Psyche
alle pijlers
Therapieresistente depressies
zondag 16 april 2017 om 19:38
Ik heb therapieresistentie depressies. Eigenlijk ben ik bipolair, maar manie speelt al jaren niet echt meer een rol. In de afgelopen 17 jaar ben ik een keer 6 maanden en een keer 8 maanden niet depressief geweest. Verder gaat het af en toe een paar weken of een maand of 2 goed. Alles bij elkaar ben ik ¾ van de tijd depressief en ¾ daar weer van ernstig (denk: suïcidaal).
Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.
En het helpt dus allemaal niet!
Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.
En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?
Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.
En het helpt dus allemaal niet!
Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.
En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 22 april 2017 om 11:33
Rot zeg. Ik herken wel wat er van, het zinloze gevoel met name. Ik kan me soms zetten tot maniërisme, me zelf extreem verdiepen in bepaalde zaken, om een gevoel van nut te krijgen, maar na een tijdje breek ik er in eens uit om te beseffen dat het zinloos is en ik me nog net zo verloren voel als eerst. Stom is dat, een te veel aan introspectie. Ik heb ook niet echt het idee dat therapie daar tegen helpt, met name ook om dat ik extreem theoretisch ben en therapeuten met name je in beweging willen zetten (mijn 1ste ervaring met therapie nu, en ik word er alleen maar panisch en boos van).
Ik snap je beweegreden wel mbt die ECT, al zou ik zelf wel zonder herinneringen kunnen (ik heb er veel te veel). Uiteindelijk kom je toch op een punt dat je niets hebt te verliezen; als je dood bent zijn je herinneringen ook weg.
Sterkte
Ik snap je beweegreden wel mbt die ECT, al zou ik zelf wel zonder herinneringen kunnen (ik heb er veel te veel). Uiteindelijk kom je toch op een punt dat je niets hebt te verliezen; als je dood bent zijn je herinneringen ook weg.
Sterkte
zondag 23 april 2017 om 01:16
quote:strikjemetstippels schreef op 22 april 2017 @ 11:33:
Rot zeg. Ik herken wel wat er van, het zinloze gevoel met name. Ik kan me soms zetten tot maniërisme, me zelf extreem verdiepen in bepaalde zaken, om een gevoel van nut te krijgen, maar na een tijdje breek ik er in eens uit om te beseffen dat het zinloos is en ik me nog net zo verloren voel als eerst. Stom is dat, een te veel aan introspectie. Ik heb ook niet echt het idee dat therapie daar tegen helpt, met name ook om dat ik extreem theoretisch ben en therapeuten met name je in beweging willen zetten (mijn 1ste ervaring met therapie nu, en ik word er alleen maar panisch en boos van).
Ik snap je beweegreden wel mbt die ECT, al zou ik zelf wel zonder herinneringen kunnen (ik heb er veel te veel). Uiteindelijk kom je toch op een punt dat je niets hebt te verliezen; als je dood bent zijn je herinneringen ook weg.
Sterkte
Voor mij heeft een aanzienlijk deel van mijn depressie ook te maken met existentiële zaken als zinloosheid en eenzaamheid. In vormen waar niks aan te doen is. In de grond is alles uiteindelijk zinloos. Door mezelf wijs te maken dat bepaalde dingen wel zinvol zijn, kan ik af en toe een dun laagje over die zinloosheid leggen waardoor het even beter gaat, maar omdat ik diep vanbinnen donders goed weet dat het nep is, werkt het maar korte tijd. En uiteindelijk kan je een ander mens ook nooit echt kennen. Alleen maar oppervlakkig en dan nog weet je niet zeker in hoeverre je iemand echt kent. Dat schept een onoverbrugbare afstand en eenzaamheid.
Hier is in de ggz niet echt over te praten, hoewel mijn huidige psycholoog er wel voor open staat. Maar deze twee problemen zijn in elk geval met absolute zekerheid niet op te lossen. Het enige wat op dit gebied te bereiken valt, is er beter mee om gaan of anders naar te kijken. Daar ben ik al mijn hele volwassen leven mee bezig, en ik ben er nog niks mee opgeschoten. En met de andere helft van het niet/biologische deel, de rotjeugd, ben ik ook al heel lang bezig, zonder resultaat. Na zoveel behandeling is de kans op significante verbetering heel klein. Vandaar mijn vreselijke lijden en mijn wanhoop.
Rot zeg. Ik herken wel wat er van, het zinloze gevoel met name. Ik kan me soms zetten tot maniërisme, me zelf extreem verdiepen in bepaalde zaken, om een gevoel van nut te krijgen, maar na een tijdje breek ik er in eens uit om te beseffen dat het zinloos is en ik me nog net zo verloren voel als eerst. Stom is dat, een te veel aan introspectie. Ik heb ook niet echt het idee dat therapie daar tegen helpt, met name ook om dat ik extreem theoretisch ben en therapeuten met name je in beweging willen zetten (mijn 1ste ervaring met therapie nu, en ik word er alleen maar panisch en boos van).
Ik snap je beweegreden wel mbt die ECT, al zou ik zelf wel zonder herinneringen kunnen (ik heb er veel te veel). Uiteindelijk kom je toch op een punt dat je niets hebt te verliezen; als je dood bent zijn je herinneringen ook weg.
Sterkte
Voor mij heeft een aanzienlijk deel van mijn depressie ook te maken met existentiële zaken als zinloosheid en eenzaamheid. In vormen waar niks aan te doen is. In de grond is alles uiteindelijk zinloos. Door mezelf wijs te maken dat bepaalde dingen wel zinvol zijn, kan ik af en toe een dun laagje over die zinloosheid leggen waardoor het even beter gaat, maar omdat ik diep vanbinnen donders goed weet dat het nep is, werkt het maar korte tijd. En uiteindelijk kan je een ander mens ook nooit echt kennen. Alleen maar oppervlakkig en dan nog weet je niet zeker in hoeverre je iemand echt kent. Dat schept een onoverbrugbare afstand en eenzaamheid.
Hier is in de ggz niet echt over te praten, hoewel mijn huidige psycholoog er wel voor open staat. Maar deze twee problemen zijn in elk geval met absolute zekerheid niet op te lossen. Het enige wat op dit gebied te bereiken valt, is er beter mee om gaan of anders naar te kijken. Daar ben ik al mijn hele volwassen leven mee bezig, en ik ben er nog niks mee opgeschoten. En met de andere helft van het niet/biologische deel, de rotjeugd, ben ik ook al heel lang bezig, zonder resultaat. Na zoveel behandeling is de kans op significante verbetering heel klein. Vandaar mijn vreselijke lijden en mijn wanhoop.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 23 april 2017 om 08:47
quote:Gorjuss schreef op 23 april 2017 @ 07:50:
Kan het zijn dat je je niet thuis voelt op aarde, niet verbonden, niet welkom, doordat je iets dergelijks in je jeugd hebt gehoord en ervaren? Aangezien je schrijft over een rotjeugd.
Dat herken ik zelf namelijk sterk. Dat - omdat ik er niet mocht en kon zijn - ik standaard een soort verankering mis, een overtuiging dat het goed is dat ik aanwezig ben, als persoon of als bijvoorbeeld collega. Ik voel me altijd bezwaard en dat krijg ik niet weg.
In het verlengde daarvan is dan inderdaad alles zinloos.
Ik denk dat het het belangrijkste is om je verbonden te kunnen voelen met iemand, en als je dat niet kunt...
