Zwanger
alle pijlers
Veranderende wensen mbt bevalling.
dinsdag 6 december 2016 om 01:06
Lieve dames,
Hebben jullie tijdens de zwangerschap geheel tegenover gestelde wensen gehad voor tijdens de bevalling wat op moment supreme is veranderd?
Ik zit enorm met mezelf in de knoop. Ik wil namelijk diep van binnen zonder mijn man bevallen. Als ik pijn heb keer ik in mezelf en ben ik liever alleen. Daarbij komt omdat ik heb gehoord dat de mannen eigenlijk heel weinig kan doen maar een bevalling ook een heftige traumatische ervaring ( kunnen) vinden.
Het liefst zou ik het alleen doen en dat hij bij voorkeur pas bij me mogen als de nageboorte weg is, de ontplofte egel gehecht is en ik gedoucht ben. Maar zijn wens is uiteraard om erbij te zijn en ik wil dit ook niet in de weg staan want zijn eerste moment met de baby vind ik ook erg belangrijk en lijkt me prachtig om mee te maken.
Zal dit gevoel weggaan op het moment dat de weeen beginnen of zou de pijn dit gevoel gaan versterken? Wat denken jullie?
Hebben jullie tijdens de zwangerschap geheel tegenover gestelde wensen gehad voor tijdens de bevalling wat op moment supreme is veranderd?
Ik zit enorm met mezelf in de knoop. Ik wil namelijk diep van binnen zonder mijn man bevallen. Als ik pijn heb keer ik in mezelf en ben ik liever alleen. Daarbij komt omdat ik heb gehoord dat de mannen eigenlijk heel weinig kan doen maar een bevalling ook een heftige traumatische ervaring ( kunnen) vinden.
Het liefst zou ik het alleen doen en dat hij bij voorkeur pas bij me mogen als de nageboorte weg is, de ontplofte egel gehecht is en ik gedoucht ben. Maar zijn wens is uiteraard om erbij te zijn en ik wil dit ook niet in de weg staan want zijn eerste moment met de baby vind ik ook erg belangrijk en lijkt me prachtig om mee te maken.
Zal dit gevoel weggaan op het moment dat de weeen beginnen of zou de pijn dit gevoel gaan versterken? Wat denken jullie?
dinsdag 6 december 2016 om 10:42
quote:Mejuffrouwmuis schreef op 06 december 2016 @ 10:27:
Je man zal zich daar waarschijnlijk niets van aantrekken TO! Ik was echt op mijn lelijkst tijdens de bevallingen: dik, naakt, kotsend, poepend en paniekerig. Mijn man was alleen maar onder de indruk van al het natuurgeweld en vond het fantastisch om zijn kinderen geboren te zien worden. Ook heeft hij vol in mijn kruis gekeken tijdens de geboorte van onze zoon en dat kon me niets schelen. Ik dacht maar een ding: "Die baby gaat er NU uit!"
En mijn man vindt mij nog steeds waanzinnig aantrekkelijk.
Echt, ik zou niet weten wat ik zonder hem had gemoeten. Ik was in mezelf gekeerd en hele delen van de bevallingen heb ik niet bewust meegemaakt. Hij wel en kon alles wat ik niet snapte zo voor me invullen. Daarnaast vond ik het zo fijn dat hij degene was die de baby's pakte na de geboorte, ze bij me legde en de navelstrengen doorknipte. Ik heb de geboortes niet alleen gedaan. We hebben samen onze kinderen op de wereld gezet. Natuurlijk was ik degene die het fysiek moest doen, maar gewoon zijn vertrouwde aanwezigheid was voor mij voldoende. Daarnaast kon hij met artsen/verloskundigen praten, aangezien ik daar niet meer toe in staat was. (en viste hij een hap krentenbol uit mijn mond. Eten en baren gaat niet samen.)
Lux! Een jongen! Je dacht dat al, toch? Als moeder van drie jongetjes (en een meisje) kan ik zeggen dat jongens zo leuk zijn! Een meisje is net zo leuk hoor, maar als vrouw vindt ik het erg bijzonder om een zoon te hebben. Ik snap af en toe geen bal van ze, maar ze zijn fantastisch! Ze maken kabaal, hebben interesses die ik af en toe niet volg, geven mij duizenden kusjes en hebben allemaal met me willen trouwen als kleuter.
Mijn oma zaliger zei altijd: "Elke moeder heeft een zoon nodig en elke vader een dochter." In ons gezin klopt dat: de jongens zijn moederskindjes en onze dochter is juist een vaderskindje.
Zo zie ik de bevallingen ook voor me idd.
En dank je, we zijn heel trots op onze kleine man en ja klopt, altijd gedacht dat ik een meisje zou krijgen, maar zodra ik zwanger was dacht ik nee. Dit is overduidelijk een knul, haha. Maar had geen voorkeur, wil idd het liefst van allebei (minstens) 1.
