Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 14 december 2016 om 14:06
En het lijkt me ook best onmogelijk het zo te zien, voor mij. Omdat ik zonder dat gevoel van verantwoordelijkheid, en macht, en controle helemaal niks heb als ik terug kijk naar de situaties vroeger. Dan is er een soort gapend gat, waar ik niet bij in de buurt wil komen. Dan is er ellende die niet door mij veroorzaakt is, maar waar ik wel bij was en wat ik heb meegemaakt. Dat kan niet, dat doet pijn. En het kan niet, omdat ik dan geen houvast heb, geen eigen aandeel...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 14 december 2016 om 14:08
quote:Knuffelbeertjes schreef op 14 december 2016 @ 14:02:
[...]
Het is wel voor het eerst dat ik dat mag uiten. Als ik een beetje die kant op ga richting mensen, dan wordt dat met de grond gelijk gemaakt. En dat snap ik, ik snap dat ze het anders zien. Maar het is heel fijn om hier kwijt te kunnen hoe ik er tegen aan kijk... en om jullie te lezen.. Ik vind het ook heel lief dat jij blijft reageren Rhae.
Want als ik jullie lees, lijkt het in mijn hoofd een beetje een omslagpunt teweeg te brengen. Alsof mijn hersenen het proberen te verwerken, het beeld te veranderen, maar dat lukt nog niet echt. Het is alsof het gaat van 'ik ben verantwoordelijk voor alle ellende van anderen' naar 'ik was weerloos, hulpeloos en machteloos'. Ik heb mezelf nooit gezien als kind eigenlijk..Dat laatste, dat is toch gek? Je wás wel een kind....
[...]
Het is wel voor het eerst dat ik dat mag uiten. Als ik een beetje die kant op ga richting mensen, dan wordt dat met de grond gelijk gemaakt. En dat snap ik, ik snap dat ze het anders zien. Maar het is heel fijn om hier kwijt te kunnen hoe ik er tegen aan kijk... en om jullie te lezen.. Ik vind het ook heel lief dat jij blijft reageren Rhae.
Want als ik jullie lees, lijkt het in mijn hoofd een beetje een omslagpunt teweeg te brengen. Alsof mijn hersenen het proberen te verwerken, het beeld te veranderen, maar dat lukt nog niet echt. Het is alsof het gaat van 'ik ben verantwoordelijk voor alle ellende van anderen' naar 'ik was weerloos, hulpeloos en machteloos'. Ik heb mezelf nooit gezien als kind eigenlijk..Dat laatste, dat is toch gek? Je wás wel een kind....
woensdag 14 december 2016 om 14:09
quote:Knuffelbeertjes schreef op 14 december 2016 @ 14:06:
En het lijkt me ook best onmogelijk het zo te zien, voor mij. Omdat ik zonder dat gevoel van verantwoordelijkheid, en macht, en controle helemaal niks heb als ik terug kijk naar de situaties vroeger. Dan is er een soort gapend gat, waar ik niet bij in de buurt wil komen. Dan is er ellende die niet door mij veroorzaakt is, maar waar ik wel bij was en wat ik heb meegemaakt. Dat kan niet, dat doet pijn. En het kan niet, omdat ik dan geen houvast heb, geen eigen aandeel...Dat is ook precies waar het om draait. Met 'het was mijn eigen schuld' is beter te leven dan met 'ik was een weerloos kind dat beter verdiende'
En het lijkt me ook best onmogelijk het zo te zien, voor mij. Omdat ik zonder dat gevoel van verantwoordelijkheid, en macht, en controle helemaal niks heb als ik terug kijk naar de situaties vroeger. Dan is er een soort gapend gat, waar ik niet bij in de buurt wil komen. Dan is er ellende die niet door mij veroorzaakt is, maar waar ik wel bij was en wat ik heb meegemaakt. Dat kan niet, dat doet pijn. En het kan niet, omdat ik dan geen houvast heb, geen eigen aandeel...Dat is ook precies waar het om draait. Met 'het was mijn eigen schuld' is beter te leven dan met 'ik was een weerloos kind dat beter verdiende'
woensdag 14 december 2016 om 14:14
woensdag 14 december 2016 om 15:03
quote:Rhae schreef op 14 december 2016 @ 14:09:
[...]
Dat is ook precies waar het om draait. Met 'het was mijn eigen schuld' is beter te leven dan met 'ik was een weerloos kind dat beter verdiende'Mijn cgt-psycholoog van vroeger zou het daar niet mee eens zijn. 'Het was mijn eigen schuld' maakt verdrietig, 'ik verdiende beter' maakt boos. Hij vond dat je met boosheid meer bereikte, omdat dat energie gaf, dan verdriet, dat energie kost.
[...]
