Huisvrouw

herfstappeltaart schreef: ↑

10-08-2017 12:01

TrOtter was de discussie aan het vervuilen door met die koffie aan te komen. Dat bedoel ik met er een karikatuur van maken.

Ik neem bij deze afscheid van deze discussie want ik vond het commentaar van LaFleurNoir eigenlijk een hele terechte.
Ik ben al dom geweest me er zo ver in te laten meetrekken. het is me wel duidelijk dat er een paar mensen zijn die niet open staan voor welke andere gedachte dan die van hunzelf ook.
Zinloos dus.

Fijne dag!

Jammer dat je ermee stopt. Ik vind het, zeker voor hier op Viva, een prima discussie.

En als iemand mij zou vragen waarom ik werk, dan is het eerlijke antwoord niet omdat ik daar allerlei hoogdravende toestanden uithaal, maar omdat ik dus niet begrijp dat er echt mensen bestaan die denken dat niet werken ook een optie is. Ik werk omdat je nu eenmaal moet werken om te kunnen leven. Zo simpel is het.

Athen1 schreef: ↑

10-08-2017 12:45

Hier bijvoorbeeld, onze levens liggen mijlenver uit elkaar. Ik vind het prachtig dat je een baan hebt dat je zoveel meer biedt dan een salaris, dat kan ik alleen maar benijden. Ikzelf heb dat nooit gehad met mijn werk, wist vroeger ook totaal niet wat voor studierichting ik moest kiezen. Heb zomaar wat gekozen wat praktisch leek.

Ik ben zelf op mijn 42e iets totaal anders gaan doen. Heb naast mijn werk een hbo-opleiding gevolgd en werk nu in een heel andere richting dan waar ik tot de tijd werkte. Je kunt er dus ook gewoon op latere leeftijd voor kiezen om iets te doen waar je hart ligt. En zelfs toen ik een baan had waar ik nooit bewust voor had gekozen (behalve dan met 'ik verdien er geld mee' in mijn achterhoofd) of waar ik het minder naar mijn zin had is het nooit in me opgekomen om niet te werken. Werken, in je eigen levensonderhoud kunnen voorzien, jezelf niet afhankelijk maken van een ander, dat is voor mij zó vanzelfsprekend, het zou niet in me opkomen om niet mijn eigen geld te willen verdienen. Al was het alleen al omdat ik mijn man niet wil opzadelen met de druk om als enige volledig verantwoordelijk te zijn voor het gezinsinkomen.

Dus ik incapabel omdat ik niet werk en niet alles schoonmaak, mijn man incapabel omdat hij eten zal afhalen als ik op een werkdag ziek zou zijn: leer ons kennen en je ziet dat er zoveel meer dingen zijn wat je in iemand of zijn bezigheden kan bewonderen. Je moet het alleen wel willen of kunnen: met een open blik naar iemand luisteren en kijken.

Natuurlijk schetste ik hier eerder een heel eendimensionaal beeld. Maar in de basis ben ik er van overtuigd dat een relatie het gelijkwaardigst is als je allebei werkt en allebei zorgt - en je het elkaar dus bijvoorbeeld ook gunt om minder te werken of meer tijd met de kinderen door te brengen.

fashionvictim schreef: ↑

10-08-2017 13:05

En als iemand mij zou vragen waarom ik werk, dan is het eerlijke antwoord niet omdat ik daar allerlei hoogdravende toestanden uithaal, maar omdat ik dus niet begrijp dat er echt mensen bestaan die denken dat niet werken ook een optie is. Ik werk omdat je nu eenmaal moet werken om te kunnen leven. Zo simpel is het.

Dit is de korte versie van wat ik bedoelde te zeggen, dus.

Eens met Trotter en FV.

fashionvictim schreef: ↑

10-08-2017 13:05

En als iemand mij zou vragen waarom ik werk, dan is het eerlijke antwoord niet omdat ik daar allerlei hoogdravende toestanden uithaal, maar omdat ik dus niet begrijp dat er echt mensen bestaan die denken dat niet werken ook een optie is. Ik werk omdat je nu eenmaal moet werken om te kunnen leven. Zo simpel is het.

Wat ik me ook afvraag is of mensen die vrijwel nooit gewerkt hebben, dus niet eerst werken en dan stoppen nadat er kinderen komen, ooit de optie in hun achterhoofd hebben gehouden van "wat nou als ik nooit een man tegenkom waarmee ik me wil gaan settelen?" Wat dan?

Ik heb een vriendin die tot haar 27e thuis is blijven wonen, want ze wilde pas het huis uit wanneer ze ging trouwen. Helemaal prima, haar keuze. Ik vroeg haar eens "Maar wat nou als je pas op je 35e een man was tegengekomen? Of op je 40? Tot hoelang was je dan thuis blijven wonen?" Maar daar kreeg ik niet echt een antwoord op. Dat was voor haar geen reële optie, geen man tegenkomen. Dan was ze wel met gewoon iemand gesetteld, al was het maar vanwege een koophuis, minder kunnen werken, etc.

