Spijt van moederschap

fashionvictim schreef: ↑

10-07-2017 00:27

Maar concreet in het geval van kinderen: je ervaart dus iets vervelends doordat je ooit voor kinderen hebt gekozen. Dan is het toch veel zinvoller om dat vervelende dat je ervaart niet meer vervelend te laten zijn, dan om spijt te gaan zitten hebben? Je kind verdwijnt niet, TO zegt duidelijk dat ze heel veel van haar kind houdt en daar twijfel ik ook niet aan, wat schiet ze dan op met spijt? Die spijt belemmert alleen maar om heel pragmatisch te gaan kijken wát er precies vervelend is en hoe je dat specifieke deel kunt veranderen zodat het niet meer vervelend is.

In mijn beleving heb je die spijt juist nodig om te kijken naar wat je kunt veranderen, want anders zou je geen aanzet hebben toch?
Maar blijkbaar is dat voor iedereen anders.

paleviolet schreef: ↑

10-07-2017 00:28

Ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan dat iemand dat anders zou kunnen zien, ik zie dat ook niet als zelfkwelling, meer als iets dat nou eenmaal zo is.
En natuurlijk kun je ook leren vanuit interesse en nieuwsgierigheid, maar de basisdingen in het leven (hoe je door het leven gaat zonder je nek te breken enzo) komen toch tot je door vallen en opstaan.
Zonder vallen had je nu niet eens kunnen lopen.
En spijt is daar een onderdeel van, als je het niet betreurt dat je valt/op de grond ligt sta je ook niet op, en je kijkt zeker niet uit de volgende keer.

Spijt is daar voor mij helemaal geen onderdeel van, sterker nog, ik kan geen dingen verzinnen waar ik spijt van heb. Ik val, sta op, kijk waar het mis ging en doe het de volgende keer anders. Of niet.
Op de grond liggen is koud, hard en nat, dus daarom sta ik op. Niet omdat ik er spijt/berouw van heb dat ik er lig.

Ik heb werkelijk van niets spijt in mijn leven. Er zijn wel dingen die ik anders zou doen als ik nu voor die beslissing zou staan. Aan de andere kant weer helemaal niet, gezien het butterfly effect. Ik heb een heel leuk leven met een fantastisch kind. Ik zou niet op dit punt in mijn leven geweest door alles wat ik meegemaakt heb en van geleerd heb (zonder spijt, wel pijn, verdriet en boosheid).

Padoempats schreef: ↑

10-07-2017 00:37

Ik denk dat jij en FV allebei gelijk hebben:
als ik me een jaarabonnement op een of andere krant laat aansmeren door een straatverkoper, ik die krant vervolgens eigenlijk nooit lees, ja dan heb ik spijt. In dat geval heeft die spijt een duidelijke functie: ik doe het de volgende keer niet meer.

In het geval van het krijgen van kinderen kun je nog steeds spijt hebben, alleen is diezelfde fuctie van spijt een beetje nutteloos geworden: ik kan het niet meer terugdraaien. In die zin is mijn spijt inderdaad volkomen zinloos, maar het is wel een realiteit. Men kan roepen dat ik daarom maar geen spijt moet hebben, maar dat is te kort door de bocht, want ik gá immers gewoon door en ik probeer me zo weinig mogelijk te laten leiden door mijn spijtgevoelens. Maar ik heb ze wel.

Ik zou dat zelf oppakken als een signaal dat ik er blijkbaar nog niet genoeg mee gedaan heb, je kunt inderdaad niet terug in de tijd, maar in mijn ervaring verminderd het gevoel van spijt wel naarmate je het ding waar je spijt van hebt beter onder controle hebt.
Dus in jouw geval zou ik denken dat er iets is in de manier waarop ik het nu heb ingericht niet helemaal lekker zit (misschien heb je dat gevoel omdat je teveel tijd aan je kind besteed in plaats van aan jezelf, of juist andersom, ik noem maar wat)

Ik denk dat veel mensen ten onrechte denken dat je dingen alleen maar kunt rechtzetten door alles wat er mee te maken heeft ongedaan te maken, je kunt ook in het heden dingen goedmaken, juist door je gevoel van spijt te onderkennen en er iets mee te doen (en soms is simpelweg accepteren dat je iets jammer vind al genoeg, zodra ik zoiets mag voelen van mezelf kan ik het ook weer loslaten)

En daar zul je je toch over heen moeten zetten. Want je kan het nog zo mooi verpakken met verschil tussen spijt van je kind en spijt van het moederschap maar daarmee hou je alleen jezelf voor de gek. Wat je namelijk feitelijk zegt is dat je dochter weliswaar een lief kind is, maar dat het feit dat ze bestaat jouw leven dusdanig negatief beïnvloedt, dat als je het over zou mogen doen je ervoor zou kiezen dat zij niet bestond.

