hoe doen jullie dat?

sorry, foutje.

MinkeDeWit schreef: ↑

13-08-2017 22:48

Als ik lees dat mensen kinderen van nog geen 2 een time out geven gaan de wenkbrauwen toch wel heel erg omhoog. Die mensen hebben echt geen kaas gegeten van opvoeden en/of denken dat ze een hondje hebben.

Ach, wie heeft er wel kaas van opvoeden gegeten? Het is nu niet bepaald een vak wat op school werd/wordt gegeven. Doen de meesten het niet zoals men dingen van huis uit mee heeft gekregen, of juist heel erg andersom?

Hetismogelijk schreef: ↑

13-08-2017 21:57

Ik probeer de sancties zoveel mogelijk te laten aansluiten op de overtreding.
Bijvoorbeeld; met stiften op te tafel tekenen - voorlopig alleen met potlood tekenen.
Buiten misdragen bij het spelen- rest van de dag binnen blijven.
Gooien met je auto's-auto's wegzetten.
Begrepen ze al heel jong. Dochter tekende als peuter met een balpen op de tafel, ik legde uit dat het moeilijk schoon te maken was (in peutertaal). Vervolgens haar een kwartier op een stoeltje gezet, zodat ze kon zien hoe ik de tafel boende en dat ik dat niet leuk vond.
Expres water kliederen - zelf laten dweilen.

Nu ze wat ouder zijn, stuur ik ze wel eens naar hun kamer. Als jij niet gezellig samen wilt spelen met je zusje, dan ga je maar even alleen spelen op je kamer.

Dit.
En direct ingrijpen en dingen proberen voor te zijn.
En wel leuk gedrag gelijk ook benoemen en soms belonen.
' ik zag net dat je niet zo'n zin had en toch opruimde, fijn was dat. Kijk hoe netjes het nu is en oma komt straks, kunnen we haar ontvangen in een nette kamer'
En dan evt kind op de grond leggen en even stoeien onder het mom van 'nu jou nog even opruimen, wat lig je daar toch raar'. Of wat anders geks of leuks.
Verder op een rustig moment afspraken maken.
' we praten hier niet op zo'n schreeuwtoon tegen elkaar en we schelden elkaar hier niet uit.
Als je een keer een foutje maakt dan is dat helemaal niet erg, want je hebt toen en toen laten zien dat je eigenlijk een heel beleefd kind bent. Als het niet lukt omdat je te boos bent mag je vanaf nu naar je kamer/ op de gang. Ik ga er dan niet meer naar luisteren en wat anders doen. Mamma is geen schreeuwpaal *zelf verzonnen woord* en krijgt er oorpijn van'.
En dan delen van die boodschap af en toe herhalen.

Mevrouw75 schreef: ↑

13-08-2017 22:20

Tegen een volwassene zeg je toch ook niet dat diegene maar niet meer met stiften mag kleuren?

Wij doen dat weleens als grap.
'nou pappa! Loop je weer te knoeien! Moet ik even een tuitbeker voor je halen'.
Pappa drinkt zielig kijkend verder met vaatdoek om de nek.

Als ze met elkaar lopen te klieren zou ik eerder zoeken naar een manier om dat te voorkomen (ze leren dingen zelf op te lossen?) dan ze te straffen.

Meestal komt dat tenslotte goed. Maar ik kan me voorstellen dat je soms denkt dat je geen overtreffende trap meer weet. Je moet ervan uitgaan dat het kind zelf ook een gezellige sfeer wil.

Ja...ons kind is nog geen twee en gebrijpt het donders goed. Ze komt daarna ook rustig en blij terug. Het proberen te voorkomen doen Wij natuurlijk ook, en we zetten haar daar ook zomaar niet neer. Daar komt waarschuwen aan vooraf....en uitleg. En smeert ze met pennen op tafel ruimen we het samen op.
Dit gaat meer om situaties waarin ze zeer duidelijk uitdaagd. Bijvoorbeeld aan tafel expres haar drinken op de grond gooien of vreselijk hard gillen bij een Nee. Dan heeft ze het nodig even uit de situatie te komen.
Gillend zetten we haar daar neer en binnen 2 minuten is het klaar. Ze snapt het dus donders goed.
Geen kaas gegeten van opvoeden? Ons kind is een zeer pittige tante, maar ook een enorme lieverd. Wij kennen ons kind het beste. Als ze zou luisteren na 1, 2 .... zou dat mooi zijn...maar dat is nog nooit gelukt. Overigens zijn we allebij leraar basisonderwijs ....Ik heb nog nooit mijn stem verheft naar haar....we zijn duidelijk en dat is nodig.

