Relaties
alle pijlers
Twijfel. Scheiden?
zaterdag 26 augustus 2017 om 19:55
Ik zit de laatste jaren steeds meer en meer met twijfels over mijn huwelijk.
Ik zou hier graag mijn twijfels neerschrijven.
Ik ben een vrouw van > 40 jaar, > 20 jaar getrouwd met mijn man en moeder van drie kinderen (jongste is 8 jaar).
We hebben een goed draaiend gezin en een goede verdeling qua huishouden. We hebben een mooi huis, beiden een goede baan, maken elk jaar één of twee gezinsvakanties, hebben hobby's. Van buitenaf lijkt onze relatie perfect. Toch voel ik mij niet helemaal gelukkig. Heel cliché, maar we zijn steeds meer als broer en zus gaan leven. Ik mis het om ook iemands partner te zijn, ook af en toe een lieve knuffel te krijgen, te horen dat ik mooi ben en de moeite waard om verder voor te gaan.
Al sinds meerder jaren heeft mijn man lichamelijke moeilijkheden (hoge bloeddruk) en hierdoor heeft hij ook erectieproblemen. Toen dit net gebeurde, was ik er rotsvast van overtuigd dat we hieruit zouden komen. Een erectie is niet het belangrijkste in bed, we kunnen elkaar anders plezieren, we kunnen erover praten. We hebben ons beiden ingezet om hieruit te komen. Hij is bij een arts geweest, heeft medicatie gekregen, we hebben oefeningen gedaan, zoveel gepraat dat er blaren op mijn tong zitten. Maar het beterde niet, seks werd meer en meer mechanisch. Als ik hem knuffelde, dan werd ik weggeduwd (uit angst om opnieuw te falen). Uiteindelijk doofde alle intimiteit stilletjes aan. We vrijen niet meer, omdat we bang zijn de andere teleur te stellen. Het is ongeveer een jaar geleden dat we het laatst geprobeerd hebben.
Het besef dat hij al jaren niet meer opgewonden geraakt wordt door mij, is toch aan mijn zelfvertrouwen gaan knagen. Het lukte mij steeds minder om het niet op mezelf te betrekken. Ook mijn man is veranderd. Hij zoekt zijn bevestiging in andere dingen (zijn werk). Ik doe minder moeite om mij mooi te maken (lijkt nutteloos). Ik ben onlangs op een huwelijksfeest geweest (alleen, want we doen steeds meer apart). Ik kwam tot de conclusie dat ik geen enkel jurkje meer hangen had in mijn kast. Het besef dat ik mij al jaren niet meer vrouwelijk kleed, stemt mij erg verdrietig. Op het feest heb ik een complimentje gekregen dat ik er goed uitzag, mijn man keek naar mij toen ik opgemaakt was en vroeg of ik zijn hemd al gestreken had. Nu ben ik vooral moeder, werkneemster en huisvrouw en is mijn man de kostwinnaar.
Steeds vaker twijfel ik of ik hiermee kan leven. Langs de andere kant gaan we nog steeds vriendschappelijk met elkaar om. We kunnen praten over (neutrale) onderwerpen, zoals actualiteit, het werk en andere dingen in het dagelijks leven. De kinderen hebben niet in de gaten dat ik twijfel en ze verdienen absoluut niet om door een scheiding te gaan. Hoe kan ik aan mezelf verantwoorden dat ik ze de helft van de tijd moet missen omdat ik niet volledig tevreden ben tussen de lakens.
Ik weet niet wat ik moet doen. Herkent iemand deze twijfels?
Ik zou hier graag mijn twijfels neerschrijven.
Ik ben een vrouw van > 40 jaar, > 20 jaar getrouwd met mijn man en moeder van drie kinderen (jongste is 8 jaar).
