Overig
alle pijlers
Q&A Religie
maandag 2 januari 2017 om 11:33
Naar aanleiding van een mooi gesprek op de Actueel-Pijler, wil ik graag dit topic openen.
Mijn idee is dat dit een plaats is waar forummers elkaar vragen kunnen stellen over religie en hoe dat ervaren wordt door anderen (of juist niet).
Het is misschien overbodig om te zeggen, maar het is een zeer persoonlijk en gevoelig onderwerp. Daarom wil ik heel graag vragen of er respectvol gereageerd kan worden, en we bereid kunnen zijn naar elkaar te luisteren. Verschillende meningen en visies zijn van harte welkom, maar val elkaar er alsjeblieft niet op aan.
TO trapt af met de eerste vraag:
Een algemene, hoe zijn de gelovige forummers met religie in aanraking gekomen?
Mijn idee is dat dit een plaats is waar forummers elkaar vragen kunnen stellen over religie en hoe dat ervaren wordt door anderen (of juist niet).
Het is misschien overbodig om te zeggen, maar het is een zeer persoonlijk en gevoelig onderwerp. Daarom wil ik heel graag vragen of er respectvol gereageerd kan worden, en we bereid kunnen zijn naar elkaar te luisteren. Verschillende meningen en visies zijn van harte welkom, maar val elkaar er alsjeblieft niet op aan.
TO trapt af met de eerste vraag:
Een algemene, hoe zijn de gelovige forummers met religie in aanraking gekomen?
dinsdag 3 januari 2017 om 21:40
quote:Hetvrijewoord schreef op 03 januari 2017 @ 21:09:
[...]
Ok.
Een paar eeuwen geleden was dat een juist een grote mogelijkheid overigens: nooit in aanraking met een (andere) religie komen.2000 jaar geleden was de islam sowieso onbekend. Ontelbare generaties zijn opzettelijk onwetend gehouden door Hem. Een bijzondere keuze. Ondoorgrondelijk zelfs.
[...]
Ok.
Een paar eeuwen geleden was dat een juist een grote mogelijkheid overigens: nooit in aanraking met een (andere) religie komen.2000 jaar geleden was de islam sowieso onbekend. Ontelbare generaties zijn opzettelijk onwetend gehouden door Hem. Een bijzondere keuze. Ondoorgrondelijk zelfs.
dinsdag 3 januari 2017 om 21:47
quote:Pinarcik schreef op 03 januari 2017 @ 21:05:
[...]
Dan is er natuurlijk ook de uitzondering, dat iemand echt nooit noooit de mogelijkheid heeft gehad om in aanraking te komen met God. Nee ik geloof niet dat hij daar enige consequentie van gaat zien. Maar ik geloof serieus niet dat iemand die mogelijkheid niet heeft of krijgt. Alleen in uitzonderlijke gevallen misschien.(Indianen)stammen ergens diep in het Amazonegebied, Afrika, noem maar op. Hard bezig om het dagelijks voedsel en water te vergaren, zoeken naar informatie over Allah/God zou wel eens laag op hun prioriteitenlijstje staan.
[...]
Dan is er natuurlijk ook de uitzondering, dat iemand echt nooit noooit de mogelijkheid heeft gehad om in aanraking te komen met God. Nee ik geloof niet dat hij daar enige consequentie van gaat zien. Maar ik geloof serieus niet dat iemand die mogelijkheid niet heeft of krijgt. Alleen in uitzonderlijke gevallen misschien.(Indianen)stammen ergens diep in het Amazonegebied, Afrika, noem maar op. Hard bezig om het dagelijks voedsel en water te vergaren, zoeken naar informatie over Allah/God zou wel eens laag op hun prioriteitenlijstje staan.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
dinsdag 3 januari 2017 om 21:50
dinsdag 3 januari 2017 om 21:50
quote:Pinarcik schreef op 03 januari 2017 @ 21:08:
[...]
Mijn opa is inderdaad uit economische overwegingen gekomen naar Europa, maar dat hele proces kan alsnog een hoger doel hebben toch ?Denk je dat de oorlogen in het Midden Oosten het 'hogere' doel hebben om de islam te verspreiden (door de verspreiding van vluchtelingen)?
[...]
Mijn opa is inderdaad uit economische overwegingen gekomen naar Europa, maar dat hele proces kan alsnog een hoger doel hebben toch ?Denk je dat de oorlogen in het Midden Oosten het 'hogere' doel hebben om de islam te verspreiden (door de verspreiding van vluchtelingen)?
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
dinsdag 3 januari 2017 om 21:57
quote:Dormouse schreef op 03 januari 2017 @ 19:48:
[...]
Mag ik vragen wat je aantrok aan de religie?
Dat is eigenlijk een vrij moeilijke vraag. Ik heb geen Damascus moment van bekering gehad. Niet zoals je soms bij EO programma's ziet dat iemand opeens het licht ziet.
Ik had al jong het idee dat er een God was maar hoe en wat dacht ik verder niet over na. Daarna ook jarenlang er helemaal niet mee bezig geweest. Ik geloofde ook niet echt in die tijd. Of om beter te zeggen ik dacht er niet over na. Toen kwam dat Godsbesef weer terug in de zin dat ik me weer meer vragen begon te stellen.
En toen ben ik begonnen met te lezen over religie in het algemeen en verschillende religies. Ik begon ook vaak in de kerk te komen, meestal een katholieke kerk hoewel ik ook wel een poosje bij een evangelische kerk kwam. En op een gegeven moment wist ik dat ik christelijk was. Ik wist dat ik geloofde in God. Ik wist dat ik geloofde in Jezus als Zoon en Verlosser. Dat besef werd steeds sterker.
Daarna nog wel een poosje getwijfeld over welke kerk maar voor mij was de katholieke kerk uiteindelijk de meest logische keuze. Niet dat ik vind dat je in andere kerken niet een waar en goed geloof terecht. Ik ben vaak in fantastische protestantse kerken geweest waar een heel levend geloof is. Maar ik vond de rijkdom van de traditie en de openbaring in de rooms-katholieke kerk de (voor mij) meest logische keuze. Meer dan de God die in het Boek zit zoals je soms het gevoel hebt in sommige protestantse kerken.
Maar uiteindelijk vind ik het label christelijk belangrijker dan het label katholiek.
[...]
Mag ik vragen wat je aantrok aan de religie?
Dat is eigenlijk een vrij moeilijke vraag. Ik heb geen Damascus moment van bekering gehad. Niet zoals je soms bij EO programma's ziet dat iemand opeens het licht ziet.
Ik had al jong het idee dat er een God was maar hoe en wat dacht ik verder niet over na. Daarna ook jarenlang er helemaal niet mee bezig geweest. Ik geloofde ook niet echt in die tijd. Of om beter te zeggen ik dacht er niet over na. Toen kwam dat Godsbesef weer terug in de zin dat ik me weer meer vragen begon te stellen.
En toen ben ik begonnen met te lezen over religie in het algemeen en verschillende religies. Ik begon ook vaak in de kerk te komen, meestal een katholieke kerk hoewel ik ook wel een poosje bij een evangelische kerk kwam. En op een gegeven moment wist ik dat ik christelijk was. Ik wist dat ik geloofde in God. Ik wist dat ik geloofde in Jezus als Zoon en Verlosser. Dat besef werd steeds sterker.
Daarna nog wel een poosje getwijfeld over welke kerk maar voor mij was de katholieke kerk uiteindelijk de meest logische keuze. Niet dat ik vind dat je in andere kerken niet een waar en goed geloof terecht. Ik ben vaak in fantastische protestantse kerken geweest waar een heel levend geloof is. Maar ik vond de rijkdom van de traditie en de openbaring in de rooms-katholieke kerk de (voor mij) meest logische keuze. Meer dan de God die in het Boek zit zoals je soms het gevoel hebt in sommige protestantse kerken.
