Relaties
alle pijlers
Ontwikkeling vriendschappen
dinsdag 12 september 2017 om 10:31
k heb hier al wel vaker gepost.
In grote lijn gaat het erom dat ik een pleaser was (en ergens nog een beetje ben hoor, moeilijk af te leren, kan nog steeds moeilijk nee zeggen etc)
Ook hier eerder over gepost dat vriendschappen / contacten veranderen. Het oppervlakkiger kan worden door social media etc.
Nu ik dit zo schrijf denk ik, ik moet dus maar met de tijd mee gaan............................
Ik weet dat ik het te accepteren heb maar ik heb er nog wel grote moeite mee soms. Beter geen verwachtingen hebben he;-) Soms voelt het alsof ik de enige ben die hier zwaar aan til. Ik kan me er namelijk best verdrietig door voelen.
En ik weet dat vriendschappen veranderen en je in de ene fase weer meer hebt met andere mensen etc. etc.
Dat is de theorie maar in de praktijk.............
Ik ben nu ruim twee jaar moeder en hierdoor krijg ik nog een ergere spiegel. Hoe minder initiatief ik neem hoe minder ik van sommigen hoor. En soms krijg ik ook het gevoel dat ik aan het lijntje wordt gehouden.
Het is ook bizar want ik ken 2 andere meiden die ook een kleintje hebben, laat moeder zijn geworden en eerder zelf het hele land afsjeesjden om alle contacten en vriendschappen maar te onderhouden.
En het geeft verdriet als er amper interesse is in je kleintje of in hoe je leven nu is. En ik weet dat iedereen druk is en het soms moeilijk te bolwerken is.
Het doet me soms zeer dat mensen zo 'makkelijk' en oppervlakkig met elkaar omgaan. Tuurlijk die contacten heb je ook en is ook prima maar heb het meer over mensen die ik zag als goede vriendinnen.
Twee ( en dit waren in mijn ogen echt) goede vriendinnen heb ik inmiddels al ruim een half jaar niet gezien. De één zelfs al 8 maanden niet. Zij hebben zelf ook een kind dus de situatie is niet eens anders.
Is dat normaal? Soms voelt het alsof ik het blijf onderhouden (en waarom?). En dat voelt niet prettig.
En nu komt er ook de reactie dat ik het dan ook maar meer laat.
Ik hoef echt niet elke week bij iemand op de stoep te zitten of elke week een eetdate of iets dergelijks. Maar het is meer dat ik de interesse mis en elkaar 8 maanden niet zien, wat steeds vaker gebeurt, vind ik wel een hele verandering als je elkaar eerst 1 x in de 2 maanden zag.
Ik heb het ook al wel aangegeven maar dat wordt eigenlijk lacherig weg gewuifd. Of er wordt gezegd het ook jammer te vinden maar in de praktijk veranderd er weinig tot niets.
Gelukkig zijn er ook weer nieuwe contacten bij gekomen hoor maar hoe gaan jullie hier mee om? Ik merk gewoon dat ik dat niet heel makkelijk kan.
Misschien ligt het ook wel aan mijn persoon. Want, omdat ik er nu meer mee bezig ben, praat de ander altijd wel meer over zichzelf dan dat mensen echt weten wat mij nu allemaal bezig houdt.
In grote lijn gaat het erom dat ik een pleaser was (en ergens nog een beetje ben hoor, moeilijk af te leren, kan nog steeds moeilijk nee zeggen etc)
Ook hier eerder over gepost dat vriendschappen / contacten veranderen. Het oppervlakkiger kan worden door social media etc.
Nu ik dit zo schrijf denk ik, ik moet dus maar met de tijd mee gaan............................
Ik weet dat ik het te accepteren heb maar ik heb er nog wel grote moeite mee soms. Beter geen verwachtingen hebben he;-) Soms voelt het alsof ik de enige ben die hier zwaar aan til. Ik kan me er namelijk best verdrietig door voelen.
En ik weet dat vriendschappen veranderen en je in de ene fase weer meer hebt met andere mensen etc. etc.
Dat is de theorie maar in de praktijk.............
Ik ben nu ruim twee jaar moeder en hierdoor krijg ik nog een ergere spiegel. Hoe minder initiatief ik neem hoe minder ik van sommigen hoor. En soms krijg ik ook het gevoel dat ik aan het lijntje wordt gehouden.
