Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
zondag 9 juli 2017 om 23:27
Er is toch altijd een reden dat je iets wilt terugdraaien?Sazed schreef: ↑09-07-2017 23:24Dan is het geen spijt. Spijt betekent dat je iets terug wilt draaien maar het kán niet. Zinloos dus. Dan kun je volgens mij kijken waar dat gevoel vandaan komt en hoe je vanaf daar verder kunt, maar meer ook niet. Bang zijn spijt te krijgen is nóg zinlozer, want daar kun je helemaal niets mee.
Er zijn best keuzes in mijn leven die ik nu niet meer zou maken. Maar spijt voel ik daar niet bij, ik deed wat ik kon met wat ik toen wist, dus blijft dat 'had ik maar' gevoel achterwege.
Ik geloof er nooit zo in dat iemand iets zomaar voelt, zonder reden, alleen omdat die persoon het zichzelf graag moeilijk maakt.
Maar ik snap ook niet hoe iemand ooit een beslissing zou kunnen nemen zonder de spijt-factor in overweging te nemen.
Lekker arrogant als je maar gewoon dingen doet zonder daar verantwoordelijkheid voor te willen nemen, en je niet wilt erkennen dat je het ook fout kunt doen.
zondag 9 juli 2017 om 23:32
Inderdaad. Waarom zou je spijt hebben van gedane zaken? Kijk vooruit.Sazed schreef: ↑09-07-2017 23:18Spijt is geen betrouwbaar signaal. Spijt hebben of bang zijn spijt te krijgen kan ook betekenen dat je te bang bent, dat je te pessimistisch bent, lui bent, geen regie pakt, geen verantwoordelijkheid neemt en kan een verdomd goed excuus zijn om nooit in beweging te komen of om alles buiten jezelf te leggen. Dus dat spijt een signaal is dat je op moet letten dat blijf ik betwisten.
anoniem_348503 wijzigde dit bericht op 09-07-2017 23:34
1.04% gewijzigd
zondag 9 juli 2017 om 23:32
Dat ben ik ook met je eens, dat ieder mens natuurlijk anders is en we allemaal onze eigen ervaringen en eigen referentiekaders hebben.vrouwjagersma schreef: ↑09-07-2017 23:03Nee, dat wordt niet geïmpliceerd, maar ik denk dat het wat moeilijker ligt dan jij nu stelt. Het is natuurlijk heel fijn dat jij het moederschap zo prettig ervaart en ik heb nergens begrepen dat je je daarom schuldig moet voelen, maar ik denk dat het bij de moeders die het minder makkelijk vinden niet ligt aan aanstellerij, of zwaarmoedigheid of huilgedrag, maar om een principieel andere levenshouding. Dat klinkt wellicht wat dramatisch, maar ik denk dat alle ervaringen die je hebt, gecombineerd met je wezen, maken dat de een de dingen gewoon anders ziet dan de ander. En dan kun je niet de kunst af kijken bij een ander, want jouw hele idee van hoe het leven is, is fundamenteel anders. Niet beter, niet slechter, maar wel anders.
Ik hang ergens tussenin. En daar zijn erg goede redenen voor. Ik doe mijn best en het gaat bijna altijd goed, maar ik begrijp die andere visie heel goed.
Ik ben het dan weer niet met je eens dat je niet de kunst af kunt kijken bij een ander, ik vind juist dat veel meer mensen dat vaker en niet alleen bij het moederschap maar bij alles zouden moeten doen. Of laat ik het zo zeggen: ik heb daar zelf altijd veel aan, aan "de kunst afkijken bij anderen". Ik leer daardoor zien waar ik zelf de mist in ga, of waar ik gedachten of gedragingen heb die me niet helpen, en zo word ik misschien nooit even goed in dat specifieke kunstje als degene van wie ik het afkijk, maar wel minder slecht dan hoe ik begon. Of, en dat is soms net zoveel waard, ik blijf er even slecht in maar kan dat beter accepteren van mezelf.
