Jong en burnout

Hoi allemaal, wat fijn zon topic vol herkenning. Ik ben 2.5 maand burn out geraakt maar achteraf loop ik al veel langer op m'n tenen en ben ik veel te lang over m'n grenzen gegaan.

5 jaar geleden gescheiden, zelf 3 kindjes, nieuwe relatie die ook 2 kindjes heeft... een studie en erbij werken. Ik ben enorm perfectionistisch en onzeker. Doe altijd enorm mijn best voor iedereen behalve mezelf.... en nu ben ik doodmoe. Snel overprikkeld en huilen.

Onzekerheid lijkt wel steeds erger te worden. Durf soms amper een gesprek aan te gaan op het schoolplein of als ik het wel deed later nadenken of ik. Niets geks gezegd heb. Vreselijk...


Ik was altijd heel sportief en gezond eten, maar nu kan ik dat ook niet meer opbrengen. Probeer soms kort iets te rennen, maar dat zorgt ervoor dat ik de rest van de dag moe ben dus dat doe ik zo min mogelijk. Wel yoga ik regelmatig thuis op m'n matje. Is meer een beetje stretchen. En ik doe veel mindfulness. Dat zorgt ervoor dat ik wat liever voor mezelf kan zijn en dat m'n gedachten wat rustiger worden.


Ik vind het fijn om zoveel herkenning te lezen en wil dit topic blijven volgen!

Gele Suikerspin, Riverdale heb ik nog niet bekeken op netflix.
Wel heb ik laatst de eerste aflevering van las chicas del cable gezien, spannend en mooi die serie.
Goed van je dat je dagbesteding goed gaat, wel lastig dat opstarten weer wat lastiger is de laatste tijd.
Wat bedoel je met je 'raar' voelen?

Rodelimo, wat super dat je ondanks dat je op je mobiel hebt getypt toch zo'n lange reactie hebt gegeven. Lief!
Wat heerlijk dat je even kunt genieten op de veluwe.
De natuur is fijn he, geen dingen die daar moeten of eissen die er aan je gesteld kunnen worden. Is fietsen nog/al wel een beetje gelukt? Eventueel kun je kijken of je een tandem kunt huren. Dat klinkt misschien raar, maar ik heb dat een keer gedaan met een vriendinnetje en dat was juist heel grappig. Het is wel erg wennen om zo samen te fietsen, maar dan doe je het samen. Samen is vind ik vaak beter dan alleen.
Fijn dat je man de auto wilde halen en dat jij even kon wachten op een terrasje. Het is niet lui of onsportief, je inzet is toch goed? Je bent ervoor gegaan en vind ik in ieder geval heel knap.

Vienna29, dank je wel voor de goeie tips qua dagindeling.
Ik ga ermee aan de slag.
Daarstraks heb ik even bijgekletst met een buurmeisje wat gezellig was.
Even iemand anders zijn/haar verhaal horen is ook zo fijn even.

Lanimame, wat vervelend dat je nu in een burn-out terecht bent gekomen.
Ik ben nog ook maar kort op dit forum.
Maar het klinkt ook wel als heel veel wat je aan je hoofd hebt.
Kun je het er met je nieuwe vriend wel een beetje over hebben? Of met andere mensen om je heen? Die gedachten/piekeren en negatief denken over jezelf, vooral ook nadat je iets hebt gedaan herken ik ook. Ik probeer dat op tijd te herkennen en dan afleiding te zoeken of te denken aan dingen die wel lukken. Maar dat is zeker als ik me al helemaal 'op' voel wel erg lastig soms. Dat ben je zo door je reserves heen dat positiever denken over jezelf zo moeilijk is.
Ik wil ook weer wat aan yoga gaan doen, heb zelf ook een matje maar ik kan me er niet echt toe zetten. Hoe doe jij dat?

Ik voel me zo verdrietig de laatste dagen en ik ga meer richting een depressie (in het verleden al eerder gehad). Ik mis m'n ex-vriend heel erg. En het voelt alsof m'n leven uit elkaar valt. Dit wil ik ook eigenlijk niet zo benoemen omdat ik niemand pijn wil doen of triggeren qua zich verdrietig voelen. Alles staat op z'n kop zeg maar.
Doordat ik me zo uitgeput voel lukt het me soms niet om goed afleiding te vinden en dan verval ik in zo'n negatieve spiraal van gedachten. Geen energie meer/burn-out was het eerste punt en me nu zo somber voelen doordat het uit is gegaan maakt het nog moeilijker. Sorry, ik moet dit gewoon even kwijt.

Gele Suikerspin, Riverdale heb ik nog niet bekeken op netflix.
Wel heb ik laatst de eerste aflevering van las chicas del cable gezien, spannend en mooi die serie.
Goed van je dat je dagbesteding goed gaat, wel lastig dat opstarten weer wat lastiger is de laatste tijd.
Wat bedoel je met je 'raar' voelen?

Rodelimo, wat super dat je ondanks dat je op je mobiel hebt getypt toch zo'n lange reactie hebt gegeven. Lief!
Wat heerlijk dat je even kunt genieten op de veluwe.
De natuur is fijn he, geen dingen die daar moeten of eissen die er aan je gesteld kunnen worden. Is fietsen nog/al wel een beetje gelukt? Eventueel kun je kijken of je een tandem kunt huren. Dat klinkt misschien raar, maar ik heb dat een keer gedaan met een vriendinnetje en dat was juist heel grappig. Het is wel erg wennen om zo samen te fietsen, maar dan doe je het samen. Samen is vind ik vaak beter dan alleen.
Fijn dat je man de auto wilde halen en dat jij even kon wachten op een terrasje. Het is niet lui of onsportief, je inzet is toch goed? Je bent ervoor gegaan en vind ik in ieder geval heel knap.

Vienna29, dank je wel voor de goeie tips qua dagindeling.
Ik ga ermee aan de slag.
Daarstraks heb ik even bijgekletst met een buurmeisje wat gezellig was.
Even iemand anders zijn/haar verhaal horen is ook zo fijn even.

Lanimame, wat vervelend dat je nu in een burn-out terecht bent gekomen.
Ik ben nog ook maar kort op dit forum.
Maar het klinkt ook wel als heel veel wat je aan je hoofd hebt.
Kun je het er met je nieuwe vriend wel een beetje over hebben? Of met andere mensen om je heen? Die gedachten/piekeren en negatief denken over jezelf, vooral ook nadat je iets hebt gedaan herken ik ook. Ik probeer dat op tijd te herkennen en dan afleiding te zoeken of te denken aan dingen die wel lukken. Maar dat is zeker als ik me al helemaal 'op' voel wel erg lastig soms. Dat ben je zo door je reserves heen dat positiever denken over jezelf zo moeilijk is.
Ik wil ook weer wat aan yoga gaan doen, heb zelf ook een matje maar ik kan me er niet echt toe zetten. Hoe doe jij dat?

Ik voel me zo verdrietig de laatste dagen en ik ga meer richting een depressie (in het verleden al eerder gehad). Ik mis m'n ex-vriend heel erg. En het voelt alsof m'n leven uit elkaar valt. Dit wil ik ook eigenlijk niet zo benoemen omdat ik niemand pijn wil doen of triggeren qua zich verdrietig voelen. Alles staat op z'n kop zeg maar.
Doordat ik me zo uitgeput voel lukt het me soms niet om goed afleiding te vinden en dan verval ik in zo'n negatieve spiraal van gedachten. Geen energie meer/burn-out was het eerste punt en me nu zo somber voelen doordat het uit is gegaan maakt het nog moeilijker. Sorry, ik moet dit gewoon even kwijt.

Moet echt even wennen aan het nieuwe forum. Werkt toch een beetje anders. Moeten jullie ook steeds opnieuw inloggen?

Welkom Lanimane! Fijn dat dit topic je veel herkenning geeft. Heel herkenbaar dat je van sporten moe wordt. Blijft een vreemd dat ons lichaam geen energie opbouwt na een lichamelijke inspanning, maar wel heel typisch BO. Mindfullness en ontspanningsoefeningen zijn echt fantastisch. Goed dat je dit al doet! Heel belangrijk om nu eerst heel goed voor jezelf te zorgen.

Oh Mopto! Eerst en vooral een hele hele dikke knuffel Wat heb je het zwaar meid. Kan je er met iemand over praten? Snap dat je niemand wil lastig vallen, maar mensen waar je een goede band mee hebt, ervaren dat echt niet zo. Die willen er echt voor je zijn. Is je huisarts op de hoogte? Die kan je vast ook verder helpen. Geen sorry zeggen dat je het hier weg wil schrijven, we zijn er voor elkaar!

Hoe was je vakantie rodelimo?