Dat is ook precies waar het om draait. Met 'het was mijn eigen schuld' is beter te leven dan met 'ik was een weerloos kind dat beter verdiende'Mijn cgt-psycholoog van vroeger zou het daar niet mee eens zijn. 'Het was mijn eigen schuld' maakt verdrietig, 'ik verdiende beter' maakt boos. Hij vond dat je met boosheid meer bereikte, omdat dat energie gaf, dan verdriet, dat energie kost.
woensdag 14 december 2016 om 15:05
lieve schat, de problemen zitten in je moeder. Jij bent daar niet de oorzaak van ze was ziek (geestelijk toen, nu lichamelijk door Korsakov). Er is niets dat jij had kunnen doen om haar te helpen.
Sterker nog een ouder moet haar/zijn kind helpen. Dat heeft je moeder niet kunnen doen.
Mijn moeder schaamde/schaamt zich ook voor haar gedrag. Ik mocht er vooral met niemand over praten. En tegen haar hoefde ik ook al niet te beginnen want dan begon ze te huilen hoe erg zij zich schaamt, dat ze alles verkeerd deed en dat het ook zo zwaar was.
Geen woord over hoe vervelend het voor mij is om op te groeien met een dronken moeder die alleen maar aan zichzelf dacht. Nog steeds kan ze het niet zien dat het niet om haar draait maar om mijn gevoel. Dat mijn gevoelens er ook mogen zijn. Mijn moeder heeft 1000 therapieen gevolgd, bij psychiaters gezeten. Ze wordt niet beter want dit voedt haar behoefte: aandacht.
Pas later zei een vriendin tegen mij: jij bent verwaarloosd. Tot die tijd vond men mijn moeder wel excentriek, of ja jammer dat ze dronk maar nu gaat het toch wel. Die harde woorden hebben mij wel de ogen geopend. Soms zijn er harde woorden voor nodig om je wakker te schudden.
De loyaliteit die je voelt is normaal. Het is ook het patroon dat je aangeleerd is en je nodig had om te overleven.
Sterker nog een ouder moet haar/zijn kind helpen. Dat heeft je moeder niet kunnen doen.
Mijn moeder schaamde/schaamt zich ook voor haar gedrag. Ik mocht er vooral met niemand over praten. En tegen haar hoefde ik ook al niet te beginnen want dan begon ze te huilen hoe erg zij zich schaamt, dat ze alles verkeerd deed en dat het ook zo zwaar was.
Geen woord over hoe vervelend het voor mij is om op te groeien met een dronken moeder die alleen maar aan zichzelf dacht. Nog steeds kan ze het niet zien dat het niet om haar draait maar om mijn gevoel. Dat mijn gevoelens er ook mogen zijn. Mijn moeder heeft 1000 therapieen gevolgd, bij psychiaters gezeten. Ze wordt niet beter want dit voedt haar behoefte: aandacht.
Pas later zei een vriendin tegen mij: jij bent verwaarloosd. Tot die tijd vond men mijn moeder wel excentriek, of ja jammer dat ze dronk maar nu gaat het toch wel. Die harde woorden hebben mij wel de ogen geopend. Soms zijn er harde woorden voor nodig om je wakker te schudden.
De loyaliteit die je voelt is normaal. Het is ook het patroon dat je aangeleerd is en je nodig had om te overleven.
woensdag 14 december 2016 om 15:06
quote:Snowfall schreef op 14 december 2016 @ 15:03:
[...]
Mijn cgt-psycholoog van vroeger zou het daar niet mee eens zijn. 'Het was mijn eigen schuld' maakt verdrietig, 'ik verdiende beter' maakt boos. Hij vond dat je met boosheid meer bereikte, omdat dat energie gaf, dan verdriet, dat energie kost.Ook waar. Maar dat is een paar stappen verder
[...]
Mijn cgt-psycholoog van vroeger zou het daar niet mee eens zijn. 'Het was mijn eigen schuld' maakt verdrietig, 'ik verdiende beter' maakt boos. Hij vond dat je met boosheid meer bereikte, omdat dat energie gaf, dan verdriet, dat energie kost.Ook waar. Maar dat is een paar stappen verder
woensdag 14 december 2016 om 15:33
quote:Rhae schreef op 14 december 2016 @ 15:06:
[...]Ook waar. Maar dat is een paar stappen verder Ik denk het ook, want ik ben nooit boos richting anderen. Alleen richting mezelf. Maandag was ik wel geïrriteerd richting mijn vader
En ik gedraag me soms boos tegenover vriend. Maar als we er dan over praten, blijkt het altijd vanuit boosheid naar mezelf te zijn (ik word getriggerd en schaam me daar voor, haat mezelf om dat het zo is). Bijvoorbeeld als hij zegt: 'zou je dat pak melk wat over datum is niet weggooien?' Dan word ik heel boos (blijkbaar, ik beleef zoiets in vlagen, omdat het me triggert, achteraf hoor ik van vriend hoe idioot ik soms gedaan heb) en reageer het op hem af. Uiteindelijk is het zo dat ik óf bang ben dat hij vindt dat ik teveel gekocht heb, een soort van 'betrapt' gevoel wat ik ook had wanneer mijn moeder mij op eten betrapte. Óf ik ben bang dat ik het moet opdrinken van hem, wat natuurlijk nooit gebeurd is met vriend, maar wel geregeld met mijn moeder, als straf.