Tr0tter schreef: ↑

10-08-2017 13:10

Dit is de korte versie van wat ik bedoelde te zeggen, dus.

Ik zat net nog eens na te denken over jouw eerdere post over volwassenheid en ik denk dat je daarmee de spijker inderdaad op de kop slaat. Er spreekt een enorme kinderlijkheid uit de gedachte dat je niet zou hoeven te werken. Kinderen hoeven niet te werken, want die worden verzorgd door hun ouders. Door als vrouw serieus de gedachte te hebben dat je niet hoeft te werken, zeg je eigenlijk min of meer dat je jezelf niet voor vol ziet, dat je als een soort incapabel kind verzorgd zou moeten worden door een ander.
Dus "onvolwassen" is volgens mij inderdaad de juiste benaming.

fashionvictim schreef: ↑

10-08-2017 13:15

Ik zat net nog eens na te denken over jouw eerdere post over volwassenheid en ik denk dat je daarmee de spijker inderdaad op de kop slaat. Er spreekt een enorme kinderlijkheid uit de gedachte dat je niet zou hoeven te werken. Kinderen hoeven niet te werken, want die worden verzorgd door hun ouders. Door als vrouw serieus de gedachte te hebben dat je niet hoeft te werken, zeg je eigenlijk min of meer dat je jezelf niet voor vol ziet, dat je als een soort incapabel kind verzorgd zou moeten worden door een ander.
Dus "onvolwassen" is volgens mij inderdaad de juiste benaming.

En die kerel die alleen maar werkt is net zo onvolwassen, want zijn vrouw lost net als zijn moeder alles voor hem op. Hoeft hij niet na te denken over het huishouden en de sociale contacten.

Timetraveler schreef: ↑

10-08-2017 13:12

Wat ik me ook afvraag is of mensen die vrijwel nooit gewerkt hebben, dus niet eerst werken en dan stoppen nadat er kinderen komen, ooit de optie in hun achterhoofd hebben gehouden van "wat nou als ik nooit een man tegenkom waarmee ik me wil gaan settelen?" Wat dan?

Ik heb een vriendin die tot haar 27e thuis is blijven wonen, want ze wilde pas het huis uit wanneer ze ging trouwen. Helemaal prima, haar keuze. Ik vroeg haar eens "Maar wat nou als je pas op je 35e een man was tegengekomen? Of op je 40? Tot hoelang was je dan thuis blijven wonen?" Maar daar kreeg ik niet echt een antwoord op. Dat was voor haar geen reële optie, geen man tegenkomen. Dan was ze wel met gewoon iemand gesetteld, al was het maar vanwege een koophuis, minder kunnen werken, etc.

Ha, dit sluit mooi aan op hetgeen wat ik tegelijkertijd aan het schrijven was. Kinderlijk. Je blijft dus thuis als een overjarig kind, en dan ga je naar je nieuwe pappie die ook weer voor je gaat zorgen.

Star* schreef: ↑

10-08-2017 13:16

En die kerel die alleen maar werkt is net zo onvolwassen, want zijn vrouw lost net als zijn moeder alles voor hem op. Hoeft hij niet na te denken over het huishouden en de sociale contacten.

Ja, precies. Je ruilt je pappie en je mammie in voor een nieuwe pappie en mammie. Mammie zorgt ervoor dat je kamer is opgeruimd en dat je kleren op tijd gewassen worden en dat er eten op tafel staat, en pappie zorgt voor de centjes zodat jij lekker met je vriendinnetjes met de Barbies kunt spelen.

fashionvictim schreef: ↑

10-08-2017 12:59

Waar ik nu zo benieuwd naar ben: hoe is het idee überhaupt ooit bij je opgekomen dat je niet hoeft te werken?

Misschien is dat voor mij wel het alleronbegrijpelijkst. Ik zie jou schrijven "Ik vind het prachtig dat je een baan hebt dat je zoveel meer biedt dan een salaris, dat kan ik alleen maar benijden" en dan denk ik: wat een gekke gedachte. Hoe denk je dat mensen aan zo'n baan komen? Nou gewoon, door te werken.

Ik snap gewoon niet dat je volwassen wordt en dat er dan ergens in je hoofd ineens het idee ontstaat dat je ook gewoon een beetje op je gat kan gaan zitten navelstaren en dat er dan na 12 jaren navelstaren ineens bij toverslag een leuke baan of een zak geld naar beneden valt ofzo.

