Relaties
alle pijlers
Communicatie
vrijdag 23 juni 2017 om 22:13
Wat mij opvalt is dat veel relaties 'opeens' eindigen. Dat er 'opeens' een ander is. Het gevoel 'opeens' weg is.
Of dat mensen maar bij elkaar blijven voor de kinderen/huis/hond etc.
Zelf ben ik ook 'opeens' verlaten. Achteraf misschien subtiele hints gezien, maar had een roze bril op.
Hoe komt het toch dat mensen het hier niet (duidelijk) met hun partner over hebben? Ik snap dat je na een week/maand twijfel niet aan de bel trekt, maar op een gegeven moment heb je toch door dat er meer is? Het lijkt erop dat veel mensen dan door gaan met de hoop dat het vanzelf weer goed komt, maar vaak lopen ze dan spontaan tegen een ander aan.
Ben eigenlijk dus heel benieuwd naar de verhalen van de gene die verlaat
Zoveel mogelijk zonder waardeoordel, maar ik voel me achteraf zo bedonderd en jaren voor de gek gehouden, dat ik me afvraag hoe zoiets werkt.
Of dat mensen maar bij elkaar blijven voor de kinderen/huis/hond etc.
Zelf ben ik ook 'opeens' verlaten. Achteraf misschien subtiele hints gezien, maar had een roze bril op.
Hoe komt het toch dat mensen het hier niet (duidelijk) met hun partner over hebben? Ik snap dat je na een week/maand twijfel niet aan de bel trekt, maar op een gegeven moment heb je toch door dat er meer is? Het lijkt erop dat veel mensen dan door gaan met de hoop dat het vanzelf weer goed komt, maar vaak lopen ze dan spontaan tegen een ander aan.
Ben eigenlijk dus heel benieuwd naar de verhalen van de gene die verlaat
Zoveel mogelijk zonder waardeoordel, maar ik voel me achteraf zo bedonderd en jaren voor de gek gehouden, dat ik me afvraag hoe zoiets werkt.
vrijdag 23 juni 2017 om 22:19
Ik denk dat er een periode van twijfelen ontstaat waarvan men denkt dat het wel over gaat en dat men in die periode zoekt naar de redenen om wel te blijven. Totdat het punt bereikt is dat ze echt,echt,echt weg willen. No way back en voor de partner is dat als een donderslag bij heldere hemel.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 23 juni 2017 om 22:24
Ik denk dat (veel) mensen geen oprechte relatie meer aangaan. OK, ze wonen in hetzelfde huis, betalen samen de vaste lasten, maar verder? Nee... want mijn vrienden moeten vooral mijn vrienden blijven, en daar heeft partner niks mee te maken, sterker nog, als de vriendinnen een avondje komen kletsen, moet partner het liefst het veld ruimen, maar in elk geval er niet bij zijn. Uitgaan doen we uiteraard ook alleen maar gescheiden, want he, hij heeft zijn vriendengroep, ik heb de mijne, en daar valt niks samen te voegen. Geld houden we uiteraard ook gescheiden, want samen doen staat niet in het boekje. En dan is het maar vast geregeld voor het geval dát... want dat moment moet er blijkbaar toch van komen. Elkaars familie, pff, nee, daar verdiepen we ons ook niet in, ben je belatafeld, ga maar lekker alleen naar de verjaardag van je tante en je vader.
Nou, daar heb je het dan. De enige basis die dan overblijft is de slaapkamer en elkaar tolereren in huis. Als huisgenoten die tot elkaar veroordeeld zijn. En zo'n basis wankelt nogal snel, lijkt me.
Nou, daar heb je het dan. De enige basis die dan overblijft is de slaapkamer en elkaar tolereren in huis. Als huisgenoten die tot elkaar veroordeeld zijn. En zo'n basis wankelt nogal snel, lijkt me.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 23 juni 2017 om 22:36
Nee voor één van de twee komt het als het goed is niet plotseling.
