Kinderen
alle pijlers
Etiketten Plakken.
donderdag 22 januari 2009 om 22:00
Op overige was ik met wat andere dames even aan het praten over etiketten. En over de hoeveelheid kinderen die etiketten geplakt hebben.
Sommige mensen vinden het veeeeel meer de laatste jaren, ander mensen vinden het wel meevallen.
Ik wil zo nog even een stukje opzoeken met "de cijfers" , maar wat 1 van de dames ook zei was : "waarom openen we niet een topic met de vraag hoeveel mensen een kind met een officieel gediagnosticeerde ( ? ) stoornis hebben ? " zodat we eens kunnen kijken of het forum een beetje klopt met de cijfers
Omdat stemmen anoniem gaat hoop ik dat mensen willen antwoorden, en eerlijk willen zijn .
Verdere discussie of gesprek en vragen staat natuurlijk vrij. Ik vind het sowieso een boeiend onderwerp, dus goed voor een avondje viva .
groetjes en kusjes
Liefs,
Borodini.
Sommige mensen vinden het veeeeel meer de laatste jaren, ander mensen vinden het wel meevallen.
Ik wil zo nog even een stukje opzoeken met "de cijfers" , maar wat 1 van de dames ook zei was : "waarom openen we niet een topic met de vraag hoeveel mensen een kind met een officieel gediagnosticeerde ( ? ) stoornis hebben ? " zodat we eens kunnen kijken of het forum een beetje klopt met de cijfers
Omdat stemmen anoniem gaat hoop ik dat mensen willen antwoorden, en eerlijk willen zijn .
Verdere discussie of gesprek en vragen staat natuurlijk vrij. Ik vind het sowieso een boeiend onderwerp, dus goed voor een avondje viva .
groetjes en kusjes
Liefs,
Borodini.
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
vrijdag 23 januari 2009 om 11:43
vrijdag 23 januari 2009 om 11:45
quote:borodini schreef op 23 januari 2009 @ 11:43:
Jij bent dus eigenlijk een paranormaal begaafde occulte heks van de bovenste plank !
Enkel een rotte tomaat is niet genoeg, pek en veren moet je krijgen. Dorpelingen die woest achter je aan rennen met hooivorken en brandende fakkels.
Enzo.
Heb je me nu ontmaskerd?
Au, dat prikt!
Jij bent dus eigenlijk een paranormaal begaafde occulte heks van de bovenste plank !
Enkel een rotte tomaat is niet genoeg, pek en veren moet je krijgen. Dorpelingen die woest achter je aan rennen met hooivorken en brandende fakkels.
Enzo.
Heb je me nu ontmaskerd?
Au, dat prikt!
vrijdag 23 januari 2009 om 11:45
Hallo,
Ik moet eerlijk toegeven dat ik dan ook een ouder ben die "zelf" labelt.
Maar laat ik ook vertellen dat ik op een cluster 4 school werk en begrijp wat voor bijzonderheden jullie kinderen hebben.
Maar goed, ik heb thuis een dochter die nu door school en onszelf als HB is gelabeld. (hoogbegaafd voor bgb)
Dit oa na aanleiding van frustraties thuis en op school niets laten merken, bedplassen, huilbuien en een bijna depressie bij een meisje van 7 wat de uitdaging mistte op school. Ze is doorgetoetst op school en blijkt bijna twee jaar voor te lopen, is zeer leergierig, gemotiveerd en creatief in denken. Daarnaast speelt ze nu bijna 2 jaar piano en ook deze docent zegt dat ze ook veel muzikaal talent heeft.
Ik praat er bijna nooit over met mensen, heb juist een hekel aan van die: "Mijn zoon moet gewoon hoogbegaafd zijn, want hij praat zo wijs." ouders, en dan hoor je dat kind alleen maar complete zinnen van zijn moeder nazeggen.
Er zijn handelingsplannen geschreven voor dochterlief en hoewel ze in groep 6 zit zijn we al uit aan het kijken naar VO. In overleg met school is er besloten om haar niet te laten testen, omdat school erkent dat ze meer uitdaging nodig heeft. Veel VVV (verbreding, verdieping en verrijkingstof) en een IQ cijfer draagt hier verder weinig aan bij.
Dus, ja ik ben ook zo'n labelouder. Gelukkig is ze geen HSP, dat dan weer niet ...
Ik moet eerlijk toegeven dat ik dan ook een ouder ben die "zelf" labelt.
Maar laat ik ook vertellen dat ik op een cluster 4 school werk en begrijp wat voor bijzonderheden jullie kinderen hebben.
Maar goed, ik heb thuis een dochter die nu door school en onszelf als HB is gelabeld. (hoogbegaafd voor bgb)
Dit oa na aanleiding van frustraties thuis en op school niets laten merken, bedplassen, huilbuien en een bijna depressie bij een meisje van 7 wat de uitdaging mistte op school. Ze is doorgetoetst op school en blijkt bijna twee jaar voor te lopen, is zeer leergierig, gemotiveerd en creatief in denken. Daarnaast speelt ze nu bijna 2 jaar piano en ook deze docent zegt dat ze ook veel muzikaal talent heeft.