Je man zal zich daar waarschijnlijk niets van aantrekken TO! Ik was echt op mijn lelijkst tijdens de bevallingen: dik, naakt, kotsend, poepend en paniekerig. Mijn man was alleen maar onder de indruk van al het natuurgeweld en vond het fantastisch om zijn kinderen geboren te zien worden. Ook heeft hij vol in mijn kruis gekeken tijdens de geboorte van onze zoon en dat kon me niets schelen. Ik dacht maar een ding: "Die baby gaat er NU uit!"
En mijn man vindt mij nog steeds waanzinnig aantrekkelijk.
Echt, ik zou niet weten wat ik zonder hem had gemoeten. Ik was in mezelf gekeerd en hele delen van de bevallingen heb ik niet bewust meegemaakt. Hij wel en kon alles wat ik niet snapte zo voor me invullen. Daarnaast vond ik het zo fijn dat hij degene was die de baby's pakte na de geboorte, ze bij me legde en de navelstrengen doorknipte. Ik heb de geboortes niet alleen gedaan. We hebben samen onze kinderen op de wereld gezet. Natuurlijk was ik degene die het fysiek moest doen, maar gewoon zijn vertrouwde aanwezigheid was voor mij voldoende. Daarnaast kon hij met artsen/verloskundigen praten, aangezien ik daar niet meer toe in staat was. (en viste hij een hap krentenbol uit mijn mond. Eten en baren gaat niet samen.)
Lux! Een jongen! Je dacht dat al, toch? Als moeder van drie jongetjes (en een meisje) kan ik zeggen dat jongens zo leuk zijn! Een meisje is net zo leuk hoor, maar als vrouw vindt ik het erg bijzonder om een zoon te hebben. Ik snap af en toe geen bal van ze, maar ze zijn fantastisch! Ze maken kabaal, hebben interesses die ik af en toe niet volg, geven mij duizenden kusjes en hebben allemaal met me willen trouwen als kleuter.
Mijn oma zaliger zei altijd: "Elke moeder heeft een zoon nodig en elke vader een dochter." In ons gezin klopt dat: de jongens zijn moederskindjes en onze dochter is juist een vaderskindje.
Zo zie ik de bevallingen ook voor me idd.
En dank je, we zijn heel trots op onze kleine man en ja klopt, altijd gedacht dat ik een meisje zou krijgen, maar zodra ik zwanger was dacht ik nee. Dit is overduidelijk een knul, haha. Maar had geen voorkeur, wil idd het liefst van allebei (minstens) 1.
dinsdag 6 december 2016 om 10:51
TO ik hoop oprecht niet dat jij denkt dat je er als een stervende marmot in je eigen poep en kots bij ligt, en dat het het maar 2 uurtjes duurt.
Om het positieve te belichten: de verloskundigen en verpleegkundigen van het ziekenhuis proberen het je echt zo comfortabel mogelijk te maken is mijn ervaring. Nieuwe matjes, schone dekentjes, en je ligt er echt niet de hele tijd poedelnaakt bij. Het is niet zo dat het lichaamsvocht aan alle kanten uit je spuit. Vruchtwater loopt er meer langzaam uit, en overgeven daar heeft niet iedere barende vrouw last van. Poepen is pas op het laatste moment, dan staat er een verloskundige tussen je benen en aan je zijkant een zuster die jou beiden in de gaten houden en er doorheen loodsen. Die staan met hun neus op de poep, maar doordat je babytje die bocht moet maken wordt je darm leeggedrukt. Je kan er dus echt niets aan doen. Misschien is het goed dat je (en je man) wat filmpjes op internet kijken over bevallingen, en hoe het eraan toe gaat.
Om het negatieve ook eerlijk te benoemen: in 2 uurtjes bevallen is echt een unicum, zeker bij de eerste. Ik heb alle diensten in het ziekenhuis gezien (in totaal 36 uur in het ziekenhuis geweest, kwam binnen met langdurig gebroken vliezen en een bevalling die niet uit zichzelf goed op gang kwam), baby werd om 17.00 geboren en wilde toen ECHT niet meer naar huis. Alle zusters waren lief en zorgzaam, maar ze kunnen gewoon niet de hele tijd bij je blijven. Daarom is het fijn als je man er bij is.
Om het positieve te belichten: de verloskundigen en verpleegkundigen van het ziekenhuis proberen het je echt zo comfortabel mogelijk te maken is mijn ervaring. Nieuwe matjes, schone dekentjes, en je ligt er echt niet de hele tijd poedelnaakt bij. Het is niet zo dat het lichaamsvocht aan alle kanten uit je spuit. Vruchtwater loopt er meer langzaam uit, en overgeven daar heeft niet iedere barende vrouw last van. Poepen is pas op het laatste moment, dan staat er een verloskundige tussen je benen en aan je zijkant een zuster die jou beiden in de gaten houden en er doorheen loodsen. Die staan met hun neus op de poep, maar doordat je babytje die bocht moet maken wordt je darm leeggedrukt. Je kan er dus echt niets aan doen. Misschien is het goed dat je (en je man) wat filmpjes op internet kijken over bevallingen, en hoe het eraan toe gaat.