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 23:35
ja, zo denk ik er ook precies over. En sterker nog, ik kan niet in een parallel universum leven dus wie zegt dat als ik andere keuzes had gemaakt dat die dan beter geweest zouden zijn? Stel, ik had geen kinderen. Dan is het toch helemaal niet gezegd dat ik dan een betere carrière, meer vrijheid, minder zorgen, meer geld of wat dan ook gehad zou hebben? Misschien was het leven dan juist veel slechter uitgepakt, dat kan immers ook gewoon. Feit is dat je in je leven nu eenmaal keuzes maakt en dat al die keuzes samen je gebracht hebben waar je nu bent. En daar zul je het nu eenmaal mee moeten doen, want we kunnen niet tijdreizen. Dus het is ook zinloos om dat te wensen, of om spijt te hebben.Sazed schreef: ↑09-07-2017 23:24Dan is het geen spijt. Spijt betekent dat je iets terug wilt draaien maar het kán niet. Zinloos dus. Dan kun je volgens mij kijken waar dat gevoel vandaan komt en hoe je vanaf daar verder kunt, maar meer ook niet. Bang zijn spijt te krijgen is nóg zinlozer, want daar kun je helemaal niets mee.
Er zijn best keuzes in mijn leven die ik nu niet meer zou maken. Maar spijt voel ik daar niet bij, ik deed wat ik kon met wat ik toen wist, dus blijft dat 'had ik maar' gevoel achterwege.
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 23:39
Heb alleen openingspost gelezen. Allereerst hulde aan degene die dit op een openbaar forum plaatst zodat het bespreekbaar wordt.
Mijn ervaring is dat elke vrouw die voor het eerst moeder wordt, fantastisch begeleid wordt tot dat het kindje geboren is. Op het moment dat je kindje geboren is wordt je geacht moeder te zijn, alles te weten en er naar te handelen.
Ben zelf moeder van kinderen met beperkingen. Mijn kinderen, mijn partner noch ik hebben erom gevraagd maar we moeten het er mee doen. Makkelijk? Absoluut niet. Spijt? Die gevoelens zijn er en worden uitgesproken tussen partner en mij. Hebben dikwijls jankend op de rand van het bed gezeten omdat we er geen gat meer in zagen en letterlijk tegen de muur van onbegrip in de buitenwereld opliepen. In de loop der jaren is duidelijk geworden dat noch mijn partner noch ik 'natuurlijke' ouders zijn. Mijn partner en ik hebben moeten leren om vader en moeder te zijn. Dat is een heel moeilijk proces geweest die erg confronterend was voor ons beiden.
Ondanks alle zorgen en bijkomende ellende, ik moet bekennen dat ik het niet had willen missen. Want het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en mag ik trots zijn waar ik nu sta.
Als ik het over zou mogen (of moeten) doen, dan denk ik dat geen moeder was geworden. Gevalletje 'met de kennis van nu de keuze van toen maken'. Wat dat betreft is het maar goed dat je niet alles op voorhand weet.
Dat er 'onvrede' is, of wellicht is spijt toch een betere uitdrukking, het is goed dat het bespreekbaar wordt. Want ook al houdt je nog zoveel van je kind(eren), het is niet per definitie zaligmakend. Het kan een zeer grote toevoeging zijn op / in je leven. Maar dat wilt niet zeggen dat het voor iedereen zo is. Die dat pas ervaren nádat ze vader / moeder zijn geworden en het dan eerder als een last ervaren. Dan wordt opvoeden en vader / moeder zijn ineens een stuk moeilijker.
We luisteren liever naar de geromantiseerde succesverhalen, de grote roze wolk en kijken graag weg van datgene wat we niet willen weten. Laat ons dan ook het fatsoen bezitten om zonder vooroordeel, laat staan oordeel vellen, te luisteren naar hen die (totaal) anders ervaren. Tegengeluid kan soms verrassende inzichten brengen.