Hier een wisselende week achter de rug. Som echt uit het niet aan het huilen en toch ook veel fijne momentjes meegemaakt, zoals gewoon heerlijk van de zon genieten. Wat kan zon toch goed doen?! Aankomende week staat er alleen een afspraak bij de kinesist op de agenda. Kijk er naar uit naar een rustige week.
Iedereen een fijn weekend gehad?

Hoihoi!

Ik ben weer terug van vakantie! Dat was echt enorm fijn zeg We hadden een huisje, of eigenlijk een soort blokhutje, gehuurd op een camping midden in de natuur, heel rustig. Nu woon ik in een rustig dorp, maar het was zo fijn om echt even los van alle dagelijkse prikkels te kunnen zijn, echt in de rust.
Vantevoren was ik supernerveus, want veranderingen zijn niet mijn sterkste punt nu, en ergens anders slapen ook niet dus ik had wel even moeite om te gaan. Gelukkig heeft mijn man mij gewoon meegesleept, en het was uiteindelijk toen we er aankwamen ook eigenlijk al meteen goed.
We hebben veel rustige dingen gedaan, vooral in de natuur (weinig prikkels, heerlijk!), en ik heb ook extra rust genomen, maar toch ben ik wel behoorlijk over mijn grenzen gegaan. De eerste 2 dagen gingen goed, heerlijk lopen en een beetje fietsen en op terrasjes zitten. Ook zijn we naar de schaapskooi geweest, met lammetjes, zoooo lief!

De 3e dag gingen we naar een museum. Echt superinteressant, maar ik heb mezelf er wel een beetje door laten meeslepen, en ben dus veel te ver doorgegaan.
De overige dagen hebben we dus niet veel meer gedaan, tenminste, man meer als ik, maar we hebben het alsnog erg gezellig gehad. Heel erg fijn om er samen even uit te zijn en echt even tijd voor elkaar te hebben!

Nu dus wel even bijkomen, want ik ben wel nog steeds erg moe. Maar man was verbaasd wat ik al kon qua energie van de week (uit eten, naar een museum, stukje lopen, stukje fietsen e.d.) dus dat was fijn om te horen! Zelf ga ik daar makkelijk aan voorbij, omdat ik het allemaal lang niet snel genoeg en ver genoeg vind . Even een reminder is dan wel heel erg goed.
Maar ik ga wel weer met vernieuwde positieve energie de week in, dus dat is in ieder geval fijn!

Lanimame, welkom hier! Wat vervelend voor jou dat je ook in deze situatie geraakt bent. Fijn dat je hier herkenning vindt, en voel je vooral welkom om hier mee te komen schrijven! Ik heb gemerkt dat het soms ook al erg oplucht om gewoon even je hart te luchten, dus als je die behoefte voelt, vooral doen!
Heb je wel hulp of begeleiding bij het behandelen van je burnout? Ook om zelf genoeg rust te krijgen met de kinderen?

Mopto, wat vervelend voor je dat het even zo slecht voelt! Maar he, jouw naasten vinden het vast niet erg als je even bij hen komt praten/ uithuilen. Zelfs zonder burnout is een breakup al lastig en pijnlijk genoeg, laat staan nu! Je kunt dus genoeg support gebruiken, en ik ga er vanuit dat iedereen dat begrijpt en je wil helpen. Al is het maar door even samen een wandelingetje te maken of even wat te drinken op een terrasje En je hoeft je niet te verontschuldigen omdat je dat hier opschrijft hoor, zoals Vienna ook zegt, we zijn er gewoon voor je!
Hoe gaat het nu, heb je van het weekend wat afleiding kunnen vinden? Heb je ook hulp van een psycholoog, die je eventueel tips kan geven om een eventuele (ergere) depressie te voorkomen? (En waar je zonder schuldgevoel van je af kunt praten, een beetje zoals hier)

Gele Suikerspin, hoe is het inmiddels? Gaat het wat beter met de vermoeidheid/ raar gevoel door die medicatie? Heb je nog steeds last van dat 'rare' gevoel?
Voelt dat een beetje als: je wil vanalles doen, maar als je 1 min met iets begonnen ben wil je het niet meer, of kan je je er niet meer toe zetten. Je wil wel naar buiten, maar het lukt niet. Een beetje een melancholisch gevoel.
Ik heb ook vaak zo'n soort bui (tenminste, weet niet of het hetzelfde is, maar ik zou het omschrijven als raar ), meestal ben ik dan heel de dag helemaal hyper tegenover mijn omgeving, om voor mijn verdrietige binnenste te compenseren, maar stort ik 's avonds helemaal in en heb ik een enorme huillbui en moet ik gewoon gaan slapen, dan helpt helemaal niets anders meer.
Ik hoop voor je dat het deze week al wat beter gaat, en je iets meer energie hebt iig!

Riverdale heb ik ook nog niet gezien trouwens. Als het wel een leuke serie blijkt te zijn hoor ik het graag! Wel heb ik vorige week ook Las chicas del cable gekeken. Ik kon niet meer stoppen en heb het hele seizoen al af, was dus zeker een goede serie! Als je er nog een zoekt kan ik die zeker aanraden

Vienna, Oh ja, ik moet ook enorm wennen! Het ligt er ook nog regelmatig uit volgens mij, want ik wilde eerder al een bericht typen, maar toen kwam ik het forum niet eens op. Ik moet inderdaad ook steeds opnieuw inloggen... Best irritant, maar ik las ergens wat over dat ze bezig zijn dat eruit te halen ofzo? Zou fijn zijn in ieder geval.
Ik ga zo nog eens eventjes rondklikken, kijken wat er precies allemaal veranderd is. Met mijn telefoon was het helemaal neit echt meer te doen, dat heb ik op een gegeven moment maar opgegeven, maar misschien is het op de computer beter. IK denk dat het over een week of 2 wel beter zal zijn allemaal, maar nu is het nog even lastig.

Heerlijk dat je deze week een lekker rustige week op de planning hebt! Het word geloof ik goed weer, dus dan kan je goed genieten van de zon! Ga jij nu eens in de week naar de kinesist? Helpt dat losmaken/houden van de spieren bij jou ook zo goed?
Ik moet bij dat mooie weer steeds denken aan toen ik vorig jaar net thuis zat en dit topic helemaal gelezen heb (in een aantal weken), aan jouw 'tuinvakanties'. Die heb ik vorig jaar regelmatig toegepast, maar ik denk wel nu het weer steeds lekkerder weer word van: "Oh, woensdagmiddag een lekkere tuinvakantiemiddag plannen!".

Ik heb deze week een drukke week, op het moment dat ik alles zou doen wat gepland staat. Officieel is dat 2x werken, afspraak met de POH, sessie met de psycholoog (EMDR, dus wel erg zwaar..), medicijnen ophalen en iedere dag bewegen. plus alle losse dingetjes natuurlijk. Wel is het werken "optioneel", tenminste, ik wil heel graag gaan, maar als het niet gaat door de EMDR ga ik niet en dat mag ook van de bedrijfsarts. Ook het elke dag bewegen is 'naar kunnen'. Maar ik wil dan het liefst natuurlijk meteen een marathon kunnen rennen, waardoor het weer druk word in mijn hoofd om dat ik wel weet dat ik dat niet kan (ook niet als ik gezond ben overigens). Maargoed. ik ga het gewoon weer dag voor dag bekijken, en dan zien we het wel. Morgen iig beginnen met nog een beetje uitrusten van de vakantie, dan kan ik dinsdag weer vol energie naar het werk en de rest van de week in

@mopto: vervelend dat je je zo rot voelt. Je leven staat ook echt op zijn kop he? Ik hoop dat je er met mensen over kunt praten. Mijn ervaring is namelijk dat praten wel wat helpt. Niet praten en alleen maar denken geeft inderdaad een negatieve spiraal, waar je vervolgens moeilijk uit komt.
Veel sterkte!

@Rodelimo: fijn dat je de vakantie als prettig hebt ervaren! Succes met je drukke week. Ik probeer tegenwoordig ook de zaken dag voor dag te bekijken, dat werkt toch het beste.

Ik heb al een tijdje niet geschreven. Het gaat hier met ups en downs. In april zijn wij ook met vakantie geweest. Was geen daverend succes. Ik was waarschijnlijk de week voor de vakantie toch te druk en te gestresst, waardoor ik vermoeid op vakantie ging en de depressie weer de kop opstak. Heel is dan heel vervelend om in een onbekende omgeving te zijn. Ik heb heel wat afgehuild en kon dan alleen maar denken 'was ik maar thuis'. Voor mijn partner natuurlijk ook niet leuk. Die was juist zo aan vakantie toe. Gelukkig was niet de hele vakantie één groot drama, we hebben ook fijne momenten gehad.

