Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
vrijdag 23 december 2016 om 17:46
Hallo allemaal.
Ik vrouw van 40 ben op dit moment herstellende van een burn out. Er is veel informatie te vinden op internet, veel boeken geschreven en een aantal fijne forums, maar ik mis het face to face contact.
Ik heb gesprekken bij een psycholoog dus ik wil geen therapie, het gaat mij meer om de herkenning en ervaringen uit te wisselen, waar loop je tegen aan bij bijvoorbeeld re-integratie, hoe reageren mensen vanuit je omgeving, hoever ben je in je herstel etc.
En soms ook eens te horen, dat je niet de enige bent waarbij dat hoofd en lichaam niet doet wat het hoort te doen
Ik ben benieuwd of hier behoefte aan is!
Groetjes Paddestoel
Dit is m geworden, ben zo benieuwd.....
Ik vrouw van 40 ben op dit moment herstellende van een burn out. Er is veel informatie te vinden op internet, veel boeken geschreven en een aantal fijne forums, maar ik mis het face to face contact.
Ik heb gesprekken bij een psycholoog dus ik wil geen therapie, het gaat mij meer om de herkenning en ervaringen uit te wisselen, waar loop je tegen aan bij bijvoorbeeld re-integratie, hoe reageren mensen vanuit je omgeving, hoever ben je in je herstel etc.
En soms ook eens te horen, dat je niet de enige bent waarbij dat hoofd en lichaam niet doet wat het hoort te doen
Ik ben benieuwd of hier behoefte aan is!
Groetjes Paddestoel
Dit is m geworden, ben zo benieuwd.....
zaterdag 24 december 2016 om 10:38
@Navillera; ik hoop dat het dieet je klachten helpt te verminderen. Ik moet zeggen dat ik momenteel weinig last heb van mijn buik, en ik kan weer zo goed alles eten. Gelukkig, want die buikklachten waren ook een grote bron van stress.
Ik heb weer veel gelezen waarin ik mijzelf herken. Ik heb ook meerdere malen gedacht dat er wellicht wat aan de hand was met mijn hersenen; veel 'domme' acties en vooral veel moeite met woorden en zinnen. Maar als we het bijna allemaal hebben zijn het toch wel van de BO komen
Ook ik merk dat de oorzaak van mijn BO veel gelegen is in patronen/gedrag dat in mijn kindertijd al is ontstaan. Ik merk dat ik daardoor op dit moment even behoefte hebt aan wat meer afstand met mijn familie.
Met de kerst gaan wij een paar dagen weg. Voor dit moment geeft mij dat vooral veel stress (inpakken e.d.), maar als we eenmaal op de plek van bestemming fijn vind ik het waarschijnlijk wel fijn.
Ik wens jullie allemaal goede dagen. Probeer het voor jezelf zo fijn mogelijk te maken, ongeacht of het op de bank met een film is, of aan een diner met de familie. Bewaak je grenzen, zorg goed voor jezelf en wees vooral lief voor jezelf!
Ik heb weer veel gelezen waarin ik mijzelf herken. Ik heb ook meerdere malen gedacht dat er wellicht wat aan de hand was met mijn hersenen; veel 'domme' acties en vooral veel moeite met woorden en zinnen. Maar als we het bijna allemaal hebben zijn het toch wel van de BO komen
Ook ik merk dat de oorzaak van mijn BO veel gelegen is in patronen/gedrag dat in mijn kindertijd al is ontstaan. Ik merk dat ik daardoor op dit moment even behoefte hebt aan wat meer afstand met mijn familie.
Met de kerst gaan wij een paar dagen weg. Voor dit moment geeft mij dat vooral veel stress (inpakken e.d.), maar als we eenmaal op de plek van bestemming fijn vind ik het waarschijnlijk wel fijn.
Ik wens jullie allemaal goede dagen. Probeer het voor jezelf zo fijn mogelijk te maken, ongeacht of het op de bank met een film is, of aan een diner met de familie. Bewaak je grenzen, zorg goed voor jezelf en wees vooral lief voor jezelf!
zaterdag 24 december 2016 om 10:56
zaterdag 24 december 2016 om 12:03
Ri-anne, vind je het goed als ik je na de kerst even een pb stuur?
