Psyche
alle pijlers
Hélpt therapie wel??
vrijdag 30 september 2016 om 08:54
Hey dames (en heren),
Ik weet het allemaal even niet meer. Ik ben echt aan het eind van m'n Latijn, lijkt wel.
Mijn leven is volledig tot stilstand gekomen. Ik heb niets, geen kinderen, geen relatie, geen werk, niets. En ik word volgend jaar al 40...
Ik zit echt in een isolement.
Nu sta ik op de wachtlijst voor schematherapie, intern, bij de Viersprong in Halsteren. De wachtlijst staat op 6 maanden...
Ik heb veel doorzettingsvermogen, maar ik merk nu al een paar maanden dat ik aan het wegglijden ben. Het vertrouwen op een goede afloop begint echt af te nemen, de therapie is een laatste strohalm waar ik me nog aan kan vasthouden.
Op sommige momenten zie ik dat therapie veel kan betekenen, dat ik kan veranderen en als IK verander verandert mijn leven misschien ook wel. Maar soms denk ik ook; het is te laat.
Ik ben te oud om al die dingen nog op te bouwen. Het zal me nooit lukken.
Dan komen er gedachtes in me op als; ik moet verhuizen! Ik moet gewoon weg hier, helemaal opnieuw beginnen!
Maar dat gaat ook niet gebeuren.
Ik weet het echt even niet meer; gaat therapie me wel gelukkig maken..?
Liefs
Ik weet het allemaal even niet meer. Ik ben echt aan het eind van m'n Latijn, lijkt wel.
Mijn leven is volledig tot stilstand gekomen. Ik heb niets, geen kinderen, geen relatie, geen werk, niets. En ik word volgend jaar al 40...
Ik zit echt in een isolement.
Nu sta ik op de wachtlijst voor schematherapie, intern, bij de Viersprong in Halsteren. De wachtlijst staat op 6 maanden...
Ik heb veel doorzettingsvermogen, maar ik merk nu al een paar maanden dat ik aan het wegglijden ben. Het vertrouwen op een goede afloop begint echt af te nemen, de therapie is een laatste strohalm waar ik me nog aan kan vasthouden.
Op sommige momenten zie ik dat therapie veel kan betekenen, dat ik kan veranderen en als IK verander verandert mijn leven misschien ook wel. Maar soms denk ik ook; het is te laat.
Ik ben te oud om al die dingen nog op te bouwen. Het zal me nooit lukken.
Dan komen er gedachtes in me op als; ik moet verhuizen! Ik moet gewoon weg hier, helemaal opnieuw beginnen!
Maar dat gaat ook niet gebeuren.
Ik weet het echt even niet meer; gaat therapie me wel gelukkig maken..?
Liefs
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
vrijdag 30 september 2016 om 09:01
Wat biedt De Viersprong in de tussentijd?
Schematherapie kan zeer zeker wel helpen.
Therapie gaat je helpen om jezelf gelukkiger te maken. Niet alle therapieën en niet alle therapeuten zijn even goed of heb je een klik mee. Therapie is niet heilig. Maar met 40 ben je ook zeker niet te laat.
Sterkte de gedachten en gevoelens die je momenteel hebt zijn erg hardnekkig en ik weet dat je je niet kan voorstellen dat het ooit anders wordt. Ik zou De Viersprong vragen wat ze kunnen bieden gedurende die 6 maanden wachtlijst, je kunt ook hulp bij je HA zoeken of sociaal wijkteam of zorgverzekeraar.
Schematherapie kan zeer zeker wel helpen.
Therapie gaat je helpen om jezelf gelukkiger te maken. Niet alle therapieën en niet alle therapeuten zijn even goed of heb je een klik mee. Therapie is niet heilig. Maar met 40 ben je ook zeker niet te laat.