Om het negatieve ook eerlijk te benoemen: in 2 uurtjes bevallen is echt een unicum, zeker bij de eerste. Ik heb alle diensten in het ziekenhuis gezien (in totaal 36 uur in het ziekenhuis geweest, kwam binnen met langdurig gebroken vliezen en een bevalling die niet uit zichzelf goed op gang kwam), baby werd om 17.00 geboren en wilde toen ECHT niet meer naar huis. Alle zusters waren lief en zorgzaam, maar ze kunnen gewoon niet de hele tijd bij je blijven. Daarom is het fijn als je man er bij is.
dinsdag 6 december 2016 om 11:08
quote:ponny schreef op 06 december 2016 @ 10:51:
TO ik hoop oprecht niet dat jij denkt dat je er als een stervende marmot in je eigen poep en kots bij ligt, en dat het het maar 2 uurtjes duurt.
Om het positieve te belichten: de verloskundigen en verpleegkundigen van het ziekenhuis proberen het je echt zo comfortabel mogelijk te maken is mijn ervaring. Nieuwe matjes, schone dekentjes, en je ligt er echt niet de hele tijd poedelnaakt bij. Het is niet zo dat het lichaamsvocht aan alle kanten uit je spuit. Vruchtwater loopt er meer langzaam uit, en overgeven daar heeft niet iedere barende vrouw last van. Poepen is pas op het laatste moment, dan staat er een verloskundige tussen je benen en aan je zijkant een zuster die jou beiden in de gaten houden en er doorheen loodsen. Die staan met hun neus op de poep, maar doordat je babytje die bocht moet maken wordt je darm leeggedrukt. Je kan er dus echt niets aan doen. Misschien is het goed dat je (en je man) wat filmpjes op internet kijken over bevallingen, en hoe het eraan toe gaat.
Om het negatieve ook eerlijk te benoemen: in 2 uurtjes bevallen is echt een unicum, zeker bij de eerste. Ik heb alle diensten in het ziekenhuis gezien (in totaal 36 uur in het ziekenhuis geweest, kwam binnen met langdurig gebroken vliezen en een bevalling die niet uit zichzelf goed op gang kwam), baby werd om 17.00 geboren en wilde toen ECHT niet meer naar huis. Alle zusters waren lief en zorgzaam, maar ze kunnen gewoon niet de hele tijd bij je blijven. Daarom is het fijn als je man er bij is.Heb ik 2 uur getypt? De bedoeling was dat het 12 uur stond.
TO ik hoop oprecht niet dat jij denkt dat je er als een stervende marmot in je eigen poep en kots bij ligt, en dat het het maar 2 uurtjes duurt.
Om het positieve te belichten: de verloskundigen en verpleegkundigen van het ziekenhuis proberen het je echt zo comfortabel mogelijk te maken is mijn ervaring. Nieuwe matjes, schone dekentjes, en je ligt er echt niet de hele tijd poedelnaakt bij. Het is niet zo dat het lichaamsvocht aan alle kanten uit je spuit. Vruchtwater loopt er meer langzaam uit, en overgeven daar heeft niet iedere barende vrouw last van. Poepen is pas op het laatste moment, dan staat er een verloskundige tussen je benen en aan je zijkant een zuster die jou beiden in de gaten houden en er doorheen loodsen. Die staan met hun neus op de poep, maar doordat je babytje die bocht moet maken wordt je darm leeggedrukt. Je kan er dus echt niets aan doen. Misschien is het goed dat je (en je man) wat filmpjes op internet kijken over bevallingen, en hoe het eraan toe gaat.
Om het negatieve ook eerlijk te benoemen: in 2 uurtjes bevallen is echt een unicum, zeker bij de eerste. Ik heb alle diensten in het ziekenhuis gezien (in totaal 36 uur in het ziekenhuis geweest, kwam binnen met langdurig gebroken vliezen en een bevalling die niet uit zichzelf goed op gang kwam), baby werd om 17.00 geboren en wilde toen ECHT niet meer naar huis. Alle zusters waren lief en zorgzaam, maar ze kunnen gewoon niet de hele tijd bij je blijven. Daarom is het fijn als je man er bij is.Heb ik 2 uur getypt? De bedoeling was dat het 12 uur stond.
dinsdag 6 december 2016 om 11:10
Ik heb snelle, heftige bevallingen gehad. De eerste 3 1/2 uur, waarvan 10 minuten rust tussen de ontsluitingsweeën en 20 minuten persen. Dus van niets naar volledige ontsluiting in 3 uur en dat is heftig, dat was aan een infuus en was onverwacht een stuitbevalling (tot mijn vliezen braken voor de weeën, dus naar het ziekenhuis, onderzoeken en aan een infuus bevallen).