Het is ook bizar want ik ken 2 andere meiden die ook een kleintje hebben, laat moeder zijn geworden en eerder zelf het hele land afsjeesjden om alle contacten en vriendschappen maar te onderhouden.
En het geeft verdriet als er amper interesse is in je kleintje of in hoe je leven nu is. En ik weet dat iedereen druk is en het soms moeilijk te bolwerken is.
Het doet me soms zeer dat mensen zo 'makkelijk' en oppervlakkig met elkaar omgaan. Tuurlijk die contacten heb je ook en is ook prima maar heb het meer over mensen die ik zag als goede vriendinnen.
Twee ( en dit waren in mijn ogen echt) goede vriendinnen heb ik inmiddels al ruim een half jaar niet gezien. De één zelfs al 8 maanden niet. Zij hebben zelf ook een kind dus de situatie is niet eens anders.
Is dat normaal? Soms voelt het alsof ik het blijf onderhouden (en waarom?). En dat voelt niet prettig.
En nu komt er ook de reactie dat ik het dan ook maar meer laat.
Ik hoef echt niet elke week bij iemand op de stoep te zitten of elke week een eetdate of iets dergelijks. Maar het is meer dat ik de interesse mis en elkaar 8 maanden niet zien, wat steeds vaker gebeurt, vind ik wel een hele verandering als je elkaar eerst 1 x in de 2 maanden zag.
Ik heb het ook al wel aangegeven maar dat wordt eigenlijk lacherig weg gewuifd. Of er wordt gezegd het ook jammer te vinden maar in de praktijk veranderd er weinig tot niets.
Gelukkig zijn er ook weer nieuwe contacten bij gekomen hoor maar hoe gaan jullie hier mee om? Ik merk gewoon dat ik dat niet heel makkelijk kan.
Misschien ligt het ook wel aan mijn persoon. Want, omdat ik er nu meer mee bezig ben, praat de ander altijd wel meer over zichzelf dan dat mensen echt weten wat mij nu allemaal bezig houdt.
dinsdag 12 september 2017 om 10:47
ik vind het gewoon normaal dat vriendschappen op die manier veranderen. Moet heel eerlijk zeggen dat als ik minder met een vriendin afspreek omdat ik er minder tijd/zin in heb en die vriendin begint dan een verhaal over hoe oppervlakkig het tegenwoordig allemaal is ik er al helemaal geen zin meer in zou hebben.
Ik maak een keuze wat betreft mijn tijd, als iemand dat oppervlakkig vindt, dan zou ik er vlug klaar mee zijn.
Moet overigens wel zeggen dat mijn echt goede vriendschappen eigenlijk nooit veranderd zijn qua contact momenten, die spreek ik al Jaren 1 keer in de week (eventueel telefonisch). Andere contacten komen en gaan, maar wat mij betreft zijn dat ook meer bekenden dan echte vrienden.
Ik maak een keuze wat betreft mijn tijd, als iemand dat oppervlakkig vindt, dan zou ik er vlug klaar mee zijn.
Moet overigens wel zeggen dat mijn echt goede vriendschappen eigenlijk nooit veranderd zijn qua contact momenten, die spreek ik al Jaren 1 keer in de week (eventueel telefonisch). Andere contacten komen en gaan, maar wat mij betreft zijn dat ook meer bekenden dan echte vrienden.
dinsdag 12 september 2017 om 11:39
dinsdag 12 september 2017 om 11:49
Toevallig lag ik vannacht wakker en over precies hetzelfde te denken.
Het lijkt wel alsof mijn sociale leven zich voornamelijk nog maar op whatsapp afspeelt. Zelfs een paar goede vriendinnen die ver weg wonen en met wie ik voorheen regelmatig gezellig aan de telefoon hing zijn nu verworden tot vage app contacten.
Als ik dan zelf weer eens bel dan is het wel leuk en zo, en nee ik ga niet aanhalen dat ik dat bellen mis, maar ik moet eerlijk zeggen dat het me tegenvalt dat het altijd maar van mij lijkt te moeten komen.
Nu ik zwanger ben en het eerste trimester echt rampzalig moe was en misselijk en duizelig dus niet kon reizen, is er welgeteld 1 vriendin langs gekomen, die afspraak was al gepland voordat ik überhaupt wist dat ik zwanger was.