Als ik naar mezelf kijk: ik heb al mijn hele volwassen leven geweldig werk. Maar ik heb alleen een middelbare schooldiploma want heb nog nooit een studie afgemaakt. En hoe ik die baan gekregen heb is gewoon doordat ik op mijn vijftiende ben gaan werken naast mijn school, en toen ben gaan studeren en daar ook naast werkte, en studeren niet leuk vond maar werken in flierefluiter baantjes wel, en dus stopte met studeren en een beetje ging feesten en reizen wat ik bekostigde met werken, en toen weer thuiskwam en wederom ging werken want ik wilde immers een huis en nog steeds feesten en flierefluiten en dat kost geld, en op een dag heb je geen zin meer in flierefluiten en feesten maar wil je wel een mooier huis, en kinderen, en dus moet je meer gaan werken want dat kost nog meer geld, en op een dag word je dan wakker en werk je al bijna 30 jaar. En omdat je al bijna 30 jaar werkt is je werk steeds leuker geworden, en ben je meer gaan verdienen.

Het is niet zo dat alle mensen met leuke banen daar iets heel mysterieus en bijzonders voor hebben gedaan, hoor. Het enige wat ze hebben gedaan is gewoon gaan werken.

.
Ik snap dat ergens ook weer wel. In de tijd dat mijn ouders jong waren, was dat gewoon zo, zodra je ging trouwen werd je ontslagen. Het kostwinnersmodel vierde hoogtij en in die gedachte werd ik door mijn ouders ook opgevoed. Op school legde de leraar economie uit dat de jongens moesten zorgen dat ze later minstens modaal moesten gaan verdienen want dan zouden ze nooit geldzorgen hebben, de meisjes moesten een man zoeken met minstens een modaal salaris. (1980/1982) Godzijdank niet naar geluisterd.

Het zal wel enkele generatie duren voordat mensen echt anders gaan denken hierover.

Ik vind zelf dat zorgen en werken evenredig verdeeld zou moeten zijn binnen een gezin en dus zie ik meer in het twee-verdieners model dan in het kostwinners model.

Toch ken ik situaties waar het kostwinnersmodel de enige optie bleek te zijn. Dan praat ik wel over zeer bijzondere omstandigheden. Mijn zus is door haar aandoening minder belastbaar, voor haar is het leven op zich al zwaar genoeg. Zij is na de geboorte van de kinderen gestopt met werken. Daardoor heeft haar man carrière kunnen maken en daardoor kunnen zij het financieel redden. Als zus was blijven werken en haar man had ook deeltijd gaan werken dan waren ze op het punt dat zus helemaal niet meer kon werken echt in de knel gekomen. Ze wisten van te voren niet wanneer en of dat moment zou kunnen komen maar dit was hun manier om dat risico af te dekken. Ze wisten ook niet of blijven werken er voor zou kunnen zorgen dat dat punt eerder bereikt zou worden of dat stoppen het moment naar later zou kunnen verplaatsen. Het was een grote gok, die nu best redelijk uitgepakt lijkt te zijn.

Huisvrouw worden om je kinderen zelf op te voeden, of omdat je man meer dan genoeg verdient voor twee, vind ik waardeloze argumenten om voor het huisvrouwschap te kiezen. Niet dat de hele wereld aan mij moet verantwoorden waarom ze er voor kiezen, maar als je met die argumenten er wel voor kiest, kun je later echt niks te klagen hebben.

fashionvictim schreef: ↑

10-08-2017 12:34

Ja, precies. Ik vind dat ook sneu voor veel mannen. Misschien komt het doordat ik een aantal grote dromen heb / had, waarvan ik weet dat ik die eigenlijk alleen kan verwezenlijken als er tijdelijk iemand anders dan ikzelf voor mijn levensonderhoud opdraait. Ik weet hoe dat voelt, dat je iets heel erg graag wil maar steeds tegen de beperking aanloopt dat er nu eenmaal ook brood op de plank moet. En misschien ben ik wel een enorme romanticus maar voor mij is de kern van een gelukkige relatie dat je samen dusdanig sterk staat dat je het elkaar gunt om dergelijke dromen en ambities te verwezenlijken. Dat is voor mij juist zo'n beetje de belangrijkste toegevoegde waarde van een relatie hebben.

Heel mooi verwoord dit! Ik had het nooit zo bekeken maar nu ik erover nadenk kom ik erachter dat mijn man en ik beide onze dromen kunnen verwezelijken (niet altijd allebei tegelijk) doordat de ander automatisch een vangnet is. En we één van ons niet vastzit in een rotbaan of geen geld/tijd heeft voor zijn of haar hobby omdat de ander graag huisvrouw/man wil zijn.

fashionvictim schreef: ↑

10-08-2017 13:05

En als iemand mij zou vragen waarom ik werk, dan is het eerlijke antwoord niet omdat ik daar allerlei hoogdravende toestanden uithaal, maar omdat ik dus niet begrijp dat er echt mensen bestaan die denken dat niet werken ook een optie is. Ik werk omdat je nu eenmaal moet werken om te kunnen leven. Zo simpel is het.

Blijkbaar niet, gezien de verschillende verhalen hier...