Ben niet zo bang voor herkenning, maar om nu mijn woonplaats (en die is niet supergroot) op het forum te zetten, gaat me te ver.
Ik sluit me aan bij de woorden van Ri-anne voor de Kerst, leuk plaatje Gele Suikerspin!
Tot na de Kerst!
Ben niet zo bang voor herkenning, maar om nu mijn woonplaats (en die is niet supergroot) op het forum te zetten, gaat me te ver.
Ik sluit me aan bij de woorden van Ri-anne voor de Kerst, leuk plaatje Gele Suikerspin!
Tot na de Kerst!
zaterdag 24 december 2016 om 13:36
Fijne feestdagen, op welke manier je het ook viert of niet!!
Ri-anne, om precies wat jij schrijft ben ik met m'n nieuwe psych begonnen met 'schematherapie'. Tijdens m'n burnout was ik bij een cognitief gedragstherapeut terecht gekomen op aanraden van m'n bedrijfsarts, maar achteraf werkte dat voor mij niet echt.. gedachten analyseren, veranderen enz, ging teveel 'zoeken'.
Maar nu per toeval dus schematherapie, valt als ik t Google onder psychotherapie, al is zij gewoon gz psycholoog. en voelt goed, vooralsnog precies naar wat ik nodig denk te hebben:-)
Dus misschien eens Googlen en die richting ingaan...?
Ri-anne, om precies wat jij schrijft ben ik met m'n nieuwe psych begonnen met 'schematherapie'. Tijdens m'n burnout was ik bij een cognitief gedragstherapeut terecht gekomen op aanraden van m'n bedrijfsarts, maar achteraf werkte dat voor mij niet echt.. gedachten analyseren, veranderen enz, ging teveel 'zoeken'.
Maar nu per toeval dus schematherapie, valt als ik t Google onder psychotherapie, al is zij gewoon gz psycholoog. en voelt goed, vooralsnog precies naar wat ik nodig denk te hebben:-)
Dus misschien eens Googlen en die richting ingaan...?
zaterdag 24 december 2016 om 17:32
Dat is wel een lange tijd al Paddestoel... naar dat het zo terugkeerde. EMDR overweeg ik ook. Ik heb coaching gehad, maar er moet nog iets verwerkt worden vermoed ik waar de coach niet de juiste knowhow voor heeft. Ik kijk het nog even aan, anders maak ik in het nieuwe jaar een afspraak met de psycholoog.
Heb je wel goede hoop dat je hier een weg in gaat vinden en dat het goed komt met je, Paddestoel?
Was trouwens een interessant stukje wat je linkte. Het is dus wel degelijk iets lichamelijks dat tijd nodig heeft om te herstellen. Dat helpt me wel om te accepteren dat het lang duurt denk ik. Het zou een hoop onbegrip en gebrek aan inleving schelen als veel mensen dit zouden weten.
Navillera: Ik herken het ook. Helaas hoort dat er inderdaad allemaal bij... Ik schrik ook heel snel en sta dan al direct met tranen in mijn ogen. Migraine heb ik ook zo af en toe.
Heb je wel goede hoop dat je hier een weg in gaat vinden en dat het goed komt met je, Paddestoel?
Was trouwens een interessant stukje wat je linkte. Het is dus wel degelijk iets lichamelijks dat tijd nodig heeft om te herstellen. Dat helpt me wel om te accepteren dat het lang duurt denk ik. Het zou een hoop onbegrip en gebrek aan inleving schelen als veel mensen dit zouden weten.
Navillera: Ik herken het ook. Helaas hoort dat er inderdaad allemaal bij... Ik schrik ook heel snel en sta dan al direct met tranen in mijn ogen. Migraine heb ik ook zo af en toe.
zaterdag 24 december 2016 om 20:55
ooooh even super off topic, ik heb net iets stoms gedaan geloof ik...
