Relaties
alle pijlers
Besluiteloos...
woensdag 20 september 2017 om 16:00
Om herkenning te voorkomen, een nieuw account.... Ik ben radeloos en ik zoek tips, ervaringen, een hart onder de riem...?
Ik ben een vrouw van 38, heb een relatie van bijna 10 jaar en we hebben samen een kind. We zitten al een hele tijd in stressvolle tijden (langdurige werkloosheid en geen zicht op werk, familieruzies die gelukkig weer goed zijn gemaakt, financiële uitdagingen doordat er geen uitkering meer is) en de relatie loopt niet lekker meer. Al een hele tijd overigens. We zijn vorig jaar al in therapie geweest, daar hebben we wel wat tips uit kunnen halen, onder anderen plannen voor de toekomst maken, maar het blijft moeizaam gaan. Er is al heel lang geen seks meer, we doen het om de twee, drie maanden eens een keer en dat is het dan. Intimiteit is ook weg, het is het standaard kusje in de ochtend en in de avond, en nog eentje voor het slapengaan.
Noem het een verstandsrelatie, een broer-zus relatie, het is niet best in ieder geval. We nemen beiden geen initiatief meer.
Maar nu... hoe los je zoiets nog op? Is er nog hoop? Moeten we elkaar laten gaan...? We praten er wel over, maar altijd omdat ik erover begin. Man is een binnenvetter, hij praat wel als ik begin, maar nooit uit zichzelf. Initiatief neemt hij sowieso nergens in, ook niet in plannen maken of leuke dingen doen. Ook in het huishouden moet ik hem constant aansporen, zelf ziet hij niet of iets vies is of opgeruimd moet worden. Ik probeer al heel lang de boel draaiende te houden, maar mijn energie raakt op, want het voelt als trekken aan een dood paard.
Die therapie is ook op mijn uitnodiging geweest. Man wil wel verandering, en voor zijn gevoel werkt hij er ook hard aan, maar het gebeurd vooral in zijn hoofd en niet in daden. En dat sloopt me. Ik kies steeds vaker voor mezelf, voor ons kind, maar minder voor hem. Dat verontrust mij, omdat het steeds meer voelt of ik afstand neem. Ik raak sneller geïrriteerd, erger me regelmatig aan hem, geen goede ontwikkelingen dus. En hij sjokt gewoon door.
Wat moet ik nou doen? Kies ik voor mezelf met kind, neem ik afstand van hem? Gaan we zo nog de rest van ons leven door? Hoe keren we het tij? Valt het tij nog te keren....?
Hij is ervan overtuigd van wel, maar kan niet zeggen hoe. Ik overigens ook niet. Ik weet wel dat voor mij het gevoel van houden-van lijdt onder het gemis van intimiteit, van seks, van maatjes zijn, bescherming en vertrouwen vinden en hebben bij elkaar.
Als ik bij hem weg ga, moet ik bijstand aanvragen. En ik vind dat toch zo eng, kom ik daar ooit nog uit? Ik weet niet eens of ik überhaupt een sociale huurwoning kan krijgen.
Ik praat er wel eens over met een vriendin, zij zat ook in zo'n relatie en heeft voor zichzelf en kind gekozen. Ze is door een diep dal gegaan, maar alweer een paar jaar heel gelukkig met haar keuze. Ze laat me zien hoe goed je terecht kunt komen als je besluit weg te gaan bij je partner. Maar ik zoek dus ook ervaringen van vrouwen die hun relatie weer liefdevol en succesvol hebben gemaakt. Wat heeft geholpen, wat niet? Wat raadt je me aan?
Liefs, besluiteloos....
Ik ben een vrouw van 38, heb een relatie van bijna 10 jaar en we hebben samen een kind. We zitten al een hele tijd in stressvolle tijden (langdurige werkloosheid en geen zicht op werk, familieruzies die gelukkig weer goed zijn gemaakt, financiële uitdagingen doordat er geen uitkering meer is) en de relatie loopt niet lekker meer. Al een hele tijd overigens. We zijn vorig jaar al in therapie geweest, daar hebben we wel wat tips uit kunnen halen, onder anderen plannen voor de toekomst maken, maar het blijft moeizaam gaan. Er is al heel lang geen seks meer, we doen het om de twee, drie maanden eens een keer en dat is het dan. Intimiteit is ook weg, het is het standaard kusje in de ochtend en in de avond, en nog eentje voor het slapengaan.