Ik heb overigens vandaag een pakje kipfilet weggegooid, waar nog wat in zat, maar over de datum. Dat was heel eng om te doen, maar ik zei tegen vriend: 'het is beter dat ik het weggooi dan dat ik het laat liggen toch?' Ik vond het dus nog enorm eng om te doen, maar door het zo te bespreken, lukte het wel. Ik denk erover hem ooit wat meer te vertellen over waar ik dan bang voor ben (zijn reactie), maar ik heb dat met zo ontelbaar veel dingen, triggers zijn er bij zoveel dagelijkse bezigheden, liggen op de loer, en ik schaam me er kapot voor, ook richting hem.
Maar ik denk dat jullie het over andere boosheid hebben, want 'ik verdiende beter' ervaar ik echt niet zo. Ik denk dat ik het verdiend heb wat er gebeurd is. Mijn hersenen kraken nog wel een beetje van jullie inzichten, dat wel...
[...]Ook waar. Maar dat is een paar stappen verder Ik denk het ook, want ik ben nooit boos richting anderen. Alleen richting mezelf. Maandag was ik wel geïrriteerd richting mijn vader
En ik gedraag me soms boos tegenover vriend. Maar als we er dan over praten, blijkt het altijd vanuit boosheid naar mezelf te zijn (ik word getriggerd en schaam me daar voor, haat mezelf om dat het zo is). Bijvoorbeeld als hij zegt: 'zou je dat pak melk wat over datum is niet weggooien?' Dan word ik heel boos (blijkbaar, ik beleef zoiets in vlagen, omdat het me triggert, achteraf hoor ik van vriend hoe idioot ik soms gedaan heb) en reageer het op hem af. Uiteindelijk is het zo dat ik óf bang ben dat hij vindt dat ik teveel gekocht heb, een soort van 'betrapt' gevoel wat ik ook had wanneer mijn moeder mij op eten betrapte. Óf ik ben bang dat ik het moet opdrinken van hem, wat natuurlijk nooit gebeurd is met vriend, maar wel geregeld met mijn moeder, als straf.
Ik heb overigens vandaag een pakje kipfilet weggegooid, waar nog wat in zat, maar over de datum. Dat was heel eng om te doen, maar ik zei tegen vriend: 'het is beter dat ik het weggooi dan dat ik het laat liggen toch?' Ik vond het dus nog enorm eng om te doen, maar door het zo te bespreken, lukte het wel. Ik denk erover hem ooit wat meer te vertellen over waar ik dan bang voor ben (zijn reactie), maar ik heb dat met zo ontelbaar veel dingen, triggers zijn er bij zoveel dagelijkse bezigheden, liggen op de loer, en ik schaam me er kapot voor, ook richting hem.
Maar ik denk dat jullie het over andere boosheid hebben, want 'ik verdiende beter' ervaar ik echt niet zo. Ik denk dat ik het verdiend heb wat er gebeurd is. Mijn hersenen kraken nog wel een beetje van jullie inzichten, dat wel...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 14 december 2016 om 15:38
Och lieverd, bedorven voedsel moeten eten/drinken. Wat erg! Ik hoop zo dat je snel met emdr kan beginnen! En echt, niemand verdient dat! Zelfs honden worden beter behandeld. Mijn hart breekt echt.
En wat nog het ergste is, je noemt het tussen neus en lippen door. Dus in je hoofd blijf je het bagataliseren en kleiner maken dan het was. Dikke knuffel!
En wat nog het ergste is, je noemt het tussen neus en lippen door. Dus in je hoofd blijf je het bagataliseren en kleiner maken dan het was. Dikke knuffel!
woensdag 14 december 2016 om 15:41
quote:branningbrothers schreef op 14 december 2016 @ 15:05:
lieve schat, de problemen zitten in je moeder. Jij bent daar niet de oorzaak van ze was ziek (geestelijk toen, nu lichamelijk door Korsakov). Er is niets dat jij had kunnen doen om haar te helpen.
Sterker nog een ouder moet haar/zijn kind helpen. Dat heeft je moeder niet kunnen doen.