Ik heb van mijn vriend een kado gekregen voor kerst: een juicer. Niet gewoon een juicer, maar de ferrari onder de juicers, supergroot, heel veel onderdelen om af te wassen- ik heb daar geen plek voor in de keuken dus moet ik m steeds opruimen bovenop de kasten en ook niet echt energie om alles steeds af te wassen, ik heb inderdaad laten vallen dat ik een juicer wilde maar ik had gewoon een klein, goedkoop, handig dingetje in mijn hoofd...
En heb dat net gezegd.
En nu is ie heel sip. En heeft zich stilletjes teruggetrokken in de keuken. Volgens mij met traanoogjes. Ik twijfelde heel erg of ik er iets van kon zeggen, maar vond het gewoon zo zonde van het geld om zo'n duur ding te krijgen terwijl ik het enorm onhandig vind........
moest het even kwijt. Wat vinden jullie- kan je zoiets zeggen?
Ik heb van mijn vriend een kado gekregen voor kerst: een juicer. Niet gewoon een juicer, maar de ferrari onder de juicers, supergroot, heel veel onderdelen om af te wassen- ik heb daar geen plek voor in de keuken dus moet ik m steeds opruimen bovenop de kasten en ook niet echt energie om alles steeds af te wassen, ik heb inderdaad laten vallen dat ik een juicer wilde maar ik had gewoon een klein, goedkoop, handig dingetje in mijn hoofd...
En heb dat net gezegd.
En nu is ie heel sip. En heeft zich stilletjes teruggetrokken in de keuken. Volgens mij met traanoogjes. Ik twijfelde heel erg of ik er iets van kon zeggen, maar vond het gewoon zo zonde van het geld om zo'n duur ding te krijgen terwijl ik het enorm onhandig vind........
moest het even kwijt. Wat vinden jullie- kan je zoiets zeggen?
zondag 25 december 2016 om 10:08
Hè getver Tigri, dat is ook vervelend. Hopelijk kunnen jullie het goed uitpraten. Volgende keer gewoon dolblij aannemen en iedere keer als je je ergert aan het feit dat het zo'n onding is, glimlachen om het feit dat je vriend zoiets liefs wilde doen.
Succes allemaal met de kerst! Hier is het een heerlijke pyjama kerst. Geen familiedingen, maar lekker met zijn tweetjes op de bank films kijken. Het is een druk jaar geweest, met veel heftige veranderingen en daar mag nu, ook door mijn vriend, wel even op ontspannen worden.
Iemand vroeg hoe lang iedereen hier al last heeft van de burnout. Ik heb zitten nadenken, maar vind dat heel lastig te bepalen. De eerste concentratieproblemen kwamen bij mij al in 2014, en dat werd langzaam erger. Maar ik dacht steeds: heb een beetje veel aan mijn hoofd, zal zo wel beter gaan. Ook mijn chagrijnigheid is er al sinds voorjaar 2015. Vervolgens kwamen daar de taalproblemen bij. Maar pas door een aantal grote gebeurtenissen dit voorjaar ging ik echt over de rand. Kon ik niets meer. Ik zit nu vanaf augustus thuis. De eerste maanden kon ik helemaal niks, maar ik begin me sinds eind november beter te voelen. Wel met dipjes natuurlijk. Maar het is absoluut lichter aan het worden en ik kan weer wat meer aan. Heb ook meer zin in het leven. Niet dat ik beter ben, uiteraard niet, maar er zijn veel minder echt slechte dagen, veel meer redelijke dagen en soms zelfs een enkele goede dag.
Ik heb wel het gevoel dat het ook komt, omdat ik nu niet meer hoef te reïntegreren bij mijn oude werk. Zij waren heel welwillend en ik ga per april uit dienst. Ik hoef tot die tijd niets meer te doen, maar dat geeft me nog even tijd om wat beter te worden. En krijg wel van hen een loopbaancoach. Ondertussen ga ik ook wat vrijwilligerswerk doen om te reïntegreren. Van werken word je namelijk ook beter, dus dat ga ik vanaf nu wel weer oppakken.