Los daarvan kan ik wel zeggen dat natuurlijk niet alles even zinvol hoeft te zijn en dat je eeuwig kunt blijven filosoferen over de zin van het leven, daarmee kom je er niet uit.
Ik probeer het zo klein mogelijk te houden; hoe maak ik het nu het meest aangenaam voor mijzelf. Ik kijk niet verder dan een dag, soms zelfs per dagdeel.
Qua hulpverlener verschilt het enorm wie er tegenover je zit. Ik ben afgelopen jaar op een afdeling in een ziekenhuis onder behandeling geweest en dat was het eerste en enige fijne team dat ik tot dusver getroffen heb (15 jaar intensieve hulpverlening / en dan specifiek deze afdeling). Voor de rest tref ik regelmatig hulpverleners die je nogal glazig aankijken, die je zelf van alles moet uitleggen over werkwijzen of woordbetekenissen en/of die zijn van het pappen en nathouden.
Het grootste probleem in mijn jeugd was emotionele verwaarlozing. Ik heb mij inderdaad nog nooit echt met niemand verbonden gevoeld en voel me altijd en eeuwig vervreemd van de mensheid en de wereld. En daar kan je in therapie in theorie het een en ander aan doen, maar dat heeft dus niet gewerkt.
En alles hoeft inderdaad niet altijd even zinvol te zijn, maar een basisgevoel van zinvolheid zou wel erg fijn zijn... Zonder dat blijf ik in een enorm gat vallen. Ik kan mezelf af en toe wijsmaken dat een aantal dingen een klein beetje zinvol zijn, maar het is en blijft uiteindelijk nep. En da werkt het op de lange termijn uiteraard niet.
Ik heb ook heel wat rare behandelaren gehad die uiteindelijk meer schade hebben aangericht dan goed hebben gedaan. Zo kreeg ik ooit na een opname van 5 weken bij het ontslaggesprek te horen dat niemand al die tijd iets van mij begrepen had. Het is al erg genoeg dat je blijkbaar zo gek bent dat men zelfs in de psychiatrie niets van je snapt, maar het is godgeklaagd dat niemand in die 5 weken ooit gezegd heeft 'wij snappen je niet, leg eens uit'!
Fijn dat jij wel de juiste behandelaren hebt gevonden.
Kan het zijn dat je je niet thuis voelt op aarde, niet verbonden, niet welkom, doordat je iets dergelijks in je jeugd hebt gehoord en ervaren? Aangezien je schrijft over een rotjeugd.
Dat herken ik zelf namelijk sterk. Dat - omdat ik er niet mocht en kon zijn - ik standaard een soort verankering mis, een overtuiging dat het goed is dat ik aanwezig ben, als persoon of als bijvoorbeeld collega. Ik voel me altijd bezwaard en dat krijg ik niet weg.
In het verlengde daarvan is dan inderdaad alles zinloos.
Ik denk dat het het belangrijkste is om je verbonden te kunnen voelen met iemand, en als je dat niet kunt...
Los daarvan kan ik wel zeggen dat natuurlijk niet alles even zinvol hoeft te zijn en dat je eeuwig kunt blijven filosoferen over de zin van het leven, daarmee kom je er niet uit.
Ik probeer het zo klein mogelijk te houden; hoe maak ik het nu het meest aangenaam voor mijzelf. Ik kijk niet verder dan een dag, soms zelfs per dagdeel.
Qua hulpverlener verschilt het enorm wie er tegenover je zit. Ik ben afgelopen jaar op een afdeling in een ziekenhuis onder behandeling geweest en dat was het eerste en enige fijne team dat ik tot dusver getroffen heb (15 jaar intensieve hulpverlening / en dan specifiek deze afdeling). Voor de rest tref ik regelmatig hulpverleners die je nogal glazig aankijken, die je zelf van alles moet uitleggen over werkwijzen of woordbetekenissen en/of die zijn van het pappen en nathouden.
Het grootste probleem in mijn jeugd was emotionele verwaarlozing. Ik heb mij inderdaad nog nooit echt met niemand verbonden gevoeld en voel me altijd en eeuwig vervreemd van de mensheid en de wereld. En daar kan je in therapie in theorie het een en ander aan doen, maar dat heeft dus niet gewerkt.
En alles hoeft inderdaad niet altijd even zinvol te zijn, maar een basisgevoel van zinvolheid zou wel erg fijn zijn... Zonder dat blijf ik in een enorm gat vallen. Ik kan mezelf af en toe wijsmaken dat een aantal dingen een klein beetje zinvol zijn, maar het is en blijft uiteindelijk nep. En da werkt het op de lange termijn uiteraard niet.
Ik heb ook heel wat rare behandelaren gehad die uiteindelijk meer schade hebben aangericht dan goed hebben gedaan. Zo kreeg ik ooit na een opname van 5 weken bij het ontslaggesprek te horen dat niemand al die tijd iets van mij begrepen had. Het is al erg genoeg dat je blijkbaar zo gek bent dat men zelfs in de psychiatrie niets van je snapt, maar het is godgeklaagd dat niemand in die 5 weken ooit gezegd heeft 'wij snappen je niet, leg eens uit'!
Fijn dat jij wel de juiste behandelaren hebt gevonden.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 23 april 2017 om 09:24
En als ervaringsdeskundige iets gaan doen, is dat iets voor je misschien? Ik weet wel, dat ik me beter ga voelen als ik iets voor anderen kan betekenen. Op wat voor manier dan ook. De focus van jezelf afhalen. Dat kan door anderen te helpen bij zaken die je zelf al overwonnen hebt.
Of iets laagdrempeligers, kaartjes sturen aan zieke kinderen, voor amnesty etc. Ik vind wel wat zingeving in dat soort dingen. Ik geef bv wel eens dingen weg op zo'n facebookgroep voor mensen die een laag budget hebben. Tis niet veel misschien maar zo besta ik niet alleen voor mezelf.
Of iets laagdrempeligers, kaartjes sturen aan zieke kinderen, voor amnesty etc. Ik vind wel wat zingeving in dat soort dingen. Ik geef bv wel eens dingen weg op zo'n facebookgroep voor mensen die een laag budget hebben. Tis niet veel misschien maar zo besta ik niet alleen voor mezelf.
zondag 23 april 2017 om 09:33
quote:Gorjuss schreef op 23 april 2017 @ 09:13:
Er lopen inderdaad rare snoeshanen rond in de hulpverlening Fayanna, maar dan wel aan de hulpverlener-kant
Die fijne behandelaren waar ik over schreef, zie ik niet meer. Dat was een behandelafdeling; mijn klachten zijn chronisch. Soortgelijk als bij jou; verwaarlozing (bij mij ook mishandeling). Ik ben doorverwezen naar FACT, maar dat stelt geen ene fluit voor . Ik ben afgekeurd en zit in een volledig isolement, behoorlijk depressief.
't Is overleven. Dat herken ik in je posts.
Ik ben ook afgekeurd, maar vind het juist fijn om alleen te zijn. Ik voel me veel meer eenzaam als ik in gezelschap ben, omdat ik dan veel sterker dan gevoel van verbinding mis. Ik kom niet eens voor fact hulp in aanmerking, omdat ik niet onder behandeling ben bij de enige instelling hier in de buurt die dat verzorgt. Ik hoor er heel wisselende ervaringen over trouwens. Het klinkt in theorie zo mooi; een team met alle belangrijke disciplines in huis, hulp al naar gelang de ernst van je problemen, snel meer hulp kunnen krijgen als het slechter gaat.