Ik praat er bijna nooit over met mensen, heb juist een hekel aan van die: "Mijn zoon moet gewoon hoogbegaafd zijn, want hij praat zo wijs." ouders, en dan hoor je dat kind alleen maar complete zinnen van zijn moeder nazeggen.
Er zijn handelingsplannen geschreven voor dochterlief en hoewel ze in groep 6 zit zijn we al uit aan het kijken naar VO. In overleg met school is er besloten om haar niet te laten testen, omdat school erkent dat ze meer uitdaging nodig heeft. Veel VVV (verbreding, verdieping en verrijkingstof) en een IQ cijfer draagt hier verder weinig aan bij.
Dus, ja ik ben ook zo'n labelouder. Gelukkig is ze geen HSP, dat dan weer niet ...
vrijdag 23 januari 2009 om 11:46
vrijdag 23 januari 2009 om 12:42
Ik denk wel dat er ouders zijn die hun kind schaden door hun zelf aangebrachte etiket. Als zo'n kind een hele andere stoornis blijkt te hebben en daar niets aan gedaan wordt is dat uiteraard vragen om problemen.
Bij mijn oudste zoon in de klas zit een kind met een stoornis. Geen idee wat voor stoornis, want daar mag niet over gepraat worden, maar iedereen weet dat het kind "iets" heeft. De moeder werkt niet mee, aan geen enkele vorm van hulpverlening, training wat dan ook. We hebben haar ook nog nooit op school gezien, altijd vanuit de auto op de parkeerplaats.
Het kind is verschrikkelijk agressief, mag niet meer op de overblijf komen na een vechtpartij die ternauwernood goed af liep. In de klas is een roulatiesysteem ingevoerd om de kinderen die naast hem moeten zitten te ontlasten. Je kunt er de klok op gelijk zetten dat na een week ouders komen klagen dat hun kind afgeleid/geschopt/geslagen/uitgescholden/bedreigd wordt. Dan wordt er weer gerouleerd. Het kind zit meer op de gang dan in de klas. Hij heeft in de gymzaal een eigen kleedkamer en douche omdat hij zijn klasgenootjes sloeg/schopte/bedreigde.
En de school kan niets doen...volgens eigen zeggen. Mijn zoon is een van de voornaamste slachtoffers van het kind. Door alle maatregelen die genomen zijn is het pesten een stuk moeilijker geworden, maar het kind leert er niets van. Dit kind moet niet alleen gestraft worden, maar moet vooral geleerd worden hoe het wel zou moeten. Maar omdat de moeder pertinent alle hulp weigert(en de hulp is er wel op school, ruimschoots zelfs) kan de school niets doen.
Nu geloof ik dat niet helemaal, er zijn vast maatregelen die een school kan nemen in zulke gevallen.
Bij mijn oudste zoon in de klas zit een kind met een stoornis. Geen idee wat voor stoornis, want daar mag niet over gepraat worden, maar iedereen weet dat het kind "iets" heeft. De moeder werkt niet mee, aan geen enkele vorm van hulpverlening, training wat dan ook. We hebben haar ook nog nooit op school gezien, altijd vanuit de auto op de parkeerplaats.
Het kind is verschrikkelijk agressief, mag niet meer op de overblijf komen na een vechtpartij die ternauwernood goed af liep. In de klas is een roulatiesysteem ingevoerd om de kinderen die naast hem moeten zitten te ontlasten. Je kunt er de klok op gelijk zetten dat na een week ouders komen klagen dat hun kind afgeleid/geschopt/geslagen/uitgescholden/bedreigd wordt. Dan wordt er weer gerouleerd. Het kind zit meer op de gang dan in de klas. Hij heeft in de gymzaal een eigen kleedkamer en douche omdat hij zijn klasgenootjes sloeg/schopte/bedreigde.
En de school kan niets doen...volgens eigen zeggen. Mijn zoon is een van de voornaamste slachtoffers van het kind. Door alle maatregelen die genomen zijn is het pesten een stuk moeilijker geworden, maar het kind leert er niets van. Dit kind moet niet alleen gestraft worden, maar moet vooral geleerd worden hoe het wel zou moeten. Maar omdat de moeder pertinent alle hulp weigert(en de hulp is er wel op school, ruimschoots zelfs) kan de school niets doen.
Nu geloof ik dat niet helemaal, er zijn vast maatregelen die een school kan nemen in zulke gevallen.
vrijdag 23 januari 2009 om 13:03
( ik heb gisteren met vriend guesthouse paradiso gekeken, maar dat terzijde )
Als je zeker weet dat moeder niets doet zou je het amk kunnen bellen. Je hoeft geen melding te doen van kindermishandeling, maar je kan wel advies vragen, en mss dat hun bjz in kunnen schakelen, zodat die moeder wel hulp aan moet nemen ?