Maar waarom wordt die periode van twijfel dat niet besproken? Oké, ik snap dat het geen heel gezellig gesprek is. Maar ik vind het persoonlijk zo respectloos naar je partner om de schijn op te houden. Geen kans om eventueel aan zaken te werken. Maar gewoon als grofvuil langs de kant (want zo voelt het).
En de totaal verschillende levens, ja die zie ik nu helaas ook. Was bij ons al die jaren voornamelijk eenrichtingsverkeer. Hoewel ik ook niet meeging naar de kroeg... Dit is wel een eyeoper geworden voor een eventuele volgende relatie. Een eigen leven is goed. Maar intresse in elkaars leven essentieel.
Maar waarom wordt die periode van twijfel dat niet besproken? Oké, ik snap dat het geen heel gezellig gesprek is. Maar ik vind het persoonlijk zo respectloos naar je partner om de schijn op te houden. Geen kans om eventueel aan zaken te werken. Maar gewoon als grofvuil langs de kant (want zo voelt het).
En de totaal verschillende levens, ja die zie ik nu helaas ook. Was bij ons al die jaren voornamelijk eenrichtingsverkeer. Hoewel ik ook niet meeging naar de kroeg... Dit is wel een eyeoper geworden voor een eventuele volgende relatie. Een eigen leven is goed. Maar intresse in elkaars leven essentieel.
vrijdag 23 juni 2017 om 22:37
Ik denk dat wat pejeka zegt grotendeels waar is.
Het zal ook mee spelen dat vrouwen zelfstandiger zijn, eigen inkomen hebben.
Dat we aan alles hoge eisen stellen, dat alles in het leven wel maakbaar is (lijkt)
Dat we weinig gewend zijn aan tegenslag.
Dat veel mensen niet vechten voor hun relatie , maar lekker opnieuw beginnnen.
Het zal ook mee spelen dat vrouwen zelfstandiger zijn, eigen inkomen hebben.
Dat we aan alles hoge eisen stellen, dat alles in het leven wel maakbaar is (lijkt)
Dat we weinig gewend zijn aan tegenslag.
Dat veel mensen niet vechten voor hun relatie , maar lekker opnieuw beginnnen.
vrijdag 23 juni 2017 om 22:44
Het is volgens mij, een combinatie van het nog niet meteen willen uitmaken, want dat is best heftig, ook al is de liefde weg, en dan mist hij of zij, ook de leuke en fijne dingen die je nog hebt te bieden.
En het is een stukje niet meer willen delen met je partner wat je bezighoudt, dat laatste is me verteld toen ik werd gedumpt voor een ander.
Het ging mij niets meer aan wat hij dacht, dat zei hij ook letterlijk.
(ook al zaten we nog in een relatie) en dat stukje laat zien dat hij al eigenlijk compleet buiten de relatie stond zonder dat je dat door kunt hebben.
Ik blijf dat zelf heel raar vinden, want bij mij werkt dat omgekeerd, ik deel eigenlijk alles in een relatie wat relevant is, en zelfs niet relevante dingen deel ik, want waarvoor heb ik anders een relatie? dan deel ik alles, ook m'n gedachten, en m'n gevoel, hoe lastig dat soms ook is, ik ben een open boek.
ik kan zoiets niet voor me houden, maar anderen kunnen dat dus wel blijkbaar.
Volgens mij is het dus een kwestie van willen delen of niet.
En het is een stukje niet meer willen delen met je partner wat je bezighoudt, dat laatste is me verteld toen ik werd gedumpt voor een ander.
Het ging mij niets meer aan wat hij dacht, dat zei hij ook letterlijk.
(ook al zaten we nog in een relatie) en dat stukje laat zien dat hij al eigenlijk compleet buiten de relatie stond zonder dat je dat door kunt hebben.