Mijn moeder schaamde/schaamt zich ook voor haar gedrag. Ik mocht er vooral met niemand over praten. En tegen haar hoefde ik ook al niet te beginnen want dan begon ze te huilen hoe erg zij zich schaamt, dat ze alles verkeerd deed en dat het ook zo zwaar was.
Geen woord over hoe vervelend het voor mij is om op te groeien met een dronken moeder die alleen maar aan zichzelf dacht. Nog steeds kan ze het niet zien dat het niet om haar draait maar om mijn gevoel. Dat mijn gevoelens er ook mogen zijn. Mijn moeder heeft 1000 therapieen gevolgd, bij psychiaters gezeten. Ze wordt niet beter want dit voedt haar behoefte: aandacht.
Pas later zei een vriendin tegen mij: jij bent verwaarloosd. Tot die tijd vond men mijn moeder wel excentriek, of ja jammer dat ze dronk maar nu gaat het toch wel. Die harde woorden hebben mij wel de ogen geopend. Soms zijn er harde woorden voor nodig om je wakker te schudden.
De loyaliteit die je voelt is normaal. Het is ook het patroon dat je aangeleerd is en je nodig had om te overleven. voor jou Branningsbrothers, knap hoe je er naar kunt kijken.. waarom kun jij dat wel en ik niet?
Het laatste wat je zegt, is mijn therapeut ook van overtuigd, dat ik patronen mezelf aangeleerd heb, wat heel anders had moeten gaan (blijkbaar).
lieve schat, de problemen zitten in je moeder. Jij bent daar niet de oorzaak van ze was ziek (geestelijk toen, nu lichamelijk door Korsakov). Er is niets dat jij had kunnen doen om haar te helpen.
Sterker nog een ouder moet haar/zijn kind helpen. Dat heeft je moeder niet kunnen doen.
Mijn moeder schaamde/schaamt zich ook voor haar gedrag. Ik mocht er vooral met niemand over praten. En tegen haar hoefde ik ook al niet te beginnen want dan begon ze te huilen hoe erg zij zich schaamt, dat ze alles verkeerd deed en dat het ook zo zwaar was.
Geen woord over hoe vervelend het voor mij is om op te groeien met een dronken moeder die alleen maar aan zichzelf dacht. Nog steeds kan ze het niet zien dat het niet om haar draait maar om mijn gevoel. Dat mijn gevoelens er ook mogen zijn. Mijn moeder heeft 1000 therapieen gevolgd, bij psychiaters gezeten. Ze wordt niet beter want dit voedt haar behoefte: aandacht.
Pas later zei een vriendin tegen mij: jij bent verwaarloosd. Tot die tijd vond men mijn moeder wel excentriek, of ja jammer dat ze dronk maar nu gaat het toch wel. Die harde woorden hebben mij wel de ogen geopend. Soms zijn er harde woorden voor nodig om je wakker te schudden.
De loyaliteit die je voelt is normaal. Het is ook het patroon dat je aangeleerd is en je nodig had om te overleven. voor jou Branningsbrothers, knap hoe je er naar kunt kijken.. waarom kun jij dat wel en ik niet?
Het laatste wat je zegt, is mijn therapeut ook van overtuigd, dat ik patronen mezelf aangeleerd heb, wat heel anders had moeten gaan (blijkbaar).
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 14 december 2016 om 15:48
quote:branningbrothers schreef op 14 december 2016 @ 15:38:
Och lieverd, bedorven voedsel moeten eten/drinken. Wat erg! Ik hoop zo dat je snel met emdr kan beginnen! En echt, niemand verdient dat! Zelfs honden worden beter behandeld. Mijn hart breekt echt.
En wat nog het ergste is, je noemt het tussen neus en lippen door. Dus in je hoofd blijf je het bagataliseren en kleiner maken dan het was. Dikke knuffel! Ja, ook daar kijk ik wel wat anders tegen aan. Ik kreeg dat namelijk alleen als ik straf verdiend had.. En soms moest ik uren aan tafel blijven zitten om iets te eten wat ik niet lustte (dus niet bedorven hoor), terwijl dat maar 2 of 3 gerechten waren. Maar het moest op, want je bord moet altijd leeg..
Ik moest op een gegeven moment een pilletje doorslikken thuis, van de dokter gekregen, en vond dat heel eng (had toen al angst voor bepaalde dingen in mijn mond, wat nu nog zo is met tandenpoetsen en zo, het herinnert zo aan het misbruik...). Dus mijn vader bleef erbij staan en zei dat ik me aanstelde en dat het maar zo klein was en zo. Ik nam een slok drinken en... spuugde het allemaal uit in de gootsteen. Toen heb ik ook een flinke schop gekregen en moest voor straf de hele avond boven blijven.