Maar uiteindelijk vind ik het label christelijk belangrijker dan het label katholiek.
dinsdag 3 januari 2017 om 22:05
quote:Pinarcik schreef op 03 januari 2017 @ 19:57:
Ik ben altijd zo benieuwd wat er gebeurd in de kerk. Er worden psalmen gezongen, priester houdt een preek, maar wat nog meer ?
Dat verschilt natuurlijk per kerk.
Maar gezang, gebed en een preek zit er overal wel in.
In de katholieke kerk heb je een dienst van het woord en een dienst van de tafel.
Bij de dienst van het woord begint men met een lied, begroeting, schuldbekentenis naar elkaar toe, daar wordt er gelezen uit de Bijbel, er wordt een korte preek gehouden (homilie), er wordt gezongen, gebeden, er wordt samen het geloof beleden. Bij de dienst van de tafel wordt er samen gebeden en toegeleefd naar het hoogtepunt, de communie, het brood en wijn als het lichaam en bloed van Christus. Daarna wordt er nog wat gezongen en dan is het weer afgelopen.
Dat is tijdens een mis. Maar daarnaast heb je ook nog andere samenkomsten en vieringen zoals samen de rozenkrans bidden, stille aanbidding, vespers (gebedsviering) enzovoort.
En protestantse en orthodoxe kerken is het weer iets anders en die verschillen onderling ook weer. Bijvoorbeeld de lengte en het soort preek, het soort muziek, hoe vaak er communie is (in sommige protestantse kerken is dat maar zelden).
Maar de kern van het geloof dat beleden wordt is wel bijna overal hetzelfde. De benadering verschilt.
Ik ben altijd zo benieuwd wat er gebeurd in de kerk. Er worden psalmen gezongen, priester houdt een preek, maar wat nog meer ?
Dat verschilt natuurlijk per kerk.
Maar gezang, gebed en een preek zit er overal wel in.
In de katholieke kerk heb je een dienst van het woord en een dienst van de tafel.
Bij de dienst van het woord begint men met een lied, begroeting, schuldbekentenis naar elkaar toe, daar wordt er gelezen uit de Bijbel, er wordt een korte preek gehouden (homilie), er wordt gezongen, gebeden, er wordt samen het geloof beleden. Bij de dienst van de tafel wordt er samen gebeden en toegeleefd naar het hoogtepunt, de communie, het brood en wijn als het lichaam en bloed van Christus. Daarna wordt er nog wat gezongen en dan is het weer afgelopen.
Dat is tijdens een mis. Maar daarnaast heb je ook nog andere samenkomsten en vieringen zoals samen de rozenkrans bidden, stille aanbidding, vespers (gebedsviering) enzovoort.
En protestantse en orthodoxe kerken is het weer iets anders en die verschillen onderling ook weer. Bijvoorbeeld de lengte en het soort preek, het soort muziek, hoe vaak er communie is (in sommige protestantse kerken is dat maar zelden).
Maar de kern van het geloof dat beleden wordt is wel bijna overal hetzelfde. De benadering verschilt.
dinsdag 3 januari 2017 om 22:18
quote:Valia_1 schreef op 03 januari 2017 @ 22:05:
[...]
Dat verschilt natuurlijk per kerk.
Maar gezang, gebed en een preek zit er overal wel in.
In de katholieke kerk heb je een dienst van het woord en een dienst van de tafel.
Bij de dienst van het woord begint men met een lied, begroeting, schuldbekentenis naar elkaar toe, daar wordt er gelezen uit de Bijbel, er wordt een korte preek gehouden (homilie), er wordt gezongen, gebeden, er wordt samen het geloof beleden. Bij de dienst van de tafel wordt er samen gebeden en toegeleefd naar het hoogtepunt, de communie, het brood en wijn als het lichaam en bloed van Christus. Daarna wordt er nog wat gezongen en dan is het weer afgelopen.
Dat is tijdens een mis. Maar daarnaast heb je ook nog andere samenkomsten en vieringen zoals samen de rozenkrans bidden, stille aanbidding, vespers (gebedsviering) enzovoort.
En protestantse en orthodoxe kerken is het weer iets anders en die verschillen onderling ook weer. Bijvoorbeeld de lengte en het soort preek, het soort muziek, hoe vaak er communie is (in sommige protestantse kerken is dat maar zelden).
Maar de kern van het geloof dat beleden wordt is wel bijna overal hetzelfde. De benadering verschilt.Ik heb een keer kunnen beleven wat er gebeurt in een kerk, en dat was tijdens de kerstviering van de kinderen (die zitten op een gereformeerde school). De viering werd geopend met een gebed en de hele avond gezongen en daarna mochten we weer naar huis, maar dat verschilt dus per kerk. Ik voelde wel de verbondenheid en er heerste een fijne, vredige sfeer.
[...]
Dat verschilt natuurlijk per kerk.
Maar gezang, gebed en een preek zit er overal wel in.
In de katholieke kerk heb je een dienst van het woord en een dienst van de tafel.
Bij de dienst van het woord begint men met een lied, begroeting, schuldbekentenis naar elkaar toe, daar wordt er gelezen uit de Bijbel, er wordt een korte preek gehouden (homilie), er wordt gezongen, gebeden, er wordt samen het geloof beleden. Bij de dienst van de tafel wordt er samen gebeden en toegeleefd naar het hoogtepunt, de communie, het brood en wijn als het lichaam en bloed van Christus. Daarna wordt er nog wat gezongen en dan is het weer afgelopen.
Dat is tijdens een mis. Maar daarnaast heb je ook nog andere samenkomsten en vieringen zoals samen de rozenkrans bidden, stille aanbidding, vespers (gebedsviering) enzovoort.
En protestantse en orthodoxe kerken is het weer iets anders en die verschillen onderling ook weer. Bijvoorbeeld de lengte en het soort preek, het soort muziek, hoe vaak er communie is (in sommige protestantse kerken is dat maar zelden).
Maar de kern van het geloof dat beleden wordt is wel bijna overal hetzelfde. De benadering verschilt.Ik heb een keer kunnen beleven wat er gebeurt in een kerk, en dat was tijdens de kerstviering van de kinderen (die zitten op een gereformeerde school). De viering werd geopend met een gebed en de hele avond gezongen en daarna mochten we weer naar huis, maar dat verschilt dus per kerk. Ik voelde wel de verbondenheid en er heerste een fijne, vredige sfeer.
dinsdag 3 januari 2017 om 23:02
In een protestantse kerk gaat een predikant/dominee voor, geen priester.
Een kerkdienst heeft een vast ritueel. Bidden, bijbellezen, psalmen en gezangen zingen. Gezangen zijn liederen over bijbelteksten.
Communie heet in de prot.kerk "avondmaal". Dit wordt een aantal keer per jaar gevierd.
De predikant houdt een preek. Meestal uitleg over een bijbeltekst.
Een kerkdienst heeft een vast ritueel. Bidden, bijbellezen, psalmen en gezangen zingen. Gezangen zijn liederen over bijbelteksten.
Communie heet in de prot.kerk "avondmaal". Dit wordt een aantal keer per jaar gevierd.
De predikant houdt een preek. Meestal uitleg over een bijbeltekst.
dinsdag 3 januari 2017 om 23:44
quote:Valia_1 schreef op 03 januari 2017 @ 21:57:
[...]
Dat is eigenlijk een vrij moeilijke vraag. Ik heb geen Damascus moment van bekering gehad. Niet zoals je soms bij EO programma's ziet dat iemand opeens het licht ziet.
Ik had al jong het idee dat er een God was maar hoe en wat dacht ik verder niet over na. Daarna ook jarenlang er helemaal niet mee bezig geweest. Ik geloofde ook niet echt in die tijd. Of om beter te zeggen ik dacht er niet over na. Toen kwam dat Godsbesef weer terug in de zin dat ik me weer meer vragen begon te stellen.