Overleven, inderdaad. Maar dat wil ik helemaal niet meer! En ik snap niet goed waarom ik het laatste beetje moed niet kan vinden om daar iets aan te doen.
Mag ik vragen wat jouw ervaringen met fact waren?
Er lopen inderdaad rare snoeshanen rond in de hulpverlening Fayanna, maar dan wel aan de hulpverlener-kant
Die fijne behandelaren waar ik over schreef, zie ik niet meer. Dat was een behandelafdeling; mijn klachten zijn chronisch. Soortgelijk als bij jou; verwaarlozing (bij mij ook mishandeling). Ik ben doorverwezen naar FACT, maar dat stelt geen ene fluit voor . Ik ben afgekeurd en zit in een volledig isolement, behoorlijk depressief.
't Is overleven. Dat herken ik in je posts.
Ik ben ook afgekeurd, maar vind het juist fijn om alleen te zijn. Ik voel me veel meer eenzaam als ik in gezelschap ben, omdat ik dan veel sterker dan gevoel van verbinding mis. Ik kom niet eens voor fact hulp in aanmerking, omdat ik niet onder behandeling ben bij de enige instelling hier in de buurt die dat verzorgt. Ik hoor er heel wisselende ervaringen over trouwens. Het klinkt in theorie zo mooi; een team met alle belangrijke disciplines in huis, hulp al naar gelang de ernst van je problemen, snel meer hulp kunnen krijgen als het slechter gaat.
Overleven, inderdaad. Maar dat wil ik helemaal niet meer! En ik snap niet goed waarom ik het laatste beetje moed niet kan vinden om daar iets aan te doen.
Mag ik vragen wat jouw ervaringen met fact waren?
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 23 april 2017 om 10:48
quote:Flowers-and-roses schreef op 23 april 2017 @ 09:24:
En als ervaringsdeskundige iets gaan doen, is dat iets voor je misschien? Ik weet wel, dat ik me beter ga voelen als ik iets voor anderen kan betekenen. Op wat voor manier dan ook. De focus van jezelf afhalen. Dat kan door anderen te helpen bij zaken die je zelf al overwonnen hebt.
Of iets laagdrempeligers, kaartjes sturen aan zieke kinderen, voor amnesty etc. Ik vind wel wat zingeving in dat soort dingen. Ik geef bv wel eens dingen weg op zo'n facebookgroep voor mensen die een laag budget hebben. Tis niet veel misschien maar zo besta ik niet alleen voor mezelf.Ik heb 20 jaar in de zorg gewerkt en objectief gezien heel veel voor heel veel mensen betekend, maar dat gaf nog geen zin aan mijn leven. Misschien ben ik wel zodanig verkeerd 'gebakken' dat ik geen zin kan ervaren. En een ervaringsdeskundige moet op zijn minst een klein beetje stabiel zijn. Ik ben af en toe 2-3 maanden niet ernstig depressief. Ik heb helemaal niks overwonnen, laat staan dat ik een ander zou kunnen helpen dat te doen. Ik heb ook totaal niet de behoefte om wat men 'een nuttig lid van de maatschappij' noemt te zijn. Ik heb mezelf heel bewust voor een heel groot deel teruggetrokken uit de maatschappij. Daar voel ik me beter bij, of liever gezegd minder slecht, dan wanneer ik krampachtig dingen probeer te doen die voor veel mensen normaal, nuttig en zinvol zijn, maar voor mij niet. Ik weet dat veel, zo niet de meeste, mensen zin ervaren in hun leven in relatie tot andere mensen, maar zo zit ik dus niet in elkaar.
En als ervaringsdeskundige iets gaan doen, is dat iets voor je misschien? Ik weet wel, dat ik me beter ga voelen als ik iets voor anderen kan betekenen. Op wat voor manier dan ook. De focus van jezelf afhalen. Dat kan door anderen te helpen bij zaken die je zelf al overwonnen hebt.
Of iets laagdrempeligers, kaartjes sturen aan zieke kinderen, voor amnesty etc. Ik vind wel wat zingeving in dat soort dingen. Ik geef bv wel eens dingen weg op zo'n facebookgroep voor mensen die een laag budget hebben. Tis niet veel misschien maar zo besta ik niet alleen voor mezelf.Ik heb 20 jaar in de zorg gewerkt en objectief gezien heel veel voor heel veel mensen betekend, maar dat gaf nog geen zin aan mijn leven. Misschien ben ik wel zodanig verkeerd 'gebakken' dat ik geen zin kan ervaren. En een ervaringsdeskundige moet op zijn minst een klein beetje stabiel zijn. Ik ben af en toe 2-3 maanden niet ernstig depressief. Ik heb helemaal niks overwonnen, laat staan dat ik een ander zou kunnen helpen dat te doen. Ik heb ook totaal niet de behoefte om wat men 'een nuttig lid van de maatschappij' noemt te zijn. Ik heb mezelf heel bewust voor een heel groot deel teruggetrokken uit de maatschappij. Daar voel ik me beter bij, of liever gezegd minder slecht, dan wanneer ik krampachtig dingen probeer te doen die voor veel mensen normaal, nuttig en zinvol zijn, maar voor mij niet. Ik weet dat veel, zo niet de meeste, mensen zin ervaren in hun leven in relatie tot andere mensen, maar zo zit ik dus niet in elkaar.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 23 april 2017 om 10:59
quote:Gorjuss schreef op 23 april 2017 @ 10:05:
Ik zit nog maar net bij FACT, maar ze onderschatten me. Nou is overschatting erg, maar onderschatting ook.
Even een kort overzicht, ik heb een eetstoornisgerelateerde opname gehad van acht maanden, ambulante hulp, daarna hulp richting persoonlijkheidsproblematiek waarbij meningen van hulpverleners nogal verschillen. Crisishulp. Daarna kwam de depressie meer in beeld. Intensieve gesprekken met een vrijgevestigd psycholoog en daarna bijna twee jaar in behandeling op diverse afdelingen in een psychiatrisch ziekenhuis. De laatste was op de opname-afdeling, vijf dagen per week. (Dagprogramma volgen).
En tussen die trajecten door heb ik gewerkt. 't Is dus werken, instorten, werken, instorten. En zo gaat het al jaren.
Het gaat niet over. Ik ben dus doorverwezen naar FACT. Lentis, braak. Geen positieve ervaringen mee
Maar oké, proberen. In dit team is van alles niet mogelijk. Er is geen psycholoog, eventuele therapierichtingen (PMT, traumabehandeling) gaan ineens niet door, diverse opties (qua daginvulling) blijken niet mogelijk, waardoor het enige dat overblijft het activiteitencentrum is. Tussen zwaar-psychiatrisch patiënten. Begrijp me goed, goed dat het er is, die zorg. Maar daar pas ik niet tussen. Ik ben depressief. Hoe leg ik dat uit... de mensen die veelal begeleid worden kunnen niets zelfstandig, ook niet wonen. Ik wel. Dus dan moet ik bloempotten beschilderen in hun woonvorm? Nee, bedankt.
Ik word benaderd of ik niet alleen met de trein durf, mij wordt geadviseerd om de cursus waar ik aan denk toch vooral maar af te zeggen. Ik heb geen bal aan die lui.