Ik moet nu rennen voor de boodschappen, ben nog steeds aan het nadenken over het al dan niet schadelijk zijn van zelf labelen.
@ VliegendeHollander, als school nou niet zo goed met jullie mee wilde werken , zou je je kind dan wel laten testen op hoogbegaafdheid, gewoon om de "hulp" te krijgen die je kind nodig heeft ?
Als je zeker weet dat moeder niets doet zou je het amk kunnen bellen. Je hoeft geen melding te doen van kindermishandeling, maar je kan wel advies vragen, en mss dat hun bjz in kunnen schakelen, zodat die moeder wel hulp aan moet nemen ?
Ik moet nu rennen voor de boodschappen, ben nog steeds aan het nadenken over het al dan niet schadelijk zijn van zelf labelen.
@ VliegendeHollander, als school nou niet zo goed met jullie mee wilde werken , zou je je kind dan wel laten testen op hoogbegaafdheid, gewoon om de "hulp" te krijgen die je kind nodig heeft ?
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
vrijdag 23 januari 2009 om 13:48
quote:vliegendehollander schreef op 23 januari 2009 @ 11:45:
Hallo,
Ik moet eerlijk toegeven dat ik dan ook een ouder ben die "zelf" labelt.
Maar laat ik ook vertellen dat ik op een cluster 4 school werk en begrijp wat voor bijzonderheden jullie kinderen hebben.
Maar goed, ik heb thuis een dochter die nu door school en onszelf als HB is gelabeld. (hoogbegaafd voor bgb)
Dit oa na aanleiding van frustraties thuis en op school niets laten merken, bedplassen, huilbuien en een bijna depressie bij een meisje van 7 wat de uitdaging mistte op school. Ze is doorgetoetst op school en blijkt bijna twee jaar voor te lopen, is zeer leergierig, gemotiveerd en creatief in denken. Daarnaast speelt ze nu bijna 2 jaar piano en ook deze docent zegt dat ze ook veel muzikaal talent heeft.
Ik praat er bijna nooit over met mensen, heb juist een hekel aan van die: "Mijn zoon moet gewoon hoogbegaafd zijn, want hij praat zo wijs." ouders, en dan hoor je dat kind alleen maar complete zinnen van zijn moeder nazeggen.
Er zijn handelingsplannen geschreven voor dochterlief en hoewel ze in groep 6 zit zijn we al uit aan het kijken naar VO. In overleg met school is er besloten om haar niet te laten testen, omdat school erkent dat ze meer uitdaging nodig heeft. Veel VVV (verbreding, verdieping en verrijkingstof) en een IQ cijfer draagt hier verder weinig aan bij.
Dus, ja ik ben ook zo'n labelouder. Gelukkig is ze geen HSP, dat dan weer niet ...
Hmmm, had een heel verhaal getypt maar dat is spoorloos verdwenen.
Clue: ik denk dat je jezelf iets tekort doet door je een zelflabelaar te noemen. Je hebt je kind namelijk wél getoetst alleen niet medisch maar gewoon op school op hoeveel ze voorloopt. De school handelt hier correct naar en het is ook niet nodig geweest met een psychologisch onderzoek te komen. Met de resultaten uit de testen van de school zou je wel officieel kunnen zeggen dat ze een ontwikkelingsvoorsprong heeft, dat lijkt me vast staan. En gezien de situatie lijkt het me ook sterk dat ze niet hb is.
Hallo,
Ik moet eerlijk toegeven dat ik dan ook een ouder ben die "zelf" labelt.
Maar laat ik ook vertellen dat ik op een cluster 4 school werk en begrijp wat voor bijzonderheden jullie kinderen hebben.
Maar goed, ik heb thuis een dochter die nu door school en onszelf als HB is gelabeld. (hoogbegaafd voor bgb)
Dit oa na aanleiding van frustraties thuis en op school niets laten merken, bedplassen, huilbuien en een bijna depressie bij een meisje van 7 wat de uitdaging mistte op school. Ze is doorgetoetst op school en blijkt bijna twee jaar voor te lopen, is zeer leergierig, gemotiveerd en creatief in denken. Daarnaast speelt ze nu bijna 2 jaar piano en ook deze docent zegt dat ze ook veel muzikaal talent heeft.
Ik praat er bijna nooit over met mensen, heb juist een hekel aan van die: "Mijn zoon moet gewoon hoogbegaafd zijn, want hij praat zo wijs." ouders, en dan hoor je dat kind alleen maar complete zinnen van zijn moeder nazeggen.
Er zijn handelingsplannen geschreven voor dochterlief en hoewel ze in groep 6 zit zijn we al uit aan het kijken naar VO. In overleg met school is er besloten om haar niet te laten testen, omdat school erkent dat ze meer uitdaging nodig heeft. Veel VVV (verbreding, verdieping en verrijkingstof) en een IQ cijfer draagt hier verder weinig aan bij.
Dus, ja ik ben ook zo'n labelouder. Gelukkig is ze geen HSP, dat dan weer niet ...