En toen ben ik begonnen met te lezen over religie in het algemeen en verschillende religies. Ik begon ook vaak in de kerk te komen, meestal een katholieke kerk hoewel ik ook wel een poosje bij een evangelische kerk kwam. En op een gegeven moment wist ik dat ik christelijk was. Ik wist dat ik geloofde in God. Ik wist dat ik geloofde in Jezus als Zoon en Verlosser. Dat besef werd steeds sterker.
Daarna nog wel een poosje getwijfeld over welke kerk maar voor mij was de katholieke kerk uiteindelijk de meest logische keuze. Niet dat ik vind dat je in andere kerken niet een waar en goed geloof terecht. Ik ben vaak in fantastische protestantse kerken geweest waar een heel levend geloof is. Maar ik vond de rijkdom van de traditie en de openbaring in de rooms-katholieke kerk de (voor mij) meest logische keuze. Meer dan de God die in het Boek zit zoals je soms het gevoel hebt in sommige protestantse kerken.
Maar uiteindelijk vind ik het label christelijk belangrijker dan het label katholiek.
Dankjewel voor je mooie en uitgebreide antwoord
Ik vind het een enorm intressant onderwerp. Met name de keuze op "latere leeftijd". Als iets met de spreekwoordelijke paplepel ingegoten is, is de overtuiging vrij logisch, dat het dan iets organisch is dat je meekrijgt of dat groeit.
Als het later komt hoor je inderdaad vaak over dat "Wow" en "ineens" idee, en ik vroeg mij af in hoeverre dat opgaat. Of mensen dan een moment van Openbaring beleven of dat het ook dan iets is wat langzaam groeit. En hoe dan, etc.
Dus nogmaals dankjewel, voor het delen. Het is dus iets heel persoonlijks. Mooi om te mogen lezen.
[...]
Dat is eigenlijk een vrij moeilijke vraag. Ik heb geen Damascus moment van bekering gehad. Niet zoals je soms bij EO programma's ziet dat iemand opeens het licht ziet.
Ik had al jong het idee dat er een God was maar hoe en wat dacht ik verder niet over na. Daarna ook jarenlang er helemaal niet mee bezig geweest. Ik geloofde ook niet echt in die tijd. Of om beter te zeggen ik dacht er niet over na. Toen kwam dat Godsbesef weer terug in de zin dat ik me weer meer vragen begon te stellen.
En toen ben ik begonnen met te lezen over religie in het algemeen en verschillende religies. Ik begon ook vaak in de kerk te komen, meestal een katholieke kerk hoewel ik ook wel een poosje bij een evangelische kerk kwam. En op een gegeven moment wist ik dat ik christelijk was. Ik wist dat ik geloofde in God. Ik wist dat ik geloofde in Jezus als Zoon en Verlosser. Dat besef werd steeds sterker.
Daarna nog wel een poosje getwijfeld over welke kerk maar voor mij was de katholieke kerk uiteindelijk de meest logische keuze. Niet dat ik vind dat je in andere kerken niet een waar en goed geloof terecht. Ik ben vaak in fantastische protestantse kerken geweest waar een heel levend geloof is. Maar ik vond de rijkdom van de traditie en de openbaring in de rooms-katholieke kerk de (voor mij) meest logische keuze. Meer dan de God die in het Boek zit zoals je soms het gevoel hebt in sommige protestantse kerken.
Maar uiteindelijk vind ik het label christelijk belangrijker dan het label katholiek.
Dankjewel voor je mooie en uitgebreide antwoord
Ik vind het een enorm intressant onderwerp. Met name de keuze op "latere leeftijd". Als iets met de spreekwoordelijke paplepel ingegoten is, is de overtuiging vrij logisch, dat het dan iets organisch is dat je meekrijgt of dat groeit.
Als het later komt hoor je inderdaad vaak over dat "Wow" en "ineens" idee, en ik vroeg mij af in hoeverre dat opgaat. Of mensen dan een moment van Openbaring beleven of dat het ook dan iets is wat langzaam groeit. En hoe dan, etc.
Dus nogmaals dankjewel, voor het delen. Het is dus iets heel persoonlijks. Mooi om te mogen lezen.
woensdag 4 januari 2017 om 00:03
Ik ben gedoopt en heb daarna misschien nog 3x een kerk van binnen gezien. Op de school met den bijbel zongen we elke ochtend, hartstikke gezellig, maar het deed me niks. Op de middelbare geloofde ik alleen in god als ik keiharde tegenwind had. Ik beloofde dan dat ik lief zou zijn als hij de wind zou doen liggen. Helaas nooit gebeurd...
Nu geloof ik eigenlijk in niks en ik vind het ook goed zo. Ik geloof dat het je rust en steun kan bieden, maar het heeft, en nog steeds, ook voor een heleboel minder leuke dingen gezorgd. Verder respecteer ik een ieder, welk geloof dan ook als het me maar niet opgedrongen wordt.
Ik zou me trouwens wel eens willen verdiepen in de verschillende varianten en aspecten van voodoo. Dat lijkt me dan wel interessant.
Nu geloof ik eigenlijk in niks en ik vind het ook goed zo. Ik geloof dat het je rust en steun kan bieden, maar het heeft, en nog steeds, ook voor een heleboel minder leuke dingen gezorgd. Verder respecteer ik een ieder, welk geloof dan ook als het me maar niet opgedrongen wordt.
Ik zou me trouwens wel eens willen verdiepen in de verschillende varianten en aspecten van voodoo. Dat lijkt me dan wel interessant.
woensdag 4 januari 2017 om 07:55
quote:amarna schreef op 03 januari 2017 @ 23:02:
In een protestantse kerk gaat een predikant/dominee voor, geen priester.
Een kerkdienst heeft een vast ritueel. Bidden, bijbellezen, psalmen en gezangen zingen. Gezangen zijn liederen over bijbelteksten.
Communie heet in de prot.kerk "avondmaal". Dit wordt een aantal keer per jaar gevierd.
De predikant houdt een preek. Meestal uitleg over een bijbeltekst.
Bij ons in de kerk is er ook altijd een kindermoment, de kinderen worden dan naar voren geroepen en mogen een kaarsje aansteken etc voordat ze naar een ander gedeelte in de kerk gaan waar ze hun eigen programma volgen. Een keer per maand mogen de kinderen onderwerpen aandragen waarvoor de dominee mag bidden, altijd erg mooi vind ik want dan wordt er opeens gebeden voor tante Mien die zo verdrietig is dat haar konijntje dood is gegaan ofzo. Verder is er altijd nog een collecte waarbij geld wordt opgehaald voor een goed doel en voor het onderhouden van de kerk.
Ik heb wel een vraag aan alle mensen die niet christelijk zijn: is er nu iets dat je altijd denkt als iemand vertelt dat hij christelijk is? Een bepaald vooroordeel of een vraag die je hebt? Zeg maar zoals bij moslims mensen altijd snel beginnen over hoofddoekjes enzo.
In een protestantse kerk gaat een predikant/dominee voor, geen priester.
Een kerkdienst heeft een vast ritueel. Bidden, bijbellezen, psalmen en gezangen zingen. Gezangen zijn liederen over bijbelteksten.
Communie heet in de prot.kerk "avondmaal". Dit wordt een aantal keer per jaar gevierd.
De predikant houdt een preek. Meestal uitleg over een bijbeltekst.
Bij ons in de kerk is er ook altijd een kindermoment, de kinderen worden dan naar voren geroepen en mogen een kaarsje aansteken etc voordat ze naar een ander gedeelte in de kerk gaan waar ze hun eigen programma volgen. Een keer per maand mogen de kinderen onderwerpen aandragen waarvoor de dominee mag bidden, altijd erg mooi vind ik want dan wordt er opeens gebeden voor tante Mien die zo verdrietig is dat haar konijntje dood is gegaan ofzo. Verder is er altijd nog een collecte waarbij geld wordt opgehaald voor een goed doel en voor het onderhouden van de kerk.
