Relaties
alle pijlers
Ik vind het moeilijk.
donderdag 28 september 2017 om 21:46
Hoi allemaal,
Ik loop met mijn ziel onder mijn armen.
Ik wordt continu heen en weer geslingerd tussen mijn hoofd en mijn hart.
Niet heel lang geleden ben ik mijn moeder verloren waar ik een zeer innige band mee had.
Voor mijn gevoel kan ik gewoon nergens mijn ei kwijt, dus dan maar een topic.
Ik 28, partner 27. 5 jaar samen.
Wonen ook samen.
Samen een kindje van 14 maanden.
Voor ons kindje er was hadden we vaak ruzies over het verleden.
Over wat hij mij heeft aangedaan.
Door zijn ontrouw naar mij toe, kon ik hem niet meer vertrouwen.
Ik werd een controlerend monster.
Elke dag werd ik de grond ingeduwd vanwege mijn angsten en onzekerheden om hem kwijt te raken.
Er zijn zelfs klappen gevallen vanuit hem naar mij toe.
Maar dan echt serieus.
Gekneusde ribben en schouder.
We zijn uit elkaar gegaan.
Ik ben in intensieve therapie gegaan voor mijn verlatingsangst omdat ik er al te lang mee liep.
In de therapie heb ik geleerd dat mijn gedrag voortkwam uit mijn verleden door het missen van een stabiel vaderfiguur in mijn leven.
Ik heb dit geleerd een plek te geven.
Na de therapie te hebben afgerond zijn we weer bij elkaar gekomen.
Ik was 'genezen'.
Ik heb mijn angsten onder ogen gezien door los te laten wat me het meest dierbaar was.
En dat heeft me geholpen!
Ik ben niet meer angstig, ik ben zelfs iets sterker geworden. Zeker na de dood van mijn moeder. Daardoor zijn we naar elkaar toegegroeid en toen ineens..
Werd ik zwanger.
We besloten ervoor te gaan samen.
Hij zag dat ik was veranderd en ik zag ook dat hij goede wil had.
En vanaf dat moment leek hij totaal te zijn omgeslagen.
Hij kleineert en vernedert mij als we woorden hebben, kritiek kan hij niet aan.
Zodra hij op zijn punten gewezen wordt gaat hij in de aanval en zet hem op een verdedigings modus.
Ja maar jij... Is een zin die hij altijd gebruikt als verweer in een discussie.
Daarna volgt stilzwijgen.
Heel vaak maken we gesprekken niet af omdat HIJ het goed vind zo.
Om de volgende dag vrolijk verder te gaan of te doen alsof er niets gebeurt is.
Dit irriteert mij enorm.
Hij heeft mij al van alles aangedaan en toch blijf ik maar hangen.
Zo lief is hij niet.
Hij doet nooit iets leuks voor me of met me.
Waarom blijf ik dan? Omdat ik me ergens schuldig voel dat ik me in het verleden ook belachelijk heb gedragen?..
Toen ons kindje werd geboren ging het 1 week leuk.
Erna was er telkens heibel.
Er zijn momenten dat ik naar mijn familie ben gevlucht omdat ik het niet meer trok.
Wanneer hij boos is mag het hele huis het horen. Al is het 3u in de nacht. Noemt mij hoer, slet, gestoord etc.
Vaak ook gewoon waar mijn zoontje bij zit. Terwijl ik vaak alleen iets wil aanmerken over een bepaalde situatie.
Daarin tegen heeft hij ook geen gevoel voor empathie.
Wanneer ik me rot voel krijg ik nooit een arm of een knuffel die me zegt dat alles goed komt.
Wanneer ik ziek ben, wordt me niets uit handen genomen.
En dan ineens weer wel. Dan is hij ineens wel actief en ondernemend.
Vaak wanneer hij merkt dat ik me eraan irriteer.
Ik ben het pas goed zat geweest en na de zoveelste keer hoer te zijn genoemd heb ik eindelijk het lef gehad hem een knal in zn gezicht te geven.
Een platte hand.
Ik werd vol in mijn gezicht gespuugd voor de zoveelste keer.
Ik ben radeloos.
Hij zit momenteel in agressie regulatie therapie.
Maar het gedrag blijft.
Zijn ego is groot.
Hij zit daar omdat het hem is 'opgelegd'.
Sorry kent hij niet.
Ook draagt hij bij in het huishouden.
Alles precies de helft terwijl hij meer heeft als mij.
En ook op seksueel gebied is hij egoïstisch.
Waarom blijf ik?
Ik wil een ander leven.