Ik hoef je vast niet uit te leggen dat die boodschap op elke manier kwetsend en dus schadelijk voor haar is. Oneerlijk, ook, want die onvrede zit in jou, daar heeft haar bestaan niks mee te maken. Kortom: deal with it en get over it.

Padoempats schreef: ↑

10-07-2017 00:51

Grote onzin en nogal veroordelend, want uiteraard zorg ik dat deze boodschap niet bij mijn dochter aankomt. Ook niet onbewust. Helemaal niet.

En je spreekt jezelf tegen in deze post, want juist door het onderscheid te maken tussen het spijt hebben van je kind en het spijt hebben van moederschap geef ik aan dat de onvrede inderdaad in mij zit, en niet in mijn dochter. In de eerste alinea van je post zeg je dat ik mezelf voor de gek hou door het maken van dit onderscheid, en in de tweede alinea verwijt je me juist dat ik mijn gevoelens omtrent het moederschap op mijn dochter projecteer, en dat het alleen bij mij ligt. Klopt dus niets van.

Nee, ik spreek mezelf niet tegen. Moederschap is onlosmakelijk verbonden met het bestaan van je kind. Zonder haar bestaan was jij geen moeder. Dus hoe je het ook wendt of keert, wat jij "spijt van het moederschap" noemt is niks meer of minder dan zeggen dat als je wist wat je nu weet, jouw dochter er niet zou zijn.
Als je mij al veroordelend vind, hoe denk je dat je dochter die boodschap zou vinden?

Wat ik bedoel te zeggen is dat je iets aan jouw ontevredenheid zou moeten doen. Iets anders dan als een klein kind zitten fantaseren hoeveel beter je leven zou zijn als je dochter er niet was. Want je dochter is er wel en daar heb je met volle verstand voor gekozen neem ik aan. Zij heeft bovendien geen schuld aan die onvrede, zij is gewoon een kind die doet wat kinderen doen. Dat jij dat niet trekt is jouw probleem, niet het hare.

Wat mij opvalt in al jouw reacties dat je ook geen enkele moeite doet om je zogenaamde spijt weg te nemen. Je vraagt niet om tips. je gaat niet in op mensen die geen spijt hebben, als mensen zeggen dat spijt zinloos is word je zelfs een beetje boos, je lijkt je eigen spijt nogal te cultiveren. "Ik ben Padoempats en ik heb spijt van het moederschap. Niet van mijn kind hoor, die merkt daar ook niks van, maar ik heb wel spijt."'

Ik denk dan: okee, en nu?

Maar jij lijkt die vraag eigenlijk maar irritant te vinden.

Laat maar

Ik heb geen spijt van mijn kinderen. Maar wel van de manier waarop.
En ik had eerst aan mijzelf moeten denken... ook voor hun.

Begrip vanaf hier dus

fashionvictim schreef: ↑

10-07-2017 00:02

Maar in het geval van spijt hebben dat je voor kinderen hebt gekozen is het in mijn ogen meer een vorm van vluchtgedrag. Ik vind het meer lijken op een fatalistisch zwelgen. "Als ik het over mocht doen, dan zou ik geen kinderen meer nemen..."

De grap is immers dat je het nooit over KAN doen, en dat je dus moet dealen met het feit dat je er WEL voor hebt gekozen. Door dat gevoel van spijt dusdanig te voeden ontneem je jezelf ook de kans om je leven dusdanig in te richten dat je wel van het moederschap gaat genieten. Want in plaats van actief iets te doen, actief iets te verbeteren, vlucht je in een fantasie van hoe je leven zou zijn zonder kinderen. Maar het is niet meer dan dat: een fantasie. Want niemand denkt ooit "oh als ik geen kinderen had gehad dan was ik gedumpt door mijn grote liefde, daarna depressief en dik geworden en ook nog eens mislukt in mijn werk". Nee, men denkt "als ik geen kinderen had gehad had ik min of meer hetzelfde leven als nu, maar dan vrijer, rijker en zorgelozer".

