bel sowieso van de week nog even rond, maar ben ook benieuwd naar persoonlijke ervaringen, vandaar.
Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben?
Ik bel sowieso van de week nog even rond, maar ben ook benieuwd naar persoonlijke ervaringen, vandaar.
donderdag 25 augustus 2016 om 20:03
quote:funkyme schreef op 25 augustus 2016 @ 20:02:
[...]
Wie heeft het over rondkomen? Het gaat er om dat TO weer beter wordt en zichzelf nuttig kan maken. Thuis zitten en wachten op de zoveelste therapie gaat daarin niet helpen. Beginnen met wat werken wel.O, dus als ze af en toe met bejaarden boodschappen gaat doen mag ze wel een WIA ontvangen.
[...]
Wie heeft het over rondkomen? Het gaat er om dat TO weer beter wordt en zichzelf nuttig kan maken. Thuis zitten en wachten op de zoveelste therapie gaat daarin niet helpen. Beginnen met wat werken wel.O, dus als ze af en toe met bejaarden boodschappen gaat doen mag ze wel een WIA ontvangen.
donderdag 25 augustus 2016 om 20:04
quote:funkyme schreef op 25 augustus 2016 @ 20:02:
[...]
Wie heeft het over rondkomen? Het gaat er om dat TO weer beter wordt en zichzelf nuttig kan maken. Thuis zitten en wachten op de zoveelste therapie gaat daarin niet helpen. Beginnen met wat werken wel.Precies. Je komt weer eens onder de mensen, en tuurlijk heb je dan zeker in het begin je moeilijke momenten, maar je hebt weer een zinvolle dagbesteding (al is het maar 2 uurtjes), mensen die op je wachten, die je waarderen, volgens mij werkt dat therapeuthischer dan heel de dag op de bank liggen en 4 keer per week een standaardgesprekje met een peut.
[...]
Wie heeft het over rondkomen? Het gaat er om dat TO weer beter wordt en zichzelf nuttig kan maken. Thuis zitten en wachten op de zoveelste therapie gaat daarin niet helpen. Beginnen met wat werken wel.Precies. Je komt weer eens onder de mensen, en tuurlijk heb je dan zeker in het begin je moeilijke momenten, maar je hebt weer een zinvolle dagbesteding (al is het maar 2 uurtjes), mensen die op je wachten, die je waarderen, volgens mij werkt dat therapeuthischer dan heel de dag op de bank liggen en 4 keer per week een standaardgesprekje met een peut.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
donderdag 25 augustus 2016 om 20:05
donderdag 25 augustus 2016 om 20:07
quote:pejeka schreef op 25 augustus 2016 @ 19:58:
[...]
Ik kopieer hem nog maar even voor je:
Ja serieus. Ik heb zware kanker gehad. Tien maanden lang aan het zwaarste chemo-gebeuren gelegen dat je je kan voorstellen. Tien maanden lang allerlei gevolgen ervaren, van biljartbal kaal worden (wat ik nog het minste vond) tot 24 uur per dag rondlopen met pijn in de mond vanwege de ontstekingen vanwege de chemo - en dus niet meer kunnen eten. 45 kilo was ik uiteindelijk. De naald van het laatste infuus had nog nauwelijks mijn arm verlaten, of ik kreeg te horen dat mijn vader een hersentumor had. Niks meer aan te doen. Na nog een tijdje met hem aangetobd te hebben thuis, was het (gezien de huidige voorzieningen) een gruwelijke taak hem met genoeg zorg ondergebracht te krijgen. Ziekenhuizen weigerden hem, de gemeente verklaarde hem dakloos omdat de instelling waar hij uiteindelijk zijn laatste dagen sleet, niet als "woonadres" aangemerkt werd. Om maar even een paar dingen te noemen. Want er speelde véél meer.
En ik leef nog, ik werk 40 uur per week en ja, soms was het shit. Jezelf optrekken en doorgaan.
Maar geen gezeik over mijn "zure reactie" alsof ik niks meegemaakt heb. Genoeg dus. En ik leef nog, ik werk elke dag, en ja, soms voel je je shit. Maar zodra je daarin gaat zwelgen, kom je nooit meer ergens.