Ik heb wel een vraag aan alle mensen die niet christelijk zijn: is er nu iets dat je altijd denkt als iemand vertelt dat hij christelijk is? Een bepaald vooroordeel of een vraag die je hebt? Zeg maar zoals bij moslims mensen altijd snel beginnen over hoofddoekjes enzo.
woensdag 4 januari 2017 om 08:11
quote:nelster schreef op 04 januari 2017 @ 07:55:
[...]
Bij ons in de kerk is er ook altijd een kindermoment, de kinderen worden dan naar voren geroepen en mogen een kaarsje aansteken etc voordat ze naar een ander gedeelte in de kerk gaan waar ze hun eigen programma volgen. Een keer per maand mogen de kinderen onderwerpen aandragen waarvoor de dominee mag bidden, altijd erg mooi vind ik want dan wordt er opeens gebeden voor tante Mien die zo verdrietig is dat haar konijntje dood is gegaan ofzo. Verder is er altijd nog een collecte waarbij geld wordt opgehaald voor een goed doel en voor het onderhouden van de kerk.
Ik heb wel een vraag aan alle mensen die niet christelijk zijn: is er nu iets dat je altijd denkt als iemand vertelt dat hij christelijk is? Een bepaald vooroordeel of een vraag die je hebt? Zeg maar zoals bij moslims mensen altijd snel beginnen over hoofddoekjes enzo.
De kindernevendienst inderdaad. In onze kerkgemeente zijn heel weinig kinderen, kindernevendienst alleen met kerst of pasen.
Wat leuk dat kinderen voorbeden mogen vragen!
[...]
Bij ons in de kerk is er ook altijd een kindermoment, de kinderen worden dan naar voren geroepen en mogen een kaarsje aansteken etc voordat ze naar een ander gedeelte in de kerk gaan waar ze hun eigen programma volgen. Een keer per maand mogen de kinderen onderwerpen aandragen waarvoor de dominee mag bidden, altijd erg mooi vind ik want dan wordt er opeens gebeden voor tante Mien die zo verdrietig is dat haar konijntje dood is gegaan ofzo. Verder is er altijd nog een collecte waarbij geld wordt opgehaald voor een goed doel en voor het onderhouden van de kerk.
Ik heb wel een vraag aan alle mensen die niet christelijk zijn: is er nu iets dat je altijd denkt als iemand vertelt dat hij christelijk is? Een bepaald vooroordeel of een vraag die je hebt? Zeg maar zoals bij moslims mensen altijd snel beginnen over hoofddoekjes enzo.
De kindernevendienst inderdaad. In onze kerkgemeente zijn heel weinig kinderen, kindernevendienst alleen met kerst of pasen.
Wat leuk dat kinderen voorbeden mogen vragen!
woensdag 4 januari 2017 om 08:21
quote:Mejuffrouwmuis schreef op 03 januari 2017 @ 21:36:
MaryCrawly, ik ben het met je eens.
Jaren geleden woonde ik in de VS en geloof speelt daar een grote rol. Al mijn vriendinnen gingen naar de kerk en dat was een heel ding. Ik ging niet. Bij het leren kennen van nieuwe mensen kwam standaard het geloof ter sprake en ze waren vaak helemaal van de leg als ik zei dat ik niet in god geloofde en niet naar de kerk ging. Ik moest dus een atheist zijn! Ook al was ik nog een puber, ik vond dat zo'n vervelend woord en begon gesprekken over god te mijden. Dat was nog niet zo makkelijk, want god, jezus en de bijbel werden overal bijgesleept. Voor allerlei wedstrijden werd er eerst collectief gebeden. Als ik ergens mee zat kreeg ik als advies na te denken over wat Jezus zou doen en moest ik vooral bidden. Dan zou alles goed komen.
Het was heel lief bedoeld allemaal, maar ik kon er niets mee.
Een Amerikaanse kennis van mij is heel navelstaarderig. Die schrijft dus ellenlange posts waarin ze alles overdenkt en god zit er altijd in. Het gekke is dan, vind ik, dat ze wel heel veel nadenkt, maar altijd maar tot een bepaald punt. Ik heb dat zelf niet zo, dat alles tot in detail analyseren, dus dat is sowieso fascinerend, maar de conclusies die zij trekt uit gebeurtenissen zijn altijd heel anders dan die van mij. Het is altijd een teken van god. Een goede beslissing, een slechte beslissing, alles. Ze zal bijvoorbeeld nooit schrijven dat ze iets verkeerd heeft aangepakt en dat het daarom een teleurstellende uitwerking had. Teleurstelling kent ze wel, maar dan heeft god een plan dat ze nog niet doorziet en dan zaagt ze enorm door over welk plan dat dan kan zijn.
Stel zij kondigt aan iets te gaan doen. Dat doet god dan, haar dat impulsieve idee geven. Ik gebruik bij de voorspelling van het resultaat geheel mijn kennis van de mens/wereld/interactie/maatschappij en heb het dan vaker goed dan zij. Had je kunnen weten, denk ik dan soms. Maar op de een of andere manier stopt zij met denken en handelen zodra god in het spel is. God geeft haar het idee en na afloop bleek het toch niet zo goed te zijn.
Ze wil graag een bepaald iets met haar leven, maar ze onderneemt er zelf weinig voor. Ze lijkt te wachten tot god haar stuurt of zo. Soms gebeurt er toevallig iets dat bijdraagt aan het verwezenlijken van die droom en dan wordt er uitvoerig over geschreven dat god haar leidt. Maar dan neemt god weer een paar jaar pauze en gaat zij vrolijk door met haar werk en hobby's die in een héél andere richting zitten. Zo kom je er nooit, denk ik dan. Als ik elektriciën wil worden (om maar eens iets te noemen waar ik 0,0 ervaring of kennis van heb), dan moet ik dat toch ook voorbereiden? Dan kan ik toch niet gaan wachten tot god me een diploma in de schoot werpt?
Ik vind het fascinerend omdat ik hier helemaal niets van begrijp. Die passieve houding, het geen verantwoordelijkheid nemen.... Ik ben helemaal niet proactief, maar dat ben ik tenminste zélf en niet god.
En ik vind het ook fascinerend dat ze wél denkt, maar nooit dat laatste stapje maakt.
MaryCrawly, ik ben het met je eens.
Jaren geleden woonde ik in de VS en geloof speelt daar een grote rol. Al mijn vriendinnen gingen naar de kerk en dat was een heel ding. Ik ging niet. Bij het leren kennen van nieuwe mensen kwam standaard het geloof ter sprake en ze waren vaak helemaal van de leg als ik zei dat ik niet in god geloofde en niet naar de kerk ging. Ik moest dus een atheist zijn! Ook al was ik nog een puber, ik vond dat zo'n vervelend woord en begon gesprekken over god te mijden. Dat was nog niet zo makkelijk, want god, jezus en de bijbel werden overal bijgesleept. Voor allerlei wedstrijden werd er eerst collectief gebeden. Als ik ergens mee zat kreeg ik als advies na te denken over wat Jezus zou doen en moest ik vooral bidden. Dan zou alles goed komen.
Het was heel lief bedoeld allemaal, maar ik kon er niets mee.
Een Amerikaanse kennis van mij is heel navelstaarderig. Die schrijft dus ellenlange posts waarin ze alles overdenkt en god zit er altijd in. Het gekke is dan, vind ik, dat ze wel heel veel nadenkt, maar altijd maar tot een bepaald punt. Ik heb dat zelf niet zo, dat alles tot in detail analyseren, dus dat is sowieso fascinerend, maar de conclusies die zij trekt uit gebeurtenissen zijn altijd heel anders dan die van mij. Het is altijd een teken van god. Een goede beslissing, een slechte beslissing, alles. Ze zal bijvoorbeeld nooit schrijven dat ze iets verkeerd heeft aangepakt en dat het daarom een teleurstellende uitwerking had. Teleurstelling kent ze wel, maar dan heeft god een plan dat ze nog niet doorziet en dan zaagt ze enorm door over welk plan dat dan kan zijn.