Mijn kindje zal altijd in zijn leven blijven maar ik weet nu al wat voor tegenwerking me te wachten staat straks.
Want van de alimentatie zal ik vast gaan shoppen. Terwijl deze mama elke euro met een zuiver geweten besteed.
Het zal vast een heel warrig verhaal zijn maar dat ben ik ook.
Ik weet eigenlijk wat me te doen staat, al is dit voor mijn kindje.
Maar ergens durf ik de definitieve stap niet te zetten en er echt alleen voor te staan....
Ik loop met mijn ziel onder mijn armen.
Ik wordt continu heen en weer geslingerd tussen mijn hoofd en mijn hart.
Niet heel lang geleden ben ik mijn moeder verloren waar ik een zeer innige band mee had.
Voor mijn gevoel kan ik gewoon nergens mijn ei kwijt, dus dan maar een topic.
Ik 28, partner 27. 5 jaar samen.
Wonen ook samen.
Samen een kindje van 14 maanden.
Voor ons kindje er was hadden we vaak ruzies over het verleden.
Over wat hij mij heeft aangedaan.
Door zijn ontrouw naar mij toe, kon ik hem niet meer vertrouwen.
Ik werd een controlerend monster.
Elke dag werd ik de grond ingeduwd vanwege mijn angsten en onzekerheden om hem kwijt te raken.
Er zijn zelfs klappen gevallen vanuit hem naar mij toe.
Maar dan echt serieus.
Gekneusde ribben en schouder.
We zijn uit elkaar gegaan.
Ik ben in intensieve therapie gegaan voor mijn verlatingsangst omdat ik er al te lang mee liep.
In de therapie heb ik geleerd dat mijn gedrag voortkwam uit mijn verleden door het missen van een stabiel vaderfiguur in mijn leven.
Ik heb dit geleerd een plek te geven.
Na de therapie te hebben afgerond zijn we weer bij elkaar gekomen.
Ik was 'genezen'.
Ik heb mijn angsten onder ogen gezien door los te laten wat me het meest dierbaar was.
En dat heeft me geholpen!
Ik ben niet meer angstig, ik ben zelfs iets sterker geworden. Zeker na de dood van mijn moeder. Daardoor zijn we naar elkaar toegegroeid en toen ineens..
Werd ik zwanger.
We besloten ervoor te gaan samen.
Hij zag dat ik was veranderd en ik zag ook dat hij goede wil had.
En vanaf dat moment leek hij totaal te zijn omgeslagen.
Hij kleineert en vernedert mij als we woorden hebben, kritiek kan hij niet aan.
Zodra hij op zijn punten gewezen wordt gaat hij in de aanval en zet hem op een verdedigings modus.
Ja maar jij... Is een zin die hij altijd gebruikt als verweer in een discussie.
Daarna volgt stilzwijgen.
Heel vaak maken we gesprekken niet af omdat HIJ het goed vind zo.
Om de volgende dag vrolijk verder te gaan of te doen alsof er niets gebeurt is.
Dit irriteert mij enorm.
Hij heeft mij al van alles aangedaan en toch blijf ik maar hangen.
Zo lief is hij niet.
Hij doet nooit iets leuks voor me of met me.
Waarom blijf ik dan? Omdat ik me ergens schuldig voel dat ik me in het verleden ook belachelijk heb gedragen?..
Toen ons kindje werd geboren ging het 1 week leuk.
Erna was er telkens heibel.
Er zijn momenten dat ik naar mijn familie ben gevlucht omdat ik het niet meer trok.
Wanneer hij boos is mag het hele huis het horen. Al is het 3u in de nacht. Noemt mij hoer, slet, gestoord etc.
Vaak ook gewoon waar mijn zoontje bij zit. Terwijl ik vaak alleen iets wil aanmerken over een bepaalde situatie.
Daarin tegen heeft hij ook geen gevoel voor empathie.
Wanneer ik me rot voel krijg ik nooit een arm of een knuffel die me zegt dat alles goed komt.
Wanneer ik ziek ben, wordt me niets uit handen genomen.
En dan ineens weer wel. Dan is hij ineens wel actief en ondernemend.
Vaak wanneer hij merkt dat ik me eraan irriteer.
Ik ben het pas goed zat geweest en na de zoveelste keer hoer te zijn genoemd heb ik eindelijk het lef gehad hem een knal in zn gezicht te geven.
Een platte hand.
Ik werd vol in mijn gezicht gespuugd voor de zoveelste keer.
Ik ben radeloos.
Hij zit momenteel in agressie regulatie therapie.