Sterkte de gedachten en gevoelens die je momenteel hebt zijn erg hardnekkig en ik weet dat je je niet kan voorstellen dat het ooit anders wordt. Ik zou De Viersprong vragen wat ze kunnen bieden gedurende die 6 maanden wachtlijst, je kunt ook hulp bij je HA zoeken of sociaal wijkteam of zorgverzekeraar.
vrijdag 30 september 2016 om 09:02
Ik kan alleen maar vanuit mezelf zeggen dat therapie mij heeft geholpen om met bepaalde situaties anders om te gaan en patronen te doorbreken. Het is natuurlijk geen wondermiddel dat je een compleet ander mens maakt maar ik heb er zeker baat bij gehad en heb heel veel dingen met me meegenomen. Bedenk dat als je niks doet, niks gaat veranderen. En met je 40 is het juist de moeite waard, want je moet nog heel wat jaren doorbrengen. Het is vervelend dat die wachtlijst zo lang is, kun je niet ondertussen met een praktijkondersteuner in gesprek ofzo? Of heb je nu nog iemand waar je bij terecht kunt?
Ik denk dat het ook heel belangrijk is dat je bezig bent. Ik weet niet hoe je nu je dagen vult, maar probeer je er toch toe te zetten om de ramen eens extra te lappen, een recept uit te proberen, te gaan haken, hardlopen, poes aanschaffen en verzorgen, ik noem maar wat.
Ik denk dat het ook heel belangrijk is dat je bezig bent. Ik weet niet hoe je nu je dagen vult, maar probeer je er toch toe te zetten om de ramen eens extra te lappen, een recept uit te proberen, te gaan haken, hardlopen, poes aanschaffen en verzorgen, ik noem maar wat.
vrijdag 30 september 2016 om 09:07
Je bent helemaal niet te oud!! Er is nog een heel leven voor je. Miss kan je iets van vrijwilligers werk doen? Op een kinderboerderij. Kopje koffie met oude mensen ofzo. Of aanmelden op de site nmlk.nl
Kleine stapjes.
Anders naar de dokter gaan en zeggen hoe je je voelt. Miss is er wel iets voor nu tijdelijk.
Kleine stapjes.
Anders naar de dokter gaan en zeggen hoe je je voelt. Miss is er wel iets voor nu tijdelijk.
vrijdag 30 september 2016 om 09:11
vrijdag 30 september 2016 om 09:14
Volgens mij ben je nooit te oud om dingen in je leven aan te pakken en therapie kan daar heel goed bij helpen, zolang je er zelf open voor staat en bereid bent om er veel energie in te steken.
Dan merk je vanzelf dat je, soms met een stapje terug, of met periodes dat je stil lijkt te staan, vanzelf steeds een beetje beter in je vel komt te zitten.
Bedenk maar dat je nog veel mooie jaren kunt hebben, je ben pas 40, er is nog vanalles mogelijk.
Succes, laat je koppie niet hangen.
Dan merk je vanzelf dat je, soms met een stapje terug, of met periodes dat je stil lijkt te staan, vanzelf steeds een beetje beter in je vel komt te zitten.
Bedenk maar dat je nog veel mooie jaren kunt hebben, je ben pas 40, er is nog vanalles mogelijk.
Succes, laat je koppie niet hangen.
vrijdag 30 september 2016 om 09:15
Verhuizen schijnt ook therapeutisch te werken bij depressie raar genoeg. Dus volg die impuls van je, om een nieuwe start te maken, in leukere omgeving. Frisse wind in je leven kan je wel gebruiken anders blijft je leven een herhaling van hetzelfde en opgebouwde patronen die je nu duidelijk verstikken en beperken. Get out of that box! Sterkte!!
vrijdag 30 september 2016 om 09:34
Nou..ik denk niet dat een verhuizing zoveel verschil maakt. Je verhuist jezelf namelijk
mee. Je bent zeker niet te oud, en ik denk ook niet dat t te laat is. En ja, therapie kan helpen
Maar jij moet t werk doen. Ik zou t echt echt een kans geven. Wat heb je te verliezen ?
Tussenliggende tijd voor opname geen gesprekken/begeleiding ?
mee. Je bent zeker niet te oud, en ik denk ook niet dat t te laat is. En ja, therapie kan helpen
Maar jij moet t werk doen. Ik zou t echt echt een kans geven. Wat heb je te verliezen ?
Tussenliggende tijd voor opname geen gesprekken/begeleiding ?
vrijdag 30 september 2016 om 09:38
quote:swifty schreef op 30 september 2016 @ 09:15:
Verhuizen schijnt ook therapeutisch te werken bij depressie raar genoeg. Dus volg die impuls van je, om een nieuwe start te maken, in leukere omgeving. Frisse wind in je leven kan je wel gebruiken anders blijft je leven een herhaling van hetzelfde en opgebouwde patronen die je nu duidelijk verstikken en beperken. Get out of that box! Sterkte!!