Ik ben enorm in mijzelf gekeerd geweest, kon niets hebben, geen aanrakingen, maar ook geen gesprekken. Mijn man heeft 3 uur achter mij gezeten op een stoel, beetje gamen. Klinkt alsof hij niets deed, maar omdat ik echt geen normaal gesprek kon voeren, was hij degene die de gesprekken deed met de verpleging en de arts. Hij kon vertellen hoe lang de weeën al zo sterk waren, dat ik geen arm om me heen wilde of dat iemand over mijn schouders wreef. Het zorgde er ook voor dat ik niet in paniek raakte, want als er iets was kon hij voor hulp bellen.
Na de geboorte moest onze dochter mee naar de aangrenzende kamer voor onderzoek, dat kon ik niet zien, maar hij liep mee en vertelde alles wat ze deden. Ook dat was heel fijn, dat hij met de baby mee kon lopen.
Hij vond het erg vervelend om mij in zoveel pijn te zien, maar vond het ook helemaal geweldig om onze dochters geboren te zien worden.
Bekijk tijdens je bevalling wat je nodig hebt, het kan zomaar zijn dat je er wel heel blij mee bent dat je man er bij is.
Ik ben enorm in mijzelf gekeerd geweest, kon niets hebben, geen aanrakingen, maar ook geen gesprekken. Mijn man heeft 3 uur achter mij gezeten op een stoel, beetje gamen. Klinkt alsof hij niets deed, maar omdat ik echt geen normaal gesprek kon voeren, was hij degene die de gesprekken deed met de verpleging en de arts. Hij kon vertellen hoe lang de weeën al zo sterk waren, dat ik geen arm om me heen wilde of dat iemand over mijn schouders wreef. Het zorgde er ook voor dat ik niet in paniek raakte, want als er iets was kon hij voor hulp bellen.
Na de geboorte moest onze dochter mee naar de aangrenzende kamer voor onderzoek, dat kon ik niet zien, maar hij liep mee en vertelde alles wat ze deden. Ook dat was heel fijn, dat hij met de baby mee kon lopen.
Hij vond het erg vervelend om mij in zoveel pijn te zien, maar vond het ook helemaal geweldig om onze dochters geboren te zien worden.
Bekijk tijdens je bevalling wat je nodig hebt, het kan zomaar zijn dat je er wel heel blij mee bent dat je man er bij is.
dinsdag 6 december 2016 om 14:23
Bespreek het met je man/vriend. Ik herken het wel. Als ik heel veel pijn heb, dan wil ik alleen gelaten worden en keer ik totaal in mezelf. Dat gebeurde ook tijdens de bevalling en dat was prima. Mijn man was er wel bij, maar hield zich op de achtergrond, net als het medische personeel het meest van de tijd. Voor mij dus absoluut geen massages en lieve woordjes en lepeltje lepeltje liggen, of wat dan ook. Dat soort dingen kun je niet forceren, je moet aan jezelf denken tijdens de bevalling.
Maar het is dus wel belangrijk om deze wensen en verwachtingen te bespreken met je man.
Maar het is dus wel belangrijk om deze wensen en verwachtingen te bespreken met je man.
dinsdag 6 december 2016 om 15:02
quote:Sophiever schreef op 06 december 2016 @ 14:10:
[...]
Ik hoop het, ik voel me best schuldig en een egoist dat ik deze gevoelens ook heb.
Joh, bekijk het van twee kanten. Jij wilt liefst zonder hem. Hij wil het liefst met hem. Dat hij er persé bij wil zijn zou je in feite ook egoistisch kunnen noemen.
En geloof ons nou maar, als het straks echt zover is, dan maakt het je niet meer uit. Dit zijn echt overwegingen die je maakt als je nog niet zo ver bent. Als het aan mij had gelegen was ik op de dag van de bevalling even langs de kapper geweest hoor. Helaas, op de foto´s is duidelijk te zien dat mijn haar al een week geen shampoo of borstel gezien had. Om over mijn teint nog maar te zwijgen, ik heb een ernstig ijzertekort gehad en dat is te zien ook. Tel daarbij nog 30 kilo vocht (eclampsie, vandaar ook mijn kapsel, ik mocht het bed niet meer uit), diverse infusen en een voedselvergiftiging op en je snapt; die ontplofte egel waar jij je druk om maakt is echt het minste.
Maar ach, je krijgt er een half metertje mens voor terug en mensen hebben toch alleen maar aandacht voor die kleine vingertjes, wipneusje en ohhhhhhh, blauwe ogen...
Komt echt echt echt helemaal goed.
[...]
Ik hoop het, ik voel me best schuldig en een egoist dat ik deze gevoelens ook heb.
Joh, bekijk het van twee kanten. Jij wilt liefst zonder hem. Hij wil het liefst met hem. Dat hij er persé bij wil zijn zou je in feite ook egoistisch kunnen noemen.