Al die energie die je in die fantasie steekt had je ook kunnen gebruiken om je realiteit te verbeteren.

Eens.

En @timetraveler en anderen die zichzelf geen 'keukentje' zien spelen: mijn zoontje is 3 maanden. Elke dag spelen we kiekeboe. Heel lang en heel veel. Niet omdat ik kiekeboe nou zo'n fantastisch spel vindt, maar ondat mijn zoontje het concept 'object permanence' nog niet snapt. Hij weet letterlijk niet dat iets dat hij niet kan zien, er nog wel is. Dat leert hij heel langzaam in dit eerste levensjaar. Zijn ogen rollen dus zowat uit zijn hoofd van verbazing als mijn gezicht tevoorschijn komt vanachter mijn handen. Na 10x snapt ie het nog niet. En dát is nu precies wat het spelen met een kind zo leuk maakt. Voor mijn zoon is álles nieuw. Zijn gezichtje is verrukt als hij klanken aan het maken is met zijn stem, als je hem op zijn voetjes kust of over zijn lijfje kietelt, zie je hem bewust worden van het feit dat hij een lijfje hééft (immers; hij voelt iets gebeuren, ook al snapt hij niet wat), hij staart met grote ogen vol verbazing en groot enthousiasme de wereld in en wil álles zien en ontdekken. Álles is even interessant en verdient grondig onderzoek. En jij moet meedoen. Jij moet je kind van alles vertellen hoe het heet, laten zien hoe het moet, etc. Dus je kijkt automatisch door de ogen van je kind en alles dat vanzelfsprekend is voor jou, besef je opeens, heb je ooit moeten leren en was ooit wonderbaarlijk. Je leert weer een beetje op die manier naar de wereld kijken als je met kinderen speelt. En dat is het mooiste wat er is vind ik. Maar goed ik ben gek op kinderen

@TO: nee, ik snap gevoelens van spijt niet. Ik snap ook niet precies waar je spijt van hebt. Ik heb mijn zoontje het leven gegeven en aangezien hij me elke ochtend begroet met een stralende lach waaraan alles meedoet, gezichtje, stem, armpjes, beentjes, heb ik het idee dat het leven hem wel bevalt. Wie ben ik dan om spijt te hebben? Hoe kun je spijt hebben van het moederschap maar niet van dat je kind er is? Ik heb mijn kind zijn leven gegeven, zo werd ik moeder. Als ik het over zou moeten doen zou ik het altijd weer zo doen, want anders was hij er niet geweest. En ik heb hem het leven gegeven, maar het is niet van mij, het is van hem. Ik kan me echt niet voorstellen dat er mensen zijn die oprecht denken dat als ze het over mochten doen dat ze dan geen moeder waren geworden. Dan zou je kind dus niet bestaan. En je kind is misschien wel heel gelukkig dat het bestaat. Dus hoe kun je dan spijt hebben? Wie ben jij om te bepalen dat het beter was als een ander er niet was geweest? Ik vind het echt een heel gekke gedachte.

De enige reden dat ik me voor kan stellen dat je spijt hebt van je kind is als je kind voor z'n leven ongelukkig is (om wat voor reden dan ook). Dat je kind een enorme lijdensweg (een beetje lijden hoort erbij, maar echt ondraaglijk lijden niet) moet afleggen omdat jij zonodig een kind moest. Dat is de enige reden die ik zou kunnen bedenken om spijt te hebben. En dan nog lijkt het me een volstrekt nutteloze emotie en beter om te roeien met de riemen die je hebt.

En als het zorgen en de dagelijkse verantwoordelijkheid en routine en minder vrijheid enzo je minder ligt dan gedacht, dan is dat toch ook mar tijdelijk? Voor je het weet is ze volwassen en kun je weer doen wat je wil. En een volwassen dochter hebben vind je misschien wel heerlijk. Dus wat precies maakt het nou zo erg?

Ik probeer het te begrijpen maar ik begrijp er niets van. En ik denk idd dat het beter is dat het een taboe blijft, want het lijkt me ontzettend pijnlijk en beschadigend als kind om te horen dat je moeder je liever toch niet had gehad.