Vlak voor zo'n therapie en tijdens een depressie is verhuizen naar een totaal
nieuwe omgeving helemaal niet aan te bevelen.
Verhuizen schijnt ook therapeutisch te werken bij depressie raar genoeg. Dus volg die impuls van je, om een nieuwe start te maken, in leukere omgeving. Frisse wind in je leven kan je wel gebruiken anders blijft je leven een herhaling van hetzelfde en opgebouwde patronen die je nu duidelijk verstikken en beperken. Get out of that box! Sterkte!!
Vlak voor zo'n therapie en tijdens een depressie is verhuizen naar een totaal
nieuwe omgeving helemaal niet aan te bevelen.
vrijdag 30 september 2016 om 09:46
Therapie is geen wondermiddel, je leven ziet er na therapie niet ineens exact uit zoals je altijd al wilde. Maar het kan je wel helpen oude negatieve patronen te doorbreken en om te gaan met lastige situaties. Het doel is vooral dat je daardoor wel instaat bent de dingen op te pakken een aan te gaan die tot nu toe niet gelukt zijn. Je bent zeker nog niet te oud, je hebt nog een hele tijd en daarin is nog een hoop mogelijk. Dat je gevoel er over zo wisselt en je het (soms) zo negatief inziet kan ook te maken hebben met de problemen die je hebt. Heb je nu verder geen hulpverlening? Dan zou ik dat bij je huisarts aangeven en vragen of je ondersteuning kunt krijgen tot je naar de viersprong gaat.
Verhuizen is nogal een ingrijpende gebeurtenis die voor veel onrust en instabiliteit zorgt. Dat is over het algemeen niet aan te raden als je toch al niet lekker in je vel zit. Wellicht als je echt op een plek woont waar je hele nare herinneringen hebt die je wil afsluiten maar anders neem je je problemen gewoon mee waar je ook heen gaat. De problemen die jij hebt zul je zeker met je meenemen, tenzij je je huis/woonplaats echt verschrikkelijk vind zou ik verhuizen niet direct aanraden.
Sterkte, de wachtlijsten zijn lang maar de viersprong is wel de specialist op dit gebied.
Verhuizen is nogal een ingrijpende gebeurtenis die voor veel onrust en instabiliteit zorgt. Dat is over het algemeen niet aan te raden als je toch al niet lekker in je vel zit. Wellicht als je echt op een plek woont waar je hele nare herinneringen hebt die je wil afsluiten maar anders neem je je problemen gewoon mee waar je ook heen gaat. De problemen die jij hebt zul je zeker met je meenemen, tenzij je je huis/woonplaats echt verschrikkelijk vind zou ik verhuizen niet direct aanraden.
Sterkte, de wachtlijsten zijn lang maar de viersprong is wel de specialist op dit gebied.
Difficulty is inevitable, drama is a choice.
vrijdag 30 september 2016 om 09:48
Hoi Jackie,
Zelf Heb ik schema therapie gevolgd. Mijn groepje was gevarieerd, van mensen die net 20 waren tot 55plussers. En bij sommige mensen hielp het goed, en bij anderen niet. Waar dat wan lag, toch grotendeels aan de toewijding en hoeveel je er zelf mee doet! Het is echt hard werken maar volgens mij ben je daar wel toe bereid.
Mij heeft schematherapie erg goed geholpen, en zou het je zeker aanraden ook
Sterkte en succes!
Zelf Heb ik schema therapie gevolgd. Mijn groepje was gevarieerd, van mensen die net 20 waren tot 55plussers. En bij sommige mensen hielp het goed, en bij anderen niet. Waar dat wan lag, toch grotendeels aan de toewijding en hoeveel je er zelf mee doet! Het is echt hard werken maar volgens mij ben je daar wel toe bereid.
Mij heeft schematherapie erg goed geholpen, en zou het je zeker aanraden ook
Sterkte en succes!
vrijdag 30 september 2016 om 10:12
Nooit te oud!