Omgaan met eten en drinken is gewoon een lastig iets. Ik denk niet dat ik dat ooit met emdr durf te bespreken....
Och lieverd, bedorven voedsel moeten eten/drinken. Wat erg! Ik hoop zo dat je snel met emdr kan beginnen! En echt, niemand verdient dat! Zelfs honden worden beter behandeld. Mijn hart breekt echt.
En wat nog het ergste is, je noemt het tussen neus en lippen door. Dus in je hoofd blijf je het bagataliseren en kleiner maken dan het was. Dikke knuffel! Ja, ook daar kijk ik wel wat anders tegen aan. Ik kreeg dat namelijk alleen als ik straf verdiend had.. En soms moest ik uren aan tafel blijven zitten om iets te eten wat ik niet lustte (dus niet bedorven hoor), terwijl dat maar 2 of 3 gerechten waren. Maar het moest op, want je bord moet altijd leeg..
Ik moest op een gegeven moment een pilletje doorslikken thuis, van de dokter gekregen, en vond dat heel eng (had toen al angst voor bepaalde dingen in mijn mond, wat nu nog zo is met tandenpoetsen en zo, het herinnert zo aan het misbruik...). Dus mijn vader bleef erbij staan en zei dat ik me aanstelde en dat het maar zo klein was en zo. Ik nam een slok drinken en... spuugde het allemaal uit in de gootsteen. Toen heb ik ook een flinke schop gekregen en moest voor straf de hele avond boven blijven.
Omgaan met eten en drinken is gewoon een lastig iets. Ik denk niet dat ik dat ooit met emdr durf te bespreken....
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 14 december 2016 om 15:50
quote:Knuffelbeertjes schreef op 14 december 2016 @ 15:41:
[...]
voor jou Branningsbrothers, knap hoe je er naar kunt kijken.. waarom kun jij dat wel en ik niet?
Het laatste wat je zegt, is mijn therapeut ook van overtuigd, dat ik patronen mezelf aangeleerd heb, wat heel anders had moeten gaan (blijkbaar).
Omdat ik nog niet de helft heb meegemaakt wat jij hebt meegemaakt, misschien? En het is een proces. Toen ik 16 was wenste ik mijn moeder dood, later was het koek en ei (gaf ik drank de schuld), toen ik 20 was dacht ik dat ik klaar was (as if!). En nu, het gaat met ups en downs. Kerst en verjaardagen blijven lastig. Ik heb ook een hoop moeten leren (nog steeds), voornamelijk mijzelf vertrouwen, met gevoelens delen, niet overal controle willen hebben. (Maar vraag je het aan mijn man dan ben ik nog steeds een dominante controlefreak . Gelukkig houdt hij van me.) en hier nog genoeg hang-ups waar ik je niet mee zal vermoeien.
En jij komt er ook wel. Gun je tijd. Wees eerlijk naar je therapeut, probeer grenzen aan te geven waar je kan hou vol. Je doet het prima. Ik wacht wel nog steeds op een compliment naar jezelf toe....
[...]
voor jou Branningsbrothers, knap hoe je er naar kunt kijken.. waarom kun jij dat wel en ik niet?
Het laatste wat je zegt, is mijn therapeut ook van overtuigd, dat ik patronen mezelf aangeleerd heb, wat heel anders had moeten gaan (blijkbaar).
Omdat ik nog niet de helft heb meegemaakt wat jij hebt meegemaakt, misschien? En het is een proces. Toen ik 16 was wenste ik mijn moeder dood, later was het koek en ei (gaf ik drank de schuld), toen ik 20 was dacht ik dat ik klaar was (as if!). En nu, het gaat met ups en downs. Kerst en verjaardagen blijven lastig. Ik heb ook een hoop moeten leren (nog steeds), voornamelijk mijzelf vertrouwen, met gevoelens delen, niet overal controle willen hebben. (Maar vraag je het aan mijn man dan ben ik nog steeds een dominante controlefreak . Gelukkig houdt hij van me.) en hier nog genoeg hang-ups waar ik je niet mee zal vermoeien.
En jij komt er ook wel. Gun je tijd. Wees eerlijk naar je therapeut, probeer grenzen aan te geven waar je kan hou vol. Je doet het prima. Ik wacht wel nog steeds op een compliment naar jezelf toe....
woensdag 14 december 2016 om 16:20
quote:branningbrothers schreef op 14 december 2016 @ 15:50:
[...]