Ik kan me overigens goed voorstellen dat het nog zeker een jaar zou kunnen duren voordat ik weer de 'de oude' zou zijn. Maar ik wil die 'oude' niet meer zijn. Van hoe ik toen in het leven stond werd ik ziek. Ik merk dat ik nu heel rigoureus wil doen wat goed voor mij is, niet wat van me word verwacht. Of erger (en waarschijnlijker): wat ik denk dat van me word verwacht. Dus ik word hopelijk nooit meer 'de oude'. Tja, hoe hang je dan een einddatum aan je burnout? Wanneer ben je 'beter'? Ik denk wanneer je weer wat energie hebt, je weer leuke dingen kan doen en de minder leuke dingen beter aankan.
Hele fijne kerst allemaal. Luister goed naar jezelf en bepaal zelf wat je wel en niet wil doen. Hopelijk kunnen jullie er een beetje van genieten!
Succes allemaal met de kerst! Hier is het een heerlijke pyjama kerst. Geen familiedingen, maar lekker met zijn tweetjes op de bank films kijken. Het is een druk jaar geweest, met veel heftige veranderingen en daar mag nu, ook door mijn vriend, wel even op ontspannen worden.
Iemand vroeg hoe lang iedereen hier al last heeft van de burnout. Ik heb zitten nadenken, maar vind dat heel lastig te bepalen. De eerste concentratieproblemen kwamen bij mij al in 2014, en dat werd langzaam erger. Maar ik dacht steeds: heb een beetje veel aan mijn hoofd, zal zo wel beter gaan. Ook mijn chagrijnigheid is er al sinds voorjaar 2015. Vervolgens kwamen daar de taalproblemen bij. Maar pas door een aantal grote gebeurtenissen dit voorjaar ging ik echt over de rand. Kon ik niets meer. Ik zit nu vanaf augustus thuis. De eerste maanden kon ik helemaal niks, maar ik begin me sinds eind november beter te voelen. Wel met dipjes natuurlijk. Maar het is absoluut lichter aan het worden en ik kan weer wat meer aan. Heb ook meer zin in het leven. Niet dat ik beter ben, uiteraard niet, maar er zijn veel minder echt slechte dagen, veel meer redelijke dagen en soms zelfs een enkele goede dag.
Ik heb wel het gevoel dat het ook komt, omdat ik nu niet meer hoef te reïntegreren bij mijn oude werk. Zij waren heel welwillend en ik ga per april uit dienst. Ik hoef tot die tijd niets meer te doen, maar dat geeft me nog even tijd om wat beter te worden. En krijg wel van hen een loopbaancoach. Ondertussen ga ik ook wat vrijwilligerswerk doen om te reïntegreren. Van werken word je namelijk ook beter, dus dat ga ik vanaf nu wel weer oppakken.
Ik kan me overigens goed voorstellen dat het nog zeker een jaar zou kunnen duren voordat ik weer de 'de oude' zou zijn. Maar ik wil die 'oude' niet meer zijn. Van hoe ik toen in het leven stond werd ik ziek. Ik merk dat ik nu heel rigoureus wil doen wat goed voor mij is, niet wat van me word verwacht. Of erger (en waarschijnlijker): wat ik denk dat van me word verwacht. Dus ik word hopelijk nooit meer 'de oude'. Tja, hoe hang je dan een einddatum aan je burnout? Wanneer ben je 'beter'? Ik denk wanneer je weer wat energie hebt, je weer leuke dingen kan doen en de minder leuke dingen beter aankan.
Hele fijne kerst allemaal. Luister goed naar jezelf en bepaal zelf wat je wel en niet wil doen. Hopelijk kunnen jullie er een beetje van genieten!
dinsdag 27 december 2016 om 17:00
Hoe zouden jullie dit aanpakken:
Ik heb lange tijd hulp van een psycholoog gehad. Waar ik ook tijden veel aan heb gehad. Ik heb besloten dit af te ronden. En heb ondertussen andere hulp wat nu beter bij mij past. Over mijn switch heb ik nog niks gezegd tegen mijn (oude) psycholoog. In ons laatste contact heb ik aangeven dat ik andere hulpbehoeften had. Hier werd van uit mijn perspectief niet leuk op gereageerd. Beetje lastig details te geven.