Wat doen jullie trouwens de dag dat 1, 2 .... niet meer werkt? Wat begeurd er bij 3? (Nieuwsgierig)

Vooral zelf het goede voorbeeld geven, als ouders tegen elkaar snauwen dan nemen kinderen dat over.
Verder uitleggen dat en waarom je een grote mond niet wil. En ze mogen op hun kamer even afkoelen en erover nadenken, dan wil ik het best later er nog eens met ze over hebben.

Als kind wou ik eigenlijk dat men naar mij luisterde, mij begreep, maar ik was niet goed in het onder woorden brengen wat ik voelde en mijn moeder, hoewel erg lief, was geen groot psycholoog. Daardoor kreeg ik vlagen van drift en woede en daarna voelde ik me weer schuldig. Iemand een schuldig gevoel bezorgen is geen goede methode om een goede relatie te krijgen.

De meeste ruzies gaan er hier over welke zender er op TV moet. Dus dan gaat de TV a la minuut uit, dan doe je maar wat anders. Echt uit elkaar houden is zelden nodig en dan gaat er 1 in de hal en de ander in de bijkeuken. Ze zijn 5 en 7. Meestal is het namelijk zo dat waar er 2 ruzie maken hebben er 2 schuld. Naar de slaapkamer sturen heb ik ook wel eens gedaan, maar dan gaan ze boven verder.
En inderdaad is voorkomen beter dan genezen, maar soms lukt dat niet. Als ik aan mezelf merk dat ik het nodig heb ga ik zelf ook wel uit de situatie, hetzij in de hal, hetzij in mijn slaapkamer. Ik zeg het dan ook. Laat mama maar even met rust.
De time-out zet ik ook alleen maar in als het in de gemeenschappelijke ruimte echt niet meer gaat en dat is de vraag van TO. Als ze nu aan het klieren zijn en ik zeg dan kijk je vanavond maar geen TV dan werkt dat idd niet. Ten eerste geef ik dan de 1 meer straf als de ander, want de jongste geeft lang niet zoveel om de TV als de oudste. En je hebt kans dat ik dat vanavond weer ben vergeten en ze alsnog TV mogen kijken.

Het-groepje schreef: ↑

14-08-2017 06:30

Wij doen dat weleens als grap.
'nou pappa! Loop je weer te knoeien! Moet ik even een tuitbeker voor je halen'.
Pappa drinkt zielig kijkend verder met vaatdoek om de nek.

Oh ja, dat doen wij ook. Ik heb kind 1x op de trap gezet en prompt moesten wij, de poesjes én de pop ook om elk wissewasje op de trap.

rozegeranium schreef: ↑

14-08-2017 07:13

Wat doen jullie trouwens de dag dat 1, 2 .... niet meer werkt? Wat begeurd er bij 3? (Nieuwsgierig)

Dat wat ik zeg wat er gebeurt. Ik zet dat in bij expres treuzelen, want wil niet naar bed ofzo. Dus dan doe ik de pijama aan, ipv kind en dat ík het doe is natuurlijk speltechnisch uit den boze. Ik doe het ook niet boos ofzo.

rozegeranium schreef: ↑

14-08-2017 07:12

Ja...ons kind is nog geen twee en gebrijpt het donders goed. Ze komt daarna ook rustig en blij terug. Het proberen te voorkomen doen Wij natuurlijk ook, en we zetten haar daar ook zomaar niet neer. Daar komt waarschuwen aan vooraf....en uitleg. En smeert ze met pennen op tafel ruimen we het samen op.
Dit gaat meer om situaties waarin ze zeer duidelijk uitdaagd. Bijvoorbeeld aan tafel expres haar drinken op de grond gooien of vreselijk hard gillen bij een Nee. Dan heeft ze het nodig even uit de situatie te komen.
Gillend zetten we haar daar neer en binnen 2 minuten is het klaar. Ze snapt het dus donders goed.
Geen kaas gegeten van opvoeden? Ons kind is een zeer pittige tante, maar ook een enorme lieverd. Wij kennen ons kind het beste. Als ze zou luisteren na 1, 2 .... zou dat mooi zijn...maar dat is nog nooit gelukt. Overigens zijn we allebij leraar basisonderwijs ....Ik heb nog nooit mijn stem verheft naar haar....we zijn duidelijk en dat is nodig.

Allebij?