Omdat ik nog niet de helft heb meegemaakt wat jij hebt meegemaakt, misschien? En het is een proces. Toen ik 16 was wenste ik mijn moeder dood, later was het koek en ei (gaf ik drank de schuld), toen ik 20 was dacht ik dat ik klaar was (as if!). En nu, het gaat met ups en downs. Kerst en verjaardagen blijven lastig. Ik heb ook een hoop moeten leren (nog steeds), voornamelijk mijzelf vertrouwen, met gevoelens delen, niet overal controle willen hebben. (Maar vraag je het aan mijn man dan ben ik nog steeds een dominante controlefreak . Gelukkig houdt hij van me.) en hier nog genoeg hang-ups waar ik je niet mee zal vermoeien.
En jij komt er ook wel. Gun je tijd. Wees eerlijk naar je therapeut, probeer grenzen aan te geven waar je kan hou vol. Je doet het prima. Ik wacht wel nog steeds op een compliment naar jezelf toe....Ik vind het echt erg verdrietig voor jou. Tegelijk is het fijn om te lezen dat het niet raar is dat ik kerst en verjaardagen dubbel vind.. ik schaam me er altijd voor dat ik op die dagen extra aan haar denk (ik denk nu trouwens ook elke dag aan haar, maar dan door de beelden). Ik voel me dan zo schuldig en vraag me af hoe haar kerst/verjaardag is en wie er bij haar zijn..
En het is ook fijn om te lezen wat je daarna schrijft, ik voel me namelijk slecht dat ik zo worstel en alles zo dramatiseer.. Volgens jullie en mijn vriend bagataliseer ik een hoop.. zo voelt dat voor mij niet. De eerste afspraak bij de huisarts zegt hij: 'nou we zijn hier omdat we een miskraam hebben meegemaakt en het nu niet goed gaat met Knuffelbeertjes, want de ptss is heel erg aanwezig, wat logisch is want ze is jarenlang misbruikt.' Ik kon wel door de grond zakken en zei: 'nou ja, een paar jaar klinkt wat beter en de ptss was steeds al wat aanwezig.' Waarop vriend en ik dus een kleine discussie kregen en de huisarts ons moest onderbreken Want ik voel het anders, richting anderen vertel ik het liever wat minder extreem.. Wat ik hier steeds neerzet mag natuurlijk allemaal eigenlijk niet, dat is ook zo extreem, sorry daarvoor hoor.
Ik hoop ook echt dat ik het nu goed aanpak, ik ben nog wel heel bang dat ik dicht klap, op alle gebieden (schrijven lukt dan ook niet), omdat de angst om te praten zo enorm is..
Ik wil hier niet een compliment schrijven richting mezelf, dan staat het hier zo echt, dat mag niet.
[...]
Omdat ik nog niet de helft heb meegemaakt wat jij hebt meegemaakt, misschien? En het is een proces. Toen ik 16 was wenste ik mijn moeder dood, later was het koek en ei (gaf ik drank de schuld), toen ik 20 was dacht ik dat ik klaar was (as if!). En nu, het gaat met ups en downs. Kerst en verjaardagen blijven lastig. Ik heb ook een hoop moeten leren (nog steeds), voornamelijk mijzelf vertrouwen, met gevoelens delen, niet overal controle willen hebben. (Maar vraag je het aan mijn man dan ben ik nog steeds een dominante controlefreak . Gelukkig houdt hij van me.) en hier nog genoeg hang-ups waar ik je niet mee zal vermoeien.
En jij komt er ook wel. Gun je tijd. Wees eerlijk naar je therapeut, probeer grenzen aan te geven waar je kan hou vol. Je doet het prima. Ik wacht wel nog steeds op een compliment naar jezelf toe....Ik vind het echt erg verdrietig voor jou. Tegelijk is het fijn om te lezen dat het niet raar is dat ik kerst en verjaardagen dubbel vind.. ik schaam me er altijd voor dat ik op die dagen extra aan haar denk (ik denk nu trouwens ook elke dag aan haar, maar dan door de beelden). Ik voel me dan zo schuldig en vraag me af hoe haar kerst/verjaardag is en wie er bij haar zijn..
En het is ook fijn om te lezen wat je daarna schrijft, ik voel me namelijk slecht dat ik zo worstel en alles zo dramatiseer.. Volgens jullie en mijn vriend bagataliseer ik een hoop.. zo voelt dat voor mij niet. De eerste afspraak bij de huisarts zegt hij: 'nou we zijn hier omdat we een miskraam hebben meegemaakt en het nu niet goed gaat met Knuffelbeertjes, want de ptss is heel erg aanwezig, wat logisch is want ze is jarenlang misbruikt.' Ik kon wel door de grond zakken en zei: 'nou ja, een paar jaar klinkt wat beter en de ptss was steeds al wat aanwezig.' Waarop vriend en ik dus een kleine discussie kregen en de huisarts ons moest onderbreken Want ik voel het anders, richting anderen vertel ik het liever wat minder extreem.. Wat ik hier steeds neerzet mag natuurlijk allemaal eigenlijk niet, dat is ook zo extreem, sorry daarvoor hoor.
