Bevallingsverhalen

To trapt af...

Waarom willen mensen toch deze lijstjes zien van elkaar? Tijdje geleden ging het ook al rond op Facebook.. Ik hoef van mijn achterbuurvrouw echt niet te weten dat ze compleet is uitgescheurd en snap ook niet waarom anderen dat online zouden delen.

Drie bevallingen. Van mijn eerste, tweede en derde kind...



Drie keer kut. Bevallen vind ik noodzakelijk kwaad.



Scheur, knip, helse pijn, vastzittende placenta, fluxus, bijna dood.



Het is dat ik er drie kinderen voor terug kreeg...

En dan komt er een artikel in viva?

Over een half jaar kan ik er zelf over meepraten, maar nu nog even niet...



Wat ik me eigenlijk al een tijdje afvraag is: waarom wordt er altijd wat geheimzinnig/terughoudend gedaan over een bevalling. Ik heb echt meerdere (toch echt best goeie) vriendinnen die eigenlijk vrijwel niet praten over hun bevalling. Misschien stel ik de verkeerde vragen, dat kan natuurlijk...maar er valt toch altijd wel wát te antwoorden, ook als het een vreselijk nare ervaring was? Al is het maar een 'het viel me tegen' of 'het ging anders dan ik gehoopt had' of weet ik veel wat...

Eerste kindje.

Wegens te weinig vruchtwater ingeleidt.

Kreeg binnen 30 minuten een heftige weeënstorm (10.00). Om 12.30 richting de verloskamer. Hartslag van ons kindje daalde dus er moest snel iets gebeuren. Om 13.05 moest ik persen van de gynaecoloog. Ze besloten te helpen met een vacuümpomp (kiwi). Door dat ons kindje een draadje op haar hoofd had om haar hartslag e.d. In de gaten te houden lukte dit niet. Deze moest verwijderd worden. Ze besloten twee knippen te zetten onder plaatselijke verdoving. Toen werd de pomp er weer opgezet en om 13.24 werd ze geboren. 51 cm en 3395 gram. Eerste apgarscore 9 na 5 minuten 10. Met haar op mijn buik kwam de placenta gauw los en het hechten ging goed. Nauwelijks last van gehad ook na die tijd. Het was een heftige ervaring. Maar wat was ze het waard!

quote:padme84 schreef op 20 september 2016 @ 16:12:

Over een half jaar kan ik er zelf over meepraten, maar nu nog even niet...



Wat ik me eigenlijk al een tijdje afvraag is: waarom wordt er altijd wat geheimzinnig/terughoudend gedaan over een bevalling. Ik heb echt meerdere (toch echt best goeie) vriendinnen die eigenlijk vrijwel niet praten over hun bevalling. Misschien stel ik de verkeerde vragen, dat kan natuurlijk...maar er valt toch altijd wel wát te antwoorden, ook als het een vreselijk nare ervaring was? Al is het maar een 'het viel me tegen' of 'het ging anders dan ik gehoopt had' of weet ik veel wat...Ik heb een aantal nogal angstig aangelegde vriendinnen en die wil ik niet bang maken. Maar als ze zeiden: ja maar, ik wil het echt weten, dan vertelde ik het wel.

Zoon ; heel vlot en ik vond het kwa pijn best meevallen. De artsen zeiden zelfs dat het wel heel gemakkelijk en snel ging.

Zoon was een hele gemakkelijke baby die alles leuk en goed vond. Vaak genoeg de vraag gekregen of hij nog iets anders kon dan lachen.



Dochter; Hel! Echt hel. Deed echt verdomde veel pijn. Ondanks dat nog niet voldragen zijn ze haar gaan halen wegens complicatie's. KS duurde langer dan verwacht, vandaag de dag duurt ze vaak nog lang.



Beide s'nacht geboren. Bij zoon zat ik vrijwel na de zwangerschap meteen aan een broodje zalm, heb die dag erna ook nog biefstuk,zalm en filet american gegeten. Bij dochter heb ik een week na de keizersnee alleen gekotst en verdunde yoghurt kunnen eten.