Andersom schreef: ↑

10-08-2017 13:34

.
Ik snap dat ergens ook weer wel. In de tijd dat mijn ouders jong waren, was dat gewoon zo, zodra je ging trouwen werd je ontslagen. Het kostwinnersmodel vierde hoogtij en in die gedachte werd ik door mijn ouders ook opgevoed. Op school legde de leraar economie uit dat de jongens moesten zorgen dat ze later minstens modaal moesten gaan verdienen want dan zouden ze nooit geldzorgen hebben, de meisjes moesten een man zoeken met minstens een modaal salaris. (1980/1982) Godzijdank niet naar geluisterd.

Het zal wel enkele generatie duren voordat mensen echt anders gaan denken hierover.

Ik vind zelf dat zorgen en werken evenredig verdeeld zou moeten zijn binnen een gezin en dus zie ik meer in het twee-verdieners model dan in het kostwinners model.

Toch ken ik situaties waar het kostwinnersmodel de enige optie bleek te zijn. Dan praat ik wel over zeer bijzondere omstandigheden. Mijn zus is door haar aandoening minder belastbaar, voor haar is het leven op zich al zwaar genoeg. Zij is na de geboorte van de kinderen gestopt met werken. Daardoor heeft haar man carrière kunnen maken en daardoor kunnen zij het financieel redden. Als zus was blijven werken en haar man had ook deeltijd gaan werken dan waren ze op het punt dat zus helemaal niet meer kon werken echt in de knel gekomen. Ze wisten van te voren niet wanneer en of dat moment zou kunnen komen maar dit was hun manier om dat risico af te dekken. Ze wisten ook niet of blijven werken er voor zou kunnen zorgen dat dat punt eerder bereikt zou worden of dat stoppen het moment naar later zou kunnen verplaatsen. Het was een grote gok, die nu best redelijk uitgepakt lijkt te zijn.

Huisvrouw worden om je kinderen zelf op te voeden, of omdat je man meer dan genoeg verdient voor twee, vind ik waardeloze argumenten om voor het huisvrouwschap te kiezen. Niet dat de hele wereld aan mij moet verantwoorden waarom ze er voor kiezen, maar als je met die argumenten er wel voor kiest, kun je later echt niks te klagen hebben.

Ik moest het alphapakket kiezen want meisje, die zijn geen beta. En dat deed je dan, je nam dat voetstoots aan. Je wilde arts worden maar dat moest je maar uit je hoofd zetten. Vroedvrouw kon wel.
En dan kom je er later achter als je je zoon helpt met zijn wiskunde-en natuurkunde huiswerk dat je het dodelijk eenvoudig vindt.

yasmijn schreef: ↑

10-08-2017 14:07

Ik moest het alphapakket kiezen want meisje, die zijn geen beta. En dat deed je dan, je nam dat voetstoots aan. Je wilde arts worden maar dat moest je maar uit je hoofd zetten. Vroedvrouw kon wel.
En dan kom je er later achter als je je zoon helpt met zijn wiskunde-en natuurkunde huiswerk dat je het dodelijk eenvoudig vindt.

Inderdaad, zelf waren we als jongere niet mondig genoeg, onze vaders werkten en onze moeders regelden alles wat met school te maken heeft. Onze moeders sprongen niet voor ons in de bres, want vanuit hun opvoeding waren ze het zelfs nog min of meer eens ook met dat advies.

De generatie van jou en mij heeft heel hard moeten vechten voor dit soort dingen en juist daarom maakt het mij soms zo boos dat de generatie van nu ineens weer steeds vaker lijkt te kiezen voor het kostwinnersmodel of het 1,5 verdienersmodel.

Ik val een beetje laat in, maar snap op zich wel dat mensen een kostwinner-huisvrouw verdeling prettig vinden als ze als stel heel verschillend zijn. Als de een helemaal gelukkig wordt van zijn (of haar) werk en de andere dolblij van thuis de boel regelen en/of relaxen, waarom zou je dat dan niet gewoon zo afspreken? (Even los gezien van zaken als risicospreiding.) Dat is dan gewoon zodanig specialiseren dat je allebei doet waar je goed in bent of wat je leuk vindt, iedereen blij. Op je werk doe je ook niet allemaal precies hetzelfde, daar zijn de taken ook verdeeld en heeft de manager andere verantwoordelijkheden dan de secretaresse. We hoeven niet allemaal in alles gelijk te zijn.

Tegelijk zou ik er me voor mezelf niets bij voor kunnen stellen. Ik zou onze relatie er ongelijkwaardig van vinden worden. Je bent dan op zulke verschillende terreinen bezig en verantwoordelijk dat ik ons als echtpaar voor ons gezin minder een 'team' zou vinden en dat is wel iets wat ik juist belangrijk vind. Ik merk dat ook bij stellen die ik ken met een kostwinner-huisvrouw verdeling (zal vast niet bij alle stellen zo zijn, maar zo zie ik het om me heen). Ik zie dat ze elkaar vaak niet goed begrijpen, bijv. hoe zwaar het kan zijn om elke keer weer de hele dag een paar pittige kinderen onder de 4 om je heen te hebben waar je continu alert op moet zijn en politieagentje bij moet spelen, maar ook niet hoe zwaar het kan zijn om allerlei sores op je werk op te moeten lossen en dan uitgeblust thuis te komen en een vrouw die dan tegen je aan'zeurt' over haar zware dag thuis. In mijn omgeving gaan die stellen vaak een beetje langs elkaar heen leven, ze hebben zich zo gespecialiseerd dat ze een beetje de gemene deler missen en niet meer echt samen voor hun gezin gaan. Als je de dingen allebei om en om doet is dat volgens mij veel makkelijker.