Ik was er ruim na mijn 40e pas aan toe om echt serieus mijn problemen (van een leven lang) aan te pakken, en volgens mij kun je op elke leeftijd zo'n besluit nemen. Ga ervoor! En wat anderen ook zeggen: staar je niet blind op deze therapie, kijk wat er in de tussentijd mogelijk is (gesprekken bij POH'er bijvoorbeeld). Sterkte! Zolang er leven is, is er hoop en beweging mogelijk.
Ik was er ruim na mijn 40e pas aan toe om echt serieus mijn problemen (van een leven lang) aan te pakken, en volgens mij kun je op elke leeftijd zo'n besluit nemen. Ga ervoor! En wat anderen ook zeggen: staar je niet blind op deze therapie, kijk wat er in de tussentijd mogelijk is (gesprekken bij POH'er bijvoorbeeld). Sterkte! Zolang er leven is, is er hoop en beweging mogelijk.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
vrijdag 30 september 2016 om 10:13
Beste To,
Wat naar dat je jezelf zo weg voelt glijden, kan me voorstellen dat dat je angstig of wat dan ook maakt.
Probeer jezelf te blijven zeggen dat je nooit te oud bent om te leren en als ze bij de viersprong dachten dat je het om wat voor reden dan ook niet aankon dan hadden ze je dat gezegd.
Hoe ik dat zo zeker weet?
Eigen ervaring, heb er zelf ook op de wachtlijst gestaan en ben uiteindelijk in behandeling gegaan bij in andere soortgelijke kliniek.
Nu jaren later ben ik blij dat ik het gedaan heb want mn leven is echt positief veranderd.
Wat naar dat je jezelf zo weg voelt glijden, kan me voorstellen dat dat je angstig of wat dan ook maakt.
Probeer jezelf te blijven zeggen dat je nooit te oud bent om te leren en als ze bij de viersprong dachten dat je het om wat voor reden dan ook niet aankon dan hadden ze je dat gezegd.
Hoe ik dat zo zeker weet?
Eigen ervaring, heb er zelf ook op de wachtlijst gestaan en ben uiteindelijk in behandeling gegaan bij in andere soortgelijke kliniek.
Nu jaren later ben ik blij dat ik het gedaan heb want mn leven is echt positief veranderd.
......
vrijdag 30 september 2016 om 11:18
quote:swifty schreef op 30 september 2016 @ 09:15:
Verhuizen schijnt ook therapeutisch te werken bij depressie raar genoeg. Dus volg die impuls van je, om een nieuwe start te maken, in leukere omgeving. Frisse wind in je leven kan je wel gebruiken anders blijft je leven een herhaling van hetzelfde en opgebouwde patronen die je nu duidelijk verstikken en beperken. Get out of that box! Sterkte!!
Normaal vind ik dat je goede adviezen geeft Swifty maar deze dus echt niet. Het is nu niet verstandig om nog een levensingrijpende verandering aan te gaan. Het klopt dat het vooruitzicht soms soelaas kan bieden maar dit geld over het algemeen alleen maar als dit een plan er was voor de depressie. Een verhuizing brengt enorm veel stress met zich mee wat een depressie weer kan verergeren. En daarnaast neem je jezelf mee. Dus als dit plan ineens boven is komen drijven en niet al een plan van jaren is dan gaat het je niets opleveren. Net zoals mensen die op dieet gaan en denken dat als ze slank zijn al hun problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Jackie, ik vind het echt heel rot voor je dat je je nu zo voelt . Wat bieden ze in de tussentijd? En kan dat in frequentie omhoog? En schema therapie kan je echt helpen. Geef het een kans. Echt, je bent niet te oud, je bent nooit te oud. De meeste grote instellingen hebben ook afdelingen voor ouderen. Dus voor mensen van 65 jaar en ouder, ik heb ooit een man van 97 opgenomen. Als zij al niet te oud zijn om behandelt te worden dan ben jij het zeker niet. Probeer daarop te vertrouwen. Wellicht helpt het je ondertussen om hier te schrijven of je aan te sluiten bij een al bestaand topic. Erover praten helpt en er zijn ook lieve dames en heren die je erdoorheen willen/kunnen slepen.