Kleppeboxx
Mijn ervaring is dat elke vrouw die voor het eerst moeder wordt, fantastisch begeleid wordt tot dat het kindje geboren is. Op het moment dat je kindje geboren is wordt je geacht moeder te zijn, alles te weten en er naar te handelen.
Ben zelf moeder van kinderen met beperkingen. Mijn kinderen, mijn partner noch ik hebben erom gevraagd maar we moeten het er mee doen. Makkelijk? Absoluut niet. Spijt? Die gevoelens zijn er en worden uitgesproken tussen partner en mij. Hebben dikwijls jankend op de rand van het bed gezeten omdat we er geen gat meer in zagen en letterlijk tegen de muur van onbegrip in de buitenwereld opliepen. In de loop der jaren is duidelijk geworden dat noch mijn partner noch ik 'natuurlijke' ouders zijn. Mijn partner en ik hebben moeten leren om vader en moeder te zijn. Dat is een heel moeilijk proces geweest die erg confronterend was voor ons beiden.
Ondanks alle zorgen en bijkomende ellende, ik moet bekennen dat ik het niet had willen missen. Want het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en mag ik trots zijn waar ik nu sta.
Als ik het over zou mogen (of moeten) doen, dan denk ik dat geen moeder was geworden. Gevalletje 'met de kennis van nu de keuze van toen maken'. Wat dat betreft is het maar goed dat je niet alles op voorhand weet.
Dat er 'onvrede' is, of wellicht is spijt toch een betere uitdrukking, het is goed dat het bespreekbaar wordt. Want ook al houdt je nog zoveel van je kind(eren), het is niet per definitie zaligmakend. Het kan een zeer grote toevoeging zijn op / in je leven. Maar dat wilt niet zeggen dat het voor iedereen zo is. Die dat pas ervaren nádat ze vader / moeder zijn geworden en het dan eerder als een last ervaren. Dan wordt opvoeden en vader / moeder zijn ineens een stuk moeilijker.
We luisteren liever naar de geromantiseerde succesverhalen, de grote roze wolk en kijken graag weg van datgene wat we niet willen weten. Laat ons dan ook het fatsoen bezitten om zonder vooroordeel, laat staan oordeel vellen, te luisteren naar hen die (totaal) anders ervaren. Tegengeluid kan soms verrassende inzichten brengen.
Kleppeboxx
zondag 9 juli 2017 om 23:40
Voor mij is spijt juist het onderkennen van je verantwoordelijkheid.
Mijn ouders hebben nooit ergens spijt van, nou, dat had best gemogen eigenlijk.
Geen spijt hebben betekend dat je anderen opzadelt met de negativiteit die er toch is, het gaat niet weg door je eigen aandeel te ontkennen, je legt het alleen bij een ander neer.
zondag 9 juli 2017 om 23:41
Huh? Arrogant?paleviolet schreef: ↑09-07-2017 23:27Er is toch altijd een reden dat je iets wilt terugdraaien?
Ik geloof er nooit zo in dat iemand iets zomaar voelt, zonder reden, alleen omdat die persoon het zichzelf graag moeilijk maakt.
Maar ik snap ook niet hoe iemand ooit een beslissing zou kunnen nemen zonder de spijt-factor in overweging te nemen.
Lekker arrogant als je maar gewoon dingen doet zonder daar verantwoordelijkheid voor te willen nemen, en je niet wilt erkennen dat je het ook fout kunt doen.
Je kunt nu eenmaal dingen die je al gedaan hebt niet meer terug draaien. En als je achteraf bedenkt dat bepaalde beslissingen of keuzes niet slim waren, kun je beter bekijken waarom ze niet slim waren en ervoor zorgen dat je in de toekomst diezelfde fout niet nog eens maakt. Maar toen je die fout de eerste keer maakte wist je niet wat je nu dankzij die fout wel weet, dus het is niet alleen zinloos om jezelf dat te blijven verwijten, het is ook niet zo aardig naar jezelf toe.
Dus mijn advies is: wees mild voor jezelf, erken dat je nu eenmaal niet beter wist, vergeef jezelf en neem je voor om nu je wel beter weet, ook beter te doen. En doe dan ook beter. Dat is veel zinvoller dan "had ik maar" en "spijt".