We hebben een goed draaiend gezin en een goede verdeling qua huishouden. We hebben een mooi huis, beiden een goede baan, maken elk jaar één of twee gezinsvakanties, hebben hobby's. Van buitenaf lijkt onze relatie perfect. Toch voel ik mij niet helemaal gelukkig. Heel cliché, maar we zijn steeds meer als broer en zus gaan leven. Ik mis het om ook iemands partner te zijn, ook af en toe een lieve knuffel te krijgen, te horen dat ik mooi ben en de moeite waard om verder voor te gaan.
Al sinds meerder jaren heeft mijn man lichamelijke moeilijkheden (hoge bloeddruk) en hierdoor heeft hij ook erectieproblemen. Toen dit net gebeurde, was ik er rotsvast van overtuigd dat we hieruit zouden komen. Een erectie is niet het belangrijkste in bed, we kunnen elkaar anders plezieren, we kunnen erover praten. We hebben ons beiden ingezet om hieruit te komen. Hij is bij een arts geweest, heeft medicatie gekregen, we hebben oefeningen gedaan, zoveel gepraat dat er blaren op mijn tong zitten. Maar het beterde niet, seks werd meer en meer mechanisch. Als ik hem knuffelde, dan werd ik weggeduwd (uit angst om opnieuw te falen). Uiteindelijk doofde alle intimiteit stilletjes aan. We vrijen niet meer, omdat we bang zijn de andere teleur te stellen. Het is ongeveer een jaar geleden dat we het laatst geprobeerd hebben.
Het besef dat hij al jaren niet meer opgewonden geraakt wordt door mij, is toch aan mijn zelfvertrouwen gaan knagen. Het lukte mij steeds minder om het niet op mezelf te betrekken. Ook mijn man is veranderd. Hij zoekt zijn bevestiging in andere dingen (zijn werk). Ik doe minder moeite om mij mooi te maken (lijkt nutteloos). Ik ben onlangs op een huwelijksfeest geweest (alleen, want we doen steeds meer apart). Ik kwam tot de conclusie dat ik geen enkel jurkje meer hangen had in mijn kast. Het besef dat ik mij al jaren niet meer vrouwelijk kleed, stemt mij erg verdrietig. Op het feest heb ik een complimentje gekregen dat ik er goed uitzag, mijn man keek naar mij toen ik opgemaakt was en vroeg of ik zijn hemd al gestreken had. Nu ben ik vooral moeder, werkneemster en huisvrouw en is mijn man de kostwinnaar.
Steeds vaker twijfel ik of ik hiermee kan leven. Langs de andere kant gaan we nog steeds vriendschappelijk met elkaar om. We kunnen praten over (neutrale) onderwerpen, zoals actualiteit, het werk en andere dingen in het dagelijks leven. De kinderen hebben niet in de gaten dat ik twijfel en ze verdienen absoluut niet om door een scheiding te gaan. Hoe kan ik aan mezelf verantwoorden dat ik ze de helft van de tijd moet missen omdat ik niet volledig tevreden ben tussen de lakens.
Ik weet niet wat ik moet doen. Herkent iemand deze twijfels?
zaterdag 26 augustus 2017 om 22:25
Wat? Dit is toch niet te accepteren? Zo kun jij toch geen vrouw zijn? Een vrouw moet begeerd worden, daar moet van gehouden worden met lust en passie. Deze relatie heeft evenveel passie als een stoffige handdoek in de hoek van de badkamer.
Dit moet je absoluut niet accepteren. En dat hij kwaad wordt als je het bespreekt, dat is ook niet acceptabel. Hij had al jaren geleden de kar moeten trekken in de oplossing van dit probleem. Ik vind het getuigen van totale desinteresse in jou als vrouw zijnde.
Misschien moet je eens wat dingen anders gaan doen. Je bespreekt het probleem nog eens, en eist een oplossing. Weer kwaad worden? Dan zeg je, strijk GVD je eigen overhemd maar, ik ben niet je dienstmaagd. Hij moet op alle mogelijke manieren merken dat het een probleem is.