Vind ik oprecht heel naar voor je, maar niet iedereen is hetzelfde als jij.
Ik zit momenteel ook thuis met een enorme burnout. Heb gewoon gewerkt zonder bij te komen van mijn vorige burnout. Dan kom je jezelf tegen pejeka enorm tegen. Het ging zelfs zover dat mijn littekens niet meer heelde. We hebben onze gezondheid niet in de hand. Pietje en Heintje zijn twee verschillende mensen de ene kan wat meer hebben dan de ander, de ander is mentaal sterker dan de ene. Zo is het leven. Je eet er immers ook geen boterham minder om als merida een uitkering krijgt.
[...]
Ik kopieer hem nog maar even voor je:
Ja serieus. Ik heb zware kanker gehad. Tien maanden lang aan het zwaarste chemo-gebeuren gelegen dat je je kan voorstellen. Tien maanden lang allerlei gevolgen ervaren, van biljartbal kaal worden (wat ik nog het minste vond) tot 24 uur per dag rondlopen met pijn in de mond vanwege de ontstekingen vanwege de chemo - en dus niet meer kunnen eten. 45 kilo was ik uiteindelijk. De naald van het laatste infuus had nog nauwelijks mijn arm verlaten, of ik kreeg te horen dat mijn vader een hersentumor had. Niks meer aan te doen. Na nog een tijdje met hem aangetobd te hebben thuis, was het (gezien de huidige voorzieningen) een gruwelijke taak hem met genoeg zorg ondergebracht te krijgen. Ziekenhuizen weigerden hem, de gemeente verklaarde hem dakloos omdat de instelling waar hij uiteindelijk zijn laatste dagen sleet, niet als "woonadres" aangemerkt werd. Om maar even een paar dingen te noemen. Want er speelde véél meer.
En ik leef nog, ik werk 40 uur per week en ja, soms was het shit. Jezelf optrekken en doorgaan.
Maar geen gezeik over mijn "zure reactie" alsof ik niks meegemaakt heb. Genoeg dus. En ik leef nog, ik werk elke dag, en ja, soms voel je je shit. Maar zodra je daarin gaat zwelgen, kom je nooit meer ergens.
Vind ik oprecht heel naar voor je, maar niet iedereen is hetzelfde als jij.
Ik zit momenteel ook thuis met een enorme burnout. Heb gewoon gewerkt zonder bij te komen van mijn vorige burnout. Dan kom je jezelf tegen pejeka enorm tegen. Het ging zelfs zover dat mijn littekens niet meer heelde. We hebben onze gezondheid niet in de hand. Pietje en Heintje zijn twee verschillende mensen de ene kan wat meer hebben dan de ander, de ander is mentaal sterker dan de ene. Zo is het leven. Je eet er immers ook geen boterham minder om als merida een uitkering krijgt.
donderdag 25 augustus 2016 om 20:07
het gaat niet alleen om rondkomen he, dat is op dit moment nog 10 stappen te ver. Maar wat heeft iedereen toch tegen gewoon eens iets proberen? Thuiswerk? 2 uur per week (vrijwilligers)werk? en dan gaat dit helemaal niet om rondkomen want dat kan je er inderdaad niet van maar het gaat om je zinnen verzetten, je op iets anders richten dan je problemen, het idee hebben dat je iets doet voor iemand anders, dat je je nuttig maakt, dat je vaardigheden aanleert, dat je een dagbesteding hebt.
Ik snap heel erg goed dat geestelijke problemen heel zwaar kunnen zijn maar ik geloof ook dat er in 9 van de 10 therapievormen wel duidelijk gemaakt zal worden dat het ook heel belangrijk is dat je deelneemt aan het 'normale' leven. Ik denk dat het niet de problemen van TO zijn wat de mensen aan het irriteren is maar het "dat kan niet" idee.