Hmmm, had een heel verhaal getypt maar dat is spoorloos verdwenen.
Clue: ik denk dat je jezelf iets tekort doet door je een zelflabelaar te noemen. Je hebt je kind namelijk wél getoetst alleen niet medisch maar gewoon op school op hoeveel ze voorloopt. De school handelt hier correct naar en het is ook niet nodig geweest met een psychologisch onderzoek te komen. Met de resultaten uit de testen van de school zou je wel officieel kunnen zeggen dat ze een ontwikkelingsvoorsprong heeft, dat lijkt me vast staan. En gezien de situatie lijkt het me ook sterk dat ze niet hb is.
vrijdag 23 januari 2009 om 14:00
Boro, niet zo gek dat jij er niet bij werkt. Me dunkt, ik denk dat jij veel harder werkt dan de meesten in loondienst.
Als ik op mijn werk ben, kom ik haast tot rust.
Met een autist word er op veel vlakken enorm veel van je gevraagd; er wordt enorm beroep gedaan op je geduld, je uithoudingsvermogen, je inlevingsvermogen etc. En dat uur in uur uit. En dan niet te vergeten dat jij er nog twee kleintjes hebt rondlopen.
Ik ken ook iemand met een kind op de middelbare school. Ten tijde van de basisschool werd haar keer op keer verteld dat hij toch wel afwijkend gedrag vertoonde en dat er een vermoeden was van een bep diagnose. Moeders werd boos op de school, met haar kind was niks aan de hand, hoe durfden ze?
Nu hij op de middelbare school zit gaat het compleet mis, en is hij alsnog onderzocht (ze erkende eindelijk dat het niet goed ging) en wat bleek; PDD-NOS. Ik vind dat zielig voor zo'n kind, die dus al die jaren begeleiding is misgelopen, en daardoor niet op de voor hem juiste aanpak is bijgestuurd. Nu is er ellende, en heeft het kind zelf daar enorme last van. Volgens mij kun je je als ouder dan niet meer recht in de spiegel aankijken, dat je je eigen trots belangrijker vond dan het welzijn van je kind.
HSP geloof ik niet in, sorry.
Ben daar te nuchter voor, en zolang het een niet-erkende stoornis is, neem ik aan dat er daarvoor een reden is.
En ja, ik denk dat mijn zoon ook zo'n beetje alle kenmerken heeft van HSP, maar hier wordt dat PDD-NOS genoemd .
Het zal wel positiever klinken als je kunt zeggen dat je kind HSP is, aan het woord autisme kleeft niet echt een positief imago.
Dus als we konden kiezen, voor welk label zouden we dan kiezen? Want uiteraard kiezen die zelflabelaars wel de leukste uit.
Toch ook wel typisch eigenlijk; mijn zoon is hoogbegaafd (getest, jaja), maar toch zeg ik dat nooit tegen mensen, ik zeg wel dat hij autisme en ADHD heeft.
Als ik op mijn werk ben, kom ik haast tot rust.
Met een autist word er op veel vlakken enorm veel van je gevraagd; er wordt enorm beroep gedaan op je geduld, je uithoudingsvermogen, je inlevingsvermogen etc. En dat uur in uur uit. En dan niet te vergeten dat jij er nog twee kleintjes hebt rondlopen.
Ik ken ook iemand met een kind op de middelbare school. Ten tijde van de basisschool werd haar keer op keer verteld dat hij toch wel afwijkend gedrag vertoonde en dat er een vermoeden was van een bep diagnose. Moeders werd boos op de school, met haar kind was niks aan de hand, hoe durfden ze?
Nu hij op de middelbare school zit gaat het compleet mis, en is hij alsnog onderzocht (ze erkende eindelijk dat het niet goed ging) en wat bleek; PDD-NOS. Ik vind dat zielig voor zo'n kind, die dus al die jaren begeleiding is misgelopen, en daardoor niet op de voor hem juiste aanpak is bijgestuurd. Nu is er ellende, en heeft het kind zelf daar enorme last van. Volgens mij kun je je als ouder dan niet meer recht in de spiegel aankijken, dat je je eigen trots belangrijker vond dan het welzijn van je kind.
HSP geloof ik niet in, sorry.
Ben daar te nuchter voor, en zolang het een niet-erkende stoornis is, neem ik aan dat er daarvoor een reden is.
En ja, ik denk dat mijn zoon ook zo'n beetje alle kenmerken heeft van HSP, maar hier wordt dat PDD-NOS genoemd .
Het zal wel positiever klinken als je kunt zeggen dat je kind HSP is, aan het woord autisme kleeft niet echt een positief imago.
Dus als we konden kiezen, voor welk label zouden we dan kiezen? Want uiteraard kiezen die zelflabelaars wel de leukste uit.
Toch ook wel typisch eigenlijk; mijn zoon is hoogbegaafd (getest, jaja), maar toch zeg ik dat nooit tegen mensen, ik zeg wel dat hij autisme en ADHD heeft.
vrijdag 23 januari 2009 om 14:04
Vliegende hollander, ben het eens met zwieber.