Ik heb ze eerst even zes weken buiten de deur gezet omdat ik hulpverlenermoe ben. Maar alleen red ik het ook niet. Problemen die ik wel aankaart (nachtmerries, erg moe) worden van tafel geveegd.
Een vriendin van me (bipolair) zegt: 'Ik streef niet naar geluk. Ik zoek naar: is het draaglijk?'
Hou het klein.Wat een vreselijk verhaal! Ik leef erg met je mee. Wat jammer dat het fact team zo slecht werkt. Mijn ervaring is ook wel dat er weinig of niets beschikbaar is op mijn niveau (ben helaas behept met een hoog IQ). Alles is gericht op de grootste gemene deler. De meeste hulpverleners zijn ook erg weinig flexibel. Ze volgen een bepaalde therapiestroming en dan moet je helemaal in dat hokje passen als patiënt. Toen ik net in de psychiatrie belandde, dacht ik dat mensen die daar werkten wel ruimdenkender zouden zijn dan de gemiddelde Nederlander en dat je daar niet in een hokje zou hoeven te passen. Had ik het even mis! Je moet in de psychiatrie net zo goed in een hokje passen als in de rest van de maatschappij. Alleen zijn de hokjes anders. Mijn huidige psycholoog, waar ik pas een paar maanden onder behandeling ben, is iemand die uit verschillende therapiestromingen dingen toepast die op dat moment en voor een individuele patiënt geschikt zijn. En het mag eindelijk ook gaan over de meer existentiële / filosofische kant van de zaak en over mijn doodswens.
Ik zit nog maar net bij FACT, maar ze onderschatten me. Nou is overschatting erg, maar onderschatting ook.
Even een kort overzicht, ik heb een eetstoornisgerelateerde opname gehad van acht maanden, ambulante hulp, daarna hulp richting persoonlijkheidsproblematiek waarbij meningen van hulpverleners nogal verschillen. Crisishulp. Daarna kwam de depressie meer in beeld. Intensieve gesprekken met een vrijgevestigd psycholoog en daarna bijna twee jaar in behandeling op diverse afdelingen in een psychiatrisch ziekenhuis. De laatste was op de opname-afdeling, vijf dagen per week. (Dagprogramma volgen).
En tussen die trajecten door heb ik gewerkt. 't Is dus werken, instorten, werken, instorten. En zo gaat het al jaren.
Het gaat niet over. Ik ben dus doorverwezen naar FACT. Lentis, braak. Geen positieve ervaringen mee
Maar oké, proberen. In dit team is van alles niet mogelijk. Er is geen psycholoog, eventuele therapierichtingen (PMT, traumabehandeling) gaan ineens niet door, diverse opties (qua daginvulling) blijken niet mogelijk, waardoor het enige dat overblijft het activiteitencentrum is. Tussen zwaar-psychiatrisch patiënten. Begrijp me goed, goed dat het er is, die zorg. Maar daar pas ik niet tussen. Ik ben depressief. Hoe leg ik dat uit... de mensen die veelal begeleid worden kunnen niets zelfstandig, ook niet wonen. Ik wel. Dus dan moet ik bloempotten beschilderen in hun woonvorm? Nee, bedankt.
Ik word benaderd of ik niet alleen met de trein durf, mij wordt geadviseerd om de cursus waar ik aan denk toch vooral maar af te zeggen. Ik heb geen bal aan die lui.
Ik heb ze eerst even zes weken buiten de deur gezet omdat ik hulpverlenermoe ben. Maar alleen red ik het ook niet. Problemen die ik wel aankaart (nachtmerries, erg moe) worden van tafel geveegd.
Een vriendin van me (bipolair) zegt: 'Ik streef niet naar geluk. Ik zoek naar: is het draaglijk?'
Hou het klein.Wat een vreselijk verhaal! Ik leef erg met je mee. Wat jammer dat het fact team zo slecht werkt. Mijn ervaring is ook wel dat er weinig of niets beschikbaar is op mijn niveau (ben helaas behept met een hoog IQ). Alles is gericht op de grootste gemene deler. De meeste hulpverleners zijn ook erg weinig flexibel. Ze volgen een bepaalde therapiestroming en dan moet je helemaal in dat hokje passen als patiënt. Toen ik net in de psychiatrie belandde, dacht ik dat mensen die daar werkten wel ruimdenkender zouden zijn dan de gemiddelde Nederlander en dat je daar niet in een hokje zou hoeven te passen. Had ik het even mis! Je moet in de psychiatrie net zo goed in een hokje passen als in de rest van de maatschappij. Alleen zijn de hokjes anders. Mijn huidige psycholoog, waar ik pas een paar maanden onder behandeling ben, is iemand die uit verschillende therapiestromingen dingen toepast die op dat moment en voor een individuele patiënt geschikt zijn. En het mag eindelijk ook gaan over de meer existentiële / filosofische kant van de zaak en over mijn doodswens.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 23 april 2017 om 11:04
quote:fayanna schreef op 23 april 2017 @ 10:48:
[...]
Ik heb 20 jaar in de zorg gewerkt en objectief gezien heel veel voor heel veel mensen betekend, maar dat gaf nog geen zin aan mijn leven. Misschien ben ik wel zodanig verkeerd 'gebakken' dat ik geen zin kan ervaren. En een ervaringsdeskundige moet op zijn minst een klein beetje stabiel zijn. Ik ben af en toe 2-3 maanden niet ernstig depressief. Ik heb helemaal niks overwonnen, laat staan dat ik een ander zou kunnen helpen dat te doen. Ik heb ook totaal niet de behoefte om wat men 'een nuttig lid van de maatschappij' noemt te zijn. Ik heb mezelf heel bewust voor een heel groot deel teruggetrokken uit de maatschappij. Daar voel ik me beter bij, of liever gezegd minder slecht, dan wanneer ik krampachtig dingen probeer te doen die voor veel mensen normaal, nuttig en zinvol zijn, maar voor mij niet. Ik weet dat veel, zo niet de meeste, mensen zin ervaren in hun leven in relatie tot andere mensen, maar zo zit ik dus niet in elkaar.
Mijn therapeut pusht mij om te zoeken naar gezelschappen of mensen waar ik me verbonden mee voel, maar ik kan daar weinig mee. Ik bedoel het probleem zit in mij, waar om zouden anderen de oplossing zijn? Natuurlijk snap ik het idee wel, en misschien helpt het ook wel. Maar ik kan niet zo tegen het pushen, ik wil net als jij gewoon praten, voor nu. Dat staat haaks op wat therapeut wil, en ik word daar dan gek van, met als gevolg dat therapeut zegt dat ik misschien iets anders moet gaan zoeken. En komt ook nog met EMDR aan, iets dat gewoon geen bewezen effect heeft (ik heb alles uit gezocht, er is echt geen bewijs dat het echt iets doet).
Het heeft als gevolg dat ik niet echt nog durf te praten over dingen waar ik het over zou willen hebben, het gaat alleen maar over de context van mij met anderen, en ik wil het over MIJ hebben. Ik betaal daar toch voor...en dan voel ik me alleen maar raarder, nog erger dan anders. Ik ben gewoon heel theoretisch en patronen en cijfers zijn altijd mijn houvast geweest in een wereld waar ik niets van begrijp. Ik kan een ander zoeken maar ik denk dat het een speld in hooiberg is, een therapeut - toch soft sciences - die om kan gaan met zo'n geval als ik. Da's wel treurig.
[...]