Ik blijf dat zelf heel raar vinden, want bij mij werkt dat omgekeerd, ik deel eigenlijk alles in een relatie wat relevant is, en zelfs niet relevante dingen deel ik, want waarvoor heb ik anders een relatie? dan deel ik alles, ook m'n gedachten, en m'n gevoel, hoe lastig dat soms ook is, ik ben een open boek.
ik kan zoiets niet voor me houden, maar anderen kunnen dat dus wel blijkbaar.
Volgens mij is het dus een kwestie van willen delen of niet.
anoniem_312539 wijzigde dit bericht op 23-06-2017 22:46
0.05% gewijzigd
vrijdag 23 juni 2017 om 22:47
Wat ik om me heen vooral heb gezien is dat zo'n periode van twijfel gekenmerkt wordt door hoop dat het weer goed komt, twijfel aan de eigen gevoelens, en dat men de partner en de relatie niet wil belasten met alle onzekerheid en ellende die daar dan bij hoort. Als dat lang genoeg duurt en niet over gaat, of als het wel over gaat maar meerdere keren terug komt, dan bereikt men op een gegeven moment het eindpunt en komt het voor de ander als een verrassing uit de lucht vallen.
Natuurlijk kun je dat soort gevoelens beter delen met je partner. Maar juist als je van je partner houdt (al zijn die gevoelens inmiddels minder amoureus), dan is het moeilijk om elkaar die ellende aan te doen, zeker als je denkt dat het wel over zal waaien.
Natuurlijk kun je dat soort gevoelens beter delen met je partner. Maar juist als je van je partner houdt (al zijn die gevoelens inmiddels minder amoureus), dan is het moeilijk om elkaar die ellende aan te doen, zeker als je denkt dat het wel over zal waaien.
vrijdag 23 juni 2017 om 23:05
Wat mij opvalt..Is dat mensen tegenwoordig al echt heel snel een ander hebben.
Ze zijn jaren met iemand samen..(en tuurlijk weet ik niet precies wat er zich binnenshuis allemaal afspeelt)
Maar opeens wonen ze met een ander samen.In een paar maanden tijd.
Ik vraag me dan af...Heb je geen tijd nodig om iets te verwerken?
Of alleen te wonen en alles even op een rijtje te zetten?
Ik kan me dat zelf namelijk niet voorstellen..
Ze zijn jaren met iemand samen..(en tuurlijk weet ik niet precies wat er zich binnenshuis allemaal afspeelt)
Maar opeens wonen ze met een ander samen.In een paar maanden tijd.
Ik vraag me dan af...Heb je geen tijd nodig om iets te verwerken?
Of alleen te wonen en alles even op een rijtje te zetten?
Ik kan me dat zelf namelijk niet voorstellen..
vrijdag 23 juni 2017 om 23:12
Als je al een tijd hebt lopen twijfelen, of wellicht al een affaire had aangeknoopt, dan ben je natuurlijk al een stuk verder in het proces dan wanneer je plots verlaten wordt. Voor de één is de verwerking al een poosje aan de gang of zelfs al klaar, terwijl voor de ander de verwerking dan pas begint.Flower2017 schreef: ↑23-06-2017 23:05Wat mij opvalt..Is dat mensen tegenwoordig al echt heel snel een ander hebben.
Ze zijn jaren met iemand samen..(en tuurlijk weet ik niet precies wat er zich binnenshuis allemaal afspeelt)
Maar opeens wonen ze met een ander samen.In een paar maanden tijd.
Ik vraag me dan af...Heb je geen tijd nodig om iets te verwerken?
Of alleen te wonen en alles even op een rijtje te zetten?