In dit geval ligt het er idd dik bovenop dat ze hb is (zoon loopt ook bijna twee klassen voor, duidelijker kan haast niet). Jij hebt iets gesignaleerd, wat alleen maar heel goed is. Vervolgens is het aangekaart op school en die onderschreven jouw vermoeden. In geval van hb lijkt het me ook niet erg veel toevoegen of je iets op papier hebt, aangezien het zo overduidelijk is. Maar in geval van onduidelijkheid tav extreem gedag is het wel noodzakelijk om vast te stellen, met welke stoornis je te maken hebt. Er is simpelweg geen noodzaak om echt op papier te hebben dat je kind hb is, in mijn ogen.
De resultaten liegen er niet om, en het is altijd duidelijk welke stappen er ondernomen moeten worden (extra leerstof aanbieden, blijven prikkelen).
In dit geval ligt het er idd dik bovenop dat ze hb is (zoon loopt ook bijna twee klassen voor, duidelijker kan haast niet). Jij hebt iets gesignaleerd, wat alleen maar heel goed is. Vervolgens is het aangekaart op school en die onderschreven jouw vermoeden. In geval van hb lijkt het me ook niet erg veel toevoegen of je iets op papier hebt, aangezien het zo overduidelijk is. Maar in geval van onduidelijkheid tav extreem gedag is het wel noodzakelijk om vast te stellen, met welke stoornis je te maken hebt. Er is simpelweg geen noodzaak om echt op papier te hebben dat je kind hb is, in mijn ogen.
De resultaten liegen er niet om, en het is altijd duidelijk welke stappen er ondernomen moeten worden (extra leerstof aanbieden, blijven prikkelen).
vrijdag 23 januari 2009 om 14:13
quote:Julus schreef op 23 januari 2009 @ 14:00:
Boro, niet zo gek dat jij er niet bij werkt. Me dunkt, ik denk dat jij veel harder werkt dan de meesten in loondienst.
Als ik op mijn werk ben, kom ik haast tot rust.
Met een autist word er op veel vlakken enorm veel van je gevraagd; er wordt enorm beroep gedaan op je geduld, je uithoudingsvermogen, je inlevingsvermogen etc. En dat uur in uur uit. En dan niet te vergeten dat jij er nog twee kleintjes hebt rondlopen.
Ik ken ook iemand met een kind op de middelbare school. Ten tijde van de basisschool werd haar keer op keer verteld dat hij toch wel afwijkend gedrag vertoonde en dat er een vermoeden was van een bep diagnose. Moeders werd boos op de school, met haar kind was niks aan de hand, hoe durfden ze?
Nu hij op de middelbare school zit gaat het compleet mis, en is hij alsnog onderzocht (ze erkende eindelijk dat het niet goed ging) en wat bleek; PDD-NOS. Ik vind dat zielig voor zo'n kind, die dus al die jaren begeleiding is misgelopen, en daardoor niet op de voor hem juiste aanpak is bijgestuurd. Nu is er ellende, en heeft het kind zelf daar enorme last van. Volgens mij kun je je als ouder dan niet meer recht in de spiegel aankijken, dat je je eigen trots belangrijker vond dan het welzijn van je kind.
HSP geloof ik niet in, sorry.
Ben daar te nuchter voor, en zolang het een niet-erkende stoornis is, neem ik aan dat er daarvoor een reden is.
En ja, ik denk dat mijn zoon ook zo'n beetje alle kenmerken heeft van HSP, maar hier wordt dat PDD-NOS genoemd .
Het zal wel positiever klinken als je kunt zeggen dat je kind HSP is, aan het woord autisme kleeft niet echt een positief imago.
Dus als we konden kiezen, voor welk label zouden we dan kiezen? Want uiteraard kiezen die zelflabelaars wel de leukste uit.
Toch ook wel typisch eigenlijk; mijn zoon is hoogbegaafd (getest, jaja), maar toch zeg ik dat nooit tegen mensen, ik zeg wel dat hij autisme en ADHD heeft.Ik ook niet, gek genoeg. Alleen op het forum heb ik het erover maar verder weten naast het kdv, de school en zeer naaste familie eigenlijk niemand het. Tenzij iemand er specifiek naar vraagt ofzo maar dat is maar 1 keer voorgekomen. Ergens vind ik het ook niet kunnen om het met andere ouders het er over te hebben, althans, het voelt niet goed. Ik merk bijvoorbeeld bij mijn schoonmoeder al dat ze constant het kind van mijn schoonzus met die van mij zit te vergelijken in de trant van: nichtje loopt enorm voor en iedereen zegt het ook de hele tijd, laatst in de winkel was er zelfs een mevrouw die zomaar uit het niets zei dat..... bladiebladiebla. Als het nou nog waar was, okay maar nichtje is gewoon een schattige meid die gewoon doet wat ze moet doen op die leeftijd. Ik heb er echt spijt van het gezegd te hebben aan schoonfamilie maar ik ontkwam er, gezien de situatie, ook niet echt aan.