Maar het gedrag blijft.
Zijn ego is groot.
Hij zit daar omdat het hem is 'opgelegd'.
Sorry kent hij niet.
Ook draagt hij bij in het huishouden.
Alles precies de helft terwijl hij meer heeft als mij.
En ook op seksueel gebied is hij egoïstisch.
Waarom blijf ik?
Ik wil een ander leven.
Mijn kindje zal altijd in zijn leven blijven maar ik weet nu al wat voor tegenwerking me te wachten staat straks.
Want van de alimentatie zal ik vast gaan shoppen. Terwijl deze mama elke euro met een zuiver geweten besteed.
Het zal vast een heel warrig verhaal zijn maar dat ben ik ook.
Ik weet eigenlijk wat me te doen staat, al is dit voor mijn kindje.
Maar ergens durf ik de definitieve stap niet te zetten en er echt alleen voor te staan....
donderdag 28 september 2017 om 21:57
Kweek eens ruggegraat en haal je kind uit deze situatie.
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
donderdag 28 september 2017 om 22:02
Voor jouw eigen veiligheid en voor een gezonde opgroei omgeving voor jullie zoon moet je zo snel mogelijk bij hem weg.
Voor je het weet denkt jouw zoon dat het normaal is om vrouwen verrot te schelden, te bespugen en pijn te doen.
Is jouw huisarts van de situatie op de hoogte? Misschien een idee om morgen een afspraak te maken (geef aan dat er spoed bij is) leg de situatie uit en vraag om hulp.
Jij hebt aan jouw problemen gewerkt omdat je inzag dat je zo niet verder kon en wilde.Jouw vriend is duidelijk nog niet zo ver en de kans is groot dat hij ook nooit op dat punt gaat komen.
Ik wens je heel veel sterkte en ik snap dat je je moeder op dit moment nog erger mist dan anders.
Voor je het weet denkt jouw zoon dat het normaal is om vrouwen verrot te schelden, te bespugen en pijn te doen.
Is jouw huisarts van de situatie op de hoogte? Misschien een idee om morgen een afspraak te maken (geef aan dat er spoed bij is) leg de situatie uit en vraag om hulp.
Jij hebt aan jouw problemen gewerkt omdat je inzag dat je zo niet verder kon en wilde.Jouw vriend is duidelijk nog niet zo ver en de kans is groot dat hij ook nooit op dat punt gaat komen.
Ik wens je heel veel sterkte en ik snap dat je je moeder op dit moment nog erger mist dan anders.
donderdag 28 september 2017 om 22:05
Dus hij mept jou bont en blauw en jij bent in therapie gegaan om te 'genezen'? Lieve schat, die man gaat nooit, maar dan ook nooit veranderen. Ik heb ook in zo'n relatie gezeten en heb na 8 jaar pas de moed gehad om weg te gaan. Waarom? Ik wilde kinderen, maar never nooit met hem. Heeft jouw vriend gezag over jouw zoontje? Of heb je het gezag alleen? Dat is belangrijk.
JWil je dat hij opgroeit met het idee dat papa een goed voorbeeld is? Dat je vrouwen (zelfs je eigen moeder!) mept, voor hoer en slet uitmaakt, kleineert, enzovoort? Bovendien is het kindermishandeling om een kind bloot te stellen aan huiselijk geweld, ook als dat huiselijk geweld tussen ouders betreft en het kind zelf niet geslagen wordt. Ik werk elke dag met kindjes die hebben gezien hoe papa mama uitschold en sloeg (of mama papa, dat kan ook). Dit is traumatisch en drukt een zeer groot stempel op hun jonge leventjes. Zelfs baby'tjes zijn al aanmerkelijk gestresster dan kinderen die niet met huiselijk geweld opgroeien. Dus door jouw kindje in deze situatie te laten, is er sprake van kindermishandeling en daar werk jij - uit angst, ik snap het - op deze manier aan mee. Elke rechter zal daar ook zo over oordelen. Laat het niet zo ver komen meid, wegwezen daar en neem je zoontje mee!
Heb je gesprekken met iemand hierover? Een maatschappelijk werker, een praktijkondersteuner van de huisarts? Zij kunnen je helpen jouw vertrek op een veilige manier voor te bereiden. Maar je MOET weggaan, want dit kan niet, zeker niet nu je een kindje hebt.