Stel zij kondigt aan iets te gaan doen. Dat doet god dan, haar dat impulsieve idee geven. Ik gebruik bij de voorspelling van het resultaat geheel mijn kennis van de mens/wereld/interactie/maatschappij en heb het dan vaker goed dan zij. Had je kunnen weten, denk ik dan soms. Maar op de een of andere manier stopt zij met denken en handelen zodra god in het spel is. God geeft haar het idee en na afloop bleek het toch niet zo goed te zijn.
Ze wil graag een bepaald iets met haar leven, maar ze onderneemt er zelf weinig voor. Ze lijkt te wachten tot god haar stuurt of zo. Soms gebeurt er toevallig iets dat bijdraagt aan het verwezenlijken van die droom en dan wordt er uitvoerig over geschreven dat god haar leidt. Maar dan neemt god weer een paar jaar pauze en gaat zij vrolijk door met haar werk en hobby's die in een héél andere richting zitten. Zo kom je er nooit, denk ik dan. Als ik elektriciën wil worden (om maar eens iets te noemen waar ik 0,0 ervaring of kennis van heb), dan moet ik dat toch ook voorbereiden? Dan kan ik toch niet gaan wachten tot god me een diploma in de schoot werpt?
Ik vind het fascinerend omdat ik hier helemaal niets van begrijp. Die passieve houding, het geen verantwoordelijkheid nemen.... Ik ben helemaal niet proactief, maar dat ben ik tenminste zélf en niet god.
En ik vind het ook fascinerend dat ze wél denkt, maar nooit dat laatste stapje maakt.
woensdag 4 januari 2017 om 08:49
quote:2koffie schreef op 04 januari 2017 @ 08:21:
[...]
Een Amerikaanse kennis van mij is heel navelstaarderig. Die schrijft dus ellenlange posts waarin ze alles overdenkt en god zit er altijd in. Het gekke is dan, vind ik, dat ze wel heel veel nadenkt, maar altijd maar tot een bepaald punt. Ik heb dat zelf niet zo, dat alles tot in detail analyseren, dus dat is sowieso fascinerend, maar de conclusies die zij trekt uit gebeurtenissen zijn altijd heel anders dan die van mij. Het is altijd een teken van god. Een goede beslissing, een slechte beslissing, alles. Ze zal bijvoorbeeld nooit schrijven dat ze iets verkeerd heeft aangepakt en dat het daarom een teleurstellende uitwerking had. Teleurstelling kent ze wel, maar dan heeft god een plan dat ze nog niet doorziet en dan zaagt ze enorm door over welk plan dat dan kan zijn.
Stel zij kondigt aan iets te gaan doen. Dat doet god dan, haar dat impulsieve idee geven. Ik gebruik bij de voorspelling van het resultaat geheel mijn kennis van de mens/wereld/interactie/maatschappij en heb het dan vaker goed dan zij. Had je kunnen weten, denk ik dan soms. Maar op de een of andere manier stopt zij met denken en handelen zodra god in het spel is. God geeft haar het idee en na afloop bleek het toch niet zo goed te zijn.
Ze wil graag een bepaald iets met haar leven, maar ze onderneemt er zelf weinig voor. Ze lijkt te wachten tot god haar stuurt of zo. Soms gebeurt er toevallig iets dat bijdraagt aan het verwezenlijken van die droom en dan wordt er uitvoerig over geschreven dat god haar leidt. Maar dan neemt god weer een paar jaar pauze en gaat zij vrolijk door met haar werk en hobby's die in een héél andere richting zitten. Zo kom je er nooit, denk ik dan. Als ik elektriciën wil worden (om maar eens iets te noemen waar ik 0,0 ervaring of kennis van heb), dan moet ik dat toch ook voorbereiden? Dan kan ik toch niet gaan wachten tot god me een diploma in de schoot werpt?
Ik vind het fascinerend omdat ik hier helemaal niets van begrijp. Die passieve houding, het geen verantwoordelijkheid nemen.... Ik ben helemaal niet proactief, maar dat ben ik tenminste zélf en niet god.
En ik vind het ook fascinerend dat ze wél denkt, maar nooit dat laatste stapje maakt.
Wel herkenbaar. Ook in mijn omgeving. Mijn zwagers en schoonzussen zijn evangelisch en zij gaan ook zo met hun geloof om. Er komt voor alles een oplossing van God. Een ander huis bijvoorbeeld. Een vervroegde pensionering. Terwijl ik geleerd heb: "ora et labora"". Bid én werk. Als het gunstig voor hen uitpakt, komt dat volgens hen van God. Als hun bidden niet verhoord wordt, heeft God andere plannen met hen.
Misschien is die houding van hen en van jouw vriendin karaktergebonden. Ik ben een beetje een controlfreak, houd niet van afwachten. Ik onderneem liever zelf aktie.
[...]
Een Amerikaanse kennis van mij is heel navelstaarderig. Die schrijft dus ellenlange posts waarin ze alles overdenkt en god zit er altijd in. Het gekke is dan, vind ik, dat ze wel heel veel nadenkt, maar altijd maar tot een bepaald punt. Ik heb dat zelf niet zo, dat alles tot in detail analyseren, dus dat is sowieso fascinerend, maar de conclusies die zij trekt uit gebeurtenissen zijn altijd heel anders dan die van mij. Het is altijd een teken van god. Een goede beslissing, een slechte beslissing, alles. Ze zal bijvoorbeeld nooit schrijven dat ze iets verkeerd heeft aangepakt en dat het daarom een teleurstellende uitwerking had. Teleurstelling kent ze wel, maar dan heeft god een plan dat ze nog niet doorziet en dan zaagt ze enorm door over welk plan dat dan kan zijn.
Stel zij kondigt aan iets te gaan doen. Dat doet god dan, haar dat impulsieve idee geven. Ik gebruik bij de voorspelling van het resultaat geheel mijn kennis van de mens/wereld/interactie/maatschappij en heb het dan vaker goed dan zij. Had je kunnen weten, denk ik dan soms. Maar op de een of andere manier stopt zij met denken en handelen zodra god in het spel is. God geeft haar het idee en na afloop bleek het toch niet zo goed te zijn.
Ze wil graag een bepaald iets met haar leven, maar ze onderneemt er zelf weinig voor. Ze lijkt te wachten tot god haar stuurt of zo. Soms gebeurt er toevallig iets dat bijdraagt aan het verwezenlijken van die droom en dan wordt er uitvoerig over geschreven dat god haar leidt. Maar dan neemt god weer een paar jaar pauze en gaat zij vrolijk door met haar werk en hobby's die in een héél andere richting zitten. Zo kom je er nooit, denk ik dan. Als ik elektriciën wil worden (om maar eens iets te noemen waar ik 0,0 ervaring of kennis van heb), dan moet ik dat toch ook voorbereiden? Dan kan ik toch niet gaan wachten tot god me een diploma in de schoot werpt?
Ik vind het fascinerend omdat ik hier helemaal niets van begrijp. Die passieve houding, het geen verantwoordelijkheid nemen.... Ik ben helemaal niet proactief, maar dat ben ik tenminste zélf en niet god.
En ik vind het ook fascinerend dat ze wél denkt, maar nooit dat laatste stapje maakt.
Wel herkenbaar. Ook in mijn omgeving. Mijn zwagers en schoonzussen zijn evangelisch en zij gaan ook zo met hun geloof om. Er komt voor alles een oplossing van God. Een ander huis bijvoorbeeld. Een vervroegde pensionering. Terwijl ik geleerd heb: "ora et labora"". Bid én werk. Als het gunstig voor hen uitpakt, komt dat volgens hen van God. Als hun bidden niet verhoord wordt, heeft God andere plannen met hen.
Misschien is die houding van hen en van jouw vriendin karaktergebonden. Ik ben een beetje een controlfreak, houd niet van afwachten. Ik onderneem liever zelf aktie.
woensdag 4 januari 2017 om 09:57
quote:Pinarcik schreef op 03 januari 2017 @ 20:20:
Wat ik me afvraag is of ongelovigen zich soms stiekem afvragen, 'wat als God toch wel bestaat'?? Ben je er altijd helemaal zeker van of heb je soms twijfels?