En geloof ons nou maar, als het straks echt zover is, dan maakt het je niet meer uit. Dit zijn echt overwegingen die je maakt als je nog niet zo ver bent. Als het aan mij had gelegen was ik op de dag van de bevalling even langs de kapper geweest hoor. Helaas, op de foto´s is duidelijk te zien dat mijn haar al een week geen shampoo of borstel gezien had. Om over mijn teint nog maar te zwijgen, ik heb een ernstig ijzertekort gehad en dat is te zien ook. Tel daarbij nog 30 kilo vocht (eclampsie, vandaar ook mijn kapsel, ik mocht het bed niet meer uit), diverse infusen en een voedselvergiftiging op en je snapt; die ontplofte egel waar jij je druk om maakt is echt het minste.
Maar ach, je krijgt er een half metertje mens voor terug en mensen hebben toch alleen maar aandacht voor die kleine vingertjes, wipneusje en ohhhhhhh, blauwe ogen...
Komt echt echt echt helemaal goed.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
woensdag 7 december 2016 om 08:25
quote:Sophiever schreef op 06 december 2016 @ 14:10:
[...]
Ik hoop het, ik voel me best schuldig en een egoist dat ik deze gevoelens ook heb.
Hoe ver ben je eigenlijk? Ik herken het zo, dacht ook echt dat ik het in m'n eentje beter zou kunnen. Naarmate m'n zwangerschap vorderde kreeg ik überhaupt steeds minder energie om daar over na te kunnen denken en liet ik het los.
Hier geen mooi bevallingsverhaal: ik kan normaliter goed om gaan met pijn maar kon dat (mede door omstandigheden) nu echt niet. Ik had echt iemand nodig, zoals ik eerder al schreef voelde ik me in m'n eentje (in de nacht werden m'n hulptroepen weggestuurd) angstig en eenzaam en lukte het puffen niet goed.
[...]
Ik hoop het, ik voel me best schuldig en een egoist dat ik deze gevoelens ook heb.
Hoe ver ben je eigenlijk? Ik herken het zo, dacht ook echt dat ik het in m'n eentje beter zou kunnen. Naarmate m'n zwangerschap vorderde kreeg ik überhaupt steeds minder energie om daar over na te kunnen denken en liet ik het los.
Hier geen mooi bevallingsverhaal: ik kan normaliter goed om gaan met pijn maar kon dat (mede door omstandigheden) nu echt niet. Ik had echt iemand nodig, zoals ik eerder al schreef voelde ik me in m'n eentje (in de nacht werden m'n hulptroepen weggestuurd) angstig en eenzaam en lukte het puffen niet goed.
•
woensdag 7 december 2016 om 08:44
quote:Frizz schreef op 07 december 2016 @ 08:25:
[...]
Hoe ver ben je eigenlijk? Ik herken het zo, dacht ook echt dat ik het in m'n eentje beter zou kunnen. Naarmate m'n zwangerschap vorderde kreeg ik überhaupt steeds minder energie om daar over na te kunnen denken en liet ik het los.
Hier geen mooi bevallingsverhaal: ik kan normaliter goed om gaan met pijn maar kon dat (mede door omstandigheden) nu echt niet. Ik had echt iemand nodig, zoals ik eerder al schreef voelde ik me in m'n eentje (in de nacht werden m'n hulptroepen weggestuurd) angstig en eenzaam en lukte het puffen niet goed.
Wat jammer dat je geen mooie herinnering aan je bevalling hebt.
In februari ben ik uitgerekend. ik heb tot nu toe het tegenover gestelde want nu begin ik mij een beetje af te zetten tegen het mooie plaatje van de bevalling, wellicht omdat ik complicaties heb en het zwanger zijn gewoonweg vervelend vind. Misschien draai ik nog bij.
[...]
Hoe ver ben je eigenlijk? Ik herken het zo, dacht ook echt dat ik het in m'n eentje beter zou kunnen. Naarmate m'n zwangerschap vorderde kreeg ik überhaupt steeds minder energie om daar over na te kunnen denken en liet ik het los.
Hier geen mooi bevallingsverhaal: ik kan normaliter goed om gaan met pijn maar kon dat (mede door omstandigheden) nu echt niet. Ik had echt iemand nodig, zoals ik eerder al schreef voelde ik me in m'n eentje (in de nacht werden m'n hulptroepen weggestuurd) angstig en eenzaam en lukte het puffen niet goed.
Wat jammer dat je geen mooie herinnering aan je bevalling hebt.
In februari ben ik uitgerekend. ik heb tot nu toe het tegenover gestelde want nu begin ik mij een beetje af te zetten tegen het mooie plaatje van de bevalling, wellicht omdat ik complicaties heb en het zwanger zijn gewoonweg vervelend vind. Misschien draai ik nog bij.
woensdag 7 december 2016 om 08:52
Ho wacht! Ik heb wel mooie herinneringen aan m'n bevalling. Na de ruggenprik belandde ik in de hemel namelijk.