Maar niemand die eens op het idee komt om me een real Life knuffel te komen geven of gewoon gezellig kletsen. Ik heb dit in het verleden altijd voor anderen gedaan, reed het hele land door en maakte tijd en energie voor als ze het moeilijk hadden of juist als ze iets te vieren hadden. Maar nee hoor andersom is het helaas niet zo gebleken.
Ik weet niet wat het is.
Maar het is wel een reden voor mij om nieuwe vriendschappen dichter bij huis te zoeken.
Afstand blijkt toch vaak een echt probleem.
Het lijkt wel alsof mijn sociale leven zich voornamelijk nog maar op whatsapp afspeelt. Zelfs een paar goede vriendinnen die ver weg wonen en met wie ik voorheen regelmatig gezellig aan de telefoon hing zijn nu verworden tot vage app contacten.
Als ik dan zelf weer eens bel dan is het wel leuk en zo, en nee ik ga niet aanhalen dat ik dat bellen mis, maar ik moet eerlijk zeggen dat het me tegenvalt dat het altijd maar van mij lijkt te moeten komen.
Nu ik zwanger ben en het eerste trimester echt rampzalig moe was en misselijk en duizelig dus niet kon reizen, is er welgeteld 1 vriendin langs gekomen, die afspraak was al gepland voordat ik überhaupt wist dat ik zwanger was.
Maar niemand die eens op het idee komt om me een real Life knuffel te komen geven of gewoon gezellig kletsen. Ik heb dit in het verleden altijd voor anderen gedaan, reed het hele land door en maakte tijd en energie voor als ze het moeilijk hadden of juist als ze iets te vieren hadden. Maar nee hoor andersom is het helaas niet zo gebleken.
Ik weet niet wat het is.
Maar het is wel een reden voor mij om nieuwe vriendschappen dichter bij huis te zoeken.
Afstand blijkt toch vaak een echt probleem.
dinsdag 12 september 2017 om 12:16
Is het problem dan ook echt afstand? of meer verwachtingen management? Ik zou eigenlijk denken (en niet lullig bedoeld) dat jij die vriendschappen hoger inschat dan dat de ander dat doet. Met andere woorden: jij vindt de vriendschap belangrijk genoeg om er het halve land voor af te reizen, voor de ander is de vriendschap dat blijkbaar niet waard. Dan lijkt het me dat je een mismatch hebt in termen van wat je van die vriendschap verwacht of in termen van hoe goed/belangrijk die vriendschap is.Hobbelster schreef: ↑12-09-2017 11:49Toevallig lag ik vannacht wakker en over precies hetzelfde te denken.
Het lijkt wel alsof mijn sociale leven zich voornamelijk nog maar op whatsapp afspeelt. Zelfs een paar goede vriendinnen die ver weg wonen en met wie ik voorheen regelmatig gezellig aan de telefoon hing zijn nu verworden tot vage app contacten.
Als ik dan zelf weer eens bel dan is het wel leuk en zo, en nee ik ga niet aanhalen dat ik dat bellen mis, maar ik moet eerlijk zeggen dat het me tegenvalt dat het altijd maar van mij lijkt te moeten komen.
Nu ik zwanger ben en het eerste trimester echt rampzalig moe was en misselijk en duizelig dus niet kon reizen, is er welgeteld 1 vriendin langs gekomen, die afspraak was al gepland voordat ik überhaupt wist dat ik zwanger was.
Maar niemand die eens op het idee komt om me een real Life knuffel te komen geven of gewoon gezellig kletsen. Ik heb dit in het verleden altijd voor anderen gedaan, reed het hele land door en maakte tijd en energie voor als ze het moeilijk hadden of juist als ze iets te vieren hadden. Maar nee hoor andersom is het helaas niet zo gebleken.
Ik weet niet wat het is.
Maar het is wel een reden voor mij om nieuwe vriendschappen dichter bij huis te zoeken.
Afstand blijkt toch vaak een echt probleem.
dinsdag 12 september 2017 om 12:19
Hobbelster, afstand is voor veel mensen echt een probleem. Ik heb wel gemerkt dat met echt goede contracten, het ook wel echt super gezellig als we elkaar echt spreken (bij voorkeur face-to-face). En ja, sommige mensen vinden echt dat ik te ver weg woon, maar vinden het andersom minder ver. 