Boro, niet zo gek dat jij er niet bij werkt. Me dunkt, ik denk dat jij veel harder werkt dan de meesten in loondienst.
Als ik op mijn werk ben, kom ik haast tot rust.
Met een autist word er op veel vlakken enorm veel van je gevraagd; er wordt enorm beroep gedaan op je geduld, je uithoudingsvermogen, je inlevingsvermogen etc. En dat uur in uur uit. En dan niet te vergeten dat jij er nog twee kleintjes hebt rondlopen.
Ik ken ook iemand met een kind op de middelbare school. Ten tijde van de basisschool werd haar keer op keer verteld dat hij toch wel afwijkend gedrag vertoonde en dat er een vermoeden was van een bep diagnose. Moeders werd boos op de school, met haar kind was niks aan de hand, hoe durfden ze?
Nu hij op de middelbare school zit gaat het compleet mis, en is hij alsnog onderzocht (ze erkende eindelijk dat het niet goed ging) en wat bleek; PDD-NOS. Ik vind dat zielig voor zo'n kind, die dus al die jaren begeleiding is misgelopen, en daardoor niet op de voor hem juiste aanpak is bijgestuurd. Nu is er ellende, en heeft het kind zelf daar enorme last van. Volgens mij kun je je als ouder dan niet meer recht in de spiegel aankijken, dat je je eigen trots belangrijker vond dan het welzijn van je kind.
HSP geloof ik niet in, sorry.
Ben daar te nuchter voor, en zolang het een niet-erkende stoornis is, neem ik aan dat er daarvoor een reden is.
En ja, ik denk dat mijn zoon ook zo'n beetje alle kenmerken heeft van HSP, maar hier wordt dat PDD-NOS genoemd .
Het zal wel positiever klinken als je kunt zeggen dat je kind HSP is, aan het woord autisme kleeft niet echt een positief imago.
Dus als we konden kiezen, voor welk label zouden we dan kiezen? Want uiteraard kiezen die zelflabelaars wel de leukste uit.
Toch ook wel typisch eigenlijk; mijn zoon is hoogbegaafd (getest, jaja), maar toch zeg ik dat nooit tegen mensen, ik zeg wel dat hij autisme en ADHD heeft.Ik ook niet, gek genoeg. Alleen op het forum heb ik het erover maar verder weten naast het kdv, de school en zeer naaste familie eigenlijk niemand het. Tenzij iemand er specifiek naar vraagt ofzo maar dat is maar 1 keer voorgekomen. Ergens vind ik het ook niet kunnen om het met andere ouders het er over te hebben, althans, het voelt niet goed. Ik merk bijvoorbeeld bij mijn schoonmoeder al dat ze constant het kind van mijn schoonzus met die van mij zit te vergelijken in de trant van: nichtje loopt enorm voor en iedereen zegt het ook de hele tijd, laatst in de winkel was er zelfs een mevrouw die zomaar uit het niets zei dat..... bladiebladiebla. Als het nou nog waar was, okay maar nichtje is gewoon een schattige meid die gewoon doet wat ze moet doen op die leeftijd. Ik heb er echt spijt van het gezegd te hebben aan schoonfamilie maar ik ontkwam er, gezien de situatie, ook niet echt aan.
vrijdag 23 januari 2009 om 15:14
Ken het...ik maak dat ook mee. Ik noem het alleen als het binnen de context is, of relevant. Ik vind het ook behoorlijk opschepperig als iemand te pas en te onpas zegt dat kind hb is. Van die ouders die gelijk met allerlei voorbeelden komen waaruit moet blijken, hoe ontzettend slim hun kind is.
Stiekem denk ik dan vaak (ja ik durf het hier op te biechten); het zal best, mijn kind is echt heel erg slim en dat is niet omdat ik dat zelf vind). Dat hij er ook veel hinder van ondervind denk ik erbij. Want het bijt elkaar enorm, die etiketjes.
Is het niet zijn autisme, dan is het wel dat verdomde hb of adhd wat hem in de weg zit. Kijk, als je kind nou alleen hb is, ik zou ervoor tekenen. Misschien dat daar het verschil zit. Dat bij ons dat autisme zo enorm bepalend is?
Stiekem denk ik dan vaak (ja ik durf het hier op te biechten); het zal best, mijn kind is echt heel erg slim en dat is niet omdat ik dat zelf vind). Dat hij er ook veel hinder van ondervind denk ik erbij. Want het bijt elkaar enorm, die etiketjes.
Is het niet zijn autisme, dan is het wel dat verdomde hb of adhd wat hem in de weg zit. Kijk, als je kind nou alleen hb is, ik zou ervoor tekenen. Misschien dat daar het verschil zit. Dat bij ons dat autisme zo enorm bepalend is?
vrijdag 23 januari 2009 om 15:27
quote:Julus schreef op 23 januari 2009 @ 15:14:
Ken het...ik maak dat ook mee. Ik noem het alleen als het binnen de context is, of relevant. Ik vind het ook behoorlijk opschepperig als iemand te pas en te onpas zegt dat kind hb is. Van die ouders die gelijk met allerlei voorbeelden komen waaruit moet blijken, hoe ontzettend slim hun kind is.