Overigens: dat je geen energie meer hebt om er aan te trekken, dat begrijp ik. Maar bekijk het eens van deze kant: hoeveel energie heb je als je bent gescheiden, en doordeweeks alles zelf mag oplossen? Ik garandeer je (uit ervaring) dat dat een ongelofelijke shit-situatie is, en dat je nog minder energie hebt dan nu.
anoniem_148502 wijzigde dit bericht op 26-08-2017 22:25
Reden: Typo
Reden: Typo
0.08% gewijzigd
zaterdag 26 augustus 2017 om 23:35
Mooie post! Geheel eensch....monsterpinguin schreef: ↑26-08-2017 22:25Wat? Dit is toch niet te accepteren? Zo kun jij toch geen vrouw zijn? Een vrouw moet begeerd worden, daar moet van gehouden worden met lust en passie. Deze relatie heeft evenveel passie als een stoffige handdoek in de hoek van de badkamer.
Dit moet je absoluut niet accepteren. En dat hij kwaad wordt als je het bespreekt, dat is ook niet acceptabel. Hij had al jaren geleden de kar moeten trekken in de oplossing van dit probleem. Ik vind het getuigen van totale desinteresse in jou als vrouw zijnde.
Misschien moet je eens wat dingen anders gaan doen. Je bespreekt het probleem nog eens, en eist een oplossing. Weer kwaad worden? Dan zeg je, strijk GVD je eigen overhemd maar, ik ben niet je dienstmaagd. Hij moet op alle mogelijke manieren merken dat het een probleem is.
Overigens: dat je geen energie meer hebt om er aan te trekken, dat begrijp ik. Maar bekijk het eens van deze kant: hoeveel energie heb je als je bent gescheiden, en doordeweeks alles zelf mag oplossen? Ik garandeer je (uit ervaring) dat dat een ongelofelijke shit-situatie is, en dat je nog minder energie hebt dan nu.
The time is now
zondag 27 augustus 2017 om 00:09
Mensen die zeggen dat dit geen reden om te scheiden is, snap ik niet. 40 en nooit meer intimiteit en seks hebben, dat is wel een hele grote opoffering. Maak elkaar samen verantwoordelijk voor een oplossing, en hier worden goede tips gegeven om te proberen. Helpt het niet, kan een professional misschien helpen
zondag 27 augustus 2017 om 08:50
monsterpinguin schreef: ↑26-08-2017 22:25Wat? Dit is toch niet te accepteren? Zo kun jij toch geen vrouw zijn? Een vrouw moet begeerd worden, daar moet van gehouden worden met lust en passie. Deze relatie heeft evenveel passie als een stoffige handdoek in de hoek van de badkamer.
Dit moet je absoluut niet accepteren. En dat hij kwaad wordt als je het bespreekt, dat is ook niet acceptabel. Hij had al jaren geleden de kar moeten trekken in de oplossing van dit probleem. Ik vind het getuigen van totale desinteresse in jou als vrouw zijnde.
Misschien moet je eens wat dingen anders gaan doen. Je bespreekt het probleem nog eens, en eist een oplossing. Weer kwaad worden? Dan zeg je, strijk GVD je eigen overhemd maar, ik ben niet je dienstmaagd. Hij moet op alle mogelijke manieren merken dat het een probleem is.
Overigens: dat je geen energie meer hebt om er aan te trekken, dat begrijp ik. Maar bekijk het eens van deze kant: hoeveel energie heb je als je bent gescheiden, en doordeweeks alles zelf mag oplossen? Ik garandeer je (uit ervaring) dat dat een ongelofelijke shit-situatie is, en dat je nog minder energie hebt dan nu.