Noem het een verstandsrelatie, een broer-zus relatie, het is niet best in ieder geval. We nemen beiden geen initiatief meer.
Maar nu... hoe los je zoiets nog op? Is er nog hoop? Moeten we elkaar laten gaan...? We praten er wel over, maar altijd omdat ik erover begin. Man is een binnenvetter, hij praat wel als ik begin, maar nooit uit zichzelf. Initiatief neemt hij sowieso nergens in, ook niet in plannen maken of leuke dingen doen. Ook in het huishouden moet ik hem constant aansporen, zelf ziet hij niet of iets vies is of opgeruimd moet worden. Ik probeer al heel lang de boel draaiende te houden, maar mijn energie raakt op, want het voelt als trekken aan een dood paard.
Die therapie is ook op mijn uitnodiging geweest. Man wil wel verandering, en voor zijn gevoel werkt hij er ook hard aan, maar het gebeurd vooral in zijn hoofd en niet in daden. En dat sloopt me. Ik kies steeds vaker voor mezelf, voor ons kind, maar minder voor hem. Dat verontrust mij, omdat het steeds meer voelt of ik afstand neem. Ik raak sneller geïrriteerd, erger me regelmatig aan hem, geen goede ontwikkelingen dus. En hij sjokt gewoon door.
Wat moet ik nou doen? Kies ik voor mezelf met kind, neem ik afstand van hem? Gaan we zo nog de rest van ons leven door? Hoe keren we het tij? Valt het tij nog te keren....?
Hij is ervan overtuigd van wel, maar kan niet zeggen hoe. Ik overigens ook niet. Ik weet wel dat voor mij het gevoel van houden-van lijdt onder het gemis van intimiteit, van seks, van maatjes zijn, bescherming en vertrouwen vinden en hebben bij elkaar.
Als ik bij hem weg ga, moet ik bijstand aanvragen. En ik vind dat toch zo eng, kom ik daar ooit nog uit? Ik weet niet eens of ik überhaupt een sociale huurwoning kan krijgen.
Ik praat er wel eens over met een vriendin, zij zat ook in zo'n relatie en heeft voor zichzelf en kind gekozen. Ze is door een diep dal gegaan, maar alweer een paar jaar heel gelukkig met haar keuze. Ze laat me zien hoe goed je terecht kunt komen als je besluit weg te gaan bij je partner. Maar ik zoek dus ook ervaringen van vrouwen die hun relatie weer liefdevol en succesvol hebben gemaakt. Wat heeft geholpen, wat niet? Wat raadt je me aan?
Liefs, besluiteloos....
woensdag 20 september 2017 om 16:07
Ja...moeilijk.
Als je relatietherapie niet aanslaat zou ik zeggen kies voor jezelf.
Helaas heb ik geen relatietherapie genoten,omdat mijn vrouw t niet wil.
Haar gevoel is weg en zit nu al binnen 2 weken de scheiding te regelen.
Communicatie,maar vooral eerlijk zijn naar elkaar is toch het belangrijkste...en de sex natuurlijk.
Maar ik moet nu ook voor mezelf en me kinderen kiezen anders ga ik er zelf aan onderdoor.
Hoe lang trek je dit zelf nog?
Als je relatietherapie niet aanslaat zou ik zeggen kies voor jezelf.
Helaas heb ik geen relatietherapie genoten,omdat mijn vrouw t niet wil.
Haar gevoel is weg en zit nu al binnen 2 weken de scheiding te regelen.
Communicatie,maar vooral eerlijk zijn naar elkaar is toch het belangrijkste...en de sex natuurlijk.
Maar ik moet nu ook voor mezelf en me kinderen kiezen anders ga ik er zelf aan onderdoor.
Hoe lang trek je dit zelf nog?
woensdag 20 september 2017 om 16:14
Dat vraag ik me dus ook af, hoe lang trek ik dit nog? Toen we vorig jaar in therapie gingen, was dat voor mij al een soort van 'laatste kans' ding. En nu stelt man dat dus weer voor. Maar ja, hoe vaak wil je in therapie gaan voor je erachter komt dat het niet werkt? Ik wil wel dingen veranderen binnen de relatie, maar die hebben te maken met hem als persoon. Ik zou willen dat hij wat spontaner werd, wat losser, wat meer uit zichzelf dingen doet. Bij hem moet ik altijd eerst een instructie geven voor er iets gebeurd. En dat is zo vermoeiend...