Ik kan me dat zelf namelijk niet voorstellen..
vrijdag 23 juni 2017 om 23:20
Yup. Zoals ik inderdaad ook al schreef.-NummerZoveel- schreef: ↑23-06-2017 22:47Wat ik om me heen vooral heb gezien is dat zo'n periode van twijfel gekenmerkt wordt door hoop dat het weer goed komt, twijfel aan de eigen gevoelens, en dat men de partner en de relatie niet wil belasten met alle onzekerheid en ellende die daar dan bij hoort. Als dat lang genoeg duurt en niet over gaat, of als het wel over gaat maar meerdere keren terug komt, dan bereikt men op een gegeven moment het eindpunt en komt het voor de ander als een verrassing uit de lucht vallen.
Natuurlijk kun je dat soort gevoelens beter delen met je partner. Maar juist als je van je partner houdt (al zijn die gevoelens inmiddels minder amoureus), dan is het moeilijk om elkaar die ellende aan te doen, zeker als je denkt dat het wel over zal waaien.
Hoe logisch ook ; Dit is vaak niet de wijze is waarop die relatie nog een eerlijke kans krijgt en zoals ik het om me heen zie betekent deze eenzijdige aanpak heel vaak dat er wel gescheiden wordt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 23 juni 2017 om 23:26
Wat pjk aangeeft, vind ik eigenlijk ook wel. Het is modern om alles gescheiden te houden. En dan heb je dus twee aparte levens.
Hoewel ik ook een keer ben vertrokken uit een relatie. Tijden lang had ik aangegeven waar ik tegenaan liep. Mijn partner 'kon daar niks mee'. Achteraf had ik misschien nog andere wegen moeten bewandelen, maar toen was de liefde weg bij mij. Zonder hoop dat dit zou veranderen.
Hoewel ik ook een keer ben vertrokken uit een relatie. Tijden lang had ik aangegeven waar ik tegenaan liep. Mijn partner 'kon daar niks mee'. Achteraf had ik misschien nog andere wegen moeten bewandelen, maar toen was de liefde weg bij mij. Zonder hoop dat dit zou veranderen.
zaterdag 24 juni 2017 om 00:22
Helemaal mee eens hoor. Juist het niet delen zorgt vaak voor nog meer verwijdering, terwijl wel delen naast de ellende ook de relatie kan verbeteren.
Maar er is dus lang niet altijd sprake van een ander of van kwade intenties om je (ex)partner moedwillig pijn te doen.
zaterdag 24 juni 2017 om 00:35
Nee geen kwade intenties maar de gevolgen kunnen wel heel boosaardig zijn. Of het nou wel of niet zo bedoeld is ;met de gevolgen heb je maar te leven. Actie --> reactie.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 24 juni 2017 om 06:59
Inderdaad geen kwade bedoelingen, maar het resultaat is des te heftiger... Mijn ex geeft/gaf heel veel om mij. Maar heeft wel zn kop gehouden en net gedaan alsof maanden/jaren, inclusief kopen van een huis),
Het valt me op dat bij liefde of gebrek aan liefde vaak wordt gezegd om je gevoel te volgen. Maar bij liefdesverdriet juist je verstand. Als ik toch niet mijn verstand had gebruikt bij ldvd....
Misschien moeten we maar gaan adviseren om altijd een beetje ratio te gebruiken
Het valt me op dat bij liefde of gebrek aan liefde vaak wordt gezegd om je gevoel te volgen. Maar bij liefdesverdriet juist je verstand. Als ik toch niet mijn verstand had gebruikt bij ldvd....
Misschien moeten we maar gaan adviseren om altijd een beetje ratio te gebruiken
zaterdag 24 juni 2017 om 12:44
Ik denk dat veel verkloot wordt doordat A zelf denkt verschillende tekens en signalen te hebben gegeven, die B dan niet heeft opgepakt. A gaat denken 'zie je wel, het heeft geen zin om hierover te praten'. Op zeker moment trekt A de stekker eruit.
B denkt dan 'ik heb nooit geweten dat het hem/haar zo dwars zat, waarom hebben we hier nooit over gepraat?'
A en B hebben elk hun eigen werkelijkheid.