JWil je dat hij opgroeit met het idee dat papa een goed voorbeeld is? Dat je vrouwen (zelfs je eigen moeder!) mept, voor hoer en slet uitmaakt, kleineert, enzovoort? Bovendien is het kindermishandeling om een kind bloot te stellen aan huiselijk geweld, ook als dat huiselijk geweld tussen ouders betreft en het kind zelf niet geslagen wordt. Ik werk elke dag met kindjes die hebben gezien hoe papa mama uitschold en sloeg (of mama papa, dat kan ook). Dit is traumatisch en drukt een zeer groot stempel op hun jonge leventjes. Zelfs baby'tjes zijn al aanmerkelijk gestresster dan kinderen die niet met huiselijk geweld opgroeien. Dus door jouw kindje in deze situatie te laten, is er sprake van kindermishandeling en daar werk jij - uit angst, ik snap het - op deze manier aan mee. Elke rechter zal daar ook zo over oordelen. Laat het niet zo ver komen meid, wegwezen daar en neem je zoontje mee!
Heb je gesprekken met iemand hierover? Een maatschappelijk werker, een praktijkondersteuner van de huisarts? Zij kunnen je helpen jouw vertrek op een veilige manier voor te bereiden. Maar je MOET weggaan, want dit kan niet, zeker niet nu je een kindje hebt.
donderdag 28 september 2017 om 22:06
Deze situatie is zwaar klote voor jou. Maar nog meer voor je kind. Jij bent een volwassen vrouw met een keuze. Toen je nog geen moeder was, ging het alleen jou aan en dat is erg genoeg. Nu gaat het ook je kleintje aan. Getuige zijn van verbale/ fysieke ruzie tussen ouders valt ook onder kindermishandeling. Jij als ouder stelt je kind op dit moment bloot hieraan en biedt onvoldoende bescherming voor hem, simpelweg omdat je er voor kiest te blijven of geen hulp in schakelt. Dit redt je niet alleen. Je vertelt dat je bij je familie bent geweest, wat weten zij af van de situatie? Wat zeggen de behandelaren van je partner, ze weten dat er een kind bij betrokken is toch? Zoek hulp, van je vrienden of van familie, dit is je eerder ook gelukt.
donderdag 28 september 2017 om 22:09
Je durft niet alleen te zijn, maar je durft wel je kind zijn ontwikkeling en veilige hechting op het spel te zetten. Je durft wel in een huis te wonen met een man die je al eerder gekneusde ribben heeft bezorgd en op je spuugt en je kleineert tijdens ruzies..
Waarom zet je je kind al 14 maanden lang op de tweede plek? Dat kind moet daar weg, voordat het voor de rest van zijn leven beschadigd is.
Waarom zet je je kind al 14 maanden lang op de tweede plek? Dat kind moet daar weg, voordat het voor de rest van zijn leven beschadigd is.
anoniem_311761 wijzigde dit bericht op 28-09-2017 22:10
0.63% gewijzigd
donderdag 28 september 2017 om 22:15
Het gaat niet lang meer duren en je kind noemt jou ook HOER. Heb ik gehad met mijn peuter. Daarna weggegaan. Je mag dit niet gewoon gaan vinden en geef jezelf niet de schuld. Gesprek met huisarts gehad en ze zei: dit mag nooit. Niemand mag jou pijn doen. Er is nooit een reden voor. Hoe slecht jij je ook gedraagt
donderdag 28 september 2017 om 22:15
Bedankt voor de snelle en eerlijke reacties.
Dit heeft niets met naïviteit te maken maar simpelweg met angst.
Ik weet dat ik de verkeerde keuzes heb gemaakt.
1 daarvan is om met hem samen een kind op de wereld te zetten.
Al zou ik mijn lieveling voor geen goud meer willen missen.
Ik heb al hulp.
Er zijn al instanties bij betrokken.
Gelukkig vinden ze wel dat ik het goed aanpak.
Zij zijn degene die vader de dwangmatige hulp hebben toegezegd.
Binnenkort volgt er weer een gesprek.
Ergens wil ik daar eerlijk zijn en melden dat het helemaal niet goed gaat.
Maar dan loop ik ook het risico dat ik mijn zoontje kwijt raak.
Ik wil hier zelf een punt achter zetten.
Maar zoals al wordt beschreven.. Ik heb kennelijk geen ruggengraat.
Ik wil zeker niet dat mijn kleine opgroeit in een omgeving als deze.
En ja er was inderdaad al geweld voor ons kind geboren werd.
Maar te lang heb ik geloofd dat ik terecht was door mijn gedrag.
Vaak krijg ik dan ook te horen; Voor ik jou leerde kennen was ik nog niet zo.
Ik was heel rustig.