Ik heb 20 jaar in de zorg gewerkt en objectief gezien heel veel voor heel veel mensen betekend, maar dat gaf nog geen zin aan mijn leven. Misschien ben ik wel zodanig verkeerd 'gebakken' dat ik geen zin kan ervaren. En een ervaringsdeskundige moet op zijn minst een klein beetje stabiel zijn. Ik ben af en toe 2-3 maanden niet ernstig depressief. Ik heb helemaal niks overwonnen, laat staan dat ik een ander zou kunnen helpen dat te doen. Ik heb ook totaal niet de behoefte om wat men 'een nuttig lid van de maatschappij' noemt te zijn. Ik heb mezelf heel bewust voor een heel groot deel teruggetrokken uit de maatschappij. Daar voel ik me beter bij, of liever gezegd minder slecht, dan wanneer ik krampachtig dingen probeer te doen die voor veel mensen normaal, nuttig en zinvol zijn, maar voor mij niet. Ik weet dat veel, zo niet de meeste, mensen zin ervaren in hun leven in relatie tot andere mensen, maar zo zit ik dus niet in elkaar.
Mijn therapeut pusht mij om te zoeken naar gezelschappen of mensen waar ik me verbonden mee voel, maar ik kan daar weinig mee. Ik bedoel het probleem zit in mij, waar om zouden anderen de oplossing zijn? Natuurlijk snap ik het idee wel, en misschien helpt het ook wel. Maar ik kan niet zo tegen het pushen, ik wil net als jij gewoon praten, voor nu. Dat staat haaks op wat therapeut wil, en ik word daar dan gek van, met als gevolg dat therapeut zegt dat ik misschien iets anders moet gaan zoeken. En komt ook nog met EMDR aan, iets dat gewoon geen bewezen effect heeft (ik heb alles uit gezocht, er is echt geen bewijs dat het echt iets doet).
Het heeft als gevolg dat ik niet echt nog durf te praten over dingen waar ik het over zou willen hebben, het gaat alleen maar over de context van mij met anderen, en ik wil het over MIJ hebben. Ik betaal daar toch voor...en dan voel ik me alleen maar raarder, nog erger dan anders. Ik ben gewoon heel theoretisch en patronen en cijfers zijn altijd mijn houvast geweest in een wereld waar ik niets van begrijp. Ik kan een ander zoeken maar ik denk dat het een speld in hooiberg is, een therapeut - toch soft sciences - die om kan gaan met zo'n geval als ik. Da's wel treurig.
zondag 23 april 2017 om 11:26
quote:strikjemetstippels schreef op 23 april 2017 @ 11:04:
[...]
Mijn therapeut pusht mij om te zoeken naar gezelschappen of mensen waar ik me verbonden mee voel, maar ik kan daar weinig mee. Ik bedoel het probleem zit in mij, waar om zouden anderen de oplossing zijn? Natuurlijk snap ik het idee wel, en misschien helpt het ook wel. Maar ik kan niet zo tegen het pushen, ik wil net als jij gewoon praten, voor nu. Dat staat haaks op wat therapeut wil, en ik word daar dan gek van, met als gevolg dat therapeut zegt dat ik misschien iets anders moet gaan zoeken. En komt ook nog met EMDR aan, iets dat gewoon geen bewezen effect heeft (ik heb alles uit gezocht, er is echt geen bewijs dat het echt iets doet).
Het heeft als gevolg dat ik niet echt nog durf te praten over dingen waar ik het over zou willen hebben, het gaat alleen maar over de context van mij met anderen, en ik wil het over MIJ hebben. Ik betaal daar toch voor...en dan voel ik me alleen maar raarder, nog erger dan anders. Ik ben gewoon heel theoretisch en patronen en cijfers zijn altijd mijn houvast geweest in een wereld waar ik niets van begrijp. Ik kan een ander zoeken maar ik denk dat het een speld in hooiberg is, een therapeut - toch soft sciences - die om kan gaan met zo'n geval als ik. Da's wel treurig.Ik heb ook dergelijke ervaringen gehad in het verleden met therapeuten. Er is ooit een keer tegen mij gezegd dat ik het voor de oplossing van mijn problemen toch echt helemaal moet hebben van andere mensen. Nou, dan gaat het dus duidelijk niet gebeuren! Ook is er gezegd dat mijn existentiële problemen helemaal niets te maken hebben met mijn depressies. Hoe kan een therapeut nou zo stom zijn?? Ze hebben er alles mee te maken! En een derde zei ooit 'Als ik zo'n leven zou leiden als jij, zou ik ook depressief zijn'. Ik heb heel erg het gevoel dat ik, als geen enkele therapeut iets met mij aan kan vangen, ik wel heel, heel, heel erg gek moet zijn. Maar de psychologe die ik nu heb, staat godzijdank open voor de onderwerpen waar ik het over wil hebben. Ik had niet gedacht dat ik ooit zo iemand zou vinden en had eigenlijk het zoeken al lang opgegeven. De spelden in de hooiberg zijn er, en het is het waard om te blijven zoeken! Ik hoop dat je ooit iemand vindt die bij je past. Het is trouwens wel mijn ervaring dat je onder vrijgevestigde therapeuten meer kans hebt iemand te treffen die zich niet strikt aan therapierichtingen of protocollen houdt.
[...]
Mijn therapeut pusht mij om te zoeken naar gezelschappen of mensen waar ik me verbonden mee voel, maar ik kan daar weinig mee. Ik bedoel het probleem zit in mij, waar om zouden anderen de oplossing zijn? Natuurlijk snap ik het idee wel, en misschien helpt het ook wel. Maar ik kan niet zo tegen het pushen, ik wil net als jij gewoon praten, voor nu. Dat staat haaks op wat therapeut wil, en ik word daar dan gek van, met als gevolg dat therapeut zegt dat ik misschien iets anders moet gaan zoeken. En komt ook nog met EMDR aan, iets dat gewoon geen bewezen effect heeft (ik heb alles uit gezocht, er is echt geen bewijs dat het echt iets doet).
Het heeft als gevolg dat ik niet echt nog durf te praten over dingen waar ik het over zou willen hebben, het gaat alleen maar over de context van mij met anderen, en ik wil het over MIJ hebben. Ik betaal daar toch voor...en dan voel ik me alleen maar raarder, nog erger dan anders. Ik ben gewoon heel theoretisch en patronen en cijfers zijn altijd mijn houvast geweest in een wereld waar ik niets van begrijp. Ik kan een ander zoeken maar ik denk dat het een speld in hooiberg is, een therapeut - toch soft sciences - die om kan gaan met zo'n geval als ik. Da's wel treurig.Ik heb ook dergelijke ervaringen gehad in het verleden met therapeuten. Er is ooit een keer tegen mij gezegd dat ik het voor de oplossing van mijn problemen toch echt helemaal moet hebben van andere mensen. Nou, dan gaat het dus duidelijk niet gebeuren! Ook is er gezegd dat mijn existentiële problemen helemaal niets te maken hebben met mijn depressies. Hoe kan een therapeut nou zo stom zijn?? Ze hebben er alles mee te maken! En een derde zei ooit 'Als ik zo'n leven zou leiden als jij, zou ik ook depressief zijn'. Ik heb heel erg het gevoel dat ik, als geen enkele therapeut iets met mij aan kan vangen, ik wel heel, heel, heel erg gek moet zijn. Maar de psychologe die ik nu heb, staat godzijdank open voor de onderwerpen waar ik het over wil hebben. Ik had niet gedacht dat ik ooit zo iemand zou vinden en had eigenlijk het zoeken al lang opgegeven. De spelden in de hooiberg zijn er, en het is het waard om te blijven zoeken! Ik hoop dat je ooit iemand vindt die bij je past. Het is trouwens wel mijn ervaring dat je onder vrijgevestigde therapeuten meer kans hebt iemand te treffen die zich niet strikt aan therapierichtingen of protocollen houdt.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 23 april 2017 om 11:32
quote:Gorjuss schreef op 23 april 2017 @ 11:13:
Fayanna, ik voel je aan en ben het helemaal met je eens ook wat betreft die hokjes. Ik heb dat het meest ervaren bij Lentis en PsyQ. Dat je binnen een hokje moet passen en dat daar dan een therapie op wordt gestart zonder echt naar jou als individu te kijken. Nog vreemder vond ik achteraf (want op dat moment zag ik het niet) dat het tijdens de eetstoornisbehandelingen niet één keer over achterliggende problematiek is gegaan. Alleen maar over de eetlijst en je gewicht.