Mijn zoon had leukemie en was onder behandeling van een ander ziekenhuis. Hij is opgenomen geweest terwijl mijn dochter nog in het andere ziekenhuis lag. Dus reed ik dagelijks van ziekenhuis 1 naar ziekenhuis 2. 1 van de 2 overplaatsen was volgens de ziekenhuizen niet mogelijk, er was geen medische noodzaak en geen contracten met de verzekering etc. Nadat ik huilend met de huisarts heb gesproken en hij even heel boos op het ziekenhuis is geweest werd ik gebeld. Zoon zou die dag nog per ambulance naar het andere ziekenhuis vervoerd worden.

quote:padme84 schreef op 20 september 2016 @ 16:12:

Wat ik me eigenlijk al een tijdje afvraag is: waarom wordt er altijd wat geheimzinnig/terughoudend gedaan over een bevalling. Ik heb echt meerdere (toch echt best goeie) vriendinnen die eigenlijk vrijwel niet praten over hun bevalling. Geen idee. Ik ben juist heel open. Vertel gerust alle details. Het is het meest natuurlijke wat er is. Dus waarom geheimzinnig zijn. Mijn vriendinnen weten dia wel alles hahaha.

Ik vond zwanger zijn, vreselijk zwaar (kotsen, kotsen, kosten)

Bevallen deed ik in een paar uurtjes per kind, geen knip, geen scheur, geen pijnstilling. Gewoon in mijn eentje (man in andere hoek van de kamer) en af&toe een vk die even kwam kijken.

Ik vond de weeen wel echt pijn doen.

Het persen daarna vond ik een eitje.



Ik wil nooit meer zwanger zijn, maar bevallen draai ik mijn hand niet voor om.

Mijn eerste bevalling was een regelrechte hel!! Dagenlange weeen die niet voor ontsluiting zorgden, hartje van zoon ging steeds verder naar beneden en stopte uiteindelijk met kloppen tijdens het persen ( wat ook uren duurde), toen helemaal verrot geknipt en met een pomp hem eruit gehaald en gereanimeerd. Placenta die er niet uit kwam dus dat werd in de OK gedaan, plastisch chirurg die mijn doos weer in elkaar moest zetten. Temperatuur van zoon was maar 31 graden. Uiteindelijk alles goed gekomen maar wel een flink trauma aan overgehouden.





Tweede bevalling was echt een droombevalling. Kwam binnen om ingeleid te worden en bleek al 4 CM te hebben dus gelijk vliezen geprikt, toen kwamen de nauwelijks pijnloze weeen waarbij ik wel om een ruggeprik had gevraagd ( voor als de helse pijn zou beginnen). Ze brachten mij met nauwelijks pijn naar beneden en voor ik een ruggeprik kreeg had ik al persweeen. Spoed team van het ziekenhuis opgeroepen die maar riepen dat ik niet mocht persen wat ik dus wel deed, hoofdje wat al zichtbaar was in de lift weer naar boven toe en binnen een minuut was daar mijn tweede zoontje volkomen gezond en de placenta glibberde er een minuut later achteraan. Totaal duurde het 3,5 uur ipv 5 dagen.



Maar qua herstel is het echt compleet anders gegaan. Bij de eerste honderden hechtingen waar ik nooit last van heb gehad, bij de tweede 5 hechtingen die enorm veel zeer deden. Bij de eerste geen naweeen gehad en bij de tweede 5 dagen krom gelopen van de naweeen.

Ik vind het ook geen probleem om erover te praten. Ik vind alleen dat je er als aanstaande bevalster zo weinig aan hebt. Bij jou wordt het namelijk tóch weer anders. En tegenover elk 'ik vond het wel meevallen' staat een 'vreselijk, nóóit meer'-verhaal, dus als geruststelling werkt het ook niet.

quote:Lariba schreef op 20 september 2016 @ 16:30:

Ik vind het ook geen probleem om erover te praten. Ik vind alleen dat je er als aanstaande bevalster zo weinig aan hebt. Bij jou wordt het namelijk tóch weer anders. En tegenover elk 'ik vond het wel meevallen' staat een 'vreselijk, nóóit meer'-verhaal, dus als geruststelling werkt het ook niet. geruststellingen werken ook echt niet. Mijn eerste was een hel en de tweede was bijna pijnloos.