Zo is het overigens altijd geweest, dus ooit heb ik daarvoor "gekozen". Maar na zoveel jaar breekt het me op.
Zo is het overigens altijd geweest, dus ooit heb ik daarvoor "gekozen". Maar na zoveel jaar breekt het me op.
woensdag 20 september 2017 om 16:14
Je weet niet of je er sociale huurwoning kan krijgen?
Je weet toch wel of je ingeschreven staat of niet.
Als je niet ingeschreven staat dan kom het wel eens heel lang duren voordat je er eentje krijgt. Of je moet heel veel geluk hebben met de loting woning.
Dus zo snel mogelijk inschrijven.
Veel solliciteren want van de hele dag bij elkaar zitten en geldgebrek worden de meeste relaties niet beter.
Je weet toch wel of je ingeschreven staat of niet.
Als je niet ingeschreven staat dan kom het wel eens heel lang duren voordat je er eentje krijgt. Of je moet heel veel geluk hebben met de loting woning.
Dus zo snel mogelijk inschrijven.
Veel solliciteren want van de hele dag bij elkaar zitten en geldgebrek worden de meeste relaties niet beter.
woensdag 20 september 2017 om 16:15
Daar ben ik mee bezig ja. Ik voel me afhankelijk en dat is niet prettig.snoopylynn schreef: ↑20-09-2017 16:11Eerst werk vinden en inkomen genereren dan heb je zelf ook touwtjes om aan te trekken anders ben je overgeleverd aan zijn grillen en dat lijkt me ook niet wenselijk.
woensdag 20 september 2017 om 16:17
Ik vraag me af of ik een sociale huurwoning kan krijgen omdat ik geen inkomen van mezelf heb dus. Dan moet ik bijstand aanvragen. Hier in de regio telt de inschrijving bij je laatste woonadres als woonduur, en die is helaas nog niet zo hoog. Loting woning zou nog kunnen maar die kans is natuurlijk niet heel hoog.sugarmiss schreef: ↑20-09-2017 16:14Je weet niet of je er sociale huurwoning kan krijgen?
Je weet toch wel of je ingeschreven staat of niet.
Als je niet ingeschreven staat dan kom het wel eens heel lang duren voordat je er eentje krijgt. Of je moet heel veel geluk hebben met de loting woning.
Dus zo snel mogelijk inschrijven.
Veel solliciteren want van de hele dag bij elkaar zitten en geldgebrek worden de meeste relaties niet beter.
woensdag 20 september 2017 om 16:23
Heb ik aan zitten denken inderdaad, maar ik ben er zo bang voor dat we elkaar daardoor nog minder begrijpen. Dat je elkaar daardoor echt verliest. Nu praten we in ieder geval wel, over ditjes en datjes, diepere gesprekken ook hoor. Maar ja dat is dus dat broer-zus gebeuren.yourlocalhero schreef: ↑20-09-2017 16:21Wat vervelend...en een tijdeleijke break voorstellen..dat hij wellicht enkele maanden ergens anders gaat wonen? Zodat jullie minder op elkaars lip zitten?
(Bij sommigen werkt dit)
woensdag 20 september 2017 om 16:27
Vroeger vond ik dat niet erg, wel jammer, maar niet storend. Nu, als ik terugkijk op de afgelopen jaren, zijn er veel dingen die opvallen. Als ik geen initiatief had genomen, was ons huis niet zoals het nu is. Hij is altijd meegegaan in mijn plannen, mijn ideeën om dingen op te knappen of te veranderen. Moest er een nieuwe bank? Dan gebeurde dat omdat ik zei: schat, die oude kan écht niet meer. Om maar een praktisch voorbeeld te noemen.
Dit gaat ook op voor dingen als: naar de kapper, nieuwe kleren nodig, vakantieplannen maken, opruimen en weggooien, schoonmaken, noem maar op.
Als ik geen voorstel doe, gebeurd er niks. Alsof ik de relatie alleen doe.
Maar dus ook gesprekken als: goh, we hebben al een hele tijd geen seks gehad he... wat vind jij daar nou van? En dan komt er een: eh...ja...zo lang geleden...? nee toch....? nou dat is niet goed natuurlijk.
woensdag 20 september 2017 om 16:33
Nah tijdelijk uit elkaar gaan vind ik eigenlijk best onzin want er is in dit geval misschien niet eens sprake van elkaar tegenhouden in ontwikkeling..