In vervolg op mijn vorige post (heel irritant, ik kon mijn bericht niet volledig zien terwijl ik aan het typen was, dus maar een 2e post er achter aan).

Ik ga inmiddels 2 keer per week naar mijn werk, ongeveer 2,5 uur per keer. Het valt niet mee. Het woon-werk verkeer (autorijden ca. 45 min enkele reis) valt mij zo zwaar. Ik merk na ca. 15 minuten autorijden dat het eigenlijk genoeg is geweest, krijg dan zere ogen en hoofdpijn.
Dat schiet dus zo ook niet echt op met re-integreren.
Ik weet ook helemaal niet wat ik wil. Terug naar mijn oude baan, of een andere baan in een nieuwe omgeving (dichterbij huis) of helemaal het roer omgooien en iets voor mijzelf beginnen. Daar kan ik dus uren over denken en piekeren, maar dat is natuurlijk niet echt goed......
De depressie is helaas ook nog steeds niet over. Meestal gaat het goed, maar zo af en toe (denk 1 keer per week) overvalt het mij en zit ik weer een donker gat. Ik had zo gehoopt in juni met mijn medicatie te kunnen stoppen, maar ik denk niet dat de huisarts dat een goed idee zal vinden.

Yeeeehhh Rodelimo wat leuk om te lezen dat je weer met vernieuwde positieve energie hebt.
FIjn dat je genoten hebt van je vakantie, ook al was je misschien een beetje overenthousiast met activiteiten, het belangrijkste is dat je ervan genoten hebt.
Die tuinvakantiedag is een heel goed idee. Ik doe mee! Heb een glossy en aardbeien gekocht en van manlief een extra dik tuinkussen gekregen. Voor onze hond heb ik hondenijsjes gemaakt (yoghurt met kleine hondenkoekjes in). Zon we zijn er klaar voor

Ri-anne: jammer dat je vakantie niet zo goed ging. Je partner heeft er vast begrip voor dat je heel erg je best doet, maar dat het niet altijd lukt zoals je had gehoopt. Probeer vooral de fijne momenten te benadrukken, daar heeft je partner vast ook van genoten.
Wauw 45 minuten autorijden, dat is best pittig! Heb je dit met arts of werkgever kunnen bespreken? Dit lijkt mij ook best veel en maakt het opbouwen van werk niet bepaald makkelijker. Kan mij voorstellen dat je twijfelt over je huidige job. Misschien iets om met een therapeut of loopbaanbegeleider op te pakken? Misschien kan zij helpen om alles op een rijtje te zetten en dat je zekerder wordt en niet hoeft te piekeren? Zorg goed voor jezelf en probeer niets te forceren, dan gaat je genezingsproces echt sneller.

Rianne, wat lekker dat je ook op vakantie geweest bent, ondanks alle stress en spanning. Ik kan me helemaal indenken hoe je je voelt, ik was vorig weekend voor we weggingen ook echt niet te genieten, en daardoor de eerste avond/ dag van de vakantie behoorlijk moe. We bleven wel dichtbij, dus het was gauw over (ook omdat thuis maar een uurtje weg was), maar het blijft lastig. Helemaal naar je vriend toe.
Maar mijn man zegt altijd, zolang ik zie dat je je best doet, en we het gezellig hebben is het toch goed? Hij zegt: "We doen dan wel niet wat we normaal zouden doen (lange wandelingen/ fietstochten, dagen weg, kamperen e.d.), maar dit is ook best leuk voor de verandering en de dingen die we nu wel doen zijn wel leuk.
(ik heb dit ook een aantal keer van hem te horen gekregen omdat ik er wat doorheen zat op die manier, dus daarom kan ik het me zo goed herinneren )
Ik hoop dat jij ook vooral terug kunt denken aan die fijne momenten!

Wat je schrijft over je werk herken ik goed. Ik vraag mezelf ook steeds vaker af van, wil ik dit wel? Kan ik dit wel? Moet ik niet iets anders gaan doen? Zoo, lastig, zeker wanneer je hoofd toch al een puinhoop is. Dat is het bij mij in ieder geval.
Ik slinger heen en weer van "ja, dit is echt de meest fantastische baan ooit", naar "Dit is echt veel te moeilijk voor mij en hoe moet ik dit ooit gaan kunnen", waardoor ik onzeker word en het niet leuk vind.
Nu heb ik met mezelf afgesproken om deze beslissing uit te stellen tot ik in ieder geval weer in staat ben een aantal uren echt te kunnen werken. Nu kan ik toch niet beslissen en heb ik er toch een gekleurd beeld van, wat eigenlijk niet eerlijk is tov de keuze.

Het autorijden ging bij mij ook heel slecht in het begin. Gelukkig was dit goed bespreekbaar met de arboarts en mijn leidinggevende, en word dit ook als "werk" meegenomen in mijn opbouwplan. Ik heb eerst 2 maanden 1x per week alleen heen en weer gereden en gelucht met een collega, puur om het autorijden te oefenen. Mij kost het 35 min enkele reis, soms gaat dat wel, soms niet. Om nu wel te kunnen werken heb ik een laptop gekregen om thuis te kunnen werken, ik weer niet of dat voor jou ook een optie is wellicht? Dat je een van je dagen thuis kunt werken bijvoorbeeld, omdat het dan zoveel energie scheelt.

Ja, het is ook echt weer voor een tuinvakantiedag vandaag Vienna! Wat een goed idee, aardbeien, heerlijk. Ga ik zo even vragen aan mijn man, die zou vanmiddag boodschappen doen En een tuinkussen, fijn!

Hihi, leuk voor jouw hond, die ijsjes Hij zal het wel warm hebben vandaag denk ik?!
Hierachter liggen de paardjes ook voor dood in het weiland. Ze zijn nog een beetje bezig hun wintervacht eraf te schuren, dus nu hangen er steeds van die plukken aan, echt geen gezicht! Maar met die wintervacht hebben ze het vandaag ook slecht denk ik.

Ik ben vanmorgen nog even naar mijn werk geweest. Ik zou eigenlijk gisteren gaan, maar gister was voor mij niet zo'n heel goede dag. Ik was zooooo moe! Echt alles was teveel. Net alsof toen ik thuiskwam van vakantie alles me ineens aanvloog, alle klusjes thuis, de EMDR, de POH, werk, alles. Helemaal in paniek en mijn hoofd weer een chaos. Pffff. Toen ik eenmaal op vakantie was had ik er beter kunnen blijven denk ik, qua rust in mijn hoofd .

Nouja, vandaag gaat het weer iets beter, al ben ik uiteindelijk niet lang op mijn werk geweest. Ik durfde niet zo lang te blijven, ook omdat ik anders niet wist hoe ik nog thuis zou komen met de auto. Maar het is gelukt En het was fijn om er even te zijn. Fijn om de collega's te zien en te spreken en om er even uit te zijn.

Nu is het hier dus ook tijd voor tuinvakantie! Zometeen nog even lunchen en daarna hang ik de hangmat op en ga ik daar mijn middagdutje maar doen denk ik. Het is hier inmiddels al behoorlijk warm, dus ik hoop dat het nog lekker is
De was die ik opgehangen had was zo droog lig, haha.

Geniet van de zon iedereen!

@Rodelimo. Ja hoor, wij denken ook vooral terug aan de leuke momenten van de vakantie. Het drama gedeelte proberen we geheel te vergeten. Gelukkig zijn er ook alleen foto's van leuke momenten, dus met de tijd zullen alle negatieve herinneren wel wegslijten.

Ik herken wat je schrijft over het terugkomen van vakantie en dat alles je dan aanvliegt. Tijdens je vakantie hoefde je natuurlijk weinig tot niets, en dan is het ineens allemaal erg veel als je weer thuis komt. Ik had het ook: werk, fysio, coach, nog wat sociale activiteiten. Ik kan dan echt een beetje in paniek raken. Ik ben dan bang dat het te veel is, maar dat piekeren daarover geeft zo veel spanning en kost mij bakken energie, juist daardoor wordt het dan ook te veel.

Wat fijn dat er bij jouw begrip is voor het autorijden en dat het als werk wordt gezien. Ik heb daar elke keer discussies over met de bedrijfsarts. Ik werk nu de andere dagen een paar uurtjes vanuit huis, maar ook dat vind de arboarts eigenlijk niet goed. Tot nu toe kan ik gelukkig wel andere afspraken maken met mijn leidinggevende.
Gisteren ben ik weer bij mijn BO-coach geweest. Zij vind het autorijden+werken te veel en denk dat ik op deze manier op een terugval afsteven. Dat was best confronterend om te horen. Zij adviseert om het autorijden op te breken in korte stukken van max 20, met tussendoor pauzes van 15 minuten. En die extra reistijd in mindering te brengen op mijn werkuren.