Verhuizen schijnt ook therapeutisch te werken bij depressie raar genoeg. Dus volg die impuls van je, om een nieuwe start te maken, in leukere omgeving. Frisse wind in je leven kan je wel gebruiken anders blijft je leven een herhaling van hetzelfde en opgebouwde patronen die je nu duidelijk verstikken en beperken. Get out of that box! Sterkte!!
Normaal vind ik dat je goede adviezen geeft Swifty maar deze dus echt niet. Het is nu niet verstandig om nog een levensingrijpende verandering aan te gaan. Het klopt dat het vooruitzicht soms soelaas kan bieden maar dit geld over het algemeen alleen maar als dit een plan er was voor de depressie. Een verhuizing brengt enorm veel stress met zich mee wat een depressie weer kan verergeren. En daarnaast neem je jezelf mee. Dus als dit plan ineens boven is komen drijven en niet al een plan van jaren is dan gaat het je niets opleveren. Net zoals mensen die op dieet gaan en denken dat als ze slank zijn al hun problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Jackie, ik vind het echt heel rot voor je dat je je nu zo voelt . Wat bieden ze in de tussentijd? En kan dat in frequentie omhoog? En schema therapie kan je echt helpen. Geef het een kans. Echt, je bent niet te oud, je bent nooit te oud. De meeste grote instellingen hebben ook afdelingen voor ouderen. Dus voor mensen van 65 jaar en ouder, ik heb ooit een man van 97 opgenomen. Als zij al niet te oud zijn om behandelt te worden dan ben jij het zeker niet. Probeer daarop te vertrouwen. Wellicht helpt het je ondertussen om hier te schrijven of je aan te sluiten bij een al bestaand topic. Erover praten helpt en er zijn ook lieve dames en heren die je erdoorheen willen/kunnen slepen.
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
vrijdag 30 september 2016 om 12:00
Therapie veranderd je leven niet, wel kan het je kijk naar het leven en hoe je ermee omgaat veranderen. Wat uiteindelijk weer doorwerkt naar de beleving van je leven. Dat je voelt en ervaart dat jij er als persoon wel toe doet. Uiteindelijk zie je de positieve dingen en de mogelijkheden die het leven ook te bieden heeft weer.
Wat voor mij maakte, dat ik de stap om een cursus/hobby te gaan doen makkelijker vond en ook als fijner kon ervaren. Omdat ik mijzelf niet meer vast-dacht met negatieve gedachten en open stond voor positiviteit.
Ik heb geen ervaring met interne therapie. Wat ikzelf als heel prettig heb ervaren en gedaan heb tijdens de therapie, is dat ik mijn "inzichten" opschreef. Ik voelde mij soms zo in de war en door elkaar geschud en dan ervaarde ik mijn inzichten als een soort van houvast. Dat ik op de goede weg was.(beetje lastig uit te leggen)
Ik gaf mijzelf ook opdrachten, geloof niet dat de behandelaar daar heel enthousiast over was. Hij wilde mij maar wat graag van mijn map "afhelpen" . Nu ik erop terug kijk, was mijn map op een gegeven moment misschien "mijn zelfvertrouwen". Terwijl ik gewoon, zonder map ook kon vertrouwen op mijzelf. Gelukkig kan ik nu zonder, al zal ik altijd iemand blijven die graag dingen opschrijft om helderheid te creëren voor mijzelf.
Wat voor mij maakte, dat ik de stap om een cursus/hobby te gaan doen makkelijker vond en ook als fijner kon ervaren. Omdat ik mijzelf niet meer vast-dacht met negatieve gedachten en open stond voor positiviteit.
Ik heb geen ervaring met interne therapie. Wat ikzelf als heel prettig heb ervaren en gedaan heb tijdens de therapie, is dat ik mijn "inzichten" opschreef. Ik voelde mij soms zo in de war en door elkaar geschud en dan ervaarde ik mijn inzichten als een soort van houvast. Dat ik op de goede weg was.(beetje lastig uit te leggen)
Ik gaf mijzelf ook opdrachten, geloof niet dat de behandelaar daar heel enthousiast over was. Hij wilde mij maar wat graag van mijn map "afhelpen" . Nu ik erop terug kijk, was mijn map op een gegeven moment misschien "mijn zelfvertrouwen". Terwijl ik gewoon, zonder map ook kon vertrouwen op mijzelf. Gelukkig kan ik nu zonder, al zal ik altijd iemand blijven die graag dingen opschrijft om helderheid te creëren voor mijzelf.
vrijdag 30 september 2016 om 12:26
Hoi lieve mensen,
Ontzettend bedankt voor al deze reacties!