Natuurlijk snapt ze dat ze moet stoppen met gillen als ze terug wil komen. Dat ontkent niemand. Of je er op lange termijn ook het juiste effect mee bereikt is een tweede.

Ik herken het TO, dat soms niets lijkt te werken. En met alle respect, tips van iemand met 1 kind die als oplossing heeft om het kind bij de achternaam aan te spreken zijn wel heel makkelijk.

Wij hebben een makkelijke dochter van 2 die over het algemeen heel goed luistert en al gaat huilen als je haar eventjes boos aankijkt (bij haar zou dat met de achternaam aanspreken prima werken). En een zeer temperamentvolle zoon van (net) 5 die soms heel lief is, maar soms ook echt het bloed onder je nagels vandaan haalt. De oorzaak is bij hem meestal spanning of verveling en dan liever negatieve aandacht willen dan geen aandacht. We geven hem veel positieve aandacht, doen vaak dingen 1 op 1 met hem, maar desondanks heeft hij toch regelmatig buien waarin hij maar door blijft gaan met klieren. En dan op zo'n manier dat je het niet kunt negeren, want hij loopt dan bijv. zijn zusje te etteren en dan vooral heel hard doorgaan en lachen als ze daarom moet huilen. We spreken hem erop aan, maar dat zet hem vaak juist aan om nog erger te gaan klieren. Het item afpakken waar hij mee kliert (als hij bijv met zijn bestek hard op de tafel aan het timmeren is) doen we ook, maar werkt vaak ook niet als hij in zo'n bui zit. Dan gaat hij namelijk gewoon door met iets anders, bijv. op een irritant toontje 'neh neh neh neh neh!' roepen tegen zijn zusje. En zijn stem kun je hem niet afpakken, dus tja...

We proberen het zoveel mogelijk voor te zijn door bijv. veel rust en regelmaat te hebben, duidelijke vaste regels (televisie kijken is hier bijv. alleen tijdens het eten koken, punt), op tijd te eten (na 18:30 pas eten stond altijd garant voor heel heftige buien), hem buiten te laten uitrazen, vaak dingen 1 op 1 met hem samen te doen en hem af te leiden als er duidelijk een bui aankomt (bijv. 'ik zie ik zie wat jij niet ziet' gaan spelen aan tafel als we zien dat hij zich gaat vervelen). Maar sommige dingen voorkom je niet, zelfs al ben je het grote 'kinder-entertainment-team'. Dus het komt regelmatig voor dat hij toch last heeft van spanning (omdat hij bijv. bijna jarig is, school straks weer gaat beginnen of wat er ook maar allemaal spannend is in het leven van een kleuter), verveling of andere dingen waar hij op aanslaat (dat hij het avondeten niet lekker vindt bijv.). En wij hebben ook andere dingen te doen dan hem voortdurend aandacht geven, het eten moet bijv. ook op tafel, zijn zusje wil aandacht, etc. Het kan niet altijd allemaal om hem draaien.

Op momenten dat ferm aanspreken en afpakken waarmee hij kliert niet helpen en hij alleen maar meer en meer gaat klieren dan moet hij van ons ook even de kamer uit. Op de trap of naar zijn kamer, dat maakt me niet zoveel uit. Maar wel even uit de situatie, omdat het anders van kwaad tot erger gaat en zijn zusje eronder lijdt. Als het kan ga ik mee (soms kan het niet, ik ga niet zijn zusje alleen achterlaten in de woonkamer als die daar staat te huilen omdat ze zo getreiterd is), al wil hij op zo'n moment absoluut geen nabijheid van iemand, dus meestal zit hij dan bovenaan de trap en ik onderaan. Ik probeer hem dan kort en rustig uit te leggen waarom we zijn gedrag vervelend vonden. Of het landt weet ik niet, want er volgt meestal bijster weinig respons, maar ik hoop dat er iets blijft hangen. Meestal is hij na een tijdje weer een beetje 'bij de mensen' en dan gaan we gewoon weer verder waar we gebleven waren. Knuffels (van zijn kant uit) en sorry's zijn er bij hem niet bij en ga ik ook niet afdwingen. Ik denk/hoop dat het bij hem grotendeels komt doordat hij zijn emoties nog niet goed de baas kan en op deze manier tot uitbarsting laat komen. Het wordt over het algemeen al wat beter dan een paar jaar geleden, dus ik hoop dat het nog verder afneemt in de loop van de tijd.

Heb jij het probleem vooral met de oudste of de jongste, of met allebei in gelijke mate?