Ik heb trouwens geen twijfels of ik het werk wel kan. Ik weet wel dat ik het kan (of in elk geval kon), maar ik heb meer twijfels of ik het nog wel wil. Ik weet in elk geval dat ik op langere termijn niet meer zo'n lange reisafstand wil. Maar ook ik wil nu geen grote beslissingen nemen, eerst nog verder herstellen.

@Vienna; wat schattig dat je hondenijsjes maakt!

Hallo Iedereen!
Het forum nu even op de laptop aan het bekijken, ik zit juist meestal op mijn mobiel. Daar vind ik het overzicht duidelijker en kun je er makkelijker bij op de bank liggen
Tip voor als typen op mobiel te vermoeiend is, de spraakfunctie gebruik ik als ik erugh moe ben of geen zin in lange teksten typen heb. Bovendien is het grappig Hihi, je moet goed articuleren en hij gaat heel snel.

Fijn dat je vakantie, qua omstandigheden, fijn was!
Ik vind dat je de week erna ook wel erg veel had hoor. Zou je niet wat dingen afzeggen of voor de volgende keer als leerpunt meenemen, de weken na je vakantie minder in te plannen?
Sowieso moeten gezonde mensen dat ook al, na je vakantie heb je gewoon tijd nodig om weer te wennen aan het harde normale leven.

Wat leuk die vakantietuindagen! Ik doe dat ook altijd, ik doe zelfs soms alsof mijn eigen huis een vakantie huisje is. Zoals nu zit ik op mijn balkon, heerlijk koel en het regent zacht. Het is lekker stil, alleen wat spelende kindertjes in de verte en de vogeltjes die fluiten Dat doet me denken aan aan vakanties, waarbij je in de ochtend al in je korte broek zat, met dikke trui, het gras nog nat was en de wind koel, onder een luifeltje te ontbijten en daarna weg om iets te gaan ondernemen in de brandende hitte van de zon.

Gisteren heerlijk onder de bomen gezeten. Ik voel me gelukkig weer iets beter. Merk dat ik minder duf ben in de ochtend. Het is nog maar 10uur en al meerdere dingen gedaan, afgelopen 2 weken was even weer drama in de zin van na 11uur pas douchen en duf duf duf. Waarschijnlijk echt bijwerkingen van de medicatie, toch even schrikken Duurt bij mij echt wel minstens 2 weken voordat het afzakt. En een behoorlijke stap terug op alle gebieden. Zelfs dus zo, dat voor mezelf zorgen niet meer goed lukte Deze week hoop ik weer mijn eigen ritme op te pakken, maar rustig aan, heb toch nog makkelijke maaltijden voor deze week ingeplant, want koken was ook weer niet te doen. Begin ook weer zin te krijgen om auto te rijden, dat was totaal niet meer haalbaar zo duf.

rodelimo, Waarom ging je eigenlijk weer naar de POH? Die was toch niet fijn?
Ik heb trouwens een keer tegen mijn husarts gezegt dat ik de POH te vermoeiend vond en dat ik niet wist waarom, nu ga ik gewoon af en toe naar de huisarts, die plant dan afspraken in om de 6 weken ongeveer. Vind ik veel fijner. Misschien kan jou huisarts ook de begeleiding doen? Als die fijn is tenminste. Dacht er ineens even aan.
)
Heel veel succes voor iedereen. Lekker egoistisch zijn (beetje rare smiley toch?)

Nou doei

Hallo mede burn out 'ers,

Stille meelezer meld zich. Mag ik ook mee schrijven?

Een stukje van mijn verhaal.

Ik kamp al sinds begin oktober 2016 met burn out - klachten. Al dacht ik eerst dat ik last had van aanhoudende werkdruk / winterdip/depressie. Heb het toen op mijn werk aangegeven en daar waren ze erg begripvol. Ik heb veel zaken kunnen overdragen aan collega's ben geminderd in uren. Ben naar de huisarts geweest voor bloed prikken en daaruit bleek een vitamine D tekort. Dus vanaf november ben ik vitamine D gaan aanvullen in pil vorm. Ook ben ik door mijn huisarts verwezen naar een eerstelijnspsycholoog waar ik in december ben gestart met gesprekken.

Ik heb tot begin januari geprobeerd nog de lopende zaken op mijn werk af te ronden. Ik werk met cliënten en sommige zaken vond ik daardoor moeilijk over te dragen aan collega's. Nu weet ik dat mijn perfectionisme en hoge verantwoordelijkheidsgevoel maakten dat ik die zaken nog wilde afronden. Waarschijnlijk ben ik van oktober tot januari nog eens extra over mijn grenzen gegaan. En als ik erop terugkijk dan besef ik dat het onvermijdelijk was dat ik volledig uit zou vallen. Ik heb 2,5 halve maand volledig ziek thuis gezeten. Ik deed amper nog wat behalve de hond uitlaten, eten opwarmen/maken en zo goed mogelijk voor onze dochter zorgen.

Ik heb een hele begripvolle werkgever en gelukkig ook een fijne bedrijfsarts. Sinds begin april ben ik weer op mijn werk voor 2 keer 2 uur per week en we bouwen nu op naar 2 keer 3 uur. Heel langzaam aan ben ik weer wat administratieve klussen aan het oppakken. Op eigen verzoek. Ik vind het fijn om weer onder collega's te zijn en kleine dingetjes op te pakken op mijn werk.
Maar toen ik weer aan het werk ging kwamen gelijk mijn klachten terug. Voortdurend in huilen uitbarsten, erg moe, vol en duf hoofd. Daarna weer twee weken vakantie gehad en ik voelde me weer zo goed. Terug aan het werk en ik kwam gewoon terug van mijn werk zonder te huilen. Maar helaas ik heb net iets teveel gedaan op sociaal vlak, vrijdagavond even naar een verjaardag en zaterdagavond bij een vriendin op de bank gehangen. Dat in combinatie met een drukke man die vaak laat thuis was. En bam, de zoveelste terugval is een feit.

Mijn man heeft de afgelopen dagen alles over genomen thuis en met dochter. En ik begin heel langzaam weer bij te trekken. Maar de tranen prikken nog steeds achter mijn ogen. Ik word er zo moedeloos van, het duurt nu al zo lang en ik weet niet wat ik nog meer kan doen om beter te worden. Ik was gestart met yoga, heb een oriënterend gesprek staan bij de haptonoom. Ik was sinds een paar weekjes weer heel voorzichtig gestart met hardlopen. Zat nog maar op lesjes van 20 minuten met wandelen afwisselen met hardlopen. En nu kan ik weer even niets anders dan op de bank zitten en huilen.

Aloha allemaal! Genoten van jullie vakantietuindagen?

Welkom Mevrouw Stippel! Natuurlijk ben je welkom om mee te schrijven.
Je verhaal is heel herkenbaar. Het is niet makkelijk om toe te geven dat het niet meer gaat en we willen heel graag nog een houvast hebben. Volgens mij heb je al heel goed gereflecteerd op je eigen handelen en zie je in dat je te lang nog hebt proberen vol te houden en daardoor jezelf bent blijven overvragen. Als ik je verhaal lees, zou ik zeggen dat je, jezelf nu weer aan het overvragen bent (geweest). 2,5 maand volledig thuis geweest, is niet veel voor een BO, misschien ben je te snel willen starten? Ook lijk je veel te willen doen om weer beter te worden en dat is bewonderingswaardig, maar ook een valkuil. Zo hebben gesprekken met een psycholoog tijd nodig om echt door te dringen en eraan te kunnen werken. Denk dat je lichaam wil aangeven dat er nog nood is aan voor jezelf zorgen en dat je het nog even rustig aan moet doen. Dat is niet leuk om te horen, maar wel de snelste weg naar volledig herstel. Probeer dit met je psycholoog of arbeidsgeneesheer te bespreken, ze gaan je vast goede handvatten kunnen geven. En vergeet niet: het komt goed! Je gaat weer helemaal beter worden, nu alleen eerst voor jezelf zorgen!

Gele Suikerspin: wat fijn dat het duffe gevoel al veel minder is. Heerlijk zo op het balkon en gewoon luisteren naar de omgevingsgeluiden. Meer hoeft dat niet te zijn om te genieten. Je hebt de nieuwe smileys uitgeprobeerd? Ik blijf het nieuwe forum toch wat aanpassen vinden. Spraakfunctie? Wist niet dat dit kon? Lijkt mij lachen.

Ri-anne: goed idee om nu geen grote beslissingen rond je werk te maken. Lijkt mij inderdaad geen goed moment. De tip van Rodelimo om je reistijd al bij de werktijd te laten meetellen, lijkt mij wel een goede. Zou dit voor je werkgever bespreekbaar zijn?