Maar ik had graag in mezelf gekeerd geweest, de weeen goed weg gepuft, en me heel oer willen voelen betreft die pijn. Helaasssss.
Heb je al een bevallingsplan op papier? En dat besproken met je man? Ik vond het best een fijn idee dat ik vastlegde dat iedereen op moment suprème gewoon naar mij moet luisteren. Dat kan dus zijn dat ik je naar de gang stuur en dat je de hele bevalling maar lekker daar wacht. Maar wel in de buurt bent als ik je nodig heb. Zulke dingen mag je eisen op dat moment. En dan zie je wel waar je tijdens je bevalling het meest behoefte aan hebt. Want voorspellen kun je het toch niet.
Maar ik had graag in mezelf gekeerd geweest, de weeen goed weg gepuft, en me heel oer willen voelen betreft die pijn. Helaasssss.
Heb je al een bevallingsplan op papier? En dat besproken met je man? Ik vond het best een fijn idee dat ik vastlegde dat iedereen op moment suprème gewoon naar mij moet luisteren. Dat kan dus zijn dat ik je naar de gang stuur en dat je de hele bevalling maar lekker daar wacht. Maar wel in de buurt bent als ik je nodig heb. Zulke dingen mag je eisen op dat moment. En dan zie je wel waar je tijdens je bevalling het meest behoefte aan hebt. Want voorspellen kun je het toch niet.
•
woensdag 7 december 2016 om 08:57
Ik vond het ook vervelend, je bent echt niet de enige. De eerste zes maanden waren prima maar de laatste twee (Lon werd geboren op de eerste dag van week 37) had ik met plezier overgeslagen en de bevalling verliep ook niet echt volgens planning/dromen.
Evengoed kijk ik er wel met een goed gevoel op terug hoor. De complicaties betroffen mijzelf, naast me lag een vrouw die een prima zwangerschap en bevalling had, maar er was iets met het kindje. Ik denk dat die ziekenhuisnachten voor haar vele malen zwaarder zijn geweest dan voor mij, want ik was dan wel ernstig ziek maar had wel gewoon mijn kindje naast me in een bedje.
Succes met de laatste loodjes en vraag je man eventueel om aan het hoofdeind te blijven. Zorg voor een wat langere blouse om in te bevallen. Als je kunt/wilt/mag rondlopen sta je niet in je blote kont en het is handig om knoopjes naar believen open en dicht te kunnen maken. Als op de dag zelf blijkt dat je zelf liever naakt bent kan dat altijd nog, maar ook dan is een blouse makkelijker aan- en uit te trekken dan een shirt.
Evengoed kijk ik er wel met een goed gevoel op terug hoor. De complicaties betroffen mijzelf, naast me lag een vrouw die een prima zwangerschap en bevalling had, maar er was iets met het kindje. Ik denk dat die ziekenhuisnachten voor haar vele malen zwaarder zijn geweest dan voor mij, want ik was dan wel ernstig ziek maar had wel gewoon mijn kindje naast me in een bedje.
Succes met de laatste loodjes en vraag je man eventueel om aan het hoofdeind te blijven. Zorg voor een wat langere blouse om in te bevallen. Als je kunt/wilt/mag rondlopen sta je niet in je blote kont en het is handig om knoopjes naar believen open en dicht te kunnen maken. Als op de dag zelf blijkt dat je zelf liever naakt bent kan dat altijd nog, maar ook dan is een blouse makkelijker aan- en uit te trekken dan een shirt.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
woensdag 7 december 2016 om 09:16
Je complicaties zeggen heel weinig over de bevalling gelukkig. Grote kans dat je je direct na de bevalling 100x beter voelt als daarvoor, ondanks je 'ontplofte egel'. Je hebt direct weer lucht, zit zwaar onder de pijnstillende hormonen en eventueel drugs, je kleintje is er.
De bevalling zelf is hoe je het went of keert eigenlijk altijd gewoon k*t. Niets fijns aan. Wel een bijzondere achtbaan, met een mooi resultaat.
De bevalling zelf is hoe je het went of keert eigenlijk altijd gewoon k*t. Niets fijns aan. Wel een bijzondere achtbaan, met een mooi resultaat.
woensdag 7 december 2016 om 09:58
TO het maakt helemaal niets uit. Ik wist vantevoren helemaal niet wat ik kon verwachten en maakte me ook druk over vanalles. Ik begon echter thuis al met spugen en gebroken vliezen ... en toen moesten we nog naar het ziekenhuis.
Mijn man had aan het einde van de rit alleen maar respect voor de oerkracht die uit mijn lijf kwam. Van meer dan de helft heeft hij niks meegekregen. Hij is ook niet tegen de vlakte gegaan van al het bloed.
Laat het los en je ziet op dat moment wel wat je wilt.
Mijn man had aan het einde van de rit alleen maar respect voor de oerkracht die uit mijn lijf kwam. Van meer dan de helft heeft hij niks meegekregen. Hij is ook niet tegen de vlakte gegaan van al het bloed.