Ik snap heel erg goed dat geestelijke problemen heel zwaar kunnen zijn maar ik geloof ook dat er in 9 van de 10 therapievormen wel duidelijk gemaakt zal worden dat het ook heel belangrijk is dat je deelneemt aan het 'normale' leven. Ik denk dat het niet de problemen van TO zijn wat de mensen aan het irriteren is maar het "dat kan niet" idee.
donderdag 25 augustus 2016 om 20:08
quote:SpringDing schreef op 25 augustus 2016 @ 20:05:
[...]
Dat zeg Pejeka dus wél.
Dat zeg ik NIET. Ik daag je uit aan te tonen waar ik dag gezegd heb.
Maar als je een probleem hebt, dan moet je daar actief iets aan doen. Problemen gaan niet vanzelf weg, en problemen gaan ook niet weg door thuis op de bank te gaan zitten en je vier keer per week naar een therapeut te slepen jaar na jaar.
[...]
Dat zeg Pejeka dus wél.
Dat zeg ik NIET. Ik daag je uit aan te tonen waar ik dag gezegd heb.
Maar als je een probleem hebt, dan moet je daar actief iets aan doen. Problemen gaan niet vanzelf weg, en problemen gaan ook niet weg door thuis op de bank te gaan zitten en je vier keer per week naar een therapeut te slepen jaar na jaar.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
donderdag 25 augustus 2016 om 20:09
quote:Phaedra_ schreef op 25 augustus 2016 @ 20:03:
[...]
O, dus als ze af en toe met bejaarden boodschappen gaat doen mag ze wel een WIA ontvangen.Ik heb nooit gezegd dat ze geen WIA mag ontvangen. Ik heb ook nergens gezegd dat ze 100% moet rondkomen van eigen verdiend geld. Het enige wat ik denk is dat TO sneller weer beter wordt als ze met kleine stappen weer begint met werken. En de eerste stap kan dan inderdaad zijn boodschappen doen met bejaarden. Dan ben je in ieder geval verder dan thuis iedere middag op bed liggen.
[...]
O, dus als ze af en toe met bejaarden boodschappen gaat doen mag ze wel een WIA ontvangen.Ik heb nooit gezegd dat ze geen WIA mag ontvangen. Ik heb ook nergens gezegd dat ze 100% moet rondkomen van eigen verdiend geld. Het enige wat ik denk is dat TO sneller weer beter wordt als ze met kleine stappen weer begint met werken. En de eerste stap kan dan inderdaad zijn boodschappen doen met bejaarden. Dan ben je in ieder geval verder dan thuis iedere middag op bed liggen.
donderdag 25 augustus 2016 om 20:10
quote:sterrenregen schreef op 25 augustus 2016 @ 20:07:
het gaat niet alleen om rondkomen he, dat is op dit moment nog 10 stappen te ver. Maar wat heeft iedereen toch tegen gewoon eens iets proberen? Thuiswerk? 2 uur per week (vrijwilligers)werk? en dan gaat dit helemaal niet om rondkomen want dat kan je er inderdaad niet van maar het gaat om je zinnen verzetten, je op iets anders richten dan je problemen, het idee hebben dat je iets doet voor iemand anders, dat je je nuttig maakt, dat je vaardigheden aanleert, dat je een dagbesteding hebt.
Ik snap heel erg goed dat geestelijke problemen heel zwaar kunnen zijn maar ik geloof ook dat er in 9 van de 10 therapievormen wel duidelijk gemaakt zal worden dat het ook heel belangrijk is dat je deelneemt aan het 'normale' leven. Ik denk dat het niet de problemen van TO zijn wat de mensen aan het irriteren is maar het "dat kan niet" idee.Exact. Ik verwacht helemaal niet van TO dat ze nu opeens zomaar fulltime aan het werk gaat ofzo, maar gewoon het gebrek aan willen.
het gaat niet alleen om rondkomen he, dat is op dit moment nog 10 stappen te ver. Maar wat heeft iedereen toch tegen gewoon eens iets proberen? Thuiswerk? 2 uur per week (vrijwilligers)werk? en dan gaat dit helemaal niet om rondkomen want dat kan je er inderdaad niet van maar het gaat om je zinnen verzetten, je op iets anders richten dan je problemen, het idee hebben dat je iets doet voor iemand anders, dat je je nuttig maakt, dat je vaardigheden aanleert, dat je een dagbesteding hebt.