Daarnaast hangt de zwaarte van het huisvrouwenschap volgens mij erg af van de situatie. Het maakt nogal uit of je 2 of 3 kinderen onder de 4 hebt (waaronder bijv. een huilbaby en een peuterpuber, of een kind met ASS) of dat je maar 1 schoolkind/tiener hebt of zelfs geen kinderen. Je kunt dat niet allemaal onder een noemer scharen en zeggen dat het wel of niet zwaar is of dat huisvrouwen per definitie wel of niet lui zijn. Wat ik er zelf vooral zwaar aan zou vinden is met kleine kinderen om wel continu alert te moeten zijn (nooit echt even relaxen, zelfs niet tijdens slaapjes, want dan zit je nog op te letten of ze opeens gaan huilen), maar tegelijkertijd erg weinig uitdaging te hebben (die eendjes en de kinderboerderij heb je op een gegeven moment ook wel gezien, misschien ligt het aan mijn gebrek aan creativiteit, maar ik zou het op een gegeven moment saai en geestdodend vinden). Ik zou het dus niet fysiek zwaar vinden, maar vooral psychisch en zou er daarom niet aan moeten denken om huisvrouw te zijn. Maar voor een ander is dat wellicht weer anders, hoewel ik huisvrouwen met kleine kinderen wel veel hoor klagen over hoe zwaar ze het vinden.

Als het gaat om maar 1 kind en/of een kind dat naar school gaat zou ik juist het idee hebben dat ik een luizenleventje zou hebben en me bezwaard voelen naar mijn man die zich een slag in de rondte werkt daarvoor. Ik heb het idee dat veel huisvrouwen die fase dan als een soort compensatie zien voor de tropenjaren waarin ze hun kinderen voortdurend om zich heen hadden. Dat ze als de jongste naar de basisschool is eindelijk lekker eens mogen 'uitrusten'. Terwijl het voor de man net zo druk is als voorheen (of zelfs drukker omdat hij carriere gemaakt heeft en daarmee meer verantwoordelijkheid). Dat lijkt me een scheve situatie geven en dan zou ik het veel logischer vinden om de zwaarte van de tropenjaren samen door te komen en de (relatieve) rust van de rustiger jaren ook samen eerlijk te verdelen.

En om toch nog even terug te komen op de risicospreiding. Dat gaat voor mij niet alleen om zaken als overlijden of arbeidsongeschiktheid (die je op zich nog goed kunt verzekeren), maar ook over de vrijheid om bijv. van baan te wisselen. Omdat wij beiden werken (en dat hoeft dan echt niet direct fulltime) hebben we de vrijheid dat als een van ons tijdelijk een risico wil nemen met zijn werk door bijv. van baan te wisselen (en daarmee van vast naar tijdelijk contract) dat dat prima kan. Als er 1 kostwinner en 1 (langdurige) thuisblijver is dan wordt dat financieel een heel groot risico. Een man met een vaste baan die in zijn eentje verantwoordelijk is voor het inkomen heeft een zware druk op zijn schouders en zal niet zo gauw switchen als hij zijn werk niet meer zo leuk vindt. Om nog maar niet te spreken van situaties die ik om me heen heb gezien waarbij de kostwinner door een reorganisatie zijn baan kwijt dreigde te raken of van tijdelijke baan naar tijdelijke baan ging. Dat soort dingen zijn altijd al stressvol, maar in de situaties dat het gezin afhankelijk is van die ene baan heb ik helemaal ervaren dat het hele gezin stijf stond van de spanning. Andersom zie ik ook dat als de thuisblijver (chronisch) ziek wordt en niet meer goed voor de kinderen kan zorgen er opeens een immens probleem is, want tsja, de taken waren zo verdeeld dat zij die hele verantwoordelijkheid had. Ik vind het in ons geval een enorme vrijheid, flexibiliteit en zekerheid geven dat we niet van 1 baan / werkgever / gezondheid afhankelijk zijn, maar beide een vangnet voor elkaar zijn.

Mooi geschreven Nicole.

Andersom schreef: ↑

10-08-2017 14:19

Inderdaad, zelf waren we als jongere niet mondig genoeg, onze vaders werkten en onze moeders regelden alles wat met school te maken heeft. Onze moeders sprongen niet voor ons in de bres, want vanuit hun opvoeding waren ze het zelfs nog min of meer eens ook met dat advies.