Dit voelt nu niet meer veilig (wat mede komt door burnout, me snel onveilig voelen)
Anders zou ik een afscheid gedaan hebben, dit was ik eigenlijk nu ook van plan, maar ik merk dat als ik bij mijn gevoel blijf; ik dit dan vooral zou doen omdat het hoort en voor de psycholoog.
Zelf heb ik het eigenlijk al afgesloten en omdat het onveilig voelt ben ik bang dat de psycholoog mij over wil halen of een mening geeft. Of nog een gesprek van een uur wil of neerbuigend doet. Van wat vind de bedrijfsarts enzo. Is dit nu wel verstandig.. bla bla blah.
Ik zit er zo mee omdat tijdens mijn burn-out ik op precies dit soort situaties gekwets ben. Ik heb geleerd om voor meer voor mezelf te gaan, bij mijn gevoel te blijven en mijn grens te bewaken. Hier word dan soms manipulatief of naar op gereageerd. (Niet alle volwassenen kunnen er tegen als je je grens aangeeft heb ik gemerkt en reageren dan als een mes)
Dit had ik niet van mijn psycholoog verwacht maar toen ik zei ik heb andere hulpbehoeften op dit moment werd er voor mij dus naar en onveilig gereageerd.
Mag ik voor mezelf gaan en het hier bij laten. Of moet ik me er over heen zetten?
Het hangt opzich af van hoe de psycholoog op mijn besluit reageert, liefdevol/respectvol of betuttelend/manipulerend.
Voor mij is het wel zo 'erg' dat ik waarschijnlijk niet alleen heen durf maar iemand vraag mij te brengen en halen.
Pffff, iemand een idee
Ben echt onzekerder geworden en nogmaals gekwetst of naar behandeld worden trek ik gewoon niet.
Ik heb lange tijd hulp van een psycholoog gehad. Waar ik ook tijden veel aan heb gehad. Ik heb besloten dit af te ronden. En heb ondertussen andere hulp wat nu beter bij mij past. Over mijn switch heb ik nog niks gezegd tegen mijn (oude) psycholoog. In ons laatste contact heb ik aangeven dat ik andere hulpbehoeften had. Hier werd van uit mijn perspectief niet leuk op gereageerd. Beetje lastig details te geven.
Dit voelt nu niet meer veilig (wat mede komt door burnout, me snel onveilig voelen)
Anders zou ik een afscheid gedaan hebben, dit was ik eigenlijk nu ook van plan, maar ik merk dat als ik bij mijn gevoel blijf; ik dit dan vooral zou doen omdat het hoort en voor de psycholoog.
Zelf heb ik het eigenlijk al afgesloten en omdat het onveilig voelt ben ik bang dat de psycholoog mij over wil halen of een mening geeft. Of nog een gesprek van een uur wil of neerbuigend doet. Van wat vind de bedrijfsarts enzo. Is dit nu wel verstandig.. bla bla blah.
Ik zit er zo mee omdat tijdens mijn burn-out ik op precies dit soort situaties gekwets ben. Ik heb geleerd om voor meer voor mezelf te gaan, bij mijn gevoel te blijven en mijn grens te bewaken. Hier word dan soms manipulatief of naar op gereageerd. (Niet alle volwassenen kunnen er tegen als je je grens aangeeft heb ik gemerkt en reageren dan als een mes)
Dit had ik niet van mijn psycholoog verwacht maar toen ik zei ik heb andere hulpbehoeften op dit moment werd er voor mij dus naar en onveilig gereageerd.
Mag ik voor mezelf gaan en het hier bij laten. Of moet ik me er over heen zetten?
Het hangt opzich af van hoe de psycholoog op mijn besluit reageert, liefdevol/respectvol of betuttelend/manipulerend.
Voor mij is het wel zo 'erg' dat ik waarschijnlijk niet alleen heen durf maar iemand vraag mij te brengen en halen.