Fijn ook om te horen dat er mensen zijn die schematherapie hebben gevolgd en er positieve ervaringen mee hebben, dat geeft de burger moed
Dat de resultaten blijvend zijn geweest is echt fantastisch! Ik ben zeer zeker gemotiveerd, dus wat dat betreft zit het met die commitment wel goed. Ik merk ook dat de 40-grens me juist extra gemotiveerd maakt, dat is dan wel weer de positieve kant van the Big 4.0. Ook ik ben er nu pas écht aan toe denk ik, Elmervrouw.
Ik heb inderdaad geen enkele hulp in de tussentijd van een arts of therapeut oid, maar ik sta elke ochtend rond 8:00u op om de hond uit te laten. De ochtenden zijn trouwens het zwaarst.
Verder doe ik alle dagelijkse dingetjes nog wel, maar het is allemaal op de automatische piloot... Maar goed; ik doe ze nog (ik weet dat dat soms al heel wat is!)
De drang om te verhuizen heeft te maken met het feit dat ik hiervoor een heel ander leven had. Ik woonde in de bruisende binnenstad en werkte achter de bar in een groot café waar ik heel veel mensen kende (dit zorgt voor herkenning, maar goed).
Door mijn psychische problemen ben ik enorm hard naar beneden gevallen, ik werd ontslagen en ik kreeg daarna geen steun maar werd juist uitgescholden en buitengesloten. Daarom ben ik toen verhuisd naar een buitenwijk, en nu zit ik hier. Helemaal alleen dus, en ik mis mijn oude leventje heel erg. Niet de tijd dat ik zo ziek was (stevige angststoornis en randpsychose gehad ) maar wel de tijd daarvóór. Ik hoorde daar thuis, in de binnenstad en tussen de mensen. Hier ben ik echt aan het wegkwijnen, ik voel me totaal niet op m'n plek. Dit hou ik niet vol, maar teruggaan naar de binnenstad durf ik niet omdat ik me behoorlijk schaam voor.... ja, voor mezelf eigenlijk.
Het ging toen zó slecht met me, ik klampte me ook echt vast aan sommige mensen... Ik kan er niet omheen; mensen hebben het gezien, hoe slecht het met me ging. Ik was compleet wanhopig. En dat zorgt echt voor schaamte, ik kan daar niet overheen stappen.
Vandaar ook het isolement, daar heb ik eigenlijk zelf voor "gekozen".
Afijn, ik sta nu dus op de wachtlijst en wie weet..!
Tot die tijd blijf ik hier in ieder geval lekker meelezen, het is leuk hier bedankt allemaal
Ontzettend bedankt voor al deze reacties!
Fijn ook om te horen dat er mensen zijn die schematherapie hebben gevolgd en er positieve ervaringen mee hebben, dat geeft de burger moed
Dat de resultaten blijvend zijn geweest is echt fantastisch! Ik ben zeer zeker gemotiveerd, dus wat dat betreft zit het met die commitment wel goed. Ik merk ook dat de 40-grens me juist extra gemotiveerd maakt, dat is dan wel weer de positieve kant van the Big 4.0. Ook ik ben er nu pas écht aan toe denk ik, Elmervrouw.
Ik heb inderdaad geen enkele hulp in de tussentijd van een arts of therapeut oid, maar ik sta elke ochtend rond 8:00u op om de hond uit te laten. De ochtenden zijn trouwens het zwaarst.
Verder doe ik alle dagelijkse dingetjes nog wel, maar het is allemaal op de automatische piloot... Maar goed; ik doe ze nog (ik weet dat dat soms al heel wat is!)
De drang om te verhuizen heeft te maken met het feit dat ik hiervoor een heel ander leven had. Ik woonde in de bruisende binnenstad en werkte achter de bar in een groot café waar ik heel veel mensen kende (dit zorgt voor herkenning, maar goed).