Nee, daar heb ik dan ook niet altijd zin in.
App-gesprekken zijn vaak wat oppervlakkig, maar misschien omdat je steeds op een ander moet wachten?? Geen idee, soms heb ik ook het idee dat er vaak wat gedachteloos of uit verveling geappt wordt en niet zo uit interesse.
Nee, daar heb ik dan ook niet altijd zin in.App-gesprekken zijn vaak wat oppervlakkig, maar misschien omdat je steeds op een ander moet wachten?? Geen idee, soms heb ik ook het idee dat er vaak wat gedachteloos of uit verveling geappt wordt en niet zo uit interesse.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 12 september 2017 om 12:23
Dianaf idd dat het echt gezellig is áls je elkaar dan ziet face to face herken ik heel erg! Hoef ook echt niet elke week oid iets te ondernemen zo 1 op 1 maar een beetje meer interesse of meeleven zou wel eens fijn zijn. Voel het vooral omdat ik best erg aan huis gekluisterd ben al een week of 4 nu en dat begint op te breken (en op te vallen, dat niemand spontaan zegt he ik kom eens even langs)
dinsdag 12 september 2017 om 12:35
Voel je vooral niet te beroerd om te vragen of iemand langs wil komen. Ik hoor het wel vaker van mensen die tijdelijk aan huis gekluisterd zijn, dan ze het jammer vinden dat ze zo weinig bezoek krijgen. Maar veel mensen willen juist diegenen die thuis is, niet tot last zijn/opdringen. Of denken (onterecht) dat je waarschijnlijk al heel veel aanloop krijgt. En sommige mensen weten ook gewoon niet dat je aan huis gekluisterd bent!Hobbelster schreef: ↑12-09-2017 12:23Dianaf idd dat het echt gezellig is áls je elkaar dan ziet face to face herken ik heel erg! Hoef ook echt niet elke week oid iets te ondernemen zo 1 op 1 maar een beetje meer interesse of meeleven zou wel eens fijn zijn. Voel het vooral omdat ik best erg aan huis gekluisterd ben al een week of 4 nu en dat begint op te breken (en op te vallen, dat niemand spontaan zegt he ik kom eens even langs)
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 12 september 2017 om 13:05
Hobbelster ik begrijp dus precies wat je bedoelt. Het is best confronterend.
Misschien ook omdat je zelf veranderd of dat mensen er inderdaad niet zo bij stil staan.
Je kunt het aan geven en dan hoop ik dat er iets mee wordt gedaan.
Ik probeer steeds terug te halen hoe mijn vriendschappen een paar jaar geleden gingen. Maar door geboorte, tijdje werkloos thuis, heb ik niet altijd het leuke ervan mee gekregen. Mensen zijn veel met zichzelf bezig of het zijn toch niet hele sterke vriendschappen en daar heb ik dan verkeerd over gedacht. En hoe meer afstand er komt hoe meer het uit elkaar groeit. Zo lang het goed is wanneer je elkaar ziet, super maar toch worden zelfs de goede vrienden nu meer kennissen. En dat vind ik echt jammer.
Misschien ook omdat je zelf veranderd of dat mensen er inderdaad niet zo bij stil staan.
Je kunt het aan geven en dan hoop ik dat er iets mee wordt gedaan.
Ik probeer steeds terug te halen hoe mijn vriendschappen een paar jaar geleden gingen. Maar door geboorte, tijdje werkloos thuis, heb ik niet altijd het leuke ervan mee gekregen. Mensen zijn veel met zichzelf bezig of het zijn toch niet hele sterke vriendschappen en daar heb ik dan verkeerd over gedacht. En hoe meer afstand er komt hoe meer het uit elkaar groeit. Zo lang het goed is wanneer je elkaar ziet, super maar toch worden zelfs de goede vrienden nu meer kennissen. En dat vind ik echt jammer.
dinsdag 12 september 2017 om 15:39
Het is altijd vervelend als twee partijen binnen een vriendschap die vriendschap anders waarderen en dat daar dus verschil in zit. Punt is dat mensen altijd eerst met zichzelf bezig zijn, en dat is logisch, het is niet zo handig om constant voor anderen te zorgen als je eigen leven daardoor een puinboop wordt.Yvon22 schreef: ↑12-09-2017 13:05Hobbelster ik begrijp dus precies wat je bedoelt. Het is best confronterend.