Rodelimo: Genoten van je tuinvakantie? Terug een beetje bijgekomen van je drukke week? Alle dieren liggen een beetje voor pampus. Is het veulentje trouwens al geboren?

Heel raar, maar ik heb een blessure aan mijn voet en weet niet hoe ik eraan kom. Volgens de arts moet ik hem toch echt hebben omgeslagen of op een andere manier gekwetst hebben, maar dat is niet het geval. Moet nu dus verplicht met mijn voet omhoog liggen en er ligt een ijspak op. Hoop dat het snel over is, want nu ben ik toch wel het toppunt van passiviteit aan het worden

Oppeppertje van de dag: leuk filmpje van een pony en een meisje met een heel aanstekelijke lach

http://filmpjevandedag.nl/losgeslagen-p ... m-te-zien/

Fijn weekend allemaal!

Rianne, ja je beschrijft precies mijn gevoel met het terugkomen van vakantie. Ik heb echt even tot woensdag nodig gehad om thuis weer even te landen ofzo. Toen kreeg ik weer een beetje een rustig gevoel. Nu is het wel weer okee. Ik heb alles ook weer een keer gedaan (werk, psycholoog etc) en dan is het weer 'normaal' ofzo. Gelukkig

Wat vervelend dat je zulke discussies hebt met je bedrijfsarts over dat autorijden! Je zou toch zeggen dat hij het ook wel snapt... Echt stom. Gelukkig maar dat je met je leidinggevende betere afspraken kunt maken. Uiteindelijk is wat de bedrijfsarts geeft altijd toch vooral een advies aan de werkgever niet?
Bij mij opperde de HR ook nog of het geen optie was om met iemand mee te rijden, heen, en dan terug met het OV. Nu is dat bij mij echt geen optie, dan zou terug letterlijk 3 uur duren, maar misschien bij jou wel?
Ook krijg ik wel de ruimte om laat te beginnen (10 uur ofzo), zodat ik buiten de spits kan rijden en alle files kan mijden. Dit scheelt mij echt heel veel merk ik. Pas moest ik een keer vroeg, vanwege een afspraak, en kwam ik dus in de file terecht maar dat kostte me echt 2x zoveel energie! Ik was echt kapot toen ik aankwam.

Wat je BO coach zegt is ook geen slecht idee denk ik, maar dan kost het wel enorm veel tijd om naar je werk te komen.
Voel je jezelf nog wel veilig in de auto? Alsof je de controle hebt zeg maar?


Hi Gele suikerspin! Haha, de spraakfunctie, daar had ik echt nog nooit aan gedacht! Wat slim. Ik forum ook altijd op de iPad, behalve als ik wat wil typen van meer als een regel. Dan pak ik toch echt wel even de laptop. Maar ik ga het eens proberen met die spraakfunctie, goeie tip!

Ja, het was nu wel erg veel inderdaad in die week na de vakantie. Het was een beetje een vergissing, want ik dacht dat de psycholoog pas volgende week was. Alleen toen ik thuiskwam was het toch al deze week. Oeps. Dat soort dingen heb ik nu vaak. Voorheen had ik heel mijn agenda in mijn hoofd (ook wel op papier, maar daar keek ik eigenlijk nooit), alle tijden, locaties etc. Alleen nu mijn hoofd niet helemaal op orde is gaat dat niet zo goed helaas. Ik kom nu ook regelmatig te laat of ik vergeet afspraken, omdat ik gewoon niet gewend ben aan een kalender, maar het ook niet meer goed in mijn hoofd zit.
Hebben jullie ook dat je dat soort dingen gewoon niet meer opslaat in je hoofd ofzo?

Wat fijn dat het bij jou ook weer een beetje beter gaat Gele Suikerspin! Fijn dat de medicatie nu een beetje gestabiliseerd lijkt te zijn langzaam aan. Ook een goed teken dat je zelf weer zin hebt om dingen te ondernemen, heerlijk! Zeker met het mooie weer is het fijn als je er een beetje op uit kunt:) En sowieso fijn dat je weer puf hebt om dingen te doen!

Ja, de tuinvakantiedag was heerlijk! Jouw balkondag klinkt ook zeer goed! Ik kan het helemaal voor me zien en inbeelden, zoals je het beschrijft . En die beschrijving van de vakantie! Ik krijg meteen zin om te gaan kamperen . Zou het helemaal niet trekken nu denk ik als ik steeds al mijn spullen bij elkaar zou moeten zoeken om te gaan douchen en met zo'n muntje enzo, maar hoe jij het schetst, heerlijk!
Ik heb van de week ook gewoon een uur in de tuin gezeten, alleen maar gezeten. Had ik vorige jaar echt nooit gedacht dat ik dat zou kunnen, en er ook nog eens relaxed van zou kunnen worden.

Hier was de tuinvakantiedag ook top. Het was alleen wel echt superwarm zeg! (haha ja ik weet het, mag je eigenlijk niet over klagen) Onze tuin ligt volledig op het zuiden, dus ik ben er echt uitgekookt. We hebben nog geen parasol, haha. Maar 's avonds was het echt heerlijk. Ik heb zo fijn de nieuwe Jan Jans en de kinderen (hebben ze nu een rode kater smileys?) strips gelezen die ik vorige week gekocht heb, heerlijk.
Gisteren heb ik doorgebracht met onkruid verwijderen. Dat is voor mij een heel rustgevend hypnotiserend werkje op de een of andere manier. Lekker in mijn eigen wereldje, met een mooi resultaat. Ben nu wel trots als ik naar het gedeelte van het tuinpad kijk wat ik gedaan heb!
Het werd ook wel tijd overigens, het stond op sommige plekken al 10 cm hoog .

Ja, klopt idd die POH kon ik het niet echt mee vinden. Ik moest er echter nog een laatste afspraak (was een belafspraak) mee maken, om inderdaad te zeggen dat ik niet meer af wilde spreken en dat evt bij de huisarts voort wilde zetten. Die afspraak is echter een maand steeds uitgesteld, of ik werd gewoon niet gebeld, dus het was er nog niet van gekomen. Wat niet heel goed was voor mijn frustratie natuurlijk ;P Afgelopen dinsdag had ik dus weer een belafspraak (had ik zelf gemaakt), maar toen kreeg ik een uur na de afspraak een telefoontje van de assistente: "ja, ze heeft het erg druk, dus het gaat niet door, kan je donderdag misschien?". Pffffff.
Nouja, gister was dus inderdaad de laatste afspraak. Ze heeft een doorverwijzing voor me gemaakt voor de specialistische GGZ, ivm de verzekering en vergoedingen enzo, en dat was het.
Het gekke was dat ze nu ineens zei dat ze mij niet meer mocht behandelen, omdat ik nu bij de psycholoog in behandeling ben en ik maar bij een basis-GGZ behandelaar tegelijk in behandeling mag zijn. Het kwam erop neer dat ik dus nog wel mocht bellen als er echt wat dringends was, maar dat ik er ook eigenlijk niet meer heen kan. Hmmmmm, dat had ze ook wel even eerder mogen zeggen. Super raar. Maargoed, ik denk dus dat ze mij net zo zat was als ik haar

Mevrouwstippel, welkom hier! Natuurlijk kan je hier meeschrijven, altijd gezellig en ook fijn om verhalen te kunnen delen. Wat vervelend voor je dat je ook in deze situatie beland bent!
Fijn dat je al hulp hebt van een psycholoog, en dat ook je omgeving en werkgever heel behulpzaam is. Merk je ook dat je stress ook voornamelijk van het werk afkomstig is of zijn er nog andere aspecten die meespelen?
Ik snap dat het nu voelt als al een enorm lange tijd die je thuis zit, dat gevoel had ik in het begin ook heel erg sterk. Ik ben ook na 3 maanden weer begonnen met opbouwen. (De bedrijfsarts adviseerde toen halve dagen), maar na 2 weken ook weer volledig gecrasht. Vervolgens heb ik weer 3 maanden thuisgezeten, en ben toen begonnen met af en toe lunchen op het werk met een collega.