Nou, ik heb dus wel geloofd. Ben door een periode van twijfel gegaan, en geloof nu niet meer.
Sommige ideeën vind ik aannemelijker dan andere. Bijvoorbeeld de ziel: theoretisch geloof ik er niet in, maar ik zou me kunnen voorstellen dat er ooit met meer kennis en middelen toch iets nieuws ontdekt wordt over het menselijk bewustzijn.
Terwijl een persoonlijke god met regels en ouderwtse normen voor mij echt geen twijfel geeft: daar geloof ik absoluut niet in. Ik zie er te veel menselijke ideeën en fouten in om dat te kunnen doen.
Ik had jou eerder al een vraag gesteld maar die heb je denk ik in het vragenvuur over het hoofd gezien: heloof jij dat geloven een keuze is? Geloof jij dat ik ervoor kies (jouw) god 'af te wijzen', en dat ik zou kunnen geloven als ik wil?
En wat vind je ervan als ik zeg dat ik dat niet als keuze ervaar? Dat ik gewoonweg niet in die god kan geloven?
Wat ik me afvraag is of ongelovigen zich soms stiekem afvragen, 'wat als God toch wel bestaat'?? Ben je er altijd helemaal zeker van of heb je soms twijfels?
Nou, ik heb dus wel geloofd. Ben door een periode van twijfel gegaan, en geloof nu niet meer.
Sommige ideeën vind ik aannemelijker dan andere. Bijvoorbeeld de ziel: theoretisch geloof ik er niet in, maar ik zou me kunnen voorstellen dat er ooit met meer kennis en middelen toch iets nieuws ontdekt wordt over het menselijk bewustzijn.
Terwijl een persoonlijke god met regels en ouderwtse normen voor mij echt geen twijfel geeft: daar geloof ik absoluut niet in. Ik zie er te veel menselijke ideeën en fouten in om dat te kunnen doen.
Ik had jou eerder al een vraag gesteld maar die heb je denk ik in het vragenvuur over het hoofd gezien: heloof jij dat geloven een keuze is? Geloof jij dat ik ervoor kies (jouw) god 'af te wijzen', en dat ik zou kunnen geloven als ik wil?
En wat vind je ervan als ik zeg dat ik dat niet als keuze ervaar? Dat ik gewoonweg niet in die god kan geloven?
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
woensdag 4 januari 2017 om 09:57
quote:nelster schreef op 04 januari 2017 @ 07:55:
[...]
Bij ons in de kerk is er ook altijd een kindermoment, de kinderen worden dan naar voren geroepen en mogen een kaarsje aansteken etc voordat ze naar een ander gedeelte in de kerk gaan waar ze hun eigen programma volgen. Een keer per maand mogen de kinderen onderwerpen aandragen waarvoor de dominee mag bidden, altijd erg mooi vind ik want dan wordt er opeens gebeden voor tante Mien die zo verdrietig is dat haar konijntje dood is gegaan ofzo. Verder is er altijd nog een collecte waarbij geld wordt opgehaald voor een goed doel en voor het onderhouden van de kerk.
Ik heb wel een vraag aan alle mensen die niet christelijk zijn: is er nu iets dat je altijd denkt als iemand vertelt dat hij christelijk is? Een bepaald vooroordeel of een vraag die je hebt? Zeg maar zoals bij moslims mensen altijd snel beginnen over hoofddoekjes enzo.
Ja een over de Schepping en evolutie. Ik vraag mij vaak af hoe iemand het ziet. Of iemand gelooft in de letterlijke 7 dagen, of deze dagen als symbolisch ziet voor langere periodes, of het naast de evolutietheorie gelooft (als in dat God ook de evolutie heeft gecreëerd), of het Scheppingverhaal als symbolisch ziet voor de evolutie.
(Dat zijn de vier antwoorden welke ik tegengekomen ben, er zullen vast meer opties zijn).
In het kort dus meer van: hoe zie je de Schepping en evolutietheorie? Sluit het een het ander uit of gaan ze samen?
[...]
Bij ons in de kerk is er ook altijd een kindermoment, de kinderen worden dan naar voren geroepen en mogen een kaarsje aansteken etc voordat ze naar een ander gedeelte in de kerk gaan waar ze hun eigen programma volgen. Een keer per maand mogen de kinderen onderwerpen aandragen waarvoor de dominee mag bidden, altijd erg mooi vind ik want dan wordt er opeens gebeden voor tante Mien die zo verdrietig is dat haar konijntje dood is gegaan ofzo. Verder is er altijd nog een collecte waarbij geld wordt opgehaald voor een goed doel en voor het onderhouden van de kerk.
Ik heb wel een vraag aan alle mensen die niet christelijk zijn: is er nu iets dat je altijd denkt als iemand vertelt dat hij christelijk is? Een bepaald vooroordeel of een vraag die je hebt? Zeg maar zoals bij moslims mensen altijd snel beginnen over hoofddoekjes enzo.
Ja een over de Schepping en evolutie. Ik vraag mij vaak af hoe iemand het ziet. Of iemand gelooft in de letterlijke 7 dagen, of deze dagen als symbolisch ziet voor langere periodes, of het naast de evolutietheorie gelooft (als in dat God ook de evolutie heeft gecreëerd), of het Scheppingverhaal als symbolisch ziet voor de evolutie.
(Dat zijn de vier antwoorden welke ik tegengekomen ben, er zullen vast meer opties zijn).
In het kort dus meer van: hoe zie je de Schepping en evolutietheorie? Sluit het een het ander uit of gaan ze samen?
woensdag 4 januari 2017 om 10:08
quote:Pinarcik schreef op 03 januari 2017 @ 20:29:
[...]
Sorry kinderen hebben vakantie nog hè. Er wordt zo veel geschreven; lukt me niet alles te bijhouden. Ik probeer het wel hoor, want ik vind dit zo boeiend !!
Ik vind het leuk dat je hier in gesprek blijft terwijl jouw geloof toch best wat weerstand oproept.
Kritische vragen zijn een vorm van interesse en de ander serieus nemen, zolang ze oprecht gesteld worden. Mooi om dat in dit topic te zien.
[...]
Sorry kinderen hebben vakantie nog hè. Er wordt zo veel geschreven; lukt me niet alles te bijhouden. Ik probeer het wel hoor, want ik vind dit zo boeiend !!
Ik vind het leuk dat je hier in gesprek blijft terwijl jouw geloof toch best wat weerstand oproept.
Kritische vragen zijn een vorm van interesse en de ander serieus nemen, zolang ze oprecht gesteld worden. Mooi om dat in dit topic te zien.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
woensdag 4 januari 2017 om 10:08
quote:Dormouse schreef op 04 januari 2017 @ 09:57:
[...]
Ja een over de Schepping en evolutie. Ik vraag mij vaak af hoe iemand het ziet. Of iemand gelooft in de letterlijke 7 dagen, of deze dagen als symbolisch ziet voor langere periodes, of het naast de evolutietheorie gelooft (als in dat God ook de evolutie heeft gecreëerd), of het Scheppingverhaal als symbolisch ziet voor de evolutie.
(Dat zijn de vier antwoorden welke ik tegengekomen ben, er zullen vast meer opties zijn).
In het kort dus meer van: hoe zie je de Schepping en evolutietheorie? Sluit het een het ander uit of gaan ze samen?
Ik heb het idee dat heel veel christenen moeite hebben met het scheppingsverhaal. (Moslims zullen er ook wel moeite mee hebben, maar die zullen dat nooit toegeven want de koran is nou eenmaal woord voor woord waar).
De paus heeft laatst eindelijk aangegeven dat het scheppingsverhaal al een allegorie moet worden gelezen. Kudos voor hem.
[...]