Ik snap heel erg goed dat geestelijke problemen heel zwaar kunnen zijn maar ik geloof ook dat er in 9 van de 10 therapievormen wel duidelijk gemaakt zal worden dat het ook heel belangrijk is dat je deelneemt aan het 'normale' leven. Ik denk dat het niet de problemen van TO zijn wat de mensen aan het irriteren is maar het "dat kan niet" idee.Exact. Ik verwacht helemaal niet van TO dat ze nu opeens zomaar fulltime aan het werk gaat ofzo, maar gewoon het gebrek aan willen.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
donderdag 25 augustus 2016 om 20:11
quote:funkyme schreef op 25 augustus 2016 @ 20:09:
[...]
Ik heb nooit gezegd dat ze geen WIA mag ontvangen. Ik heb ook nergens gezegd dat ze 100% moet rondkomen van eigen verdiend geld. Het enige wat ik denk is dat TO sneller weer beter wordt als ze met kleine stappen weer begint met werken. En de eerste stap kan dan inderdaad zijn boodschappen doen met bejaarden. Dan ben je in ieder geval verder dan thuis iedere middag op bed liggen.
Ze ligt hele dagen op bed?
Het is zo makkelijk praten als je zelf nooit in die situatie hebt gezeten.
Ik denk dat haar behandelaar haar op dit vlak het beste kan adviseren. Ze heeft alleen geen keus meer, haar WIA stopt en ze moet binnen 2 maanden een inkomen zien te genereren.
[...]
Ik heb nooit gezegd dat ze geen WIA mag ontvangen. Ik heb ook nergens gezegd dat ze 100% moet rondkomen van eigen verdiend geld. Het enige wat ik denk is dat TO sneller weer beter wordt als ze met kleine stappen weer begint met werken. En de eerste stap kan dan inderdaad zijn boodschappen doen met bejaarden. Dan ben je in ieder geval verder dan thuis iedere middag op bed liggen.
Ze ligt hele dagen op bed?
Het is zo makkelijk praten als je zelf nooit in die situatie hebt gezeten.
Ik denk dat haar behandelaar haar op dit vlak het beste kan adviseren. Ze heeft alleen geen keus meer, haar WIA stopt en ze moet binnen 2 maanden een inkomen zien te genereren.
donderdag 25 augustus 2016 om 20:14
Even een berichtje voor TO:
Ik snap dat je geschrokken bent dat het topic zo uit de bocht gevlogen is. Van wat ik van jou gelezen heb zijn het naast de psychische klachten vooral de (ernstige) hoofdpijnaanvallen die jou momenteel zo uit de running houden.
Heel veel sterkte, dat wil ik je vooral wensen.
Wat betreft het UWV, dat komt echt wel goed. Die artsen zijn tegenwoordig (terecht...helaas) superstreng. Maar je kan altijd in bezwaar gaan, en laat je daarbij bijstaan door je arts/ specialisten en eventueel juridische experts.
Sterkte!!
Ik snap dat je geschrokken bent dat het topic zo uit de bocht gevlogen is. Van wat ik van jou gelezen heb zijn het naast de psychische klachten vooral de (ernstige) hoofdpijnaanvallen die jou momenteel zo uit de running houden.
Heel veel sterkte, dat wil ik je vooral wensen.
Wat betreft het UWV, dat komt echt wel goed. Die artsen zijn tegenwoordig (terecht...helaas) superstreng. Maar je kan altijd in bezwaar gaan, en laat je daarbij bijstaan door je arts/ specialisten en eventueel juridische experts.
Sterkte!!
Pivot! PIVOT!!!
donderdag 25 augustus 2016 om 20:16
Ik geloof ook oprecht wel dat TO denkt dat ze die dingen niet kan. Maar dat wil niet zeggen dat het nooit gaat gebeuren maar een kind leert niet om te lopen als het niet gaat oefenen en dat oefenen doe je niet door het op de bank te zetten en te zeggen toe maar hoor schatje je zet je ene voetje voor je andere en dan doe je stapjes. Dat doe je ook door het op de grond te zetten en te laten oefenen, eerst langs het randje van de tafel, dan langzaam stapjes los.