Bij de vrijgevestigd therapeut was het heel anders; hij keek naar mij en zag geen diagnoses of gek mens, maar een persoon.
De depressie-afdeling in het ziekenhuis vond ik ook aangenaam qua benadering. Ik was een individu met mogelijkheden. Helaas kan je daar niet blijven als het chronisch is.
Erg he, dat er niet naar het individu gekeken wordt. EN dan maar verbaasd zijn dat zoveel mensen niet opknappen of een terugval krijgen. Weet je dat geen enkele van mijn 4 psychiaters ooit gevraagd heeft waarom ik depressief was? De enige arts die dat ooit gevraagd heeft, is mijn gynaecoloog. Serieus.
Ik denk dat de kans dat je iemand treft die wel een onorthodoxe aanpak aandurft veel groter is onder vrijgevestigde hulpverleners dan bij grote GGZ-instellingen. Bij een instelling moet iedereen zich aan protocollen houden en dat laat geen ruimte voor een individuele benadering.
Fayanna, ik voel je aan en ben het helemaal met je eens ook wat betreft die hokjes. Ik heb dat het meest ervaren bij Lentis en PsyQ. Dat je binnen een hokje moet passen en dat daar dan een therapie op wordt gestart zonder echt naar jou als individu te kijken. Nog vreemder vond ik achteraf (want op dat moment zag ik het niet) dat het tijdens de eetstoornisbehandelingen niet één keer over achterliggende problematiek is gegaan. Alleen maar over de eetlijst en je gewicht.
Bij de vrijgevestigd therapeut was het heel anders; hij keek naar mij en zag geen diagnoses of gek mens, maar een persoon.
De depressie-afdeling in het ziekenhuis vond ik ook aangenaam qua benadering. Ik was een individu met mogelijkheden. Helaas kan je daar niet blijven als het chronisch is.
Erg he, dat er niet naar het individu gekeken wordt. EN dan maar verbaasd zijn dat zoveel mensen niet opknappen of een terugval krijgen. Weet je dat geen enkele van mijn 4 psychiaters ooit gevraagd heeft waarom ik depressief was? De enige arts die dat ooit gevraagd heeft, is mijn gynaecoloog. Serieus.
Ik denk dat de kans dat je iemand treft die wel een onorthodoxe aanpak aandurft veel groter is onder vrijgevestigde hulpverleners dan bij grote GGZ-instellingen. Bij een instelling moet iedereen zich aan protocollen houden en dat laat geen ruimte voor een individuele benadering.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 23 april 2017 om 11:53
quote:fayanna schreef op 23 april 2017 @ 08:47:
[...]
Het grootste probleem in mijn jeugd was emotionele verwaarlozing. Ik heb mij inderdaad nog nooit echt met niemand verbonden gevoeld en voel me altijd en eeuwig vervreemd van de mensheid en de wereld. En daar kan je in therapie in theorie het een en ander aan doen, maar dat heeft dus niet gewerkt.
Je weet wel wie ik ben als je dit leest en ik hou hierna er echt over op, want ik weet dat ik zeur, maar toen ik dit las.... ik zou je ook echt stevig willen knuffelen ik vind het zo rot om te lezen hoe alleen en hoe wanhopig je je voelt
Ohhh Fayanna, het kriebelt bij mij dan toch zo enorm om te vragen waarom in hemelsnaam niet therapie gericht op persoonlijkheidsproblematiek? Waarom geloof je wél in die bipolair terwijl je nooit manisch bent, maar hou je die mogelijke persoonlijkheidsproblematiek (en dan vooral de behandeling! Niet het etiketje, who cares wat het etiketje zegt?) op een afstand?
Schematherapie in groepsvorm is juist voor de problemen die je noemt, die emotionele verwaarlozing in je jegud, je niet verbonden (kunnen) voelen en vooral waarom dit steeds weer terugkomt in je leven en hoe je dat kan veranderen. En het is dus ook juist niet alleen praten, het gaat niet enkel over de theorie, maar is echt een groot stuk juist experientiële therapie. Dát is waar de kracht in zit. Het is echt een andere tak van sport.
Je mag hier natuurlijk overheen lezen als je wil. Ik schrijf het niet om je te pesten of een bepaalde kant op te duwen. Ik gun je gewoon zo dat het leven iets lichter voor je wordt of dat je de verlichting vindt die je zoekt. Ik zal er niet meer over zeuren
Maar je hebt een klik met je huidige therapeut en ik hoop écht dat hij/zij je verder op weg kan helpen en dat je je over een tijd beter voelt dan de afgelopen jaren.
[...]
Het grootste probleem in mijn jeugd was emotionele verwaarlozing. Ik heb mij inderdaad nog nooit echt met niemand verbonden gevoeld en voel me altijd en eeuwig vervreemd van de mensheid en de wereld. En daar kan je in therapie in theorie het een en ander aan doen, maar dat heeft dus niet gewerkt.
Je weet wel wie ik ben als je dit leest en ik hou hierna er echt over op, want ik weet dat ik zeur, maar toen ik dit las.... ik zou je ook echt stevig willen knuffelen ik vind het zo rot om te lezen hoe alleen en hoe wanhopig je je voelt
Ohhh Fayanna, het kriebelt bij mij dan toch zo enorm om te vragen waarom in hemelsnaam niet therapie gericht op persoonlijkheidsproblematiek? Waarom geloof je wél in die bipolair terwijl je nooit manisch bent, maar hou je die mogelijke persoonlijkheidsproblematiek (en dan vooral de behandeling! Niet het etiketje, who cares wat het etiketje zegt?) op een afstand?
Schematherapie in groepsvorm is juist voor de problemen die je noemt, die emotionele verwaarlozing in je jegud, je niet verbonden (kunnen) voelen en vooral waarom dit steeds weer terugkomt in je leven en hoe je dat kan veranderen. En het is dus ook juist niet alleen praten, het gaat niet enkel over de theorie, maar is echt een groot stuk juist experientiële therapie. Dát is waar de kracht in zit. Het is echt een andere tak van sport.