Je bent al behoorlijk hard aan het opbouwen als ik het zo lees! Lukt het wel om gewoon op je werk te zijn, en gewoon even koffie te drinken, of te lunchen met een collega zonder daar heel veel stress van te krijgen?
Als je werk een grote oorzaak is kan ik me voorstellen dat het teveel voor je lijf is om om te kunnen gaan met die spanning van "op het werk zijn", en dan nog de spanning van die administratieve werkzaamheden. (en misschien nog de gedachte "wat denken ze wel niet, doe ik altijd superveel en zit ik hier nu maar 2 uurtjes simpel werk te doen" en de spanning die daarbij hoort)
Misschien is het nu nog gewoon een te grote stap. Inmiddels heb ik ook geleerd dat de opbouw in heeeeeeeel kleine stapjes gaat. Kleinere stapjes dan ik in het begin dacht dat er eigenlijk waren. (Als in, het verschil tussen 10 min autorijden, of 15 min)

Yoga heb ik heel lang niet mogen doen van mijn POH, omdat ze zei dat dat te zwaar zou zijn. Dat gold ook voor hardlopen. Wandelen was wel heel erg goed zei zei, en raadde ze ook aan om veel te doen. Naar kunnen wel!
Ik hoop dat je voor nu even je doelen vwb sport uit kunt zetten. Dat is heel moeilijk, maar geeft wel een hoop rust in je hoofd, omdat je dan niet meer zoveel "moet" van jezelf. Meer van; heb jij zin om te wandelen, ga wandelen! Heb je zin om te zwemmen, doen! Maar niet om per se 50 baantjes te halen, of om naar het volgende dorp te lopen, maar omdat je het zelf leuk vind, en het alleen maar doen zolang je het zelf leuk vind en je er relaxed bij voelt. Als het voelt als moeten; nu even niet doen.

Wat mij echt heel erg geholpen heeft bij het nemen van kleinere stapjes, en rustiger aan doen is een cursus mindfulness. Klinkt zweverig, maar mij hielp het goed.
Al blijft het lastig hoor! Ik ga ook nog regelmatig de fout in, zie hierboven, als in mijn vakantie .

Ik hoop dat het inmiddels weer iets beter gaat als van de week? Heb je een beetje kunnen uitrusten, of jezelf voldoende rust kunnen gunnen?

Vienna, het veulentje is nog niet geboren helaas! Althans, dat denk ik. Afgelopen zaterdag zijn 2 paardjes weggehaald en naar 'de bevallocatie' gebracht. Dit paardje was nog nooit bevallen, dus ze is even teruggebracht naar een andere locatie met betere begeleiding. Ik heb niet veel verstand van paarden, maar zo schijnt het te werken . Ik ben dus heel benieuwd wanneer ze terugkomt met het veulentje! Ik hoop gauw, ik ben zo benieuwd hoe hij/zij eruit ziet! Schattig, sowieso
De andere 2 paardjes die nu nog in de wei over zijn zijn nog steeds een beetje van de leg. Ze zijn toch de helft van hun kudde kwijt en zijn er nog steeds naar op zoek heb ik het idee. Heb ze nog nooit zoveel horen hinniken als van de week! Sneu toch ook wel, ahhh.

Ohjee, jij hebt ook wel echt pech dan Vienna! Gek ook, dat je dan opeens zo'n blessure hebt opgelopen, maar geen idee hebt waar! Kan je nu ook niet meer lopen?
Ik hoop voor je dat het gauw weer wat beter gaat met je voet! Ik kan me voorstellen dat je je nu helemaal gehandicapt voelt, als je lokaal niet kunt lopen. Wel is het een extra goede reden om goed uit te rusten, om dan straks als het over is ineens heel veel energie te hebben!
Veel sterkte ermee iig!

Nu heb je dan toch wel behoeft aan een proefabbonementje op Netflix misschien?

Mopto, hoe gaat het bij jou?

Hier gaat het goed. Gister heb ik weer een EMDR sessie gehad bij de psycholoog. Ik had er erg tegenop gezien, omdat de vorige erg zwaar waren (en ik me toch schaam, als ik elke keer anderhalf uur tegenover iemand zit te janken terwijl we niet veel spreken) maar deze sessie was erg fijn. Ik heb heel veel inzicht gekregen in het gedrag van mijn moeder tov mij, wat voor mij echt heel erg veel verklaard. Niet goedpraat, en ik neem het haar nog altijd erg kwalijk (puntje van aandacht), maar ik kan het nu lig begrijpen hoe het vanuit haar eruit gezien heeft. Zij blijkt nogal wat issues te hebben, die ze ongewild uit naar haar omgeving omdat ze er zelf niet mee kan omgaan.
Nu kan ik het wel begrijpen, maar als kind heeft het mij behoorlijk gekwetst, en nog altijd. Maar het was daardoor wel een heel belangrijke sessie denk ik.

Vannacht heb ik echt als een blok geslapen (had echt geen idee waar ik was vanmorgen, of wat nou echt was en wat ik gedroomd had haha) maar zodra ik wakker was ging die sessie in mijn hoofd gewoon verder. En nu nog eigenlijk. Maar op een goede manier. Een beetje alsof alle puzzelstukjes een beetje op zijn plek beginnen te vallen.

Vandaag heb ik dus eigenlijk niet zoveel gedaan. Ik heb een heel stuk van "The bridge" gekeken op Netflix. (Echt een goede serie vienna, als je nog afleiding zoekt;)). Zometeen ga ik planten kopen voor de plantenbakken in de tuin, samen met mijn man. Hij weet veel meer van planten als ik, dus dat is fijn Kan ik morgen de tuin weer mooi maken met de planten!

Ah, echt een schattig filmpje Vienna, superleuk! Wat zijn ze toch ondeugend, hahaha

@Rodelimo, klinkt alsof de EMDR wel baat heeft!
Wat raar dat de POH jouw afraadde om yoga te doen. Yoga kan je volgens mij doen in elke fase van een BO, want je kunt het zowel heel rustig als actief maken.

@ MevrouwStippel; ik zou hardlopen voorlopig vervangen door wandelen. Je lijf en geest zijn bij een BO opgebrand, uitgeput. Vergelijk het met een auto met een lege tank, daarmee kun je ook niet met 130km over de snelweg razen. Yoga en wandelen zijn heel goed, maar ook daarbij moet je goed naar je grenzen luisteren.

Met mij gaat het echt niet zo goed. Ik ben nu 2 weken 2 keer per week naar mijn werk geweest, maar het hakt er echt vreselijk in. Ik ben nog steeds aan het bijkomen van donderdag en morgen moet ik alweer. Ik heb weer huilbuien, stemmingswisselingen, ben heel moe en het lukt niet niet goed om echt te ontspannen (zit continue te piekeren over de toekomst).
Ik heb echt het idee dat als ik zo doorga dat ik op een terugval afsteven. En dat vind ik heel moeilijk. Ik ben nu al een jaar ziek thuis en nog niet hersteld

Ri-anne.

Ik zou jezelf morgen toch echt ziek melden. Neem anders even contact op met de bedrijfsarts.

Terug vallen daar heeft niemand wat aan. Kun je bijvoorbeeld terug naar 1x in de week werken. Minder uren per dag, makkelijker werk. Of is werken gewoon nog een stap te vroeg.
Wees eerlijk naar jezelf. Dat is krachtig.
Maar zeker balen dat het zo lang duurt, maar kijk naar de dingen die je al wél hebt bereikt!

En je moet niks, jij bent de baas

Oh Ri-anne, een hele hele dikke knuffel
Heb je, je vandaag ziek gemeld? Weet dat dit geen falen is (Je bent goed in je job!), maar net heel goed voor jezelf zorgen.

Inderdaad wat raar dat de POH yoga afraadde, Rodelimo. Ontspanningsyoga is net heel prettig (zoiets als deze: https://www.youtube.com/watch?v=FMtJMJC ... fR&index=6 ) Heerlijk om even bij te ontspannen en kost weinig energie.

Hallo allen,

Wat schrijven jullie herkenbare dingen. Ik heb hier al eerder mee gelezen. Maar het is ook best wel confronterend om jullie ervaringen te lezen. Ik herken veel dingen bij mezelf en dan komt het erg binnen.

Ik begin eigenlijk pas sinds kort echt te erkennen en te accepteren dat ik een burn out heb en dat dit nog een hele poos gaat duren. Ook omdat ik het niet meer echt kan ontkennen natuurlijk. Blijkbaar als ik iets teveel doe geeft mijn lichaam me op mijn tater. Dat uit zich in dagelijkse huilbuien en totaal overprikkeld zijn. Ik had gisteren pas het gevoel dat het weer ietsje beter ging.

Nu denk ik echt wel dat de ene burn out de andere niet is hoor. Dat daar ook gradaties in zijn. En dat wat voor de ene persoon helpend is, voor de andere persoon niet helpend is. Ik heb niet meer hard gelopen omdat ik de grens die mijn lichaam me geeft wel gevoeld heb. Maar ik ga het over een paar weken wel weer proberen. Ik heb het over heel langzaam joggen 2-3 minuutjes afgewisseld met wandelen. Ik heb bij joggen in het verleden erg veel baat gehad, op mentaal vlak dan.
Ik kan bijvoorbeeld wel auto rijden. Alleen heb ik wel stilte nodig in de auto. Dus geen radio aan en tegen mijn dochter zeggen dat ze zachtjes moet doen. Dan lukt het wel.