Van niet kunnen werken omdat je een beperking hebt van weer gaan werken is net als leren lopen, met hele kleine stapjes, af en toe een keer vallen en dan weer opstaan en verder.
Geloof ik dat TO problemen heeft? ZEKER! geloof ik dat TO denkt dat ze niet meer kan dan ze doet? ZEKER! Geloof ik dat er meer mogelijkheden zijn dan TO nu zelf ziet? ZEKER!
Van niet kunnen werken omdat je een beperking hebt van weer gaan werken is net als leren lopen, met hele kleine stapjes, af en toe een keer vallen en dan weer opstaan en verder.
Geloof ik dat TO problemen heeft? ZEKER! geloof ik dat TO denkt dat ze niet meer kan dan ze doet? ZEKER! Geloof ik dat er meer mogelijkheden zijn dan TO nu zelf ziet? ZEKER!
donderdag 25 augustus 2016 om 20:17
Ik word een beetje moe van mensen die denken dat wat zij kunnen/hebben doorstaan
dat anderen dat dan ook kunnen.
Omdat jij vanalles hebt overwonnen door medicatie/behandeling/wilskracht etc. wil niet zeggen dat iedereen dat op die manier aan kan of aanpakt.
We zijn allemaal anders, met andere bagage en karakters.
Empatisch vermogen is een groot goed.
dat anderen dat dan ook kunnen.
Omdat jij vanalles hebt overwonnen door medicatie/behandeling/wilskracht etc. wil niet zeggen dat iedereen dat op die manier aan kan of aanpakt.
We zijn allemaal anders, met andere bagage en karakters.
Empatisch vermogen is een groot goed.
donderdag 25 augustus 2016 om 20:19
quote:Versnellingsbak schreef op 25 augustus 2016 @ 20:17:
Ik word een beetje moe van mensen die denken dat wat zij kunnen/hebben doorstaan
dat anderen dat dan ook kunnen.
Omdat jij vanalles hebt overwonnen door medicatie/behandeling/wilskracht etc. wil niet zeggen dat iedereen dat op die manier aan kan of aanpakt.
We zijn allemaal anders, met andere bagage en karakters.
Empatisch vermogen is een groot goed.Amen!! Niets meer aan toe te voegen.
Ik word een beetje moe van mensen die denken dat wat zij kunnen/hebben doorstaan
dat anderen dat dan ook kunnen.
Omdat jij vanalles hebt overwonnen door medicatie/behandeling/wilskracht etc. wil niet zeggen dat iedereen dat op die manier aan kan of aanpakt.
We zijn allemaal anders, met andere bagage en karakters.
Empatisch vermogen is een groot goed.Amen!! Niets meer aan toe te voegen.
donderdag 25 augustus 2016 om 20:22
donderdag 25 augustus 2016 om 20:29
donderdag 25 augustus 2016 om 20:31
quote:Tr0tter schreef op 25 augustus 2016 @ 20:27:
[...]
Blijkbaar denkt die keuringsarts er in dit geval net zo over als degenen over wie je nu zo'n sarcastische opmerking plaatst.
Een keuringsarts die als ik het goed begrijp papieren met officiële diagnoses niet meegenomen heeft in de beslissing.
Ik vind dat best vreemd.
[...]
Blijkbaar denkt die keuringsarts er in dit geval net zo over als degenen over wie je nu zo'n sarcastische opmerking plaatst.
Een keuringsarts die als ik het goed begrijp papieren met officiële diagnoses niet meegenomen heeft in de beslissing.
Ik vind dat best vreemd.
donderdag 25 augustus 2016 om 20:37
quote:pom-01 schreef op 25 augustus 2016 @ 20:31:
[...]
Een keuringsarts die als ik het goed begrijp papieren met officiële diagnoses niet meegenomen heeft in de beslissing.
Ik vind dat best vreemd.
Dat vind ik ook wel vreemd. Net als dat ze eerst 100% was afgekeurd en nu ineens goedgekeurd is.
Maar het UWV maakt soms fouten.