De generatie van jou en mij heeft heel hard moeten vechten voor dit soort dingen en juist daarom maakt het mij soms zo boos dat de generatie van nu ineens weer steeds vaker lijkt te kiezen voor het kostwinnersmodel of het 1,5 verdienersmodel.

Eens.

Dreamer schreef: ↑

10-08-2017 11:30

.

Dat vooral. De opmerking "wij hebben ervoor gekozen ons kind zélf op te voeden", waarna er tevens voor gekozen wordt dat de man in dat 'wij' 40 - 60 uur werkt, en een stuk minder van die hele opvoeding meekrijgt. Welke 'wij' voedt dan op?

En als je daarvan wat zegt is het antwoord "ja.. maar hij besteedt naast z'n werk nog heel veel tijd aan de kinderen" Newsflash.. dat doen werkende ouders, die dus beide werken, ook. Maar die voeden dan niet ineens het kind zelf op, terwijl die vader met een thuisblijfvrouw (of andersom) dat wel doet. Apart vind ik dat altijd.

Ik doe dat juist niet, Amand. En toch irriteerde mijn post je. Ik zeg eerlijk dat mijn man geen noemenswaardig voordeel heeft aan mijn niet werken. En Dreamer, Ik vind het niet nadelig als kinderen naar een kinderopvang gaan, mijn kinderen zullen er misschien ook naar toe gaan in de toekomst.

Zoals ik al eens eerder schreef werk ik 3 dagen, dus kan dat dat gezien word als een 'halve' baan, maar het is wel een goede baan waarmee ik goed verdien, ook voor die 3 dagen. Mocht ik er alleen voor komen te staan, kan ik mij alsnog helemaal zelfstandig redden van dat loon. ( 1 kind, 2e onderweg)
Eerst werkte ik 4 daen, sinds kort dus 3, en ik vind het alsnog heel 'luxe' aanvoelen,maar 3 dagen werken. met die 3 dagen werk plus kinderen en huishouden vind ik het nog niet (te) druk, voelt zelfs relaxed aan. Je bent namelijk never nooit 8 uur per dag kwijt aan het huishouden, tenzij je misschien in een echt kasteel woont en geen moderne middelen hebt om schoon te maken of te wassen.
Ik heb ook altijd het voorbeeld gehad van een werkende opa en oma, en vader en moeder, dus voor mij is dat heel normaal, ik ken dus de 'ouderwetse' rolverdeling ook helemaal niet.
Mijn man zei laatst dat hij het erg prettig vind dat ik ook werk/een goede baan en inkomen heb, omdat dit ook voelt als een soort 'veiligheid' voor hem, mocht hij zijn baan verliezen oid.
Hij heeft het niet naar z'n zin in het werk wat hij nu doet, en overweegt een andere baan te nemen, eventueel met een opleiding erbij in.
Mocht hij dan tijdelijk minder verdienen, dan hebben we altijd mijn inkomen nog. Mocht ik geen baan hebben, zou hij dat wellicht niet doen (bv leer en werk traject/opleiding waardoor eerst minder inkomsten), en zou hij uit 'nood' deze baan houden.
Ook al zou mijn man het bijvoorbeeld prima vinden als ik zou stoppen met werken (wat niet ter sprake komt, want hij weet dat ik dat niet wil), dan alsnog zou ik het niet willen.
Ik zou me wel schuldig voelen naar mijn man, dat hij daar in ploegen werkt terwijl ik thuis zit. ja, natuurlijk heb je thuis ook 'werk', maar dat is nooit een hele dagtaak. Ik zou me er niet fijn bij voelen dat hij alle werk moet doen, terwijl ik ook nog jong en gezond ben en voor mijn gevoel dan meestal zit te relaxen.

nicole123 schreef: ↑

10-08-2017 14:27

.....

Daarnaast hangt de zwaarte van het huisvrouwenschap volgens mij erg af van de situatie. Het maakt nogal uit of je 2 of 3 kinderen onder de 4 hebt (waaronder bijv. een huilbaby en een peuterpuber, of een kind met ASS) of dat je maar 1 schoolkind/tiener hebt of zelfs geen kinderen. Je kunt dat niet allemaal onder een noemer scharen en zeggen dat het wel of niet zwaar is of dat huisvrouwen per definitie wel of niet lui zijn. Wat ik er zelf vooral zwaar aan zou vinden is met kleine kinderen om wel continu alert te moeten zijn (nooit echt even relaxen, zelfs niet tijdens slaapjes, want dan zit je nog op te letten of ze opeens gaan huilen), maar tegelijkertijd erg weinig uitdaging te hebben (die eendjes en de kinderboerderij heb je op een gegeven moment ook wel gezien, misschien ligt het aan mijn gebrek aan creativiteit, maar ik zou het op een gegeven moment saai en geestdodend vinden). Ik zou het dus niet fysiek zwaar vinden, maar vooral psychisch en zou er daarom niet aan moeten denken om huisvrouw te zijn. Maar voor een ander is dat wellicht weer anders, hoewel ik huisvrouwen met kleine kinderen wel veel hoor klagen over hoe zwaar ze het vinden.