Ja een over de Schepping en evolutie. Ik vraag mij vaak af hoe iemand het ziet. Of iemand gelooft in de letterlijke 7 dagen, of deze dagen als symbolisch ziet voor langere periodes, of het naast de evolutietheorie gelooft (als in dat God ook de evolutie heeft gecreëerd), of het Scheppingverhaal als symbolisch ziet voor de evolutie.
(Dat zijn de vier antwoorden welke ik tegengekomen ben, er zullen vast meer opties zijn).
In het kort dus meer van: hoe zie je de Schepping en evolutietheorie? Sluit het een het ander uit of gaan ze samen?
Ik heb het idee dat heel veel christenen moeite hebben met het scheppingsverhaal. (Moslims zullen er ook wel moeite mee hebben, maar die zullen dat nooit toegeven want de koran is nou eenmaal woord voor woord waar).
De paus heeft laatst eindelijk aangegeven dat het scheppingsverhaal al een allegorie moet worden gelezen. Kudos voor hem.
woensdag 4 januari 2017 om 10:18
quote:Pinarcik schreef op 03 januari 2017 @ 20:20:
Wat ik me afvraag is of ongelovigen zich soms stiekem afvragen, 'wat als God toch wel bestaat'?? Ben je er altijd helemaal zeker van of heb je soms twijfels?
Ik vraag me nooit af of god stiekem toch bestaat. Ik heb daar geen enkele reden toe. Er is niets, maar dan ook niets op deze aarde dat me doet geloven in welke god dan ook. Mocht na mijn dood blijken dat ie toch bestaat, dan zou ik voornamelijk pissig op em zijn denk ik. Gooi mij dan maar lekker in de hel, bij de vreemdgangers, feestvierders en andere zondaars. Lijkt me veel en veel gezelliger dan de eeuwigheid doorbrengen bij de heilige boontjes die bij leven bij 1 partner bleven en als beloning dat tot in de eeuwigheid mogen blijven doen.
Ik als ongelovige vraag me wel eens af wat er gebeurd met gelovigen die de verkeerde god hebben gekozen. Zeker strenggelovigen, die zich hun hele leven hebben geschikt naar de dogma's van hun religie en er dan na hun dood achter komen dat dat helemaal voor niks was, omdat de enige echte god stiekem toch Wodan heet.
Wat ik me afvraag is of ongelovigen zich soms stiekem afvragen, 'wat als God toch wel bestaat'?? Ben je er altijd helemaal zeker van of heb je soms twijfels?
Ik vraag me nooit af of god stiekem toch bestaat. Ik heb daar geen enkele reden toe. Er is niets, maar dan ook niets op deze aarde dat me doet geloven in welke god dan ook. Mocht na mijn dood blijken dat ie toch bestaat, dan zou ik voornamelijk pissig op em zijn denk ik. Gooi mij dan maar lekker in de hel, bij de vreemdgangers, feestvierders en andere zondaars. Lijkt me veel en veel gezelliger dan de eeuwigheid doorbrengen bij de heilige boontjes die bij leven bij 1 partner bleven en als beloning dat tot in de eeuwigheid mogen blijven doen.
Ik als ongelovige vraag me wel eens af wat er gebeurd met gelovigen die de verkeerde god hebben gekozen. Zeker strenggelovigen, die zich hun hele leven hebben geschikt naar de dogma's van hun religie en er dan na hun dood achter komen dat dat helemaal voor niks was, omdat de enige echte god stiekem toch Wodan heet.
woensdag 4 januari 2017 om 10:19
quote:julius schreef op 04 januari 2017 @ 10:08:
[...]
Ik heb het idee dat heel veel christenen moeite hebben met het scheppingsverhaal. (Moslims zullen er ook wel moeite mee hebben, maar die zullen dat nooit toegeven want de koran is nou eenmaal woord voor woord waar).
De paus heeft laatst eindelijk aangegeven dat het scheppingsverhaal al een allegorie moet worden gelezen. Kudos voor hem.
Die indruk kreeg ik ook, gezien de uiteenlopende antwoorden en toelichtingen die ik heb gehoord. Hoe meer diversiteit ik hoorde, hoe meer het mij ook ging interesseren
Het lijkt niet heel erg afhankelijke van welke stroming binnen het Christendom aangehangen wordt, maar een heel persoonlijke opvatting te zijn. Dat veraste mij een beetje eerlijk gezegd.
Natuurlijk is religie een erg persoonlijke beleving, maar over het algemeen genomen kun je aan de hand van de stroming wel een indruk krijgen van hoe letterlijk het Schrift genomen wordt- behalve bij de Schepping lijkt het.
[...]
Ik heb het idee dat heel veel christenen moeite hebben met het scheppingsverhaal. (Moslims zullen er ook wel moeite mee hebben, maar die zullen dat nooit toegeven want de koran is nou eenmaal woord voor woord waar).
De paus heeft laatst eindelijk aangegeven dat het scheppingsverhaal al een allegorie moet worden gelezen. Kudos voor hem.
Die indruk kreeg ik ook, gezien de uiteenlopende antwoorden en toelichtingen die ik heb gehoord. Hoe meer diversiteit ik hoorde, hoe meer het mij ook ging interesseren
Het lijkt niet heel erg afhankelijke van welke stroming binnen het Christendom aangehangen wordt, maar een heel persoonlijke opvatting te zijn. Dat veraste mij een beetje eerlijk gezegd.
Natuurlijk is religie een erg persoonlijke beleving, maar over het algemeen genomen kun je aan de hand van de stroming wel een indruk krijgen van hoe letterlijk het Schrift genomen wordt- behalve bij de Schepping lijkt het.
woensdag 4 januari 2017 om 10:19
quote:Dormouse schreef op 04 januari 2017 @ 09:57:
[...]
Ja een over de Schepping en evolutie. Ik vraag mij vaak af hoe iemand het ziet. Of iemand gelooft in de letterlijke 7 dagen, of deze dagen als symbolisch ziet voor langere periodes, of het naast de evolutietheorie gelooft (als in dat God ook de evolutie heeft gecreëerd), of het Scheppingverhaal als symbolisch ziet voor de evolutie.
(Dat zijn de vier antwoorden welke ik tegengekomen ben, er zullen vast meer opties zijn).
In het kort dus meer van: hoe zie je de Schepping en evolutietheorie? Sluit het een het ander uit of gaan ze samen?
Ik ken christenen die de evolutietheorie aanhangen, maar ik ken ook creationisten.
Zelf ben ik van de evolutietheorie. Al kom ik niet uit de vraag of God dan aan het begin stond van de Big Bang.
Er werd in dit topic beweerd dat geloof en wetenschap elkaar tegenspreken.
Ik werk zelf in de academische wereld en ik ken diverse gelovige (medische) wetenschappers. Het één hoeft het ander blijkbaar niet uit te sluiten.
[...]
Ja een over de Schepping en evolutie. Ik vraag mij vaak af hoe iemand het ziet. Of iemand gelooft in de letterlijke 7 dagen, of deze dagen als symbolisch ziet voor langere periodes, of het naast de evolutietheorie gelooft (als in dat God ook de evolutie heeft gecreëerd), of het Scheppingverhaal als symbolisch ziet voor de evolutie.
(Dat zijn de vier antwoorden welke ik tegengekomen ben, er zullen vast meer opties zijn).
In het kort dus meer van: hoe zie je de Schepping en evolutietheorie? Sluit het een het ander uit of gaan ze samen?
Ik ken christenen die de evolutietheorie aanhangen, maar ik ken ook creationisten.
Zelf ben ik van de evolutietheorie. Al kom ik niet uit de vraag of God dan aan het begin stond van de Big Bang.
Er werd in dit topic beweerd dat geloof en wetenschap elkaar tegenspreken.
Ik werk zelf in de academische wereld en ik ken diverse gelovige (medische) wetenschappers. Het één hoeft het ander blijkbaar niet uit te sluiten.
woensdag 4 januari 2017 om 10:31
quote:julius schreef op 04 januari 2017 @ 10:18:
[...]