Door mijn psychische problemen ben ik enorm hard naar beneden gevallen, ik werd ontslagen en ik kreeg daarna geen steun maar werd juist uitgescholden en buitengesloten. Daarom ben ik toen verhuisd naar een buitenwijk, en nu zit ik hier. Helemaal alleen dus, en ik mis mijn oude leventje heel erg. Niet de tijd dat ik zo ziek was (stevige angststoornis en randpsychose gehad ) maar wel de tijd daarvóór. Ik hoorde daar thuis, in de binnenstad en tussen de mensen. Hier ben ik echt aan het wegkwijnen, ik voel me totaal niet op m'n plek. Dit hou ik niet vol, maar teruggaan naar de binnenstad durf ik niet omdat ik me behoorlijk schaam voor.... ja, voor mezelf eigenlijk.
Het ging toen zó slecht met me, ik klampte me ook echt vast aan sommige mensen... Ik kan er niet omheen; mensen hebben het gezien, hoe slecht het met me ging. Ik was compleet wanhopig. En dat zorgt echt voor schaamte, ik kan daar niet overheen stappen.
Vandaar ook het isolement, daar heb ik eigenlijk zelf voor "gekozen".
Afijn, ik sta nu dus op de wachtlijst en wie weet..!
Tot die tijd blijf ik hier in ieder geval lekker meelezen, het is leuk hier bedankt allemaal
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
vrijdag 30 september 2016 om 14:08
Lijkt me dat je dringend op zoek moet gaan naar werk en dat daar ook een belangrijk deel van de oplossing van je problemen ligt. Al is het maar een kleine 'tussenbaan'. Je hebt zo meer inkomsten - dus ook meer mogelijkheden voor leuke dingen - , afleiding en ook contact met collega's. Van hele dagen thuis in je uppie doorbrengen ga je (dus) malen en piekeren, en daar wordt je vanzelf ongelukkig van ... .
Therapie kan zeker helpen, maar verwacht geen wonderen.
Ja, en waarom niet proberen te verhuizen. Voor zover financieel mogelijk natuurlijk. Eventueel alvast werk proberen te zoeken in die leuke en bruisende binnenstad.
Therapie kan zeker helpen, maar verwacht geen wonderen.
Ja, en waarom niet proberen te verhuizen. Voor zover financieel mogelijk natuurlijk. Eventueel alvast werk proberen te zoeken in die leuke en bruisende binnenstad.
vrijdag 30 september 2016 om 16:02
quote:Boogschutter10 schreef op 30 september 2016 @ 14:08:
Lijkt me dat je dringend op zoek moet gaan naar werk en dat daar ook een belangrijk deel van de oplossing van je problemen ligt. Al is het maar een kleine 'tussenbaan'. Je hebt zo meer inkomsten - dus ook meer mogelijkheden voor leuke dingen - , afleiding en ook contact met collega's. Van hele dagen thuis in je uppie doorbrengen ga je (dus) malen en piekeren, en daar wordt je vanzelf ongelukkig van ... .
Therapie kan zeker helpen, maar verwacht geen wonderen.
Ja, en waarom niet proberen te verhuizen. Voor zover financieel mogelijk natuurlijk. Eventueel alvast werk proberen te zoeken in die leuke en bruisende binnenstad.
Je meent het... Wordt je daar ongelukkig van, joh? Goh, dat had ik zelf nog niet bedacht.
Als werken zou lukken, had ik dat zeker gedaan.
Dit gaat niet, juist vanwege de "leuke" contacten met collega's, zoals jij het noemt. Voor mij is dat momenteel niet leuk, maar een bron van angsten en onzekerheid.
Jezus Christus, dat ik dit nog moet uitleggen terwijl je weet dat ik opgenomen ga worden?! Denk je dat ze dat "zomaar" doen?? Daar is het toch echt een beetje te duur voor, het is geen vakantie die ik ga nemen hé...
Ik verwacht zeker geen wonderen, bedankt voor je ontzettend onnozele advies.
Pfffffffff
Lijkt me dat je dringend op zoek moet gaan naar werk en dat daar ook een belangrijk deel van de oplossing van je problemen ligt. Al is het maar een kleine 'tussenbaan'. Je hebt zo meer inkomsten - dus ook meer mogelijkheden voor leuke dingen - , afleiding en ook contact met collega's. Van hele dagen thuis in je uppie doorbrengen ga je (dus) malen en piekeren, en daar wordt je vanzelf ongelukkig van ... .