Straffen met iets in de toekomst, zoals dat 's avonds geen tv kijken, doen wij niet. Ik heb het idee dat het niet zou werken, met 5 denken ze nog niet zo in gevolgen voor de toekomst, zeker niet als ze middenin hun emoties zitten. En ook dat het niet echt ergens op slaat, zoals je zelf al zegt. Dus bij ons is de consequentie altijd iets wat direct is en logisch met het 'vergrijp' te maken heeft. Dus gillen doe je maar buiten de woonkamer zodat ik geen pijn aan mijn oren krijg, als je met speelgoed op de tafel ramt dan leggen we het speelgoed even op de kast, als je je zusje steeds kliert dan ga je maar even weg uit de kamer zodat ze geen last meer van je heeft, etc. Maar als hij dan toch nog doorgaat met geklier fase 2 dan vind ik het soms wel lastig, dus ik blijf even meelezen voor de gouden tip.

iceteapeach schreef: ↑

13-08-2017 21:44

Tsja, heb ik dus nooit gedaan. Slaapkamer vind ik geen strafplek aangezien ze daar ook slapen en/of spelen. Zo zie je maar hoe een ieder het anders aanpakt.

Sja...als ze zich niet kunnen gedragen beneden dan ga je maar naar boven, op je slaapkamer dus. Kunnen ze daar hun pesthumeur botvieren en ben ik er niet de dupe van.

Uit de situatie inderdaad. "Niet dreigen maar doen" zei mijn moeder altijd, die had altijd een mooi verhaal over haar zwager, die had de kinderen (hij had 3 meiden) verteld dat als ze nu niet ophielden met klieren ze naar het politiebureau moesten om in de cel af te koelen. Meiden gingen door en jawel hoor, hij naar het politiebureau, de agenten hadden gelukkig begrip voor zijn "straf" en de meiden hebben daadwerkelijk even in de cel gezeten.

Ik weet eigenlijk niet zo goed meer hoe het vroeger bij mijn koters ging, zo veel ruzie hadden ze gelukkig niet, mij man en ik zitten op 1 lijn, er wordt niet gevloekt of geschreeuwd, volgens mij zette ik ze ook gewoon op de gang. En drie, twee, een werkte hier ook prima.

Mijn kleine driftkikker flipt af en toe volledig en dan hoef ik er echt niet op mn hurken bij te gaan zitten en met oogcontact een gezellig 'waarom'-gesprekje te gaan voeren. Die kan (na waarschuwen) even op de gang gaan staan gillen of whatever. Als ze rustig is (na een minuutje hooguit vaak al) ga ik erbij zitten op de gang en kan ik vragen wat er is en lossen we het op. Voor haar werkt dat.

Die ander houdt al op bij "1" als ik zeg "bij 3 is ... gedaan/uit/weg/vulmaarin en anders dan vulmaarin" en dan begin te tellen. Maar die weet dat ik bij 3 ook uitvoer wat ik zeg. En dat zijn kleine onschuldige dingen hoor, voordat iemand gekke dingen denkt

Mijn broer noemt 1x de kinderen bij volledige voornamen + achternaam en de rust is terug of ze doen wat ze moeten doen.

Ik denk dat het per kind verschillend is en ik denk niet dat er echt een goed of fout is, maar soms is het wel even zoeken naar wat bij jouw kind werkt.

Ik bedoelde dat mijn man en ik in het basisonderwijs werken.

Op de lange termijn hoop ik dat ze beter kan verwoorden wat ze wil en kan en haar driftbuien onder controle krijgt. Ik ben blij te lezen dat anderen het ook soms zo doen als wij.

nicole123 schreef: ↑

14-08-2017 15:42

Ik herken het TO, dat soms niets lijkt te werken. En met alle respect, tips van iemand met 1 kind die als oplossing heeft om het kind bij de achternaam aan te spreken zijn wel heel makkelijk.

Als je mij bedoelde: ook iemand met 1 kind moet opvoeden, hoe dan ook of denk je dat bij iemand die 1 kind heeft, opvoeden niet nodig is?. Wanneer er meerdere kinderen in het spel zijn vergt dat zeker meer inzet van de ouder(s), zal ik ook niet ontkennen. En ik gaf geen tip btw, TO haar topictitel is 'hoe doen jullie dat' en dat gaf ik aan, hoe ik dat in het verleden deed. Ik zeg bewust ik, aangezien vader van zoon al tijdens de zwangerschap niet meer aanwezig was. En daar zal ik niet de enige in zijn.