Ik begin een beetje een vermoeden te krijgen dat ik hoog sensitief ben. Daar ben ik nu over in gesprek met mijn psycholoog. Ik herkende daar altijd wel veel van in mezelf. Maar nu in deze situatie merk ik dat ik zoveel last heb van geluid, lawaai, licht. Ik kan helemaal overstuur raken in een situatie waarin er teveel geluid is. Dan moet ik me echt afzonderen en stilte opzoeken.

Mijn burn out heeft meerdere oorzaken gehad. Jarenlange werkonzekerheid bij zowel mijn man als mij. Van tijdelijk naar tijdelijk contract zelfs naar ww. Een wens voor een tweede kind die niet te vervullen is zonder het starten van een medisch traject. Mijn man die veel van huis is door werk waardoor er thuis heel veel op mijn schouders komt. Een pittige maar hele lieve dochter die nu ook een onderzoekstraject in gaat omdat we ADHD vermoeden. En onze beide families wonen op ruim twee uur rijden waardoor familiebezoek heel veel tijd kost. Verder heeft het vooral ook met mijn perfectionistische aard en controle drang te maken. En dat ik heel moeilijk mijn eigen grenzen kan aangeven. Ik doe heel vaak wat goed is voor een ander en ik ga voorbij aan wat goed is voor mezelf. Ik weet wel redelijk goed wat ik nodig heb, maar ik stel(de) een ander zijn belang voorop. Mijn eigen behoeften heb ik nogal aan de kant geschoven. Mijn werk is ook een behoorlijke factor. Er was een hoge werkdruk en ik moest goed presteren om een vast contract te krijgen. Dat heb ik sinds anderhalf jaar gelukkig wel gekregen, dat vaste contract. Daarna ben ik ook minder gaan werken maar is mijn caseload niet verminderd. Dus hetzelfde werk in minder uren. En ik werk met een hele pittige doelgroep op het snijvlak van justitie en zorg.

Ik moet eind volgende week weer naar de bedrijfsarts. Ik ga aangeven dat ik voorlopig niet verder wil opbouwen. Ik vind het wel heel fijn om twee keer per week twee uurtjes op mijn werk te zijn. En ik pak dan ook wat administratieve klussen op die ik leuk vind om te doen. Ik denk dat als ik ga opbouwen dat ik afsteven op een hele dikke terugval. Ik heb mijn planning voor de komende weken ook even bekeken. En ik heb wat afspraken afgezegd en verzet omdat ik niet weer teveel wil doen.

Rianne ik had vorige week ook zo'n moeilijke week. Ik heb gevraagd om afgelopen donderdag thuis te werken. Dat was ok. Maar ik had wat technische computerproblemen en inloggen lukte niet. Verder zat ik de hele tijd mijn tranen te verbijten. Dus ik heb de laptop afgesloten en ben met de hond gaan lopen. En nog belangrijker: ik heb me er niet druk om gemaakt en niet schuldig om gevoeld.

Ik reageer op een later moment nog wat inhoudelijker op de anderen.
Mijn energie is voor nu even op.

Bedankt voor jullie reacties en bemoedigende woorden!
Ik ben gisteren wel gaan werken. De 2e werkdag komt deze week te vervallen, i.v.m. Hemelvaart. Ik hoop dat ik in deze week de kans heb om weer wat rust te vinden. Volgende week probeer ik weer 2x naar mijn werk te gaan. Maar als het dan nog niet goed gaat, dan doe ik weer een stap terug. Volgende week ook weer een afspraak met de bedrijfsarts. Niet echt iets om naar uit te kijken, over het algemeen toont hij weinig tot geen begrip en wil hij altijd meer dan dat ik kan.

Ik merk dat ik ook stress krijg van het idee van een vol(lere) agenda. Maanden lang was mijn agenda zo goed als leeg, en nu heb ik bijna elke dag weer wat. Dat geeft spanning (denk er dan veel over na, ben bang dat het allemaal te veel is), en die spanning vreet weer energie. En het vervelende is dat mijn agenda niet eens gevuld is met 'leuke' dingen of zo. Het zijn toch meestal dingen gerelateerd aan mijn BO en gezondheid; afspraken bij huisarts, psycholoog, coach, fysiotherapeut, tandarts, podotherapeut. Dus afspraken schrappen, afzeggen of uitstellen gaat ook maar tot op zekere hoogte.
Gelukkig heb ik donderdag en dit weekend weer eens ouderwetse 'helemaal niets!' dagen.

Ik hoop dat jullie in de gelegenheid zijn om deze week van het mooie weer te genieten! Vorig jaar rond deze tijd zat ik net ziek thuis en vond ik mooi weer heel confronterend. Iedereen is dan toch actiever, gaat lekker naar buiten. En ik lag maar op de bank of in bed, het liefst met de gordijnen dicht. Dit voorjaar kan ik er gelukkig wel weer van genieten!

Rianne, wat vervelend dat het nog niet veel beter gaat! Ging het werken maandag wel redelijk? Ik hoop het voor je Als het niet gaat zou ik inderdaad gewoon niet gaan. Ik heb dit ook afgesproken met mijn leidinggevende, dat ik in principe 2x in de week werk, maar dat ik 's ochtends nog kan whatsappen dat ik niet kom. Als je op arbeidstherapeutische basis werkt ben je volgens mij ook niet verplicht om altijd te gaan.
Bij mij wordt gezegd: "nu is het werk er om jou er weer bovenop te helpen, dus als het voor jou beter voelt om niet te gaan, kan je beter niet gaan en je rust pakken. Later ben jij er weer om het werk beter te maken".

Zijn de dagen bij jou ook flexibel? Dat als het maandag niet lukt, je het dinsdag (mits je je beter voelt) weer probeert? Ik moet zeggen dat dat mij wel veel lucht geeft. Ik werk nu ook 2x 2 uur in de week, maar bijvoorbeeld afgelopen week was ik dinsdag nog zo uitgeput van de vakantie dat ik het echt niet ging redden. Woensdag ging het beter, dus ben ik toen gegaan. Die vrijheid vind ik wel heel fijn, dan voelt het ook minder erg om af te zeggen, of het te verplaatsen vind ik.
Ik hoop voor je dat je het volgende week met je bedrijfsarts kunt bespreken. En dat hij deze keer begripvoller is!

Die stress van die volle agenda ken ik ook! Ik kan er helemaal van overstuur raken als er iedere dag iets staat, lokaal is het iets wat maar 10 min duurt. Echt bizar. Ik heb nu de vrijdag en maandag als "afspraakloze dagen". Het geeft me erg veel rust om zo'n dag te hebben, waarop ik dan sowieso kan uitrusten, of lig mijn eigen plan kan trekken. Misschien is zoiets bij jou ook mogelijk?

Wat fijn dat je weer kan genieten van de zon! Heerlijk, om weer kleine activiteiten te kunnen ondernemen:)

Hier gaat het redelijk. Deze week had ik ook een afspraak bij de bedrijfsarts. Het was wel fijn om met hem te praten, hij begrijpt me echt goed en staat ook heel erg open voor mijn verhaal. Ben ik heel erg blij om!
Het gaat bij mij wel steeds iets beter, dus ik moet nu het werk gaan uitbouwen, om de EMDR heen. Iedere dag 2 uur werken, thuis of op kantoor. Hij vond het erg belangrijk dat ik weer een werkregelmaat ging opbouwen. Ik heb tegen hem gezegd dat ik het wel wil proberen, maar dat ik geen garanties geef. Ik weet niet of ik die 2 uur per dag ga halen, omdat ik dan naar mijn idee bijna geen tijd/ energie heb voor thuis, conditie opbouwen e.d. Maargoed, ik ga het proberen en als het niet gaat weer aanpassen.
Gelukkig heb ik wel een duidelijke, simpele opdracht meegekregen vanuit het werk om aan te beginnen dus dat kan ik iig
Het globale opbouwplan zou er dan ongeveer zo uitzien dat ik dan in juni iedere dag 2 uur werk, in juli iedere dag 3 uur, in augustus 4 uur, etc. Goed om te weten dat de bedrijfsarts ook ziet dat het niet morgen over is, maar dat er ruimte is om op te bouwen. Als ik het niet ging redden mocht ik het aangeven en gaat we naar andere opties kijken. Ik ben erg benieuwd.