Waarom zou je dan zoiets voorstellen?
Zelf ook ervaring met therapie tijdens problemen in een relatie.
Maar therapeut is nooit tussen ons in gaan zitten bij wijze van.
Ze probeerde me juist te helpen op de plek waar ik wilde zijn.
Thuis dus.
Waarom zou je dan zoiets voorstellen?
Zelf ook ervaring met therapie tijdens problemen in een relatie.
Maar therapeut is nooit tussen ons in gaan zitten bij wijze van.
Ze probeerde me juist te helpen op de plek waar ik wilde zijn.
Thuis dus.
woensdag 20 september 2017 om 16:43
iemand00 schreef: ↑20-09-2017 16:33Nah tijdelijk uit elkaar gaan vind ik eigenlijk best onzin want er is in dit geval misschien niet eens sprake van elkaar tegenhouden in ontwikkeling..
Waarom zou je dan zoiets voorstellen?
Zelf ook ervaring met therapie tijdens problemen in een relatie.
Maar therapeut is nooit tussen ons in gaan zitten bij wijze van.
Ze probeerde me juist te helpen op de plek waar ik wilde zijn.
Thuis dus.
Het kan wel de gevoelens doen opwakkeren..of juiste complete helderheid scheppen..
Aan een dood paard blijven trekken schiet ook niet op.
woensdag 20 september 2017 om 16:51
Heel eerlijk?
Allebei aan het werk gaan. Er is werk zat, misschien beneden je stand maar werk levert zoveel meer op dan alleen geld. Je wordt toch gek van doelloos samen thuis zitten.
Van werk voel je je nuttig, heb je elkaar verhalen te vertellen etc. Maak een uitgave en inkomsten boek en houd die samen bij. Wees trots dat je daarmee rond kan komen.
Geef elkaar complimenten en de liefde moet je ook zelf voeden. Het is keihard werken, maar het is zoveel waard.
Tenzij je je hand wil ophouden, in sociale huur wil gaan wonen en je kind regelmatig wil missen als het bij vader is.
Geef elkaar die schop onder je kont.
Succes, je wordt er een beter mens van! Je kan het!!!!!
Allebei aan het werk gaan. Er is werk zat, misschien beneden je stand maar werk levert zoveel meer op dan alleen geld. Je wordt toch gek van doelloos samen thuis zitten.
Van werk voel je je nuttig, heb je elkaar verhalen te vertellen etc. Maak een uitgave en inkomsten boek en houd die samen bij. Wees trots dat je daarmee rond kan komen.
Geef elkaar complimenten en de liefde moet je ook zelf voeden. Het is keihard werken, maar het is zoveel waard.
Tenzij je je hand wil ophouden, in sociale huur wil gaan wonen en je kind regelmatig wil missen als het bij vader is.
Geef elkaar die schop onder je kont.
Succes, je wordt er een beter mens van! Je kan het!!!!!
woensdag 20 september 2017 om 17:00
@hero
Nee klopt, dat ben ik met je eens.
Maar vaak doet afstand meer fout dan goed.
Ik ben van mening dat confrontatie opzoeken soms heel verhelderend kan zijn, het is misschien moeilijk, maar dan blijf jein ieder geval niet hangen in onzekerheid..
En dat lukt niet zo goed als je niet samen bent.
Dan gaan vaak je gedachten met je op de loop.
Tenminste, bij mij werkt dat zo wel.
Nee klopt, dat ben ik met je eens.
Maar vaak doet afstand meer fout dan goed.
Ik ben van mening dat confrontatie opzoeken soms heel verhelderend kan zijn, het is misschien moeilijk, maar dan blijf jein ieder geval niet hangen in onzekerheid..
En dat lukt niet zo goed als je niet samen bent.
Dan gaan vaak je gedachten met je op de loop.
Tenminste, bij mij werkt dat zo wel.
woensdag 20 september 2017 om 17:21
Tijdelijk afstand wil ik niet nee, ik ben zo bang dat dat averechts werkt. Confronterende gesprekken zijn er wel, ik heb meermaals gezegd dat ik vind dat we beter verdienen. Zowel hij als ik zijn het daarmee eens. En toch weet ik dat, als het zover zou komen, ik die beslissing moet maken. Hij neemt immers nooit initiatief.iemand00 schreef: ↑20-09-2017 17:00@hero
Nee klopt, dat ben ik met je eens.