Laat het los en je ziet op dat moment wel wat je wilt.
woensdag 7 december 2016 om 10:00
Eerlijk gezegd kan ik me hier weinig bij voorstellen. Ik krijg het gevoel dat je je tegenover je man schaamt, waarom wil je zo graag weer gewassen en gestreken je man pas zien?
Waarom ik denk dat het goed is dat je man er wel bij zou zijn:
-Dit is het bijzonderste/een van de bijzonderste momenten uit jullie leven
-Je kan steun vinden bij iemand die je echt kent, weet wat je nodig hebt
-Je hebt een vertegenwoordiger, tijdens de bevalling is het moeilijk om voor jezelf op te komen of dingen aan te geven, je man kan dit dan voor je doen
-Je hebt iemand met wie je deze ervaring hebt gedeeld en er daardoor later samen over kunt praten, dit gaat waarschijnlijk een enorme indruk op je maken, dat moet je erna nog wel even verwerken
-Ik denk dat dit de band tussen vader en kind kan versterken. Als vrouw groei je met je kind mee (letterlijk en figuurlijk) als man komt het allemaal toch min of meer uit het niks
-Je gaat met niks anders zoveel respect verdienen van je man. Mannen zijn natuurlijk gek op stomme mannengrapjes (een hechting extra, haha) maar nog nooit heb ik een man zijn vrouw horen belachelijk maken over hoe zij zich heeft gedragen tijdens de bevalling. Blijkbaar snappen ze zelf ook na het zien van het hele tafereel dat het nogal een dingetje is en dat grapjes over poep niet op z'n plaats zijn
Ik zou gaan voor een goed gesprek met man. Wat wil jij, wat wil hij, wat willen jullie echt niet, wat willen jullie wel. Misschien kunnen jullie compromissen sluiten, man staat bv naast je ipv tussen je benen te kijken, man laat je met rust (mits jij niet op dat moment anders aangeeft).
Uiteindelijk kan iedereen natuurlijk vinden wat hij wil; jij gaat bevallen en jij moet je daar goed bij voelen.
Waarom ik denk dat het goed is dat je man er wel bij zou zijn:
-Dit is het bijzonderste/een van de bijzonderste momenten uit jullie leven
-Je kan steun vinden bij iemand die je echt kent, weet wat je nodig hebt
-Je hebt een vertegenwoordiger, tijdens de bevalling is het moeilijk om voor jezelf op te komen of dingen aan te geven, je man kan dit dan voor je doen
-Je hebt iemand met wie je deze ervaring hebt gedeeld en er daardoor later samen over kunt praten, dit gaat waarschijnlijk een enorme indruk op je maken, dat moet je erna nog wel even verwerken
-Ik denk dat dit de band tussen vader en kind kan versterken. Als vrouw groei je met je kind mee (letterlijk en figuurlijk) als man komt het allemaal toch min of meer uit het niks
-Je gaat met niks anders zoveel respect verdienen van je man. Mannen zijn natuurlijk gek op stomme mannengrapjes (een hechting extra, haha) maar nog nooit heb ik een man zijn vrouw horen belachelijk maken over hoe zij zich heeft gedragen tijdens de bevalling. Blijkbaar snappen ze zelf ook na het zien van het hele tafereel dat het nogal een dingetje is en dat grapjes over poep niet op z'n plaats zijn
Ik zou gaan voor een goed gesprek met man. Wat wil jij, wat wil hij, wat willen jullie echt niet, wat willen jullie wel. Misschien kunnen jullie compromissen sluiten, man staat bv naast je ipv tussen je benen te kijken, man laat je met rust (mits jij niet op dat moment anders aangeeft).
Uiteindelijk kan iedereen natuurlijk vinden wat hij wil; jij gaat bevallen en jij moet je daar goed bij voelen.
woensdag 7 december 2016 om 19:14
quote:sporadisch schreef op 07 december 2016 @ 10:00:
Eerlijk gezegd kan ik me hier weinig bij voorstellen. Ik krijg het gevoel dat je je tegenover je man schaamt, waarom wil je zo graag weer gewassen en gestreken je man pas zien?
Dat heeft 2 redenen. 1 hij kan niet tegen mijn bloed en 2 wil ik niet als ik hem een knuffel geef dat we door de smurrie vastplakken.
Eerlijk gezegd kan ik me hier weinig bij voorstellen. Ik krijg het gevoel dat je je tegenover je man schaamt, waarom wil je zo graag weer gewassen en gestreken je man pas zien?
Dat heeft 2 redenen. 1 hij kan niet tegen mijn bloed en 2 wil ik niet als ik hem een knuffel geef dat we door de smurrie vastplakken.
woensdag 7 december 2016 om 19:29
Goeie genade. Wat heb jij voor beeld bij een bevalling?? Geen idee waar je je kennis vandaan hebt, maar zo smerig is het nou ook weer niet hoor. Ik plakte nergens aan vast en had ook niet onmiddellijk de neiging om een uur onder de douche te staan.