Ik hoop ook echt dat ik het nu goed aanpak, ik ben nog wel heel bang dat ik dicht klap, op alle gebieden (schrijven lukt dan ook niet), omdat de angst om te praten zo enorm is..
Ik wil hier niet een compliment schrijven richting mezelf, dan staat het hier zo echt, dat mag niet.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 14 december 2016 om 17:19
En jullie gelukkig ook
Ik ben naar de winkel geweest (geen supermarkt daar durf ik niet alleen naar toe, zo bizar stom maar ok), heb een mooi boekje gevonden en accessoires, was een goede tip, dan kan ik daar proberen de 3 dingen per dag in te schrijven, maar ook mooie dingen die jullie schrijven, zodat ik die er bij kan pakken.
Ik snap nu wel waarom de winkel eng is.. ik denk dat ik er misschien meer midden in zit dan ik wilde toegeven.. want nog voor ik de winkel inging, had ik hartkloppingen.. in de winkel nam ik alles anders waar dan anders; de lampen werden feller, de mensen leken groter en ik kleiner, het leek alsof iedereen mij in de gaten hield.. ik ben er gebleven en toen zwakte het ietwat af.. helaas kwam er toen een man naast me staan en die hoorde ik een geluid maken met z'n mond, enorme trigger en herbeleving volgden, ik was versuft, heb er nog rond gelopen en daarna afgerekend.
Was zo blij dat ik in de auto weer zat, maar dit mag dus echt niet gebeuren, dat ik bepaalde dingen niet meer durf pfff
Naar de supermarkt wordt ook steeds moeilijker ook al gaat vriend mee.. de rit naar de supermarkt met mijn moeder, bijna dagelijks, blijf ik beleven..
Mijn lichaam doet enorm pijn nu.. ik zou er zo graag wat pijn zelf aan geven, maar ik probeer dat te voorkomen, maar wat een ellende is dit zeg..
Ik ben naar de winkel geweest (geen supermarkt daar durf ik niet alleen naar toe, zo bizar stom maar ok), heb een mooi boekje gevonden en accessoires, was een goede tip, dan kan ik daar proberen de 3 dingen per dag in te schrijven, maar ook mooie dingen die jullie schrijven, zodat ik die er bij kan pakken.
Ik snap nu wel waarom de winkel eng is.. ik denk dat ik er misschien meer midden in zit dan ik wilde toegeven.. want nog voor ik de winkel inging, had ik hartkloppingen.. in de winkel nam ik alles anders waar dan anders; de lampen werden feller, de mensen leken groter en ik kleiner, het leek alsof iedereen mij in de gaten hield.. ik ben er gebleven en toen zwakte het ietwat af.. helaas kwam er toen een man naast me staan en die hoorde ik een geluid maken met z'n mond, enorme trigger en herbeleving volgden, ik was versuft, heb er nog rond gelopen en daarna afgerekend.
Was zo blij dat ik in de auto weer zat, maar dit mag dus echt niet gebeuren, dat ik bepaalde dingen niet meer durf pfff
Naar de supermarkt wordt ook steeds moeilijker ook al gaat vriend mee.. de rit naar de supermarkt met mijn moeder, bijna dagelijks, blijf ik beleven..
Mijn lichaam doet enorm pijn nu.. ik zou er zo graag wat pijn zelf aan geven, maar ik probeer dat te voorkomen, maar wat een ellende is dit zeg..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 14 december 2016 om 17:46
quote:Knuffelbeertjes schreef op 14 december 2016 @ 17:19:
Ik snap nu wel waarom de winkel eng is.. ik denk dat ik er misschien meer midden in zit dan ik wilde toegeven.. want nog voor ik de winkel inging, had ik hartkloppingen.. in de winkel nam ik alles anders waar dan anders; de lampen werden feller, de mensen leken groter en ik kleiner, het leek alsof iedereen mij in de gaten hield.. ik ben er gebleven en toen zwakte het ietwat af.. helaas kwam er toen een man naast me staan en die hoorde ik een geluid maken met z'n mond, enorme trigger en herbeleving volgden, ik was versuft, heb er nog rond gelopen en daarna afgerekend.
Precies dit ervaar ik ook..je wordt erin gezogen, neemt anders waar. Alles wordt gevaarlijker.
Vind het zo rot voor je.. .
Pluspunt is wel dat het goed te behandelen is met emdr.
Maar voordat het zo ver is kun je niet af en toe boodschappen bestellen zodat deze last minder wordt?