....

Degenen met voldoende creativiteit maken er hun -full/part-time baan van.

nicole123 schreef: ↑

10-08-2017 14:27

Ik val een beetje laat in, maar snap op zich wel dat mensen een kostwinner-huisvrouw verdeling prettig vinden als ze als stel heel verschillend zijn. Als de een helemaal gelukkig wordt van zijn (of haar) werk en de andere dolblij van thuis de boel regelen en/of relaxen, waarom zou je dat dan niet gewoon zo afspreken? (Even los gezien van zaken als risicospreiding.) Dat is dan gewoon zodanig specialiseren dat je allebei doet waar je goed in bent of wat je leuk vindt, iedereen blij. Op je werk doe je ook niet allemaal precies hetzelfde, daar zijn de taken ook verdeeld en heeft de manager andere verantwoordelijkheden dan de secretaresse. We hoeven niet allemaal in alles gelijk te zijn.

Tegelijk zou ik er me voor mezelf niets bij voor kunnen stellen. Ik zou onze relatie er ongelijkwaardig van vinden worden. Je bent dan op zulke verschillende terreinen bezig en verantwoordelijk dat ik ons als echtpaar voor ons gezin minder een 'team' zou vinden en dat is wel iets wat ik juist belangrijk vind. Ik merk dat ook bij stellen die ik ken met een kostwinner-huisvrouw verdeling (zal vast niet bij alle stellen zo zijn, maar zo zie ik het om me heen). Ik zie dat ze elkaar vaak niet goed begrijpen, bijv. hoe zwaar het kan zijn om elke keer weer de hele dag een paar pittige kinderen onder de 4 om je heen te hebben waar je continu alert op moet zijn en politieagentje bij moet spelen, maar ook niet hoe zwaar het kan zijn om allerlei sores op je werk op te moeten lossen en dan uitgeblust thuis te komen en een vrouw die dan tegen je aan'zeurt' over haar zware dag thuis. In mijn omgeving gaan die stellen vaak een beetje langs elkaar heen leven, ze hebben zich zo gespecialiseerd dat ze een beetje de gemene deler missen en niet meer echt samen voor hun gezin gaan. Als je de dingen allebei om en om doet is dat volgens mij veel makkelijker.

Daarnaast hangt de zwaarte van het huisvrouwenschap volgens mij erg af van de situatie. Het maakt nogal uit of je 2 of 3 kinderen onder de 4 hebt (waaronder bijv. een huilbaby en een peuterpuber, of een kind met ASS) of dat je maar 1 schoolkind/tiener hebt of zelfs geen kinderen. Je kunt dat niet allemaal onder een noemer scharen en zeggen dat het wel of niet zwaar is of dat huisvrouwen per definitie wel of niet lui zijn. Wat ik er zelf vooral zwaar aan zou vinden is met kleine kinderen om wel continu alert te moeten zijn (nooit echt even relaxen, zelfs niet tijdens slaapjes, want dan zit je nog op te letten of ze opeens gaan huilen), maar tegelijkertijd erg weinig uitdaging te hebben (die eendjes en de kinderboerderij heb je op een gegeven moment ook wel gezien, misschien ligt het aan mijn gebrek aan creativiteit, maar ik zou het op een gegeven moment saai en geestdodend vinden). Ik zou het dus niet fysiek zwaar vinden, maar vooral psychisch en zou er daarom niet aan moeten denken om huisvrouw te zijn. Maar voor een ander is dat wellicht weer anders, hoewel ik huisvrouwen met kleine kinderen wel veel hoor klagen over hoe zwaar ze het vinden.

Als het gaat om maar 1 kind en/of een kind dat naar school gaat zou ik juist het idee hebben dat ik een luizenleventje zou hebben en me bezwaard voelen naar mijn man die zich een slag in de rondte werkt daarvoor. Ik heb het idee dat veel huisvrouwen die fase dan als een soort compensatie zien voor de tropenjaren waarin ze hun kinderen voortdurend om zich heen hadden. Dat ze als de jongste naar de basisschool is eindelijk lekker eens mogen 'uitrusten'. Terwijl het voor de man net zo druk is als voorheen (of zelfs drukker omdat hij carriere gemaakt heeft en daarmee meer verantwoordelijkheid). Dat lijkt me een scheve situatie geven en dan zou ik het veel logischer vinden om de zwaarte van de tropenjaren samen door te komen en de (relatieve) rust van de rustiger jaren ook samen eerlijk te verdelen.