Dus aan je pijngrens ligt het ook niet, ik ben er echt van verzekerd dat je pijnloze weeen kunt hebben maar ook dat je weeen kunt hebben die enorm veel pijn doen.

1ste bevalling begon met breken van vruchtwater bleek groen dus hup naar het ziekenhuis nog niet echt weeen. In het ziekenhuis aangekomen aan alle toeters en bellen gelegd om de kleine in gaten te houden. Ik was daar om 16 uur toen begonnen de krampen te komen. na een uur waren ze komen kijken had ik 2 cm ontsluiting. mocht toen lekker onder de douche. had wel om pijn stilling gevraagd maar kreeg ik niet. tussen door hielden ze de kleine goed in de gaten. Om 19.45 kwamen ze nog een keer kijken hoeveel ontsluiting er was dat was 6 cm. Om 20.15 kreeg ik persweeen dus vlug de zuster geroepen die kwam binnen met de verloskundige mocht om 20.20 gaan persen. om 20.21 geboren. ze woog 3720. Alleen wou me placenta niet komen en verloor ik 1.3 liter bloed gelukkig zelf alsnog er uit gekomen. maar moest wel 24 uur blijven en zou bij volgende zwangerschappen niet meer thuis mogen bevallen ivm bloedverlies. ik had 4 hechtingen



2de bevalling ik lag heerlijk te slapen werd om 05.30 wakker omdat ik voor de zoveelste keer naar de wc moest. ging daarna weer lekker liggen wou eigenlijk slapen maar kon niet echt lekker gaan liggen dus besloten om er naar een min of 15 maar uit te gaan op lekker rustig onder de douche gaan zitten (hadden we een stoel staan). ik zal al even onder de douche toen begonnen er wat krampen dus ik roep me vriend omdat ik dacht dat het wel een kon gaan beginnen.( ik zou meteen naar het ziekenhuis moeten omdat de eerste bevalling ook best snel is gegaan). Hij roept nog ik blijf nog even liggen is pas kwart over 6 maar hij liep naar beneden om het ziekenhuis te bellen we mochten meteen komen de weeen begonnen toen al sterker te worden. hij mij boven geholpen met afdrogen en aankleden wat dat ging al niet meer goed onderweg op de trap werden de weeen heel sterk. we staan in de huiskamer en ik kreeg zo verschrikkelijk sterkt dat me vruchtwater brak en ik voelde dat ik nu zou gaan bevallen dus op de bank gaan liggen toen heeft me vriend ons zoontje aangepakt was om 06.24. meteen het ziekenhuis gebeld die geloofde ons eerst niet tot ze een baby hoorde huilen. die hebben een vk gestuurd alles was gelukkig goed en mocht thuis blijven. Hij woog 4040. ik kreeg 1 hechting



3de bevalling ik lag eigenlijk nog niet zo lang in bed ging er laat in kreeg weer wat kramp dus snel de andere kinderen naar me moeder gebracht die woont om de hoek. en naar het ziekenhuis. we waren daar om 01.00-1.15 echt weeen waren het nog niet meer krampen dus aan de ctg gelegd voor 30 minuten er was wat weeactiviteit te zien dus moest blijven. meteen een infuus geprikt ivm eventueel bloedverlies. om 02.00 mocht ik van de ctg af en keken ze hoeveel ontsluiting ik had dat was 4 cm. nadat ze klaar waren met het infuus mocht ik weer gaan staan en evenuteel onder de douche omdat de weeen toch sterker werden. Dus ging naast het bed staan en ik voelde dat ik moest persen dus hup weer op het bed alleen de verpleegkundige was er maar kon het persen niet tegen houden dus die heeft toen me meisje opgevangen. Snel de vk er bij want die was er niet optijd. ze woog 4490 en had 1 hechting.