Wij kunnen niet van een afstand beoordelen over de situatie van TO. Sterkte TO!
[...]
Een keuringsarts die als ik het goed begrijp papieren met officiële diagnoses niet meegenomen heeft in de beslissing.
Ik vind dat best vreemd.
Dat vind ik ook wel vreemd. Net als dat ze eerst 100% was afgekeurd en nu ineens goedgekeurd is.
Maar het UWV maakt soms fouten.
Wij kunnen niet van een afstand beoordelen over de situatie van TO. Sterkte TO!
donderdag 25 augustus 2016 om 20:42
Ik weet uit eigen ervaring dat je het op wilskracht alleen niet redt.
Als dat zo was, dan was ik al lang weer terug in het betaalde arbeidsproces. Ik heb het, toen ik vond dat ik voldoende gerevalideerd was, op eigen initiatief geprobeerd. Vrijwilligerswerk gevonden op een kantoor. Geprobeerd op te bouwen. Een jaar doorgebikkeld met weer toenemende zware fysieke klachten (zenuwpijn), rare klachten en oververmoeidheid. Me weer aangemeld bij de pijnpoli. Geen enkel resultaat. Ook psychisch weer zwaar depressief, wat inmiddels chronisch blijkt. Omdat ik me zo godsgruwelijk teleurgesteld en mislukt voelde, omdat het me dus niet lukte om structureel 12 lullige uurtjes per week te werken.
Ik ben inmiddels ook weer in gevecht met het UWV omdat hun oorspronkelijke diagnose waarop mijn gedeeltelijke afkeuring is gebaseerd, niet klopt. Wat als spierpijn werd gezien, is zenuwpijn. Na mijn verzoek om herkeuring (na het werkdebacle) kwam de beoordeling op precies hetzelfde percentage uit, ondanks een nu geaccepteerde andere diagnose. In mijn hele dossier is mijn psychische gesteldheid nooit meegenomen. Er is nooit informatie opgevraagd bij mijn behandelaar.Terwijl het iedere keer ter sprake kwam in de gesprekken en ik inmiddels 3 depressies in 6 jaar gehad heb.
Het UWV is een pervers instituut, die naar willekeur mensen kan beoordelen en mensen kan veroordelen tot financiële ellende. De slager keurt zijn eigen vlees. En zijn beoordeling is altijd goed natuurlijk...
Ik wens je alle sterkte toe TO.
Als dat zo was, dan was ik al lang weer terug in het betaalde arbeidsproces. Ik heb het, toen ik vond dat ik voldoende gerevalideerd was, op eigen initiatief geprobeerd. Vrijwilligerswerk gevonden op een kantoor. Geprobeerd op te bouwen. Een jaar doorgebikkeld met weer toenemende zware fysieke klachten (zenuwpijn), rare klachten en oververmoeidheid. Me weer aangemeld bij de pijnpoli. Geen enkel resultaat. Ook psychisch weer zwaar depressief, wat inmiddels chronisch blijkt. Omdat ik me zo godsgruwelijk teleurgesteld en mislukt voelde, omdat het me dus niet lukte om structureel 12 lullige uurtjes per week te werken.
Ik ben inmiddels ook weer in gevecht met het UWV omdat hun oorspronkelijke diagnose waarop mijn gedeeltelijke afkeuring is gebaseerd, niet klopt. Wat als spierpijn werd gezien, is zenuwpijn. Na mijn verzoek om herkeuring (na het werkdebacle) kwam de beoordeling op precies hetzelfde percentage uit, ondanks een nu geaccepteerde andere diagnose. In mijn hele dossier is mijn psychische gesteldheid nooit meegenomen. Er is nooit informatie opgevraagd bij mijn behandelaar.Terwijl het iedere keer ter sprake kwam in de gesprekken en ik inmiddels 3 depressies in 6 jaar gehad heb.
Het UWV is een pervers instituut, die naar willekeur mensen kan beoordelen en mensen kan veroordelen tot financiële ellende. De slager keurt zijn eigen vlees. En zijn beoordeling is altijd goed natuurlijk...
Ik wens je alle sterkte toe TO.