Je mag hier natuurlijk overheen lezen als je wil. Ik schrijf het niet om je te pesten of een bepaalde kant op te duwen. Ik gun je gewoon zo dat het leven iets lichter voor je wordt of dat je de verlichting vindt die je zoekt. Ik zal er niet meer over zeuren
Maar je hebt een klik met je huidige therapeut en ik hoop écht dat hij/zij je verder op weg kan helpen en dat je je over een tijd beter voelt dan de afgelopen jaren.
zondag 23 april 2017 om 12:12
Precies Gorjuss en in de schematherapie moet je naar het voelen toe. Iedereen weet op een gegeven moment wel 'hoe het werkt', hoe zij werken. Dat voelen is waar het hem in zit. Dat je in de veiligheid van de therapie daar doorheen kan gaan, want het voelt Kuttttttt met een hoofdletter K. En daar mag je gerust een paar jaar voor uittrekken. Je gedachte (nouja, je gevoel eigenlijk) klopt juist wel in eerste instantie, want de pijn, verdriet, angst, boosheid die je voelt is van vroeger en wordt continu getriggerd in het hier en nu. De gedacht in het hier en nu klopt misschien inderdaad niet, maar dat is een volgende stap. Je kan van jezelf moeilijk verwachten dat je die gedachte of dat gevoel verandert in het hier en nu als er niks met die pijn is gedaan. Ja, sommige mensen kunnen dat wel, maar als je problemen ervaart in je huidige leven dan kan het toch helpen om daar iets mee te doen. En dat betekent inderdaad voelen, boosheid, pijn, verdriet, angst. Niet alleen over praten, niet alleen de theorie wel snappen, maar voelen, ervaren er doorheen gaan en dáár iets mee (leren) doen. Niet gelijk 'als ik dit voel dan doe ik dat en dan gaat het beter' zo snel gaat het niet.
Het gaat er juist niet om, in ieder geval de eerste tijd niet, dat die boosheid weggaat. Je zult die boosheid nog behoorlijk voelen inderdaad. En dat blijven voelen is pijnlijk. Het juist niet relativeren en je dus blootstellen aan allemaal kutemoties is pijnlijk.
Het gaat er juist niet om, in ieder geval de eerste tijd niet, dat die boosheid weggaat. Je zult die boosheid nog behoorlijk voelen inderdaad. En dat blijven voelen is pijnlijk. Het juist niet relativeren en je dus blootstellen aan allemaal kutemoties is pijnlijk.
zondag 23 april 2017 om 12:14
quote:fayanna schreef op 23 april 2017 @ 11:26:
[...]
Ik heb ook dergelijke ervaringen gehad in het verleden met therapeuten. Er is ooit een keer tegen mij gezegd dat ik het voor de oplossing van mijn problemen toch echt helemaal moet hebben van andere mensen. Nou, dan gaat het dus duidelijk niet gebeuren! Ook is er gezegd dat mijn existentiële problemen helemaal niets te maken hebben met mijn depressies. Hoe kan een therapeut nou zo stom zijn?? Ze hebben er alles mee te maken! En een derde zei ooit 'Als ik zo'n leven zou leiden als jij, zou ik ook depressief zijn'. Ik heb heel erg het gevoel dat ik, als geen enkele therapeut iets met mij aan kan vangen, ik wel heel, heel, heel erg gek moet zijn. Maar de psychologe die ik nu heb, staat godzijdank open voor de onderwerpen waar ik het over wil hebben. Ik had niet gedacht dat ik ooit zo iemand zou vinden en had eigenlijk het zoeken al lang opgegeven. De spelden in de hooiberg zijn er, en het is het waard om te blijven zoeken! Ik hoop dat je ooit iemand vindt die bij je past. Het is trouwens wel mijn ervaring dat je onder vrijgevestigde therapeuten meer kans hebt iemand te treffen die zich niet strikt aan therapierichtingen of protocollen houdt.
Ik heb een vrij gevestigde nu. Is ook mijn eerste poging hoor, maar heb eigenlijk geen zin om weer iemand te zoeken, die trial & error vind ik zo'n gedoe. Heb ook medicatie, merk er niet echt iets van.
Ik denk dat gewoon heel veel mensen, waar onder ook zeker therapeuten (want laten we eerlijk zijn het is geen gebied waar nu bepaald een diep begrip nodig is en het is grotendeels gebakken lucht, het is geen echte wetenschap) oorzaak>gevolg>actie>resultaat zien, waar mensen zo als jij en ik ook gewoon even de dagelijkse existentiële gedachten kwijt willen. Ik ontplof er van en heb het idee dat het niet gewaardeerd wordt. Mijn therapeut zegt 'ik kan niet blijven aan dragen, op een gegeven moment heb ik alles aan gedragen' en dan denk ik 'godver, ik zit daar ook niet voor.' Ik heb het idee dat ik allerlei zaken moet, en daar wil therapeut dan over praten, over zaken die ik dan moet dóen en welk resultaat er uit volgt. Het gaat dus niet écht over mij.
Ik denk er ook over om gewoon maar te kappen, het kost geld en ik laat me nog in een hoek drukken die ik niet wil. Ik wijs bepaalde zaken ook af, en ik heb het idee dat therapeut me dat kwalijk neemt. Maar sorry, sommige dingen gaan me gewoon te ver, tijd en geld steken in zaken die geen enkel wetenschappelijke onderbouwing hebben.
[...]
Ik heb ook dergelijke ervaringen gehad in het verleden met therapeuten. Er is ooit een keer tegen mij gezegd dat ik het voor de oplossing van mijn problemen toch echt helemaal moet hebben van andere mensen. Nou, dan gaat het dus duidelijk niet gebeuren! Ook is er gezegd dat mijn existentiële problemen helemaal niets te maken hebben met mijn depressies. Hoe kan een therapeut nou zo stom zijn?? Ze hebben er alles mee te maken! En een derde zei ooit 'Als ik zo'n leven zou leiden als jij, zou ik ook depressief zijn'. Ik heb heel erg het gevoel dat ik, als geen enkele therapeut iets met mij aan kan vangen, ik wel heel, heel, heel erg gek moet zijn. Maar de psychologe die ik nu heb, staat godzijdank open voor de onderwerpen waar ik het over wil hebben. Ik had niet gedacht dat ik ooit zo iemand zou vinden en had eigenlijk het zoeken al lang opgegeven. De spelden in de hooiberg zijn er, en het is het waard om te blijven zoeken! Ik hoop dat je ooit iemand vindt die bij je past. Het is trouwens wel mijn ervaring dat je onder vrijgevestigde therapeuten meer kans hebt iemand te treffen die zich niet strikt aan therapierichtingen of protocollen houdt.
Ik heb een vrij gevestigde nu. Is ook mijn eerste poging hoor, maar heb eigenlijk geen zin om weer iemand te zoeken, die trial & error vind ik zo'n gedoe. Heb ook medicatie, merk er niet echt iets van.
Ik denk dat gewoon heel veel mensen, waar onder ook zeker therapeuten (want laten we eerlijk zijn het is geen gebied waar nu bepaald een diep begrip nodig is en het is grotendeels gebakken lucht, het is geen echte wetenschap) oorzaak>gevolg>actie>resultaat zien, waar mensen zo als jij en ik ook gewoon even de dagelijkse existentiële gedachten kwijt willen. Ik ontplof er van en heb het idee dat het niet gewaardeerd wordt. Mijn therapeut zegt 'ik kan niet blijven aan dragen, op een gegeven moment heb ik alles aan gedragen' en dan denk ik 'godver, ik zit daar ook niet voor.' Ik heb het idee dat ik allerlei zaken moet, en daar wil therapeut dan over praten, over zaken die ik dan moet dóen en welk resultaat er uit volgt. Het gaat dus niet écht over mij.