4de bevalling vrijdag ochtend had ik het idee dat ik kleine beetjes vruchtwater verloor dus in de middag naar het ziekenhuis. bleek vruchtwater te zijn. ik moest uiterlijk zondag bevallen zijn anders zouden ze me inleiden. dus maar weer naar huis. laatste dingen in orde maken. begin avond kreeg ik wat kramp dus de 2 jongste naar me moeder gebracht de oudste wou bij de bevalling zijn. daar aan de ctg gelegd maar het stopte ik mocht alleen niet meer naar huis omdat ze bang waren dat het weer zou beginnen en ik te laat zou zijn. dus zijn we met zijn 3en in het ziekenhuis gebleven. Zaterdag ochtend besloten ze me in te lijden. kreeg om 10 uur een infuus had 2 cm ontsluiting tegen 11 begonnen de krampen te komen. ik vroeg ook of ik deze keer niet nu al pijnstilling mocht kreeg een pompje alvast tegen 12 werden de weeen wat sterkter. om 13.15 kwamen ze kijken zat ik op 7 cm. de verloskundige was de deur nog niet uit of ik kreeg persweeen. om 13.23 is onze zoon geboren woog 3895 samen met papa heeft onze dochter de navelstreng door geknipt. ik kreeg geen hechtingen. Bij de laatste 3 bevalling was het bloedverlies normaal

Dat is inderdaad zo, wát een verschillende verhalen hoor je altijd. Toch had ik het ook fijn gevonden wat beter voorbereid te zijn geweest. In mijn geval veel te rooskleurig geschetst, mede door verloskundige. Met wat ik nu weet zou ik niemand aanraden thuis te bevallen bijvoorbeeld.

quote:padme84 schreef op 20 september 2016 @ 16:12:

Over een half jaar kan ik er zelf over meepraten, maar nu nog even niet...



Wat ik me eigenlijk al een tijdje afvraag is: waarom wordt er altijd wat geheimzinnig/terughoudend gedaan over een bevalling. Ik heb echt meerdere (toch echt best goeie) vriendinnen die eigenlijk vrijwel niet praten over hun bevalling. Misschien stel ik de verkeerde vragen, dat kan natuurlijk...maar er valt toch altijd wel wát te antwoorden, ook als het een vreselijk nare ervaring was? Al is het maar een 'het viel me tegen' of 'het ging anders dan ik gehoopt had' of weet ik veel wat...ik denk dat ze je niet bang willen maken.

quote:padme84 schreef op 20 september 2016 @ 16:12:

Wat ik me eigenlijk al een tijdje afvraag is: waarom wordt er altijd wat geheimzinnig/terughoudend gedaan over een bevalling. Ik heb echt meerdere (toch echt best goeie) vriendinnen die eigenlijk vrijwel niet praten over hun bevalling. Misschien stel ik de verkeerde vragen, dat kan natuurlijk...maar er valt toch altijd wel wát te antwoorden, ook als het een vreselijk nare ervaring was? Al is het maar een 'het viel me tegen' of 'het ging anders dan ik gehoopt had' of weet ik veel wat...Waarschijnlijk willen je vriendinnen je niet bang maken? Of misschien hebben ze hun bevallingen als traumatisch ervaren? Of allebei? Ik vertel zelf wel open over mijn bevallingen als vrouwen die ik ken me daarnaar vragen, maar ik heb dan ook fijne bevallingen gehad. Dat maakt dat praten erover voor mij niet vervelend is.

Ik vond t vooral lang duren. Ik kreeg 23.30 uur om de 5 min weeën, maar om 6.00 uur 's morgens pas weeën om de 3 min. Om 10 uur 's morgens zat ik op 3 cm ontsluiting en om 14.00 uur zat ik op 3,5 cm



Daarna ruggenprik gekregen waarbij ik op mijn rechterzij moest gaan liggen ivm het dalen van kinds hartslag als ik anders ging liggen.