Stiekem denk ik dan vaak (ja ik durf het hier op te biechten); het zal best, mijn kind is echt heel erg slim en dat is niet omdat ik dat zelf vind). Dat hij er ook veel hinder van ondervind denk ik erbij. Want het bijt elkaar enorm, die etiketjes.
Is het niet zijn autisme, dan is het wel dat verdomde hb of adhd wat hem in de weg zit. Kijk, als je kind nou alleen hb is, ik zou ervoor tekenen. Misschien dat daar het verschil zit. Dat bij ons dat autisme zo enorm bepalend is?Respect hoor, zo'n combikind opvoeden. Gelukkig is een label wel voldoende hier en zoals ik zei, wie weet verliest hij die voorsprong wel gewoon. Wel weet ik dat het label me enorm heeft geholpen in begrip voor mijn kind en praktische aspecten van het opvoeden. Hij is ook zoveel rustiger nu en zit beter in zijn vel. Daar ben ik vooral blij om, dat mijn kind niet langer doodongelukkig is. Hoe trek jij het als moeder zijnde Jules?
Ken het...ik maak dat ook mee. Ik noem het alleen als het binnen de context is, of relevant. Ik vind het ook behoorlijk opschepperig als iemand te pas en te onpas zegt dat kind hb is. Van die ouders die gelijk met allerlei voorbeelden komen waaruit moet blijken, hoe ontzettend slim hun kind is.
Stiekem denk ik dan vaak (ja ik durf het hier op te biechten); het zal best, mijn kind is echt heel erg slim en dat is niet omdat ik dat zelf vind). Dat hij er ook veel hinder van ondervind denk ik erbij. Want het bijt elkaar enorm, die etiketjes.
Is het niet zijn autisme, dan is het wel dat verdomde hb of adhd wat hem in de weg zit. Kijk, als je kind nou alleen hb is, ik zou ervoor tekenen. Misschien dat daar het verschil zit. Dat bij ons dat autisme zo enorm bepalend is?Respect hoor, zo'n combikind opvoeden. Gelukkig is een label wel voldoende hier en zoals ik zei, wie weet verliest hij die voorsprong wel gewoon. Wel weet ik dat het label me enorm heeft geholpen in begrip voor mijn kind en praktische aspecten van het opvoeden. Hij is ook zoveel rustiger nu en zit beter in zijn vel. Daar ben ik vooral blij om, dat mijn kind niet langer doodongelukkig is. Hoe trek jij het als moeder zijnde Jules?
vrijdag 23 januari 2009 om 16:45
Zwieber, dat is ook juist het grote struikelblok. Dan kan er nog zoveel voorsprong zijn, ik maak me grote zorgen over zijn sociaal-emotionele achterstand. Wat heb je aan veel feitenkennis en wijsheid, als je voor de rest niet mee kan komen? Ik heb tien keer liever dat hij leuk met klasgenootjes kan spelen, dat hij wat dat betreft aansluiting vind. Het maakt je zoveel gelukkiger als je in staat bent om vriendschap te sluiten. Feitelijk heeft hij er weinig aan om zoveel voorsprong te hebben, daarmee wordt hij als een uitzondering gezien en ook dat werkt niet echt mee in het maken van vrienden. En dat gaat dan alleen nog maar over zijn hb, zijn autisme maakt het allemaal nog complexer.
Hoe ik het trek? Met moeite. Toch kan ik ook enorm genieten van hem en zijn bijzondere gedrag. Als alle omstandigheden goed zijn, is het best goed te doen. Maar zodra ik zelf wat problemen heb, is het eigenlijk net teveel. Ik merk dat er veel van me wordt gevraagd, in die zin, dat het me heel veel energie kost om naast het zorgen/begeleiden ook nog blij en vrolijk van andere dingen kan genieten. Eigenlijk kost het me al mijn energie. Waardoor ik voor mijn gevoel altijd achter de feiten aanloop en constant over mijn grenzen heen ga.
Maar wat jij ook al zei; het gaat erom dat je kind gelukkig is. Ik vind dat het mijn plicht is om er het beste van te maken, omdat ik degene ben die hem op de wereld wilde zetten.
Gelukkig leven we in een land waar de voorzieningen enorm goed zijn. Hulp is er genoeg, je hoeft het niet allemaal zelf uit te zoeken.
Hoe ik het trek? Met moeite. Toch kan ik ook enorm genieten van hem en zijn bijzondere gedrag. Als alle omstandigheden goed zijn, is het best goed te doen. Maar zodra ik zelf wat problemen heb, is het eigenlijk net teveel. Ik merk dat er veel van me wordt gevraagd, in die zin, dat het me heel veel energie kost om naast het zorgen/begeleiden ook nog blij en vrolijk van andere dingen kan genieten. Eigenlijk kost het me al mijn energie. Waardoor ik voor mijn gevoel altijd achter de feiten aanloop en constant over mijn grenzen heen ga.