Wat helpt is om in zulke gevallen dus toch eerlijk te zijn over wat je wil, wat je dwars zit, wat de grieven zijn die je opstapelt en waarvan je denkt dat het geen zin heeft om die met je partner te delen. Mijn partner is daarin een beter mens dan ik, hij vraagt altijd door als hij voelt dat er iets is.
Hoeft niet eens met ellenlange gesprekken. Soms is drie minuten al genoeg.
Maar je moet de vaardigheid hebben om dat te doen, en de bereidheid, óf het gevoel dat uit elkaar gaan geen optie is. Dan móet je namelijk wel je shit oplossen.
B denkt dan 'ik heb nooit geweten dat het hem/haar zo dwars zat, waarom hebben we hier nooit over gepraat?'
A en B hebben elk hun eigen werkelijkheid.
Wat helpt is om in zulke gevallen dus toch eerlijk te zijn over wat je wil, wat je dwars zit, wat de grieven zijn die je opstapelt en waarvan je denkt dat het geen zin heeft om die met je partner te delen. Mijn partner is daarin een beter mens dan ik, hij vraagt altijd door als hij voelt dat er iets is.
Hoeft niet eens met ellenlange gesprekken. Soms is drie minuten al genoeg.
Maar je moet de vaardigheid hebben om dat te doen, en de bereidheid, óf het gevoel dat uit elkaar gaan geen optie is. Dan móet je namelijk wel je shit oplossen.
zaterdag 24 juni 2017 om 12:54
Wat is er mis met het hebben van eigen vrienden/vriendinnen? Wat moet je dan met goede vrienden doen, zodra je een relatie hebt? Allemaal dumpen? Of je vriend en vrienden dwingen ook vrienden te worden?
Ik snap niet wat dit met het plotseling opbreken van relaties te maken heeft. Wij hebben beide een aantal zeer goede vrienden, maar toch een zeer hechte relatie.
Ik snap niet wat dit met het plotseling opbreken van relaties te maken heeft. Wij hebben beide een aantal zeer goede vrienden, maar toch een zeer hechte relatie.
zaterdag 24 juni 2017 om 12:57
Als je iets voor jezelf kunt vinden heeft dat de voorkeur, maar heb om mij heen gezien dat door een gebrek aan betaalbare woonruimte er dan maar gelijk overgegaan wordt. Het vergt vooral van de kinderen een hoop flexibiliteitFlower2017 schreef: ↑23-06-2017 23:05Wat mij opvalt..Is dat mensen tegenwoordig al echt heel snel een ander hebben.
Ze zijn jaren met iemand samen..(en tuurlijk weet ik niet precies wat er zich binnenshuis allemaal afspeelt)
Maar opeens wonen ze met een ander samen.In een paar maanden tijd.
Ik vraag me dan af...Heb je geen tijd nodig om iets te verwerken?
Of alleen te wonen en alles even op een rijtje te zetten?
Ik kan me dat zelf namelijk niet voorstellen..
zaterdag 24 juni 2017 om 13:22
Ik herken wel veel wat geschreven wordt, maar ik denk ook dat in veel gevallen te weinig aandacht wordt geschonken aan problemen. In mijn situatie heb ik jarenlang dingen aangeven, gesprekken over gevoerd en er is niets veranderd. Toen ik er een punt achter zette, kreeg ik van m'n ex ook te horen dat het "uit de lucht kwam vallen". Dat was echt niet het geval, alleen heeft hij niet beseft dat ik ook daadwerkelijk actie ging ondernemen. Hij zag er de ernst niet van in, of zo. En ik heb nog 100 keer gedacht of ik het dan wel goed heb aangegeven, maar ik weet dat ik dat heb gedaan. Dat hij uit alle gesprekken nooit heeft bedacht dat er misschien wat anders moet, dat is helaas zijn probleem nu. Hard, maar wel waar.
zaterdag 24 juni 2017 om 14:18
Ik denk dat fluishaas de spijker op zn kop slaat. Natuurlijk heeft ex wel eens gezegd 'he, doe dat eens niet!', maar nooit geweten dat het zo diep zat. Zeker niet door de positieve acties en signalen.