Volgens mij is het gewoon het cultiveren van allerlei ideeën over wat je allemaal had gedaan als zij er niet was geweest, terwijl je in werkelijkheid waarschijnlijk ook dan 9 van de 10 avonden lag te netflixen bij wijze van spreken. Volgens mij zitten de beperkingen van het moederschap, die je van je vrijheid beroven, gewoon in je hoofd. En was het niet het moederschap, dan was het wel je werk, of je partner, of de hond.

Maar misschien is het een druk? Een soort streven naar perfectie waar je niet aan kunt voldoen en waardoor je je telkens voelt falen en dat je daaronder gebukt gaat?

Of misschien heb je teveel hooi op je vork en is de combi zorg, huishouden en werk zoals je hem nu hebt teveel?

Allemaal dingen die in jezelf zitten en die oplosbaar zijn met aanpassingen en/of therapie, maar is het dan zoiets? Want in dat geval zou ik daar toch eens aan gaan werken.

laat maar

Wat wordt dat taboe hier maar weer pijnlijk duidelijk zeg. Wat een fijn topic was, wordt meteen de kop ingedrukt. 0 ruimte voor een andere mening, want als je iets vertelt, zoals Paleviolet; duiken er gelijk 5 forummers met een andere mening op je om maar duidelijk te maken dat zij gelijk hebben.

fashionvictim schreef: ↑

10-07-2017 01:03

Nee, ik spreek mezelf niet tegen. Moederschap is onlosmakelijk verbonden met het bestaan van je kind. Zonder haar bestaan was jij geen moeder. Dus hoe je het ook wendt of keert, wat jij "spijt van het moederschap" noemt is niks meer of minder dan zeggen dat als je wist wat je nu weet, jouw dochter er niet zou zijn.
Als je mij al veroordelend vind, hoe denk je dat je dochter die boodschap zou vinden?

Wat ik bedoel te zeggen is dat je iets aan jouw ontevredenheid zou moeten doen. Iets anders dan als een klein kind zitten fantaseren hoeveel beter je leven zou zijn als je dochter er niet was. Want je dochter is er wel en daar heb je met volle verstand voor gekozen neem ik aan. Zij heeft bovendien geen schuld aan die onvrede, zij is gewoon een kind die doet wat kinderen doen. Dat jij dat niet trekt is jouw probleem, niet het hare.

Wat mij opvalt in al jouw reacties dat je ook geen enkele moeite doet om je zogenaamde spijt weg te nemen. Je vraagt niet om tips. je gaat niet in op mensen die geen spijt hebben, als mensen zeggen dat spijt zinloos is word je zelfs een beetje boos, je lijkt je eigen spijt nogal te cultiveren. "Ik ben Padoempats en ik heb spijt van het moederschap. Niet van mijn kind hoor, die merkt daar ook niks van, maar ik heb wel spijt."'

Ik denk dan: okee, en nu?

Maar jij lijkt die vraag eigenlijk maar irritant te vinden.

Ik vind deze post denigrerend en normerend. Omdat jij toevallig een match hebt en jouw moederschap perfect samenvalt met jouw kinderen, wil niet zeggen dat iedere vrouw dat zo maar moet voelen.

Je walst in grote stappen over het gevoel van TO heen. Het is voor haar al een grote coming-out dat ze haar spijt hier onder woorden durft te brengen. Dat is een eerste stap. Wat je er vervolgens mee kunt/ moet/ mag gaan doen is een volgende stap die je pas kunt nemen als je klaar bent met de eerste.
Jouw post draagt er nou niet bepaald aan bij dat TO snel klaar is met die eerste stap, het erkennen van haar gevoel. Met je neerbuigende opmerkingen duw je haar regelrecht terug in waar ze juist uit probeert te komen: de taboe sfeer.

@ Lux: idem. Helemaal leuk dat je zo blij bent met je moederschap. Maar wat je niet voelt, voel je niet.

Er kunnen 30 forummeiden vertellen wat er zo geweldig is aan een vent. Hoe blij ze worden in bed van sex met een kerel. Hoe geweldig het leven is aan de zijde van de man van je leven.

Ik val op vrouwen, dus ik voel het niet. Ik kan het alleen maar accepteren als een gegeven. En van daar uit redeneren.