Ik vind het moeilijk om te geloven dat er nog een oplossing is. Ik heb alles al geprobeerd wat ik kon bedenken. En therapie, ja misschien,, alles opnieuw van nul beginnen met een zéér twijfelachtig resultaat. Nu gaan we gewoon en beleefd met elkaar om en hoeven de kinderen niets te merken, ik weet niet wat er gaat gebeuren als we opnieuw meer willen. Dat bedoel ik met accepteren.
zondag 27 augustus 2017 om 08:54
Je hebt helemaal niet alles geprobeerd. Therapie is een behoorlijk voor de hand liggende keuze, jezelf optutten vind je onzinnig terwijl het jezelf zoveel kan opleveren, uit jezelf je man wat vaker een knuffel geven doe je niet.Simooona schreef: ↑27-08-2017 08:50Ik vind het moeilijk om te geloven dat er nog een oplossing is. Ik heb alles al geprobeerd wat ik kon bedenken. En therapie, ja misschien,, alles opnieuw van nul beginnen met een zéér twijfelachtig resultaat. Nu gaan we gewoon en beleefd met elkaar om en hoeven de kinderen niets te merken, ik weet niet wat er gaat gebeuren als we opnieuw meer willen. Dat bedoel ik met accepteren.
Dit zijn echt kleine dingen die een groot resultaat kunnen opleveren en je doet ze niet. Ik vind dat verre van ik heb alles al geprobeerd.
zondag 27 augustus 2017 om 09:26
Mijn man en ik hebben door medische omstandigheden ook een flinke tijd zo geleefd.
Veel praten, meer uit mezelf met hem knuffelen, therapeut enz hebben hier wel geholpen.
Maar mijn man wilde het ook echt zelf verbeteren. Als jou man dat niet wilt en daar lijkt in jou teksten wel op, dan houdt het op.
Je kan ook als er kinderen zijn niet trekken aan een dood paard.
Dus probeer alles nog een keer, plak er een realistische eind datum aan en hopen dat het lukt.
En anders een eigen leven opbouwen.
Niks maakt zoveel kapot als een dagelijkse afwijzing van degene van wie je houdt.
Veel praten, meer uit mezelf met hem knuffelen, therapeut enz hebben hier wel geholpen.
Maar mijn man wilde het ook echt zelf verbeteren. Als jou man dat niet wilt en daar lijkt in jou teksten wel op, dan houdt het op.
Je kan ook als er kinderen zijn niet trekken aan een dood paard.
Dus probeer alles nog een keer, plak er een realistische eind datum aan en hopen dat het lukt.
En anders een eigen leven opbouwen.
Niks maakt zoveel kapot als een dagelijkse afwijzing van degene van wie je houdt.
zondag 27 augustus 2017 om 09:28
Wil haar man wel in therapie? Wordt ze weg geduwd als ze wil knuffelen?Mevrouw75 schreef: ↑27-08-2017 08:54Je hebt helemaal niet alles geprobeerd. Therapie is een behoorlijk voor de hand liggende keuze, jezelf optutten vind je onzinnig terwijl het jezelf zoveel kan opleveren, uit jezelf je man wat vaker een knuffel geven doe je niet.
Dit zijn echt kleine dingen die een groot resultaat kunnen opleveren en je doet ze niet. Ik vind dat verre van ik heb alles al geprobeerd.
Dat van het opmaken ben ik met je eens al is het maar voor haar eigenwaarde.
Maar de rest werkt alleen als haar man niet steeds alles afkapt.
Is dat zo To?
zondag 27 augustus 2017 om 09:33
Doe vragen had ik eerder gesteld en ze zei zelf dat ze zelf haar man 2 tot 3x per jaar knuffelt. Wat de reactie van haar man is heeft ze niet beantwoord.
To kan ook alleen in therapie om haar eigen denk- en gedragspatronen te doorbreken.
mevrouw75 wijzigde dit bericht op 27-08-2017 09:44
5.51% gewijzigd
zondag 27 augustus 2017 om 10:08
Mevrouw75 schreef: ↑27-08-2017 08:54Je hebt helemaal niet alles geprobeerd. Therapie is een behoorlijk voor de hand liggende keuze, jezelf optutten vind je onzinnig terwijl het jezelf zoveel kan opleveren, uit jezelf je man wat vaker een knuffel geven doe je niet.