@Let
Er is niets mis met eigen vrienden, maar daarbij vind ik het wel van belang dat beide partners intresse tonen in elkaars vrienden. Je hoeft er niet gelijk mee op vakantie ofzo, maar ze zijn belangrijk voor jou en ik vind het dan fijn dat mijn eventuele partner zich ook in deze mensen verdiept ipv alleen zijn eigen vrienden
@Let
Er is niets mis met eigen vrienden, maar daarbij vind ik het wel van belang dat beide partners intresse tonen in elkaars vrienden. Je hoeft er niet gelijk mee op vakantie ofzo, maar ze zijn belangrijk voor jou en ik vind het dan fijn dat mijn eventuele partner zich ook in deze mensen verdiept ipv alleen zijn eigen vrienden
zaterdag 24 juni 2017 om 14:32
Hmm, ik kijk daar toch anders tegenaan. Natuurlijk kom ik wel eens op een verjaardag of feestje van een vriend van mijn man, maar mij heel erg in die vriend verdiepen vind ik niet zo nodig.
Ik vind het heerlijk om soms met een vriendin af te spreken en urenlang te praten en daar hoeft mijn man dan niet bij te zijn. Voor mij zijn die vriendschappen heel erg belangrijk en ze staan los van mijn relatie. Ook al kennen wij elkaars vrienden wel en maken we ook zeker een praatje en worden we regelmatig uitgenodigd op een verjaardag/feestje. Toch blijven mijn vrienden wel echt mijn vrienden en de vrienden van mijn man, dat zijn zijn vrienden.
Dit doet echter geen afbreuk aan de hechtheid van mijn huwelijk. Voor mij kunnen vrienschappen daar gewoon naast bestaan. Misschien is dit inderdaad 'modern' (mijn ouders hebben alleen gedeelde vrienden), maar ik zie er geen kwaad in.
Ik vind het heerlijk om soms met een vriendin af te spreken en urenlang te praten en daar hoeft mijn man dan niet bij te zijn. Voor mij zijn die vriendschappen heel erg belangrijk en ze staan los van mijn relatie. Ook al kennen wij elkaars vrienden wel en maken we ook zeker een praatje en worden we regelmatig uitgenodigd op een verjaardag/feestje. Toch blijven mijn vrienden wel echt mijn vrienden en de vrienden van mijn man, dat zijn zijn vrienden.
Dit doet echter geen afbreuk aan de hechtheid van mijn huwelijk. Voor mij kunnen vrienschappen daar gewoon naast bestaan. Misschien is dit inderdaad 'modern' (mijn ouders hebben alleen gedeelde vrienden), maar ik zie er geen kwaad in.
zondag 25 juni 2017 om 21:15
Ik kan hier wel even iets over zeggen. Gisteren had ik je topic al gelezen, maar toen had ik geen tijd om te reageren. Ik was namelijk met mijn man op een uitje. De reden van dat uitje is dat ik mijn twijfel heb uitgesproken. Dat heb ik al een tijd geleden gedaan, en ik zit er nog steeds in. Hij verwijt mij nu langzamerhand dat ik te veel twijfel en er niet helemaal voor ga. Maar als ik zeg: dan trekken we toch de stekker eruit, dan zegt hij nee. Morgen gaan we voor het eerst praten met een therapeut erbij. Hopelijk lopen de gemoederen dan wat minder hoog op. Het is dus niet zo'n makkelijke weg als je je partner meeneemt in je twijfel. Al die tijd is het voor hem erg zwaar en voor mij ook. We praten ongelofelijk veel, het voelt alsof we in een soort limbo leven, pff. Dus tja. Wat is het beste om te doen? Ik weet het niet.