T

Ik vraag me vooral af waar de behoefte vandaan komt om in een dergelijk topic, waarin TO aangeeft iets moeilijk te vinden maar toch graag ruimte zou maken om dit te bespreken en zich dus kwetsbaar opstelt, post na post te moeten benadrukken hoe zinloos spijt is, hoe kinderachtig dergelijke gevoelens zijn, etc.

Wat typisch toch weer hoe het nu gaat. Wellicht is inlevingsvermogen niet per se iets wat aan iedereen gegeven is.

vrouwjagersma schreef: ↑

10-07-2017 07:41

Wat typisch toch weer hoe het nu gaat. Wellicht is inlevingsvermogen niet per se iets wat aan iedereen gegeven is.

Dat is zeer duidelijk helaas.

Sazed schreef: ↑

09-07-2017 22:56

Ik denk dat moeder worden alles een beetje versterkt, dingen worden niet zozeer makkelijker of moeilijker, maar je wordt wel enorm met jezelf geconfronteerd.
Je wordt geen ander mens, dat geloof ik niet.

Mijn man is een stuk zorgelijker. Ook prima, heft elkaar vaak heel mooi op.

Dit denk ik ook! Ik was zelf altijd al wat zorgelijker en controlerig, en door het moederschap werd dat wat erger terwijl ik gedacht (gehoopt?) had dat het minder zou worden.

Opvallend dat er zo gehamerd wordt op de zinloosheid van TO's spijt omdat ze haar kind niet ongedaan kan maken. Alsof het daarom geen legitieme emotie kan zijn. Nog nooit verdriet gehad om iemand die is overleden allemaal? Zinlozer dan dat wordt het niet, want terugbrengen gaat echt niet lukken, maar veel ingrijpender dan zo'n gemis wordt het ook niet.

Koffiekop schreef: ↑

10-07-2017 07:26

Inderdaad. Gelukkig zijn het wel 5 forumfossielen die overal veroordelend opduiken en die zelf volgens mij al lang geen kleine kinderen meer hebben. Ik zou ze dus niet te serieus nemen.

In de echte wereld is er echt wel hulp voor mensen als TO om te leren hun situatie te accepteren. Uiteindelijk is spijt van moederschap volgens mij ook maar 'aanpassingsproblematiek' zoals ze dat in de psychologie noemen. Als ik TO was zou ik eens bij een psycholoog aankloppen, niet omdat er iets mis met haar is maar om te leren hoe je met je gevoelens om kan gaan in de situatie zoals die is.

.
Goeie post!

Sazed schreef: ↑

09-07-2017 23:34

Spijt is overigens in mijn beleving het ontduiken van verantwoordelijkheid.

Beetje hetzelfde als wat FV in het begin zei over onvolwassenheid volgens mij. Zit daar voor mezelf beetje over na te denken en geloof dat er wel iets in zit.

plek schreef: ↑

10-07-2017 06:33

Wat wordt dat taboe hier maar weer pijnlijk duidelijk zeg. Wat een fijn topic was, wordt meteen de kop ingedrukt. 0 ruimte voor een andere mening, want als je iets vertelt, zoals Paleviolet; duiken er gelijk 5 forummers met een andere mening op je om maar duidelijk te maken dat zij gelijk hebben.

Nou, inderdaad. Het is niet zo gek dat het een taboe is, als iemand zelfs hier afgefakkeld wordt als ze open haar gevoel deelt.

Padoempats schreef: ↑

10-07-2017 00:37

Ik denk dat jij en FV allebei gelijk hebben:
als ik me een jaarabonnement op een of andere krant laat aansmeren door een straatverkoper, ik die krant vervolgens eigenlijk nooit lees, ja dan heb ik spijt. In dat geval heeft die spijt een duidelijke functie: ik doe het de volgende keer niet meer.

In het geval van het krijgen van kinderen kun je nog steeds spijt hebben, alleen is diezelfde fuctie van spijt een beetje nutteloos geworden: ik kan het niet meer terugdraaien. In die zin is mijn spijt inderdaad volkomen zinloos, maar het is wel een realiteit. Men kan roepen dat ik daarom maar geen spijt moet hebben, maar dat is te kort door de bocht, want ik gá immers gewoon door en ik probeer me zo weinig mogelijk te laten leiden door mijn spijtgevoelens. Maar ik heb ze wel.

Mooie post!!

Wil je nog iets met je spijtgevoelens om ze te verminderen? Of ga je meer voor het accepteren?