Ik denk er ook over om gewoon maar te kappen, het kost geld en ik laat me nog in een hoek drukken die ik niet wil. Ik wijs bepaalde zaken ook af, en ik heb het idee dat therapeut me dat kwalijk neemt. Maar sorry, sommige dingen gaan me gewoon te ver, tijd en geld steken in zaken die geen enkel wetenschappelijke onderbouwing hebben.
zondag 23 april 2017 om 12:14
quote:fayanna schreef op 23 april 2017 @ 10:48:
[...]
Ik heb 20 jaar in de zorg gewerkt en objectief gezien heel veel voor heel veel mensen betekend, maar dat gaf nog geen zin aan mijn leven. Misschien ben ik wel zodanig verkeerd 'gebakken' dat ik geen zin kan ervaren. En een ervaringsdeskundige moet op zijn minst een klein beetje stabiel zijn. Ik ben af en toe 2-3 maanden niet ernstig depressief. Ik heb helemaal niks overwonnen, laat staan dat ik een ander zou kunnen helpen dat te doen. Ik heb ook totaal niet de behoefte om wat men 'een nuttig lid van de maatschappij' noemt te zijn. Ik heb mezelf heel bewust voor een heel groot deel teruggetrokken uit de maatschappij. Daar voel ik me beter bij, of liever gezegd minder slecht, dan wanneer ik krampachtig dingen probeer te doen die voor veel mensen normaal, nuttig en zinvol zijn, maar voor mij niet. Ik weet dat veel, zo niet de meeste, mensen zin ervaren in hun leven in relatie tot andere mensen, maar zo zit ik dus niet in elkaar.
Je kunt ook iets gaan doen niet omdat jij daar beter van wordt, maar een ander.
De focus van jezelf af halen.
[...]
Ik heb 20 jaar in de zorg gewerkt en objectief gezien heel veel voor heel veel mensen betekend, maar dat gaf nog geen zin aan mijn leven. Misschien ben ik wel zodanig verkeerd 'gebakken' dat ik geen zin kan ervaren. En een ervaringsdeskundige moet op zijn minst een klein beetje stabiel zijn. Ik ben af en toe 2-3 maanden niet ernstig depressief. Ik heb helemaal niks overwonnen, laat staan dat ik een ander zou kunnen helpen dat te doen. Ik heb ook totaal niet de behoefte om wat men 'een nuttig lid van de maatschappij' noemt te zijn. Ik heb mezelf heel bewust voor een heel groot deel teruggetrokken uit de maatschappij. Daar voel ik me beter bij, of liever gezegd minder slecht, dan wanneer ik krampachtig dingen probeer te doen die voor veel mensen normaal, nuttig en zinvol zijn, maar voor mij niet. Ik weet dat veel, zo niet de meeste, mensen zin ervaren in hun leven in relatie tot andere mensen, maar zo zit ik dus niet in elkaar.
Je kunt ook iets gaan doen niet omdat jij daar beter van wordt, maar een ander.
De focus van jezelf af halen.
zondag 23 april 2017 om 12:35
quote:KeaAlpine schreef op 23 april 2017 @ 11:53:
[...]
Je weet wel wie ik ben als je dit leest en ik hou hierna er echt over op, want ik weet dat ik zeur, maar toen ik dit las.... ik zou je ook echt stevig willen knuffelen ik vind het zo rot om te lezen hoe alleen en hoe wanhopig je je voelt
Ohhh Fayanna, het kriebelt bij mij dan toch zo enorm om te vragen waarom in hemelsnaam niet therapie gericht op persoonlijkheidsproblematiek? Waarom geloof je wél in die bipolair terwijl je nooit manisch bent, maar hou je die mogelijke persoonlijkheidsproblematiek (en dan vooral de behandeling! Niet het etiketje, who cares wat het etiketje zegt?) op een afstand?
Schematherapie in groepsvorm is juist voor de problemen die je noemt, die emotionele verwaarlozing in je jegud, je niet verbonden (kunnen) voelen en vooral waarom dit steeds weer terugkomt in je leven en hoe je dat kan veranderen. En het is dus ook juist niet alleen praten, het gaat niet enkel over de theorie, maar is echt een groot stuk juist experientiële therapie. Dát is waar de kracht in zit. Het is echt een andere tak van sport.
Je mag hier natuurlijk overheen lezen als je wil. Ik schrijf het niet om je te pesten of een bepaalde kant op te duwen. Ik gun je gewoon zo dat het leven iets lichter voor je wordt of dat je de verlichting vindt die je zoekt. Ik zal er niet meer over zeuren
Maar je hebt een klik met je huidige therapeut en ik hoop écht dat hij/zij je verder op weg kan helpen en dat je je over een tijd beter voelt dan de afgelopen jaren.Heel erg dank voor al je knuffels. Ik snap echt dat je het goed bedoelt. En ik ben juist wel met de mogelijke persoonlijkheidsproblematiek bezig, maar ben er inderdaad niet helemaal van overtuigd. En ik ben in het verleden vaak genoeg manisch geweest om er absoluut van overtuigd te zijn dat ik bipolair ben. Ik ben echt niet van plan voorlopig met therapie te stoppen, maar ik verwacht er weinig van. Pessimisme of self-fulfilling prophecy zeggen sommigen. Realisme, zeg ikzelf.
[...]
Je weet wel wie ik ben als je dit leest en ik hou hierna er echt over op, want ik weet dat ik zeur, maar toen ik dit las.... ik zou je ook echt stevig willen knuffelen ik vind het zo rot om te lezen hoe alleen en hoe wanhopig je je voelt
Ohhh Fayanna, het kriebelt bij mij dan toch zo enorm om te vragen waarom in hemelsnaam niet therapie gericht op persoonlijkheidsproblematiek? Waarom geloof je wél in die bipolair terwijl je nooit manisch bent, maar hou je die mogelijke persoonlijkheidsproblematiek (en dan vooral de behandeling! Niet het etiketje, who cares wat het etiketje zegt?) op een afstand?
Schematherapie in groepsvorm is juist voor de problemen die je noemt, die emotionele verwaarlozing in je jegud, je niet verbonden (kunnen) voelen en vooral waarom dit steeds weer terugkomt in je leven en hoe je dat kan veranderen. En het is dus ook juist niet alleen praten, het gaat niet enkel over de theorie, maar is echt een groot stuk juist experientiële therapie. Dát is waar de kracht in zit. Het is echt een andere tak van sport.
Je mag hier natuurlijk overheen lezen als je wil. Ik schrijf het niet om je te pesten of een bepaalde kant op te duwen. Ik gun je gewoon zo dat het leven iets lichter voor je wordt of dat je de verlichting vindt die je zoekt. Ik zal er niet meer over zeuren
Maar je hebt een klik met je huidige therapeut en ik hoop écht dat hij/zij je verder op weg kan helpen en dat je je over een tijd beter voelt dan de afgelopen jaren.Heel erg dank voor al je knuffels. Ik snap echt dat je het goed bedoelt. En ik ben juist wel met de mogelijke persoonlijkheidsproblematiek bezig, maar ben er inderdaad niet helemaal van overtuigd. En ik ben in het verleden vaak genoeg manisch geweest om er absoluut van overtuigd te zijn dat ik bipolair ben. Ik ben echt niet van plan voorlopig met therapie te stoppen, maar ik verwacht er weinig van. Pessimisme of self-fulfilling prophecy zeggen sommigen. Realisme, zeg ikzelf.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