En om toch nog even terug te komen op de risicospreiding. Dat gaat voor mij niet alleen om zaken als overlijden of arbeidsongeschiktheid (die je op zich nog goed kunt verzekeren), maar ook over de vrijheid om bijv. van baan te wisselen. Omdat wij beiden werken (en dat hoeft dan echt niet direct fulltime) hebben we de vrijheid dat als een van ons tijdelijk een risico wil nemen met zijn werk door bijv. van baan te wisselen (en daarmee van vast naar tijdelijk contract) dat dat prima kan. Als er 1 kostwinner en 1 (langdurige) thuisblijver is dan wordt dat financieel een heel groot risico. Een man met een vaste baan die in zijn eentje verantwoordelijk is voor het inkomen heeft een zware druk op zijn schouders en zal niet zo gauw switchen als hij zijn werk niet meer zo leuk vindt. Om nog maar niet te spreken van situaties die ik om me heen heb gezien waarbij de kostwinner door een reorganisatie zijn baan kwijt dreigde te raken of van tijdelijke baan naar tijdelijke baan ging. Dat soort dingen zijn altijd al stressvol, maar in de situaties dat het gezin afhankelijk is van die ene baan heb ik helemaal ervaren dat het hele gezin stijf stond van de spanning. Andersom zie ik ook dat als de thuisblijver (chronisch) ziek wordt en niet meer goed voor de kinderen kan zorgen er opeens een immens probleem is, want tsja, de taken waren zo verdeeld dat zij die hele verantwoordelijkheid had. Ik vind het in ons geval een enorme vrijheid, flexibiliteit en zekerheid geven dat we niet van 1 baan / werkgever / gezondheid afhankelijk zijn, maar beide een vangnet voor elkaar zijn.

Inderdaad goed geschreven. En respectvol ook, gewoon je oprechte gedachten zonder te oordelen.

Wat je zegt over langs elkaar heen leven en elkaars moeilijke momenten niet begrijpen herken ik inderdaad wel. Dan heb ik het over de drukkere jaren toen de kinderen nog niet naar school gingen. Ik vond het naast heel leuk ook inderdaad meer psychisch vermoeiend. Wat ik ook moet bekennen is dat ik mijn tijd nu inderdaad zie als een welkome periode na de drukte van de tropenjaren, het woord "compensatie" zal ik er echter ook weer niet voor gebruiken.

tanteslankie schreef: ↑

10-08-2017 14:01

Blijkbaar niet, gezien de verschillende verhalen hier...

Precies. Levens die mijlenver uit elkaar liggen. Ik hoef niet te werken om te kunnen leven. Ik hoef niet te werken om mijn man meer keuze vrijheid te geven of meer vrije tijd te geven. En "hoogdravende toestanden", daarmee bedoelde ik voldoening en plezier uit je werk, benutting van je talenten, werk waar je je passie in kwijt kan. Maar ik begrijp jou ook heel goed. Zo'n baan is voor een groot deel niet weg gelegd. Als ikzelf niets vind met een van die waarden zal ik ook concessies doen hoor. Maar voor nu maak ik gebruik van de kans om mij erin te verdiepen.

Dreamer schreef: ↑

10-08-2017 11:59

Ik ben trouwens niet een beter mens omdat ik werk en mijn werk is ook zeker niet heel erg goed voor mijn ontwikkeling. Heb zéker geen carrière, maar wel met de paplepel ingegeven gekregen dat het normaal is om te werken. Voor iedereen. En dat er altijd wat kan gebeuren, waardoor één van de partners (even) niet kan werken en het dan fijn is dat de ander nog voor inkomen zorgt. Of dat je er alleen voor kunt komen te staan.

Grappig genoeg heb ik dat niet geleerd. Mijn ouders werkten resp niet of liever niet.
Ik ben er trots op dat ik vanaf mijn 14e zo'n beetje zelfstandig was en dat heeft op mijn jongere broers en zussen zo'n indruk gemaakt dat we allemaal redelijk harde werkers zijn.
Tot afgrijzen van mijn moeder die echt vindt dat we allemaal 'over onze grenzen' heen gaan. En bij ieder griepje roept dat dat komt omdat we te hard werken en een speech afsteekt over hoe ongezond al dat werken is .
Wel vinden wij allen geld niet zo erg belangrijk. Dat vind ik ergens ook wel fijn, ik lees op het forum soms hoe angstig mensen in het leven staan en ben blij dat ik dat niet heb.

yasmijn schreef: ↑

10-08-2017 14:07

Ik moest het alphapakket kiezen want meisje, die zijn geen beta. En dat deed je dan, je nam dat voetstoots aan. Je wilde arts worden maar dat moest je maar uit je hoofd zetten. Vroedvrouw kon wel.
En dan kom je er later achter als je je zoon helpt met zijn wiskunde-en natuurkunde huiswerk dat je het dodelijk eenvoudig vindt.

Echt? Kwam dat begin jaren '80 nog voor ???? (ik weet jouw leeftijd ongeveer )

Triest vind ik dat! Hoeveel talenten zijn er niet gebruikt vanwege zulke ouderwetse ideeën......