Maar vaak doet afstand meer fout dan goed.
Ik ben van mening dat confrontatie opzoeken soms heel verhelderend kan zijn, het is misschien moeilijk, maar dan blijf jein ieder geval niet hangen in onzekerheid..
En dat lukt niet zo goed als je niet samen bent.
Dan gaan vaak je gedachten met je op de loop.
Tenminste, bij mij werkt dat zo wel.
woensdag 20 september 2017 om 17:33
Kijkend naar wat we wel hebben: een fijn huis, een lief kind, familie om ons heen waar we nu gelukkig ook weer op kunnen bouwen, dezelfde ideeën over de toekomst...
Misschien moet ik gewoon accepteren dat ik hem niet kan veranderen. Dat ik veranderd ben. Dat de wil om vooruit te gaan bij mij ligt, en ik hem dus moet meetrekken. Dat, als we in rustiger vaarwater komen, dingen weer heel anders eruit kunnen zien. Maar ja, die glazen bol he... die heb je alleen als smiley op het Vivaforum.
Misschien moet ik gewoon accepteren dat ik hem niet kan veranderen. Dat ik veranderd ben. Dat de wil om vooruit te gaan bij mij ligt, en ik hem dus moet meetrekken. Dat, als we in rustiger vaarwater komen, dingen weer heel anders eruit kunnen zien. Maar ja, die glazen bol he... die heb je alleen als smiley op het Vivaforum.
woensdag 20 september 2017 om 17:55
iemand00 schreef: ↑20-09-2017 17:00@hero
Nee klopt, dat ben ik met je eens.
Maar vaak doet afstand meer fout dan goed.
Ik ben van mening dat confrontatie opzoeken soms heel verhelderend kan zijn, het is misschien moeilijk, maar dan blijf jein ieder geval niet hangen in onzekerheid..
En dat lukt niet zo goed als je niet samen bent.
Dan gaan vaak je gedachten met je op de loop.
Tenminste, bij mij werkt dat zo wel.
Is ook zeker zo..ik heb in ieder geval één stel die wel sterker is geworden door elkaar even tijdelijk "los te laten" ..dit betrof mijn opa en oma...in de tijd dat mijn vader nog jong was (pa is nu bijna zestig). De band is daarna zo sterk geworden de mensen waren echt een éénheid.
woensdag 20 september 2017 om 18:02
Dus nog steeds wel financiële problemen en jouw man is de enige die momenteel hard werkt om het hele gezin boven water te krijgen/houden. Wat doe jij verder momenteel? Want ik kan begrijpen dat wanneer jij de gehele dag thuis doorbrengt, je er graag eens met jouw man tussenuit wil, even niet jouw huis om je heen maar een andere omgeving. Terwijl jouw man juist blij is om thuis te zijn en weg te zijn uit zijn werk omgeving.
Weinig financiële middelen en zich daar bewust van zijn zal er bij hem ook wel eens voor kunnen zorgen dat hij liever geen geld uitgeeft aan een uitje, buitenhuiselijke-hobby of nieuw meubilair/kleding/verbouwingen.
Het is dan ook wel zo dat jullie beide momenteel in een andere fase van persoonlijke ontwikkeling zitten.
Misschien is het een idee om gezamenlijk de kinderwagen/buggy/etc erbij te pakken en samen een paar avonden een uurtje ergens een rondje te gaan lopen. Beetje beweging, frisse lucht, samen praten. Er zijn ook trouwens sportscholen met kinderopvang, kan je met het hele gezin terecht, soms ook 's avonds.
Weinig financiële middelen en zich daar bewust van zijn zal er bij hem ook wel eens voor kunnen zorgen dat hij liever geen geld uitgeeft aan een uitje, buitenhuiselijke-hobby of nieuw meubilair/kleding/verbouwingen.
Het is dan ook wel zo dat jullie beide momenteel in een andere fase van persoonlijke ontwikkeling zitten.
Misschien is het een idee om gezamenlijk de kinderwagen/buggy/etc erbij te pakken en samen een paar avonden een uurtje ergens een rondje te gaan lopen. Beetje beweging, frisse lucht, samen praten. Er zijn ook trouwens sportscholen met kinderopvang, kan je met het hele gezin terecht, soms ook 's avonds.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.