Misschien ook omdat je zelf veranderd of dat mensen er inderdaad niet zo bij stil staan.
Je kunt het aan geven en dan hoop ik dat er iets mee wordt gedaan.
Ik probeer steeds terug te halen hoe mijn vriendschappen een paar jaar geleden gingen. Maar door geboorte, tijdje werkloos thuis, heb ik niet altijd het leuke ervan mee gekregen. Mensen zijn veel met zichzelf bezig of het zijn toch niet hele sterke vriendschappen en daar heb ik dan verkeerd over gedacht. En hoe meer afstand er komt hoe meer het uit elkaar groeit. Zo lang het goed is wanneer je elkaar ziet, super maar toch worden zelfs de goede vrienden nu meer kennissen. En dat vind ik echt jammer.
Ik heb maar een paar vriendinnen waarvoor ik echt 'out of my way' ga (figuurlijk) en dingen die ik voor mezelf nodig heb voor opgeef. De rest zijn leuke kennissen en als het gezellig is, is het prima, maar daar zet ik mijn leven niet voor 'on hold'.
Het is natuurlijk altijd pijnlijk als jij dat wel voor hen gedaan hebt en zij dat niet voor jou willen doen, maar misschien is het ook verstandig (en nogmaals, echt niet rottig bedoeld) om kritisch te kijken voor wie je dat wel wilt doen en voor wie niet. Dat voorkomt latere teleurstelling, want het werkt (zoals je al gezien hebt) niet automatisch wederkerig.
dinsdag 12 september 2017 om 16:10
Bedankt Florence voor de reactie.
Dat is een goeie. Ik kom er achter dat ik wat harder 'rende' voor een paar vriendinnen en dat dat door omstandigheden niet meer in balans is. Pijnlijk maar tijd zal het leren wat er evt over is van de vriendschap.
Merk alleen dat het bij mij dusdanig effect heeft dat ik het niet zo goed kan opbrengen nu om chitchat gezellig als of er niets aan de hand is.
Dat is een goeie. Ik kom er achter dat ik wat harder 'rende' voor een paar vriendinnen en dat dat door omstandigheden niet meer in balans is. Pijnlijk maar tijd zal het leren wat er evt over is van de vriendschap.
Merk alleen dat het bij mij dusdanig effect heeft dat ik het niet zo goed kan opbrengen nu om chitchat gezellig als of er niets aan de hand is.
vrijdag 22 september 2017 om 16:57
Vandaag met 1 van de 2 vriendinnen afgesproken die ik nu nog weinig zie. Ik had m’n vrije dag gewisseld zodat we allebei vrij waren zodat we leuk weer eens konden afspreken.
Ik heb haar ruim een uur gezien!
Zij heeft altijd al gehad dat ze meerdere afspraken heeft ed. En er was iets tussen gekomen zei ze. Ze zei wel van moeten elkaar vaker zien want is altijd zo leuk. Gaven bij elkaar aan dat de afstand en drukke levens invloed hebben. Maar ik denk dan ook wel van het zijn ook keuzes...
Ik vond het echt wat teleurstellend dat ik haar ruim een half jaar niet had gezien en dat het dan zo ging
Ik werd er ook wat door overrompeld dus liet het maar zo.
Weet echt niet goed wat ik ermee kan.Terwijl ik het beter had kunnen aangeven. Wil dan iemand niet tot last zijn, durf het niet en in m’n beleving laat ik weer over mij heen lopen. Zo voelt het wel.
Ik heb haar ruim een uur gezien!
Zij heeft altijd al gehad dat ze meerdere afspraken heeft ed. En er was iets tussen gekomen zei ze. Ze zei wel van moeten elkaar vaker zien want is altijd zo leuk. Gaven bij elkaar aan dat de afstand en drukke levens invloed hebben. Maar ik denk dan ook wel van het zijn ook keuzes...
Ik vond het echt wat teleurstellend dat ik haar ruim een half jaar niet had gezien en dat het dan zo ging
Ik werd er ook wat door overrompeld dus liet het maar zo. Weet echt niet goed wat ik ermee kan.Terwijl ik het beter had kunnen aangeven. Wil dan iemand niet tot last zijn, durf het niet en in m’n beleving laat ik weer over mij heen lopen. Zo voelt het wel.