Als je niet tegen smurrie kunt, kun je beter helemaal niet aan kinderen beginnen. Die komt niet schoon en fris uit jouw buik namelijk. En erger nog; die poept en piest, heeft nog een stukje navelstreng en jij mag nog een paar weken met kraamverband rondhuppelen.
En ohja, later krijg je nog prikjes, ziektes, blauwe plekken, tandjes en oei, die vallen er ook nog weer uit ook. Je kind valt een keer van de trap, struikelt over een stoepje, geeft een keer over in zijn bed, en daarna in het jouwe.
Bovendien vinden de meesten het ook nog eens heerlijk om rond te stampen in modderige plassen, spelen liefst met je keukengerei (dus ook met boter en meel) en met poep kun je prachtige tekeningen maken.
Eigenlijk zijn kleine kinderen best wel goor .
Maar misschien wilde je dat allemaal nog niet weten.
Als je niet tegen smurrie kunt, kun je beter helemaal niet aan kinderen beginnen. Die komt niet schoon en fris uit jouw buik namelijk. En erger nog; die poept en piest, heeft nog een stukje navelstreng en jij mag nog een paar weken met kraamverband rondhuppelen.
En ohja, later krijg je nog prikjes, ziektes, blauwe plekken, tandjes en oei, die vallen er ook nog weer uit ook. Je kind valt een keer van de trap, struikelt over een stoepje, geeft een keer over in zijn bed, en daarna in het jouwe.
Bovendien vinden de meesten het ook nog eens heerlijk om rond te stampen in modderige plassen, spelen liefst met je keukengerei (dus ook met boter en meel) en met poep kun je prachtige tekeningen maken.
Eigenlijk zijn kleine kinderen best wel goor .
Maar misschien wilde je dat allemaal nog niet weten.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
woensdag 7 december 2016 om 19:32
ik vind dat je het niet kunt maken je man er niet bij willen hebben.
Daarnaast je kunt wel heel veel willen maar als je een medisch geval wordt...dan valt er soms helemaal niet veel meer te willen.
Laat het los en laat het over je heen komen dan kan het alleen maar meevallen.
Hoe meer controle je wilt hebben (en probeert te hebben) hoe erger de teleurstelling zal zijn
Daarnaast je kunt wel heel veel willen maar als je een medisch geval wordt...dan valt er soms helemaal niet veel meer te willen.
Laat het los en laat het over je heen komen dan kan het alleen maar meevallen.
Hoe meer controle je wilt hebben (en probeert te hebben) hoe erger de teleurstelling zal zijn
woensdag 7 december 2016 om 19:33
quote:Sophiever schreef op 06 december 2016 @ 10:03:
[...]
Dit speelt inderdaad mee, het plaatje dat ik niet weet waar ik het zoeken moet, aan het kotsen ben, het bed onder schijt, onder het bloed en vruchtwater uren zit te stinken als een marmot in de laatste ontbindingsstadia lijkt me niet iets om naar uit te kijken.
Je maakt jezelf onnodig helemaal gek
Geloof mij; Na 5 bevallingen kan ik je met zekerheid zeggen dat als al dat wat jij opnoemt echt gaat gebeuren,jij absoluut niet met je omgeving bezig bent. Het gaat hier om jou he,niet vergeten?
[...]
Dit speelt inderdaad mee, het plaatje dat ik niet weet waar ik het zoeken moet, aan het kotsen ben, het bed onder schijt, onder het bloed en vruchtwater uren zit te stinken als een marmot in de laatste ontbindingsstadia lijkt me niet iets om naar uit te kijken.
Je maakt jezelf onnodig helemaal gek
Geloof mij; Na 5 bevallingen kan ik je met zekerheid zeggen dat als al dat wat jij opnoemt echt gaat gebeuren,jij absoluut niet met je omgeving bezig bent. Het gaat hier om jou he,niet vergeten?
woensdag 7 december 2016 om 19:33
quote:Sophiever schreef op 07 december 2016 @ 19:14:
[...]
Dat heeft 2 redenen. 1 hij kan niet tegen mijn bloed en 2 wil ik niet als ik hem een knuffel geef dat we door de smurrie vastplakken.Door smurrie vastplakken? Welnee joh, de matjes waar je op ligt tijdens je bevalling worden regelmatig vernieuwd en bij die matjes blijft de viezigheid wel. Dat valt echt alles mee.
[...]
Dat heeft 2 redenen. 1 hij kan niet tegen mijn bloed en 2 wil ik niet als ik hem een knuffel geef dat we door de smurrie vastplakken.Door smurrie vastplakken? Welnee joh, de matjes waar je op ligt tijdens je bevalling worden regelmatig vernieuwd en bij die matjes blijft de viezigheid wel. Dat valt echt alles mee.
woensdag 7 december 2016 om 20:14