Pffff, iemand een idee
Ben echt onzekerder geworden en nogmaals gekwetst of naar behandeld worden trek ik gewoon niet.
dinsdag 27 december 2016 om 17:20
Gele_suikerspin, kan je het niet via een brief of email doen ?
Ik zou het wel op een zo positief mogelijke manier proberen af te ronden, voor jezelf dan. Zodat je er niet met een wrang (of onveilig) gevoel moet aan terugdenken. Schrijf op wat je er wel aan gehad hebt, haal de positieve zaken aan en geef daarna duidelijk aan waarom het verhaal voor jou daar stopt.
Laat je vooral niet meeslepen in een negatieve spiraal hieromtrent. Rond het af op een manier die voor jou prettig voelt.
Veel succes
Ik zou het wel op een zo positief mogelijke manier proberen af te ronden, voor jezelf dan. Zodat je er niet met een wrang (of onveilig) gevoel moet aan terugdenken. Schrijf op wat je er wel aan gehad hebt, haal de positieve zaken aan en geef daarna duidelijk aan waarom het verhaal voor jou daar stopt.
Laat je vooral niet meeslepen in een negatieve spiraal hieromtrent. Rond het af op een manier die voor jou prettig voelt.
Veel succes
dinsdag 27 december 2016 om 17:36
GS, zou het je helpen het wat zakelijker te zien? Je psych is in feite een dienstverlener, geen vriendin. Diens reactie zegt dus vooral wat over hem/haar en niet over jou.
Heel goed juist van jou dat je (weer) voelt waar je behoefte aan hebt. Nu is het nog de kunst om daarvoor te kiezen ongeacht de mening van een ander. Dat is niet makkelijk maar mag je gerust doen. Het is jouw leven en jouw herstel.
Misschien iets zeggen bij je volgende gesprek dat je toch nog even terug wil komen op je veranderende hulpbehoeftes, dat je door zijn of haar hulp veel wijzer bent geworden, maar dat je besloten hebt dat zus en zo nu beter bij je past. De reactie van die psych is niet iets waar jij wat mee hoeft. Hij of zij mag het jammer vinden of het er niet mee eens zijn, maar dat is zijn probleem. Goede oefening in voor jezelf kiezen!
Heel goed juist van jou dat je (weer) voelt waar je behoefte aan hebt. Nu is het nog de kunst om daarvoor te kiezen ongeacht de mening van een ander. Dat is niet makkelijk maar mag je gerust doen. Het is jouw leven en jouw herstel.
Misschien iets zeggen bij je volgende gesprek dat je toch nog even terug wil komen op je veranderende hulpbehoeftes, dat je door zijn of haar hulp veel wijzer bent geworden, maar dat je besloten hebt dat zus en zo nu beter bij je past. De reactie van die psych is niet iets waar jij wat mee hoeft. Hij of zij mag het jammer vinden of het er niet mee eens zijn, maar dat is zijn probleem. Goede oefening in voor jezelf kiezen!
woensdag 28 december 2016 om 13:36
@Gele Suikerspin, wat een vervelende situatie.
Een relatie met een psycholoog voelt aan de ene kant heel persoonlijk, omdat je daar je ziel en zaligheid bloot legt, maar in feite is het iets zakelijks , zoals pussywillow het noemt.
Jij mag concluderen dat de dienst van deze psycholoog jou - in deze fase van je herstel/BO - jou niet genoeg oplevert. Dan is het een hele verstandige beslissing om andere hulp te zoeken. Wat de psycholoog daar van vindt, is in feite niet zo relevant. Uiteindelijk ben jij als enige in staat om te beoordelen wat op dit moment voor jou helpend is. En daar mag die psycholoog anders over denken, maar daar hoef jij vervolgens niet perse wat mee te doen.
Als jij geen behoefte hebt aan een afsluitend gesprek, dan hoef je het zeker niet te doen uit 'fatsoen' voor de psycholoog. Je zou een mail o.i.d. kunnen sturen als je daar behoefte aan hebt. Maar doe vooral waar jij je goed bij voelt. Het leven is al genoeg complex met een BO, je hoeft het niet nog moeilijker te maken voor jezelf.