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 23:43
Nee, ik denk niet dat zij spijt hebben maar ik vraag er ook niet naar. Je moet geen vragen stellen waarop je het antwoord misschien niet wil horen.
Ik krijg ook, anders dan een heleboel kinderloze vrouwen, vrijwel nooit commentaar op of vragen over mijn kinderloosheid. Dus of mijn omgeving is wat beleefder dan gemiddeld, of mijn omgeving wil me liever niet op ideeën over voortplanting brengen
zondag 9 juli 2017 om 23:43
Denk jij bij alles na of je er misschien spijt van gaat krijgen ? Zijn er geen dingen die je heeeeeeel graag wil en waar bij je er gewoon niet van uit gaat dat je er spijt van krijgt ? Je weet van jezelf toch wel wat een impuls is of een echt graag willen of een drang ?paleviolet schreef: ↑09-07-2017 23:27Er is toch altijd een reden dat je iets wilt terugdraaien?
Ik geloof er nooit zo in dat iemand iets zomaar voelt, zonder reden, alleen omdat die persoon het zichzelf graag moeilijk maakt.
Maar ik snap ook niet hoe iemand ooit een beslissing zou kunnen nemen zonder de spijt-factor in overweging te nemen.
Lekker arrogant als je maar gewoon dingen doet zonder daar verantwoordelijkheid voor te willen nemen, en je niet wilt erkennen dat je het ook fout kunt doen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 23:45
Huh? Misschien kwestie van andere definitie en misschien komen daar deels de meningsverschillen wel vandaan, maar ik vind dit zo koud en veroordelend klinken...... voor mij is spijt juist dat ik me ten volle verantwoordelijk voel voor een keus die ik gemaakt heb en willen dat ik een andere keus gemaakt had.
Ja tuurlijk kan dat niet meer. Maar dat neemt niet weg dat je wel een akelig gevoel kunt hebben van "dit had ik anders moeten doen". En in veel gevallen is dat dus een leermoment en dan kun je er iets positiefs uithalen, namelijk het de volgende keer anders doen. Maar met kinderen kan dat nou juist niet.
zondag 9 juli 2017 om 23:45
paleviolet schreef: ↑09-07-2017 23:43Ja, eigenlijk wel, ik dacht eigenlijk dat iedereen dat deed
En natuurlijk ga ik er wel eens van uit dat het wel goed zal gaan, maar dat neemt niet weg dat ik me altijd realiseer dat het ook fout zou kunnen gaan, dat is met alles toch ook zo?
zondag 9 juli 2017 om 23:47
Jij bedoelt een gebrek aan zelfinzicht. En kennelijk raakt dit iets bij jou waardoor je zich reageert. Je zit er alleen naast. Je ouders hebben volgens jou fouten gemaakt en zien dat niet, dus hebben ze geen spijt. Maar dat is een gebrek aan inzicht, en ook een ander soort spijt. Als ik een ander per ongeluk iets aandoe voel ik daar berouw over. Dan bied ik excuus aan en probeer de schade te herstellen. Dat kun je ook spijt noemen. Best nuttig ook. Maar spijt hebben van levenskeuzes is anders en zinloos. Ik kan wel enorm veel spijt hebben dat ik op mijn 22e ipv mijn 32e een kind kreeg, maar daar schiet niemand iets mee op. Dat ligt al vast en vooraf weet je dat ook niet. Dat soort spijt is zinloospaleviolet schreef: ↑09-07-2017 23:40Voor mij is spijt juist het onderkennen van je verantwoordelijkheid.
Mijn ouders hebben nooit ergens spijt van, nou, dat had best gemogen eigenlijk.
Geen spijt hebben betekend dat je anderen opzadelt met de negativiteit die er toch is, het gaat niet weg door je eigen aandeel te ontkennen, je legt het alleen bij een ander neer.
zondag 9 juli 2017 om 23:48
Ik ga er eigenlijk altijd van uit dat het wel goed komt.