Om half 8 had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen. Binnen 40 min was ze er.



Achteraf viel het me reuze mee, alleen die ontsluitingsweeën zijn niet fijn, maar wel te doen.



Wat ik ook graag had willen weten is dat je het overgrote gedeelte van de bevalling aan je lot overgelaten wordt. Pas als je volledige ontsluiting hebt komt t personeel opdraven.

4 x goed bevallen



De 1e was het leukst , nog net niet lachend bevallen, zh, 6 uur

2e viel iets tegen, concentratie was minder, 4 uur, thuis

3e ....1 uur....30 weeen....die alle 30 zeer deden, zh , ingeleid, 1 hechting

4e, 3 uur, goed te doen, thuis,



Normale gewichten allemaal, 2 x sterrekijker.

Toen ik perste voor de 4e, belde een ander stel, het werd hun eerste baby, dus ik grapte: wij ronden dit wel even snel af en dat gebeurde ook. ....

Hier geen mooi bevallingsverhaal.... de feiten op een rijtje

eerste kind. Na vele jaren proberen en lange tijd fertiliteitsbehandelingen was ik zwanger! De zwangerschap was geen pretje, vanaf 20 weken immobiel ivm bekkenklachten.

Na ruim 41 weken ingeleid omdat hij niet wilde komen. Ontsluiting vorderde op geen enkele manier, 50 uur weeënstormen gehad in het ziekenhuis voor niks. Infusen stonden op hoogste stand, pillen bleven ze inbrengen, helaas geen ontsluiting/verweking.

Na 3 dagen pijn lijden hebben ze via een balloncatheder ontsluiting afgedwongen. Gruwelijk pijnlijke ervaring (baarmoedermond gekanteld dus aan tangen baarmoeder omhoog trekken, bloederig)

Toen zijn met enig geweld de vliezen gebroken. Was zelf al kapot, moe na 3 dagen weeën en toen moest ik nog beginnen met de echte bevalling. Heb toen een ruggenprik aangeboden gekregen om de rust even te nemen. Vanaf het moment dat die er in zat ging het mis. Bloeddruk van mij daalde en viel volledig weg. Ze zijn met man en macht een half uur bezig geweest om mij in leven te houden en toen dat enigszins stabiel leek met een noodgang naar de OK gesjeesd om daar tot een spoedkeizersnee over te gaan. Baby moest er direct uit dus gescheurde baarmoeder en bloedverlies als gevolg. Kiwi werd gebruikt (vacuum) omdat kind er nog niet uit wilde.

Echt heel erg heftig allemaal.

Toen zoon er eenmaal was kwam er meer rust en na het hechten kon ik na een paar uur stabiliseren eindelijk naar kind en man.

Door alle ellende een paar weken daarna multiple longembolies en longinfarct opgelopen waardoor ik voor de 2e keer in korte tijd de dood in ogen keek. Hierdoor de rest van mijn leven trombosepatient.

Heb 1.5 jaar over het herstel gedaan.... kind is inmiddels 5.5 en na veel opstartproblemen nu een heerlijk mannetje waar we elke dag van genieten



Vorige week een curettage gehad (2x) ivm miskraam.

Een stortbevalling van 4 uur, eerste kind. Met 10cm in de bevalkamer aangekomen. Een half uur later was het kind er. Daarna een grote bloeding gekregen vanwege totaalruptuur, cervixruptuur en vaginaruptuur en placentaresten in baarmoeder, 2,5 liter bloed verloren. Operatie van 3 uur om het allemaal te herstellen, meteen na de bevalling, waardoor ik kind maar een half uurtje op de borst heb gehad. Traumatische gebeurtenis voor mij. Hersteltijd was 9-12 maanden voorspeld en ik denk dat dat klopt.

Tvp hoop hier over een jaar ofzo ook m'n steentje bij te kunnen dragen haha

Bij het uitwisselen van bevallingen wordt het vaak zo'n baas boven baas verhaal.

De een was er nog erger aan toe dan de ander! "Och dat is nog niks! Bij mij...!!"