Een relatie met een psycholoog voelt aan de ene kant heel persoonlijk, omdat je daar je ziel en zaligheid bloot legt, maar in feite is het iets zakelijks , zoals pussywillow het noemt.
Jij mag concluderen dat de dienst van deze psycholoog jou - in deze fase van je herstel/BO - jou niet genoeg oplevert. Dan is het een hele verstandige beslissing om andere hulp te zoeken. Wat de psycholoog daar van vindt, is in feite niet zo relevant. Uiteindelijk ben jij als enige in staat om te beoordelen wat op dit moment voor jou helpend is. En daar mag die psycholoog anders over denken, maar daar hoef jij vervolgens niet perse wat mee te doen.
Als jij geen behoefte hebt aan een afsluitend gesprek, dan hoef je het zeker niet te doen uit 'fatsoen' voor de psycholoog. Je zou een mail o.i.d. kunnen sturen als je daar behoefte aan hebt. Maar doe vooral waar jij je goed bij voelt. Het leven is al genoeg complex met een BO, je hoeft het niet nog moeilijker te maken voor jezelf.
woensdag 28 december 2016 om 17:00
Heel erg bedankt voor jullie reacties. Van allemaal! Het helpt mij enorm!
Wat ik zo lastig vind aan burn-out en momenteel depressieve klachten is dat ik niet helder na kan denken. En op dit moment lastig bij mijn gevoel, wat ik wil, kom. En het moeilijk nemen van beslissingen. Komt door depressie waarschijnlijk.
Dan nog alle negatieve ervaringen erbij... pussywillow ik heb dus afgelopen jaar dingen zakelijker aangepakt en daarop lelijke reacties terug gehad, dat ik té zakelijk ben en koude kikker ben enzo en gevoelloos.
Terwijl ik juist te gevoelig ben, maar nu eindelijk voor mezelf wil gaan. Mensen zijn dit blijkbaar niet van mij gewend en weten wellicht mijn zwakke plek... Dat heeft denk ik een beetje geregeresulteerd in een pavlof effect, bang dat elke keer als ik nu voor mezelf op kom er mensen mij gaan beledigen.
Heb een mail geschreven. En ben een beetje trots Het is ook moeilijk afscheid te nemen van psycholoog, allerlei gevoelens door elkaar en dan mijn hoofd die niet meewerkt en mijn gevoel die alle kanten op gaat, maar afscheid nemen is echt het beste als ik beter wil worden.
Hebben jullie dat ook dat het nemen van beslissingen zo moeilijk is?
Bij mij is dit de laatste tijd alleen maar erger geworden. Gelukkig heb ik jullie als steun, dat werkt verhelderend.
Wat ik zo lastig vind aan burn-out en momenteel depressieve klachten is dat ik niet helder na kan denken. En op dit moment lastig bij mijn gevoel, wat ik wil, kom. En het moeilijk nemen van beslissingen. Komt door depressie waarschijnlijk.
Dan nog alle negatieve ervaringen erbij... pussywillow ik heb dus afgelopen jaar dingen zakelijker aangepakt en daarop lelijke reacties terug gehad, dat ik té zakelijk ben en koude kikker ben enzo en gevoelloos.
Terwijl ik juist te gevoelig ben, maar nu eindelijk voor mezelf wil gaan. Mensen zijn dit blijkbaar niet van mij gewend en weten wellicht mijn zwakke plek... Dat heeft denk ik een beetje geregeresulteerd in een pavlof effect, bang dat elke keer als ik nu voor mezelf op kom er mensen mij gaan beledigen.
Heb een mail geschreven. En ben een beetje trots Het is ook moeilijk afscheid te nemen van psycholoog, allerlei gevoelens door elkaar en dan mijn hoofd die niet meewerkt en mijn gevoel die alle kanten op gaat, maar afscheid nemen is echt het beste als ik beter wil worden.
Hebben jullie dat ook dat het nemen van beslissingen zo moeilijk is?