Ik vraag me nooit af of god stiekem toch bestaat. Ik heb daar geen enkele reden toe. Er is niets, maar dan ook niets op deze aarde dat me doet geloven in welke god dan ook. Mocht na mijn dood blijken dat ie toch bestaat, dan zou ik voornamelijk pissig op em zijn denk ik. Gooi mij dan maar lekker in de hel, bij de vreemdgangers, feestvierders en andere zondaars. Lijkt me veel en veel gezelliger dan de eeuwigheid doorbrengen bij de heilige boontjes die bij leven bij 1 partner bleven en als beloning dat tot in de eeuwigheid mogen blijven doen.
Ik als ongelovige vraag me wel eens af wat er gebeurd met gelovigen die de verkeerde god hebben gekozen. Zeker strenggelovigen, die zich hun hele leven hebben geschikt naar de dogma's van hun religie en er dan na hun dood achter komen dat dat helemaal voor niks was, omdat de enige echte god stiekem toch Wodan heet.
Grappig dat je Wodan noemt- in de Edda vraagt hij wat er na Ragnarok met de mensheid gebeurt. Waarop hij leert dat er twee mensen zullen zijn (Lif en Lifthrasir) die in een bos zullen schuilen, de verwoesting overleven en daarna een nieuwe, vruchtbare wereld zullen herbevolken.
Het sluit in zekere zin bijna aan op de Bijbelse verhalen, of de Bijbel deel 2. is in een boekenserie over Oppergoden door de eeuwigheid heen- en in afwachting van de Apocalypse (cliffhanger) voor wat deel 3 zal brengen
[...]
Ik vraag me nooit af of god stiekem toch bestaat. Ik heb daar geen enkele reden toe. Er is niets, maar dan ook niets op deze aarde dat me doet geloven in welke god dan ook. Mocht na mijn dood blijken dat ie toch bestaat, dan zou ik voornamelijk pissig op em zijn denk ik. Gooi mij dan maar lekker in de hel, bij de vreemdgangers, feestvierders en andere zondaars. Lijkt me veel en veel gezelliger dan de eeuwigheid doorbrengen bij de heilige boontjes die bij leven bij 1 partner bleven en als beloning dat tot in de eeuwigheid mogen blijven doen.
Ik als ongelovige vraag me wel eens af wat er gebeurd met gelovigen die de verkeerde god hebben gekozen. Zeker strenggelovigen, die zich hun hele leven hebben geschikt naar de dogma's van hun religie en er dan na hun dood achter komen dat dat helemaal voor niks was, omdat de enige echte god stiekem toch Wodan heet.
Grappig dat je Wodan noemt- in de Edda vraagt hij wat er na Ragnarok met de mensheid gebeurt. Waarop hij leert dat er twee mensen zullen zijn (Lif en Lifthrasir) die in een bos zullen schuilen, de verwoesting overleven en daarna een nieuwe, vruchtbare wereld zullen herbevolken.
Het sluit in zekere zin bijna aan op de Bijbelse verhalen, of de Bijbel deel 2. is in een boekenserie over Oppergoden door de eeuwigheid heen- en in afwachting van de Apocalypse (cliffhanger) voor wat deel 3 zal brengen
woensdag 4 januari 2017 om 10:32
Zijn er nog meer mensen die zoals ik, geloven in iets Goddelijks, maar niet zoals gepraktiseerd in welke kerk of religie dan ook?
Ik geloof in een soort van Goddelijke Vonk die leven doet ontstaan.
Maar ik heb moeite met religies omdat die je toch min of meer de wet voorschrijven en in mijn optiek eigenlijk een politieke organisatie zijn.
Al dan niet vredelievend volgens mijn normen,
Mijn familie bestaat uit allerlei soorten en vormen religie, van RK tot Lutheraans, Calvinistisch tot Gereformeerd.
Geen idee hoe dat zo gekomen is maar resultaat is dat mijn ouders mij geloofloos hebben opgevoed omdat ik het zelf maar moest uitzoeken. Of niet.
Ik heb wel eens dat ik een bloemetje zie groeien uit een stuk asfalt en mezelf betrap op de gedachte dat DIT die Goddelijke Kracht is.
Hoe kan zoiets ontstaan uit zoiets onwerkelijks? Dat soort dingen.
Ik geloof in een soort van Goddelijke Vonk die leven doet ontstaan.
Maar ik heb moeite met religies omdat die je toch min of meer de wet voorschrijven en in mijn optiek eigenlijk een politieke organisatie zijn.
Al dan niet vredelievend volgens mijn normen,
Mijn familie bestaat uit allerlei soorten en vormen religie, van RK tot Lutheraans, Calvinistisch tot Gereformeerd.
Geen idee hoe dat zo gekomen is maar resultaat is dat mijn ouders mij geloofloos hebben opgevoed omdat ik het zelf maar moest uitzoeken. Of niet.
Ik heb wel eens dat ik een bloemetje zie groeien uit een stuk asfalt en mezelf betrap op de gedachte dat DIT die Goddelijke Kracht is.
Hoe kan zoiets ontstaan uit zoiets onwerkelijks? Dat soort dingen.
woensdag 4 januari 2017 om 10:33
quote:amarna schreef op 04 januari 2017 @ 10:19:
[...]
Ik ken christenen die de evolutietheorie aanhangen, maar ik ken ook creationisten.
Zelf ben ik van de evolutietheorie. Al kom ik niet uit de vraag of God dan aan het begin stond van de Big Bang.
Vraag je je nooit af hoe god is ontstaan?
quote:
Er werd in dit topic beweerd dat geloof en wetenschap elkaar tegenspreken.
Ik werk zelf in de academische wereld en ik ken diverse gelovige (medische) wetenschappers. Het één hoeft het ander blijkbaar niet uit te sluiten.
Uiteraard hoeft dat elkaar niet uit te sluiten. Gelovigen gaan toch ook gewoon naar de dokter, terwijl bidden om genezing ook een optie is?
Behalve de echte hardcore gelovigen, zoals laatst die ouders die uit de ouderlijke macht zijn gezet omdat ze uit religieuze overwegingen geen bloedtransfusie wilde om hun kind te redden, zijn de meeste gelovigen realistisch genoeg om in te kunnen schatten wanneer hun geloof ophoudt en de wetenschap begint.
Zelfs mensen die uit gewetensbezwaar geen ziektekostenverzekering hebben omdat god hun lot bepaalt, gaan naar de dokter als het niet anders kan. Die kosten worden dan betaalt door de kerkgemeenschap en daar zijn ze dan vreselijk trots op, op hun saamhorigheid. Tsja.
[...]
Ik ken christenen die de evolutietheorie aanhangen, maar ik ken ook creationisten.
Zelf ben ik van de evolutietheorie. Al kom ik niet uit de vraag of God dan aan het begin stond van de Big Bang.
Vraag je je nooit af hoe god is ontstaan?
quote:
Er werd in dit topic beweerd dat geloof en wetenschap elkaar tegenspreken.
Ik werk zelf in de academische wereld en ik ken diverse gelovige (medische) wetenschappers. Het één hoeft het ander blijkbaar niet uit te sluiten.
Uiteraard hoeft dat elkaar niet uit te sluiten. Gelovigen gaan toch ook gewoon naar de dokter, terwijl bidden om genezing ook een optie is?
Behalve de echte hardcore gelovigen, zoals laatst die ouders die uit de ouderlijke macht zijn gezet omdat ze uit religieuze overwegingen geen bloedtransfusie wilde om hun kind te redden, zijn de meeste gelovigen realistisch genoeg om in te kunnen schatten wanneer hun geloof ophoudt en de wetenschap begint.
Zelfs mensen die uit gewetensbezwaar geen ziektekostenverzekering hebben omdat god hun lot bepaalt, gaan naar de dokter als het niet anders kan. Die kosten worden dan betaalt door de kerkgemeenschap en daar zijn ze dan vreselijk trots op, op hun saamhorigheid. Tsja.