Toch een andere state of mind, kennelijk.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 23:50
Ik ook. Ik ben ook niet bang voor spijt. Dingen komen wel goed, daar ben ik namelijk zelf bijblijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 23:48Ik ga er eigenlijk altijd van uit dat het wel goed komt.
Toch een andere state of mind, kennelijk.
zondag 9 juli 2017 om 23:50
Dan heb je mijn geschrijf in dit topic niet meegekregen. De reden dat ik verwachtte spijt te krijgen van kinderen, is niet dat mijn leven beter was geweest zonder kinderen, maar dat ik verwachtte dat het voor die kinderen misschien beter zou zijn om mij niet als moeder te hebben.fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 23:35jStel, ik had geen kinderen. Dan is het toch helemaal niet gezegd dat ik dan een betere carrière, meer vrijheid, minder zorgen, meer geld of wat dan ook gehad zou hebben?
Het gaat niet alleen maar om carrière en vrijheid.
zondag 9 juli 2017 om 23:52
Nee, dat lijkt mij helemaal niet zinloos, want het is dan juist dat gevoel van spijt dat aangeeft dat je blijkbaar een gebrek aan inzicht had (anders had je het gelijk wel goed gedaan, tenslotte) en daar kun/moet je dan iets mee, al was het maar om herhaling te voorkomen (als er niks meer te lijmen valt)Sazed schreef: ↑09-07-2017 23:47Jij bedoelt een gebrek aan zelfinzicht. En kennelijk raakt dit iets bij jou waardoor je zich reageert. Je zit er alleen naast. Je ouders hebben volgens jou fouten gemaakt en zien dat niet, dus hebben ze geen spijt. Maar dat is een gebrek aan inzicht, en ook een ander soort spijt. Als ik een ander per ongeluk iets aandoe voel ik daar berouw over. Dan bied ik excuus aan en probeer de schade te herstellen. Dat kun je ook spijt noemen. Best nuttig ook. Maar spijt hebben van levenskeuzes is anders en zinloos. Ik kan wel enorm veel spijt hebben dat ik op mijn 22e ipv mijn 32e een kind kreeg, maar daar schiet niemand iets mee op. Dat ligt al vast en vooraf weet je dat ook niet. Dat soort spijt is zinloos
zondag 9 juli 2017 om 23:52
Ik ga er altijd vanuit dat het goed komt, anders hoef ik er niet eens aan te beginnen.
Spijt is genoegdoening voor de ander. Een sociaal wenselijk leeg woordje.
Oprechte berouw is weer iets heel anders.
Ik heb behoorlijk veel zelfinzicht en ik kan altijd beargumenteren waarom ik iets doe. Als je dat kan is spijt een overbodig iets.
anoniem_338027 wijzigde dit bericht op 09-07-2017 23:55
0.24% gewijzigd
zondag 9 juli 2017 om 23:53
Die snap ik wel. Ik herken het alleen niet. Ik heb er eigenlijk nooit aan getwijfeld of ik wel een kind kon opvoeden. Maar ik kan me voorstellen dat er situaties zijn waarin je jezelf dat wel afvraagtFluithaas schreef: ↑09-07-2017 23:50Dan heb je mijn geschrijf in dit topic niet meegekregen. De reden dat ik verwachtte spijt te krijgen van kinderen, is niet dat mijn leven beter was geweest zonder kinderen, maar dat ik verwachtte dat het voor die kinderen misschien beter zou zijn om mij niet als moeder te hebben.
Het gaat niet alleen maar om carrière en vrijheid.
zondag 9 juli 2017 om 23:54
Ja, dat zou kunnen, ik kan me daar ook echt helemaal niks bij voorstellen eigenlijk (en dat bedoel ik niet als een oordeel hoor, ik herken het gewoon totaal niet)blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 23:48Ik ga er eigenlijk altijd van uit dat het wel goed komt.
Toch een andere state of mind, kennelijk.