Zoon is inmiddels 16 en ja, hoe ik het heb gedaan, leek toen soms geen zoden aan de dijk te zetten maar nu merk ik dat verschil weldegelijk, al een tijdje trouwens. Zeker niet op alles want naarmate kind(eren) ouder worden, beweeg je mee in het grenzen bewaken, gaan kinderen van die leeftijd ook hun grenzen opzoeken en dat vind ik ook niet altijd even makkelijk nu.

Wat ik fijn vind aan de oudere leeftijd is dat je iig beter met elkaar in gesprek kunt gaan, iets wat lastiger is als de woordenschat van je kind(eren) nog niet zo uitgebreid is en ze zich niet anders kunnen uiten dan schreeuwen, gillen etc. en de driftbuien soms ook gewoon om hopeloos van te worden zijn.

Als ik een kind zie met een driftbui zie ik vooral een hoop frustratie. Meestal voelt een kind zich niet gehoord/gezien en onbegrepen.

Mijn dochter heeft het af en toe en ik kan de oorzaak meestal wel inzien. Het komt hier dus gelukkig steeds minder voor. Het gaat om de situatie voor zijn, want als een kind eenmaal in zo'n driftbui terecht komt is het al te laat.

Wat hier helpt is alles benoemen en zeggen wat er gaat gebeuren. Regelmaat inbouwen en consequent zijn. Maar niet overal en strijd van maken. Pick your battles. Emoties benoemen. En er voor haar zijn als ze me nodig heeft, rustig blijven ipv boos worden of zelf ongeduldig reageren. Dat verergert alleen maar.

iceteapeach schreef: ↑

17-08-2017 02:58

Als je mij bedoelde: ook iemand met 1 kind moet opvoeden, hoe dan ook of denk je dat bij iemand die 1 kind heeft, opvoeden niet nodig is?. Wanneer er meerdere kinderen in het spel zijn vergt dat zeker meer inzet van de ouder(s), zal ik ook niet ontkennen. En ik gaf geen tip btw, TO haar topictitel is 'hoe doen jullie dat' en dat gaf ik aan, hoe ik dat in het verleden deed. Ik zeg bewust ik, aangezien vader van zoon al tijdens de zwangerschap niet meer aanwezig was. En daar zal ik niet de enige in zijn.

Zoon is inmiddels 16 en ja, hoe ik het heb gedaan, leek toen soms geen zoden aan de dijk te zetten maar nu merk ik dat verschil weldegelijk, al een tijdje trouwens. Zeker niet op alles want naarmate kind(eren) ouder worden, beweeg je mee in het grenzen bewaken, gaan kinderen van die leeftijd ook hun grenzen opzoeken en dat vind ik ook niet altijd even makkelijk nu.

Wat ik fijn vind aan de oudere leeftijd is dat je iig beter met elkaar in gesprek kunt gaan, iets wat lastiger is als de woordenschat van je kind(eren) nog niet zo uitgebreid is en ze zich niet anders kunnen uiten dan schreeuwen, gillen etc. en de driftbuien soms ook gewoon om hopeloos van te worden zijn.

Natuurlijk is opvoeden ook nodig als je 1 kind hebt. En zeker als je er alleen voor staat dan kan ook dat heel pittig zijn, dat snap ik. Wat ik bedoel is dat de uitdagingen vaak nog een stuk groter worden bij 2 (of meer), omdat het juist de interactie is tussen de kinderen die het meeste heisa oplevert. Bij ons thuis leveren 2 kinderen ongeveer 10x zoveel herrie en ruzie op als 1 kind (er is nu 1 kind uit logeren en wat een zalige rust opeens!). En als TO schrijft dat gewoon aanspreken en corrigeren niet werkt en ze met haar handen in het haar zit, dan lijkt het me heel sterk dat haar kinderen opeens wel gaan luisteren als ze ze streng met hun achternaam aanspreekt. Bij sommige kinderen werkt dat hoor, dat ontken ik niet. Bij mijn dochter zou het ook werken. Maar haar vind ik niet te vergelijken met de kinderen van TO.

Goed om te horen dat dingen die je doet die geen zoden aan de dijk lijken te zetten uiteindelijk toch resultaat hebben. Daar hoop ik altijd op als zoon keer op keer weer loopt te klieren, dat er op lange termijn toch iets blijft hangen van de opvoeding. Is er toch nog hoop.

stitch77 schreef: ↑

13-08-2017 21:42

Kids zijn 5 en 7. Naar de kamer sturen en weer terugkomen als ze "normaal" kunnen doen vind ik altijd een beetje vaag eerlijk gezegd en vraag me persoonlijk af wat ze daarvan leren (maar dat vraag ik me ook af van het feit dat ik ze dan geen tv laat kijken)

Ze laten zich wel naar hun kamer sturen dus?