Dit zijn echt kleine dingen die een groot resultaat kunnen opleveren en je doet ze niet. Ik vind dat verre van ik heb alles al geprobeerd.
Toen de problemen net begonnen heb ik meer dan tien jaar mijn stinkende best gedaan. We hebben onze levensstijl aangepast (geen druppel alcohol meer, nog meer op de voeding letten, we zijn samen gaan sporten). Elke maand gingen we terug daten, af en toe zelfs een weekendje met twee. We hebben verschillende pillen geprobeerd. We hebben boeken gelezen en alle tips die erin stonden geprobeerd (knuffeloefeningen, streeloefeningen). We hebben geprobeerd ons seksleven op te leuken met speeltjes. Ik denk dat we allebei ons best hebben gedaan voor een oplossing, maar naarmate die oplossing steeds langer uitbleef, is de rest ook kapot gegaan. Een erectie is niet het belangrijkste zolang je opties hebt, maar als dat wegvalt, geeft dat wel verdriet. Ik heb getwijfeld of hij mij nog leuk vind, of hij misschien geen ander had. Ik heb hem toen heel veel knuffels gegeven, waarbij hij mij vaak (letterlijk) wegduwde. De laatste jaren heb ik het opgegeven.
zondag 27 augustus 2017 om 10:11
zondag 27 augustus 2017 om 11:22
zondag 27 augustus 2017 om 12:28
zondag 27 augustus 2017 om 12:29
TO, wat ik lees in jouw berichten is dat je het moe bent en dat je eigenlijk je beslissing al hebt genomen. Je bent er klaar mee. En dat begrijp ik na tien jaar worstelen, maar anderzijds denk ik dat je er misschien ook teveel aan hangt. Jullie seksleven is onbevredigend, maar zoals ik het lees is dat het enige. Je hebt een lieve man die je goed behandelt, jullie zijn nog steeds maatjes, je hebt een stabiel en prettig leven met hem. Dat is een hoop om weg te gooien, alleen om dat je seksleven slecht is.
Ik denk dat jullie allebei vastgeroest zitten in een bepaald denkpatroon. Jij voelt dat je man je afstoot en voelt je onbegeerd en onbegrepen. Je man is faalangstig en denkt bij alles dat hij het toch niet goed zal doen, dat een gepoogde vrijpartij weer op een blamage uit gaat lopen. Voor jullie allebei is het inmiddels zo'n groot ding geworden dat het alleen nog maar hierom lijkt te draaien. Een relatietherapeut kan jullie daarbij helpen. Waarom wil je dat niet? Is het niet verstandig om dat eerst eens te proberen?
Ik denk dat jullie allebei vastgeroest zitten in een bepaald denkpatroon. Jij voelt dat je man je afstoot en voelt je onbegeerd en onbegrepen. Je man is faalangstig en denkt bij alles dat hij het toch niet goed zal doen, dat een gepoogde vrijpartij weer op een blamage uit gaat lopen. Voor jullie allebei is het inmiddels zo'n groot ding geworden dat het alleen nog maar hierom lijkt te draaien. Een relatietherapeut kan jullie daarbij helpen. Waarom wil je dat niet? Is het niet verstandig om dat eerst eens te proberen?