Verder ben ik vooral bezig met het opbouwen van conditie. Tenminste, fietsen en lopen, zo spectaculair is het niet . Maargoed, het is beter als niets, en ik vind het wel superfijn om even buiten te zijn! Van de week kwam ik een wei vol schotse hooglanders met kalfjes tegen toen ik aan het fietsen was, shhhhhh zo schattig!
Wat Rianne ook zegt, vorig jaar zat ik liever binnen onder de deken met de gordijnen dicht, dus het voelt extra fijn om er nu van te kunnen genieten

Wel heb ik het er echt moeilijk mee dat ik over 2 weken echt een jaar thuis zit. Ik weet dat natuurlijk, maar dat jaar voelt echt alsof het voorbij gevlogen is! Ik heb ook het meeste geslapen, maargoed. Het is toch wel even slikken dat het nu al een jaar duurt. Ik wil zo graag beter zijn! Ik had vorig jaar nooit gedacht dat het zo lang zou gaan duren allemaal, en dat ik nu nog op dit punt zou zitten.
Maar goed ook denk ik, anders had ik me nooit ziekgemeld.

Het gaat nu zo in vlagen bij mij, ook met die EMDR dat ik op de momenten dat ik het nu even niet zie zitten ook echt moeilijk heb. "het duurt nu al een jaar!" enz. Na de EMDR sessie heb ik zo'n 5 dagen nodig om weer goed te kunnen slapen en weer tegen prikkels te kunnen, dus dat vreet behoorlijk aan tijd en energie, wat weer veel energie kost om me weer goed te krijgen. Die sessies blijven behoorlijk door mijn hoofd spoken. Wat goed schijnt te zijn, maar wel zwaar is helaas.
Ik heb de sessies nu om de week, dus dat is wel fijner. Eerst was het iedere week, maar dat was gewoon veel te zwaar. Dit gaat geloof ik redelijk, zo heb ik de andere week om leuke dingen te doen en te werken en conditie op te bouwen.
Maar doordat alles nu tegelijk komt (werk, EMDR, conditie opbouwen) merk ik wel dat ik op een heel dun randje balanceer. Ik moet energie opbouwen, maar als ik daarin net iets te ver ga ben ik weer 2 dagen energieloos, maar als ik het niet doe kom ik ook nergens. Zelfde geldt voor werk en voor de EMDR. Die grens vinden en er dan net niet te ver overheen stappen vind ik echt heel lastig, vooral omdat je direct gestraft word als je het niet goed doet.

Vandaag ben ik begonnen een schuurtje te beitsen. Ik heb het ding in vlakken verdeeld, zodat ik niet over mijn grenzen ga omdat ik het af wil maken. Elke dag mag ik (als ik me goed genoeg voel) een vlak doen. Vandaag het eerste vlak gedaan en nu heb ik toch een voldaan gevoel! Echt heerlijk . Een vlak is een uurtje ongeveer, dus dat is precies mooi voor nu.
Het was even spannend met de kleur kiezen, dat vind ik altijd erg lastig, maar ik ben erg blij met onze keus! Het word zo mooi!

Voor mij is het ook een goede afleiding dit weekend. Mijn man gaat een vlonder maken achter in onze tuin, om een loungeset op te zetten. Nu moet er eerst een enorm gat gegraven worden morgen. Normaal zou ik natuurlijk meehelpen, maar ik heb nu wel van tevoren aangegeven dat hij dit project best op mag pakken, maar dat ik er geen nuttige bijdrage aan zou kunnen leveren waarschijnlijk. Me er niet mee bemoeien is echter wel heel erg lastig! Ik kan nog niet echt aan het idee wennen dat ik nu even niet kan helpen, omdat we dat soort dingen normaal altijd samen doen. Gelukkig komt zijn broer helpen, anders vond ik het helemaal zo zielig voor hem...
Morgen wordt dus echt even oogkleppen op voor mij. Een goede oefening in loslaten zeg maar .

Hoe gaat het inmiddels bij jullie? Vienna, hoe is het met je voet? Kan je alweer lopen? Gele suikerspin, gaat het al beter met de medicijnen? En hoe gaat het met de dagbesteding? En met de anderen, hoe is het?

Oef, gelukkig niet al te veel reacties, ik voel de druk om op iedereen te reageren. (Ook al hoeft dat helemaal niet maar ik wil ook met jullie mee leven.) Ik had al een schrijfblok naast me gelegd en wat dingen opgeschreven waar ik op wil reageren want ik kan weinig onthouden.

Eerst en vooral wat schrijven jullie herkenbare dingen. En goede tips over hoe jullie het aanpakken. Ik begin te denken dat hier mee lezen/schrijven echt kan toevoegen aan herstel door de ervaringen en tips die hier gedeeld worden.

Ri-anne heel herkenbaar dat je stress krijgt van een volle agenda ook al zijn het leuke dingen. Heb ik ook. Ik heb bijvoorbeeld wel een aantal afspraken de komende weken uitgesteld/anders gepland om het behapbaarder te maken voor mezelf. Zo had ik op dezelfde dag een afspraak met de psycholoog/bedrijfsarts. Leek me niet zo handig dus ik heb de psycholoog even uitgesteld. Heb verder ook wat sociale afspraken afgezegd. Wat vervelend dat je weinig begrip krijgt van de bedrijfsarts. Gaat je werkgever strikt in zijn adviezen mee of valt daar beter mee te overleggen?

Rodelimo het klinkt alsof jij heerlijk woont. In ieder geval met een heerlijke achtertuin. Het hakt er in die tijd dat je thuis zit. Wanneer het bij mij blijft gaan zoals nu, erg langzaam qua herstel ga ik met een jaar ook niet beter zijn ben ik bang. Maar dat is echt een stuk wat we los moeten laten. It takes time to heal.

Handig van die afspraakvrije dagen. De week zit zo vol. Ook al doe je activiteiten die je herstel ten goede komen. Zo heb ik de maandag na een weekend waarin mijn dochter en man thuis zijn altijd nodig als rustdag. Alleen zijn, even tot mezelf komen doet me dan erg goed. Reuring, drukte en lawaai om me heen vreten energie. De EMDR klinkt heftig maar het haalt natuurlijk allerlei nare dingen naar boven. Klinkt ook heel naar die POH'er, wat een muts zeg. Goed dat je er niet meer heen hoeft.
Je idee van flexibele dagen op je werk vind ik een hele goede. Ga ik ook voorstellen aan mijn werkgever.

Gele suikerspin hoe gaat het inmiddels met jou? Voel je je minder duf en trekt het al wat bij?

Die spraakfunctie lijkt me grappig maar gaat bij mij niet goed werken vrees ik. Ik ben Belgische en heb een beetje een accent. Ik woon en werk wel in Nederland. Maar voor mijn werk moet ik geregeld met de politie bellen en daar moet je ook de plaats/gemeente inspreken om met de juiste regio doorverbonden te worden. Soms heb ik wel 3 pogingen nodig voor die spraakcomputer doorheeft welke plaats ik bedoel

Lanimame hoe gaat het met jou? Ben je ook ziek thuis nu? Herkenbaar dat je geen zin hebt in sporten en gezond eten. Had ik de eerste tijd ook niet. Inmiddels let ik weer beter op mijn eten en gezonde voeding lijkt ook wel te helpen om me beter te voelen.

Mopto hoe voel jij je inmiddels? Wat naar dat je ook nog een liefdesbreuk te verwerken hebt. Het leest alsof je heel erg verdrietig bent. Kan je bij iemand terecht om er over te praten? Veel sterkte.

Vienna ik heb ook een hond. Lief beestje, samen met mijn man, kind, beste vriendin en psycholoog sleept ze me door deze rotperiode heen. Ik moet de hond wel uitlaten dus ik moet wel in beweging blijven. En ik word er zo vrolijk van als ze rennend geniet in het bos of in het park. Ik maak ook altijd honden ijsjes bij warm weer. Lekker verkoelend voor haar. Hoe gaat het met je voetblessure?

Toevallig heb ik sinds dinsdag wondroos aan mijn voet. Weet niet of jullie dit kennen maar het is een behoorlijke huidinfectie. Het jeukt, is rood en gezwollen en doet veel pijn. Ik krijg antibiotica maar die heeft even tijd nodig om te gaan werken. Ik kan bijna niets behalve met mijn voet omhoog liggen en netflix kijken. Ik moet dus verplicht heel rustig aan doen. Ik ben er behoorlijk huilerig door en van slag. Dat ik weer een bezoek aan mijn familie moet afzeggen en niks in het huishouden kan doen. Mijn man helpt heel goed en probeert te doen wat hij kan naast zijn werk. Maar ik vind het zo sneu voor hem. Maar het is echt niet anders nu.

Hier hou ik het maar even bij. Toch nog een behoorlijke lange reactie geworden. Ik hoop dat iedereen goed tot rust kan komen de komende dagen en zich iets prettiger mag voelen.