Ik snap nu wel waarom de winkel eng is.. ik denk dat ik er misschien meer midden in zit dan ik wilde toegeven.. want nog voor ik de winkel inging, had ik hartkloppingen.. in de winkel nam ik alles anders waar dan anders; de lampen werden feller, de mensen leken groter en ik kleiner, het leek alsof iedereen mij in de gaten hield.. ik ben er gebleven en toen zwakte het ietwat af.. helaas kwam er toen een man naast me staan en die hoorde ik een geluid maken met z'n mond, enorme trigger en herbeleving volgden, ik was versuft, heb er nog rond gelopen en daarna afgerekend.
Precies dit ervaar ik ook..je wordt erin gezogen, neemt anders waar. Alles wordt gevaarlijker.
Vind het zo rot voor je.. .
Pluspunt is wel dat het goed te behandelen is met emdr.
Maar voordat het zo ver is kun je niet af en toe boodschappen bestellen zodat deze last minder wordt?
Doubt kills more dreams than failure ever will
woensdag 14 december 2016 om 17:47
quote:Snowfall schreef op 14 december 2016 @ 17:35:
Je hebt het toch maar gedaan (dus dat schouderklopje heb je dubbel en dwars verdiend).
Ik hoop dat je zal genieten van het boekje. Dank je Snowfall, dat is waar.quote:branningbrothers schreef op 14 december 2016 @ 17:38:
Het is niet erg dat je dingen niet durft. Door het het niet te mogen (bang zijn) van jezelf wordt het niet anders. Je moet er nu doorheen zodat je er straks sterker uit komt.Jawel, dat slaat toch nergens op?! Wie is er nou bang voor en in een winkel. Wie is er nou bang voor andere mensen.. het zit allemaal in mijn hoofd en dan gaat me lichaam ook nog zo reageren, dat is toch stom..
Je hebt het toch maar gedaan (dus dat schouderklopje heb je dubbel en dwars verdiend).
Ik hoop dat je zal genieten van het boekje. Dank je Snowfall, dat is waar.quote:branningbrothers schreef op 14 december 2016 @ 17:38:
Het is niet erg dat je dingen niet durft. Door het het niet te mogen (bang zijn) van jezelf wordt het niet anders. Je moet er nu doorheen zodat je er straks sterker uit komt.Jawel, dat slaat toch nergens op?! Wie is er nou bang voor en in een winkel. Wie is er nou bang voor andere mensen.. het zit allemaal in mijn hoofd en dan gaat me lichaam ook nog zo reageren, dat is toch stom..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 14 december 2016 om 17:52
quote:VivaFleur schreef op 14 december 2016 @ 17:46:
[...]
Precies dit ervaar ik ook..je wordt erin gezogen, neemt anders waar. Alles wordt gevaarlijker.
Vind het zo rot voor je.. .
Pluspunt is wel dat het goed te behandelen is met emdr.
Maar voordat het zo ver is kun je niet af en toe boodschappen bestellen zodat deze last minder wordt? Ik durf niet op de emdr te vertrouwen VivaFleur, straks lukt het me net als de vorige keer niet om eerlijk te zijn, dan werkt het natuurlijk niet..
Boodschappen bestellen is wel een goed idee, doet mijn buurvrouw ook, ga eens kijken hoe dat werkt. Maar ga vrijdag ook wel even vragen wat handig is: vermijden of aangaan.. ik denk dat m'n therapeut het laatste zegt, ze zei namelijk dat ik wel naar de supermarkt moest blijven gaan..
[...]
Precies dit ervaar ik ook..je wordt erin gezogen, neemt anders waar. Alles wordt gevaarlijker.
Vind het zo rot voor je.. .
Pluspunt is wel dat het goed te behandelen is met emdr.
Maar voordat het zo ver is kun je niet af en toe boodschappen bestellen zodat deze last minder wordt? Ik durf niet op de emdr te vertrouwen VivaFleur, straks lukt het me net als de vorige keer niet om eerlijk te zijn, dan werkt het natuurlijk niet..
Boodschappen bestellen is wel een goed idee, doet mijn buurvrouw ook, ga eens kijken hoe dat werkt. Maar ga vrijdag ook wel even vragen wat handig is: vermijden of aangaan.. ik denk dat m'n therapeut het laatste zegt, ze zei namelijk dat ik wel naar de supermarkt moest blijven gaan..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 14 december 2016 om 18:04
woensdag 14 december 2016 om 18:31
VivaFleur ik denk ook zoiets, kijken wat lukt, misschien een ding per week oid, geen idee.. gelukkig heb ik dan wat te bespreken vrijdag, want ik voelde al spanning komen om er naar toe, wat moet ik daar nou, zo slecht gaat het niet...
Ik hoop dat m'n nieuwe therapeut voor emdr me die tijd geeft, anders moet ik een andere zoeken of zo...
Ik hoop dat m'n nieuwe therapeut voor emdr me die tijd geeft, anders moet ik een andere zoeken of zo...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