Kijk uit malloot, een kokosnoot.
zondag 27 augustus 2017 om 13:53
Dit vind ik echt geen leven. Ik weet uit de heel wat kortere periode die mijn man en ik hadden hoeveel pijn het wegduwen doet.Simooona schreef: ↑27-08-2017 10:08Toen de problemen net begonnen heb ik meer dan tien jaar mijn stinkende best gedaan. We hebben onze levensstijl aangepast (geen druppel alcohol meer, nog meer op de voeding letten, we zijn samen gaan sporten). Elke maand gingen we terug daten, af en toe zelfs een weekendje met twee. We hebben verschillende pillen geprobeerd. We hebben boeken gelezen en alle tips die erin stonden geprobeerd (knuffeloefeningen, streeloefeningen). We hebben geprobeerd ons seksleven op te leuken met speeltjes. Ik denk dat we allebei ons best hebben gedaan voor een oplossing, maar naarmate die oplossing steeds langer uitbleef, is de rest ook kapot gegaan. Een erectie is niet het belangrijkste zolang je opties hebt, maar als dat wegvalt, geeft dat wel verdriet. Ik heb getwijfeld of hij mij nog leuk vind, of hij misschien geen ander had. Ik heb hem toen heel veel knuffels gegeven, waarbij hij mij vaak (letterlijk) wegduwde. De laatste jaren heb ik het opgegeven.
Dit gaat over meer dan seks, dit is het ondermijnen van de relatie.
zondag 27 augustus 2017 om 13:54
Niemand zegt dat, maar ik weet zelfs niet of ik dat wel persé wil of nodig heb. Ik zit niet te wachten op een minnaar of een open relatie. Ik ben niet gelukkig in mijn huidig huwelijk, ik hoef niet meteen een ander. Ik zou - denk ik - voor mezelf kiezen als de kinderen er niet waren geweest. Nu blijf ik vooral voor de stabiliteit voor hen. Ik voel mij egoïstisch, want wie verlaat nu haar man omdat hij niet meer mee kan in bed?
Ik voel mij zo afgewezen en afgeschreven. We hebben al een jaar niet meer geprobeerd om te vrijen. Ik voel mij niet meer gewild. Ik mis vooral iemand die interesse toont in mij, die blij is om met mij te zijn, die bewust voor mij kiest. Elke knuffel van de laatste jaren kwam van mij uit.
zondag 27 augustus 2017 om 20:31
Je doet jezelf te kort om dit alleen een seks probleem te noemen.Simooona schreef: ↑27-08-2017 13:54Niemand zegt dat, maar ik weet zelfs niet of ik dat wel persé wil of nodig heb. Ik zit niet te wachten op een minnaar of een open relatie. Ik ben niet gelukkig in mijn huidig huwelijk, ik hoef niet meteen een ander. Ik zou - denk ik - voor mezelf kiezen als de kinderen er niet waren geweest. Nu blijf ik vooral voor de stabiliteit voor hen. Ik voel mij egoïstisch, want wie verlaat nu haar man omdat hij niet meer mee kan in bed?
Ik voel mij zo afgewezen en afgeschreven. We hebben al een jaar niet meer geprobeerd om te vrijen. Ik voel mij niet meer gewild. Ik mis vooral iemand die interesse toont in mij, die blij is om met mij te zijn, die bewust voor mij kiest. Elke knuffel van de laatste jaren kwam van mij uit.
Je voelt je niet gezien en gewaardeerd. Met andere vormen van intimiteit zou je al
Blij zijn maar nu heb je niks en dat zou ook voor mij al het verschil maken.
Dus nogmaals probeer het maar geef jezelf ook een einddatum waarop het gewoon klaar is.
Heel veel sterkte!
zondag 27 augustus 2017 om 20:42
Sorry, maar dit vind ik altijd zo'n idioot korte termijn opkikker. ( Die denk ik nog geeneens werkt maar dat terzijde )HasseSimonsdochter schreef: ↑26-08-2017 20:02Hier zou ik mijn kinderen geen scheiding voor aandoen. Maar dat is persoonlijk. Al eens geprobeerd een weekend weg te gaan met zijn tweetjes?
Dat zal een seksloze relatie van meer dan een jaar echt niet oplossen door een weekendje naar Texel te gaan, hiervoor moeten jullie wel wat straffer aan de bak.