Blijkbaar luisteren ze wel als het je echt menes is.

Wat ze leren van op hun kamer zitten, is dat bepaald gedrag niet getolereerd wordt. Hoe ze dat leren lijkt me (zo lang het zonder geweld blijft) ondergeschikt aan dát ze het leren.
Overigens geldt hier in huis ook het principe dat je klierig gedragen (of chagrijnig of bokkig) gewoon niet hoeft in de ruimte waar we allemaal gezellig willen leven. Wat je in de beslotenheid van je eigen kamer doet, mag je zelf weten, maar in de gezamenlijke ruimte ben je een ander niet zo tot last. (Nu alleen de uitvoering nog, want NIET luisteren betekent hier: dus ook niet jezelf naar je kamer laten sturen. )

nicole123 schreef: ↑

17-08-2017 10:37

Natuurlijk is opvoeden ook nodig als je 1 kind hebt. En zeker als je er alleen voor staat dan kan ook dat heel pittig zijn, dat snap ik. Wat ik bedoel is dat de uitdagingen vaak nog een stuk groter worden bij 2 (of meer), omdat het juist de interactie is tussen de kinderen die het meeste heisa oplevert. Bij ons thuis leveren 2 kinderen ongeveer 10x zoveel herrie en ruzie op als 1 kind (er is nu 1 kind uit logeren en wat een zalige rust opeens!). En als TO schrijft dat gewoon aanspreken en corrigeren niet werkt en ze met haar handen in het haar zit, dan lijkt het me heel sterk dat haar kinderen opeens wel gaan luisteren als ze ze streng met hun achternaam aanspreekt. Bij sommige kinderen werkt dat hoor, dat ontken ik niet. Bij mijn dochter zou het ook werken. Maar haar vind ik niet te vergelijken met de kinderen van TO.

Goed om te horen dat dingen die je doet die geen zoden aan de dijk lijken te zetten uiteindelijk toch resultaat hebben. Daar hoop ik altijd op als zoon keer op keer weer loopt te klieren, dat er op lange termijn toch iets blijft hangen van de opvoeding. Is er toch nog hoop.

Heel herkenbaar, daarom laten wij de kinderen om de beurt 2 nachtjes bij opa en oma logeren in de vakantie. En dat verdelen we ook over 2 verschillende weken. Idd een stuk minder geklier in huis, juist omdat ze op elkaar reageren.

rozegeranium schreef: ↑

14-08-2017 07:12

Ja...ons kind is nog geen twee en gebrijpt het donders goed. Ze komt daarna ook rustig en blij terug. Het proberen te voorkomen doen Wij natuurlijk ook, en we zetten haar daar ook zomaar niet neer. Daar komt waarschuwen aan vooraf....en uitleg. En smeert ze met pennen op tafel ruimen we het samen op.
Dit gaat meer om situaties waarin ze zeer duidelijk uitdaagd. Bijvoorbeeld aan tafel expres haar drinken op de grond gooien of vreselijk hard gillen bij een Nee. Dan heeft ze het nodig even uit de situatie te komen.
Gillend zetten we haar daar neer en binnen 2 minuten is het klaar. Ze snapt het dus donders goed.
Geen kaas gegeten van opvoeden? Ons kind is een zeer pittige tante, maar ook een enorme lieverd. Wij kennen ons kind het beste. Als ze zou luisteren na 1, 2 .... zou dat mooi zijn...maar dat is nog nooit gelukt. Overigens zijn we allebij leraar basisonderwijs ....Ik heb nog nooit mijn stem verheft naar haar....we zijn duidelijk en dat is nodig.

Werk jij in het basisonderwijs? Je maakt echt veel spelfouten.
En waarom gillen jullie bij het neerzetten van je kind

Hier negeerden we -zeer sporadische-
driftaanvallen maar een beetje. En als kind gekalmeerd was bespraken we nog even wat dat nou was: vervelend voor iedereen, ook voor kind zelf. Liever niet meer doen.

Ach, ik heb ook wel eens een rothumeur, ik uit het alleen wat anders.

Het houdt allemaal vanzelf weer op. Best snel ook, eigenlijk.