Therapie kan zeker helpen, maar verwacht geen wonderen.
Ja, en waarom niet proberen te verhuizen. Voor zover financieel mogelijk natuurlijk. Eventueel alvast werk proberen te zoeken in die leuke en bruisende binnenstad.
Je meent het... Wordt je daar ongelukkig van, joh? Goh, dat had ik zelf nog niet bedacht.
Als werken zou lukken, had ik dat zeker gedaan.
Dit gaat niet, juist vanwege de "leuke" contacten met collega's, zoals jij het noemt. Voor mij is dat momenteel niet leuk, maar een bron van angsten en onzekerheid.
Jezus Christus, dat ik dit nog moet uitleggen terwijl je weet dat ik opgenomen ga worden?! Denk je dat ze dat "zomaar" doen?? Daar is het toch echt een beetje te duur voor, het is geen vakantie die ik ga nemen hé...
Ik verwacht zeker geen wonderen, bedankt voor je ontzettend onnozele advies.
Pfffffffff
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
vrijdag 30 september 2016 om 18:14
quote:strikjemetstippels schreef op 30 september 2016 @ 16:07:
Nou ja, werken helpt wel voor ritme en zingeving, eigen waarde. Meer contact dan hallo doei geen melk en geen suiker hoeft van mij ook niet, maar daar zijn ook banen zonder al te veel sociaal contact met collega's.
Dat weet ik, dat dat helpt... Maar dan moet je het wel kúnnen. Ik wil dolgraag werken, geloof me ik heb het echt geprobeerd.
Het gaat niet.
Nou ja, werken helpt wel voor ritme en zingeving, eigen waarde. Meer contact dan hallo doei geen melk en geen suiker hoeft van mij ook niet, maar daar zijn ook banen zonder al te veel sociaal contact met collega's.
Dat weet ik, dat dat helpt... Maar dan moet je het wel kúnnen. Ik wil dolgraag werken, geloof me ik heb het echt geprobeerd.
Het gaat niet.
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
vrijdag 30 september 2016 om 18:21
Sorry jongens, ik word hier echt een beetje boos van. Ik begrijp dat jullie het heel goed bedoelen, maar als ik zou kunnen werken zou ik dat toch zeker wel doen..? Wat zijn dit voor adviezen??? Dit maakt het voor mij echt alleen maar erger!
Als je nog nooit een depressie hebt gehad, praat er dan niet over mee alsjeblieft...
Het lukt me verdorie nog net om overeind te blijven..! Ik ben elke dag bezig met de gedachtes om er een eind aan te maken te negeren, en jullie beginnen over wérk..?!
Elke dag haat ik mezelf, dat ik niet gewoon een baan kan vasthouden, dat ik niet gewoon kan meekomen en meedraaien in de maatschappij, geloof me..! En ik heb het al heel, heel vaak geprobeerd! Vorig jaar nog ben ik begonnen met een studie verpleegkunde, een BBL-traject. Ik heb zó hard mijn best gedaan maar ik moest het opgeven omdat het gewoonweg niet lukte. Ik probeer hier echt al jaren uit te komen, mijn hele leven gaat naar de kl*ten. Als "gewoon gaan werken" de oplossing was geweest........
Als je nog nooit een depressie hebt gehad, praat er dan niet over mee alsjeblieft...
Het lukt me verdorie nog net om overeind te blijven..! Ik ben elke dag bezig met de gedachtes om er een eind aan te maken te negeren, en jullie beginnen over wérk..?!
Elke dag haat ik mezelf, dat ik niet gewoon een baan kan vasthouden, dat ik niet gewoon kan meekomen en meedraaien in de maatschappij, geloof me..! En ik heb het al heel, heel vaak geprobeerd! Vorig jaar nog ben ik begonnen met een studie verpleegkunde, een BBL-traject. Ik heb zó hard mijn best gedaan maar ik moest het opgeven omdat het gewoonweg niet lukte. Ik probeer hier echt al jaren uit te komen, mijn hele leven gaat naar de kl*ten. Als "gewoon gaan werken" de oplossing was geweest........
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".