Begin eerst eens bij jezelf. Knap jezelf op, ga een baan zoeken als je die nog niet hebt en spreek uit wat je wil met je leven.
Dan komen de antwoorden vanzelf op je pad. Van niksdoen wordt niemand beter.
Ja en?
zondag 27 augustus 2017 om 21:16
Er zit denk ik niets anders op dan een gesprek aan gaan met je man hoe hij de toekomst ziet. Gaan jullie nog jaren beleefd om met elkaar voor de kinderen? Als die straks de deur uitgaan dat de scheiding dan heel beleefd besproken wordt en dan kijk je terug op meer dan 10 jaar dat je jezelf dingen hebt ontzegd voor hem en de kinderen.
Seks en intimiteit zijn belangrijk en TO er is er maar 1 die het leven leuk en gezellig kan maken en dat ben je zelf. Je hebt een man die lafhartig alles uit de weg gaat en in wezen zijn vrouw bij het vuil heeft gezet.
Is er een second opinion voor hem? Zijn er andere medicijnen? Je bent niet egoïstisch dat is je man omdat hij gemakshalve de weg van het onvermogen heeft gekozen en niet voor zijn gezin. Ga naar de huisarts TO en lucht daar je hart, zoek hulp en kijk wat je zelf wilt onder de omstandigheden. Zeker een scheiding heeft problemen maar het weegt niet op tegen de onafhankelijkheid en de vrijheid die je krijgt en opnieuw je leven in te delen zoals jij het wilt.
Seks en intimiteit zijn belangrijk en TO er is er maar 1 die het leven leuk en gezellig kan maken en dat ben je zelf. Je hebt een man die lafhartig alles uit de weg gaat en in wezen zijn vrouw bij het vuil heeft gezet.
Is er een second opinion voor hem? Zijn er andere medicijnen? Je bent niet egoïstisch dat is je man omdat hij gemakshalve de weg van het onvermogen heeft gekozen en niet voor zijn gezin. Ga naar de huisarts TO en lucht daar je hart, zoek hulp en kijk wat je zelf wilt onder de omstandigheden. Zeker een scheiding heeft problemen maar het weegt niet op tegen de onafhankelijkheid en de vrijheid die je krijgt en opnieuw je leven in te delen zoals jij het wilt.
woensdag 30 augustus 2017 om 08:49
Simooona schreef: ↑27-08-2017 13:54Niemand zegt dat, maar ik weet zelfs niet of ik dat wel persé wil of nodig heb. Ik zit niet te wachten op een minnaar of een open relatie. Ik ben niet gelukkig in mijn huidig huwelijk, ik hoef niet meteen een ander. Ik zou - denk ik - voor mezelf kiezen als de kinderen er niet waren geweest. Nu blijf ik vooral voor de stabiliteit voor hen. Ik voel mij egoïstisch, want wie verlaat nu haar man omdat hij niet meer mee kan in bed?
Ik voel mij zo afgewezen en afgeschreven. We hebben al een jaar niet meer geprobeerd om te vrijen. Ik voel mij niet meer gewild. Ik mis vooral iemand die interesse toont in mij, die blij is om met mij te zijn, die bewust voor mij kiest. Elke knuffel van de laatste jaren kwam van mij uit.
Uit jouw posts krijg ik het idee dat tot nog toe alle intimiteit erop gericht was om seks te hebben en dat jouw man daar nogal faalangstig van is geworden en nu iedere vorm van intimiteit afhoudt (want dan moet/wil hij ook presteren wat niet lukt). Kun jij het zelf loslaten dat intimiteit tot vrijen moet leiden? Zoja dan zou ik dat ook met je man bespreken, hem dat aangeven en vragen of hij het ook kan loskoppelen. Dan kunnen jullie weer zonder druk gewoon knuffelen. Kunnen jullie het niet loskoppelen dan zou ik daar hulp bij vragen.