Bij mij is dit de laatste tijd alleen maar erger geworden. Gelukkig heb ik jullie als steun, dat werkt verhelderend.
woensdag 28 december 2016 om 17:58
Ja, herkenbaar hoor. Het gaat nu iets beter, maar in het begin van mijn bo kon ik over de simpelste dingen geen beslissing nemen. Schijnt heel normaal te zijn , want mijn coach heeft zelfs tegen mijn partner gezegd dat hij ook geen beslissingen van mij mag vragen / kan verwachten omdat iemand met een bo niet helder kan denken .
donderdag 29 december 2016 om 18:01
Hoi allemaal,
Gele Suikerspin super goed van je die mail! Weet uit eigen ervaring hoe lastig het is om aan te geven te willen stoppen/veranderen van hulpverlener. En het nemen van beslissingen is zeker moeilijk, ik heb altijd het idee dat mijn 'knop' om dingen nuchter te bekijken niet meer werkt (gaat al wel weer wat beter...)
Hoe zijn jullie Kerstdagen geweest? Bij mij wel relaxt, heel veel potjes Rummikub gespeeld met mijn moeder. Was erg lang geleden, maar leuk en gaf fijne afleiding.
Al vind ik het op dit moment een pittige tijd, vannacht sinds maanden weer een nacht niet goed geslapen en wakker gelegen. Als ik in slaap wilde vallen overviel me weer zo'n stortvloed aan onrust, dit herkennen jullie vast als ik dit zo opschrijf
Ik vind het weer ook zo somber en donker.....en de feestdagen confronterend als je geen fijn jaar hebt gehad...
Heb 1 reactie gekregen op mijn oproep voor lotgenootjes. Maar het staat volgens mij ook niet echt op een geschikte plek, tussen 'Ik zoek gezellige vriendinnen en stapmaatjes etc."
Verder wil ik me gaan oriënteren op het volgen van een 8 weekse mindfulness training. Ik wilde deze altijd al volgen, maar vind het een heel bedrag. Maar ik denk dat ik wel heel mijn leven er baat bij kan hebben. Probeer zelf nu dingen toe te passen, elke ochtend een stilteoefening/bodyscan in de avond...maar mis ook nog wat handvatten.
Hebben jullie ervaring met mindfulness en/of een training gevolgd?
Ri-anne ik stuur je een pb.
Iedereen een fijne jaarwisseling! En dan is de regelmaat weer terug als het goed is.....
Gele Suikerspin super goed van je die mail! Weet uit eigen ervaring hoe lastig het is om aan te geven te willen stoppen/veranderen van hulpverlener. En het nemen van beslissingen is zeker moeilijk, ik heb altijd het idee dat mijn 'knop' om dingen nuchter te bekijken niet meer werkt (gaat al wel weer wat beter...)
Hoe zijn jullie Kerstdagen geweest? Bij mij wel relaxt, heel veel potjes Rummikub gespeeld met mijn moeder. Was erg lang geleden, maar leuk en gaf fijne afleiding.
Al vind ik het op dit moment een pittige tijd, vannacht sinds maanden weer een nacht niet goed geslapen en wakker gelegen. Als ik in slaap wilde vallen overviel me weer zo'n stortvloed aan onrust, dit herkennen jullie vast als ik dit zo opschrijf
Ik vind het weer ook zo somber en donker.....en de feestdagen confronterend als je geen fijn jaar hebt gehad...
Heb 1 reactie gekregen op mijn oproep voor lotgenootjes. Maar het staat volgens mij ook niet echt op een geschikte plek, tussen 'Ik zoek gezellige vriendinnen en stapmaatjes etc."
Verder wil ik me gaan oriënteren op het volgen van een 8 weekse mindfulness training. Ik wilde deze altijd al volgen, maar vind het een heel bedrag. Maar ik denk dat ik wel heel mijn leven er baat bij kan hebben. Probeer zelf nu dingen toe te passen, elke ochtend een stilteoefening/bodyscan in de avond...maar mis ook nog wat handvatten.
Hebben jullie ervaring met mindfulness en/of een training gevolgd?
Ri-anne ik stuur je een pb.
Iedereen een fijne jaarwisseling! En dan is de regelmaat weer terug als het goed is.....