Maar wat jij ook al zei; het gaat erom dat je kind gelukkig is. Ik vind dat het mijn plicht is om er het beste van te maken, omdat ik degene ben die hem op de wereld wilde zetten.
Gelukkig leven we in een land waar de voorzieningen enorm goed zijn. Hulp is er genoeg, je hoeft het niet allemaal zelf uit te zoeken.
vrijdag 23 januari 2009 om 17:01
weet je... volgens mij zijn de ouders[moeders] van zogenaamde HSP kinderen mensen die zichzelf labelen met ADD, of nog een trauma hebben van hun nooit-erkende-HSP als kind.
Mijn zoon als nieuwetijdskind zien komt denk ik van mijn familie, mijn moeder en tantes zijn allen heul spiritueel, en mijn broertjes en ik waren volgens mijn moeder ook kinderen van atlantis enzo. Dus dat kleurt een beetje je beeldvorming, net als zelf op de vrije school zitten. De grap is dat mijn moeder helemaal niets van die 'fanatieke sofen-moeders' moest hebben, en dat mijn vader bij coca cola werkte.
Nu ik zelf wat ouder en wijzer ben(25) waardeer ik nog wel bepaalde inzichten, maar denk ik er gewon anders over.
Maar heb ik mijn kind in gevaar gebracht door bepaalde problemen te negeren? Dat vraag ik me ook af, ik denk niet echt in gevaar, maar ik voel me af en toe wel schuldig over het feit dat we niet eerder achter de absences kwamen, dat had wel wat frustratie gescheeld. Hij heeft zo zo rond zijn derde levensjaar gekregen, hij was toen net zindelijk, maar plaste heel vaak in zijn broek als hij weer een absence had. Tja, daar heb ik wel eens verkeerd op gereageerd.
Voor zijn motoriek en spraak liep hij al bij een fysiotherapeute en logopediste.
Misschien dat k zoon zelf als HSP heb gelabeld omdat ik wel al vanaf baby het gevoel had dat er iets was, maar ik wist gewoon niet wat, en waar ik moest beginnen. Dus in die zin was het voor mij een 'opluchting' toen hij dat sbo advies kreeg, dat ik niet de enige was die zag dat er wat meer was, en dat dat eindelijk uitgezocht ging worden.
Mijn zoon als nieuwetijdskind zien komt denk ik van mijn familie, mijn moeder en tantes zijn allen heul spiritueel, en mijn broertjes en ik waren volgens mijn moeder ook kinderen van atlantis enzo. Dus dat kleurt een beetje je beeldvorming, net als zelf op de vrije school zitten. De grap is dat mijn moeder helemaal niets van die 'fanatieke sofen-moeders' moest hebben, en dat mijn vader bij coca cola werkte.
Nu ik zelf wat ouder en wijzer ben(25) waardeer ik nog wel bepaalde inzichten, maar denk ik er gewon anders over.
Maar heb ik mijn kind in gevaar gebracht door bepaalde problemen te negeren? Dat vraag ik me ook af, ik denk niet echt in gevaar, maar ik voel me af en toe wel schuldig over het feit dat we niet eerder achter de absences kwamen, dat had wel wat frustratie gescheeld. Hij heeft zo zo rond zijn derde levensjaar gekregen, hij was toen net zindelijk, maar plaste heel vaak in zijn broek als hij weer een absence had. Tja, daar heb ik wel eens verkeerd op gereageerd.
Voor zijn motoriek en spraak liep hij al bij een fysiotherapeute en logopediste.
Misschien dat k zoon zelf als HSP heb gelabeld omdat ik wel al vanaf baby het gevoel had dat er iets was, maar ik wist gewoon niet wat, en waar ik moest beginnen. Dus in die zin was het voor mij een 'opluchting' toen hij dat sbo advies kreeg, dat ik niet de enige was die zag dat er wat meer was, en dat dat eindelijk uitgezocht ging worden.
vrijdag 23 januari 2009 om 17:06
Mijn oudste (Mootje genaamd) heeft adhd in ernstige mate. Zijn grootste struikelblok is het aandachtsprobleem/informatieverwerking.
Bij hem had ik vanaf 1,5 jaar het idee dat 'er wel eens iets kon zijn', maar ik had geen idee wat. Zelfs deskundigen kwamen op zijn 4e nog niet tot een diagnose.
Terwijl die diagnose op zijn 7e heel duidelijk en niet te missen was.
Oh, herrie in de tent. Later!
Bij hem had ik vanaf 1,5 jaar het idee dat 'er wel eens iets kon zijn', maar ik had geen idee wat. Zelfs deskundigen kwamen op zijn 4e nog niet tot een diagnose.
Terwijl die diagnose op zijn 7e heel duidelijk en niet te missen was.
Oh, herrie in de tent. Later!