Dit heeft niets met naïviteit te maken maar simpelweg met angst.
Ik weet dat ik de verkeerde keuzes heb gemaakt.
1 daarvan is om met hem samen een kind op de wereld te zetten.
Al zou ik mijn lieveling voor geen goud meer willen missen.
Ik heb al hulp.
Er zijn al instanties bij betrokken.
Gelukkig vinden ze wel dat ik het goed aanpak.
Zij zijn degene die vader de dwangmatige hulp hebben toegezegd.
Binnenkort volgt er weer een gesprek.
Ergens wil ik daar eerlijk zijn en melden dat het helemaal niet goed gaat.
Maar dan loop ik ook het risico dat ik mijn zoontje kwijt raak.
Ik wil hier zelf een punt achter zetten.
Maar zoals al wordt beschreven.. Ik heb kennelijk geen ruggengraat.
Ik wil zeker niet dat mijn kleine opgroeit in een omgeving als deze.
En ja er was inderdaad al geweld voor ons kind geboren werd.
Maar te lang heb ik geloofd dat ik terecht was door mijn gedrag.
Vaak krijg ik dan ook te horen; Voor ik jou leerde kennen was ik nog niet zo.
Ik was heel rustig.
donderdag 28 september 2017 om 22:15
Het gaat niet lang meer duren en je kind noemt jou ook HOER. Heb ik gehad met mijn peuter. Daarna weggegaan. Je mag dit niet gewoon gaan vinden en geef jezelf niet de schuld. Gesprek met huisarts gehad en ze zei: dit mag nooit. Niemand mag jou pijn doen. Er is nooit een reden voor. Hoe slecht jij je ook gedraagt
donderdag 28 september 2017 om 22:16
donderdag 28 september 2017 om 22:18
Zoiets overkomt je niet van de 1 op de andere dag. Zulke mannen zijn vaak heel charismatisch en manipulerend. Daar gaat echt tijd overheen. Ze weten het slachtoffer zo te bewerken dat ze op den duur denken dat het hun eigen schuld is en dat ze blij mogen zijn met zo'n man.
donderdag 28 september 2017 om 22:20
Ik heb btw ook nog steeds individuele hulp.
We werken samen naar het punt toe dat ik de kracht heb om hier een punt achter te zetten en het zo te houden.
Want het beëindigen is het probleem niet, het zo houden wel.
Telkens wordt ik dan weer overspoeld door berichtjes dat hij ons zo mist.
Dat hij een eikel is en dit alles nooit had mogen doen.
Ik weet het. Ik ben zo blind als een mol.
Het kost me dan ook heel wat moeite dit openbaar te posten.
Ik wil graag verder.
Maar ik weet niet hoe ik dit moet gaan aanpakken.
Het huis is van mij.
Ik heb een eigen inkomen..
Alleen heeft hij niets.
Geen familie of vrienden, niets..
Hij gooit het telkens erop; Gooi me maar weer op straat. Dat verdiend de vader van je kind.
We werken samen naar het punt toe dat ik de kracht heb om hier een punt achter te zetten en het zo te houden.
Want het beëindigen is het probleem niet, het zo houden wel.
Telkens wordt ik dan weer overspoeld door berichtjes dat hij ons zo mist.
Dat hij een eikel is en dit alles nooit had mogen doen.
Ik weet het. Ik ben zo blind als een mol.
Het kost me dan ook heel wat moeite dit openbaar te posten.
Ik wil graag verder.
Maar ik weet niet hoe ik dit moet gaan aanpakken.
Het huis is van mij.
Ik heb een eigen inkomen..
Alleen heeft hij niets.
Geen familie of vrienden, niets..
Hij gooit het telkens erop; Gooi me maar weer op straat. Dat verdiend de vader van je kind.
donderdag 28 september 2017 om 22:22
Bedankt.Dakduif÷ schreef: ↑28-09-2017 22:18Zoiets overkomt je niet van de 1 op de andere dag. Zulke mannen zijn vaak heel charismatisch en manipulerend. Daar gaat echt tijd overheen. Ze weten het slachtoffer zo te bewerken dat ze op den duur denken dat het hun eigen schuld is en dat ze blij mogen zijn met zo'n man.
Dit is niet iets wat ik gisteren pas wist.
Ik doe echt mijn best mezelf ervan te overtuigen dat het beter is dat mijn zoon in een gebroken gezin opgroeit dan in een gezin waar geen echte liefde, geborgenheid en veiligheid is.
donderdag 28 september 2017 om 22:24
Die woorden zijn zo makkelijk gezegd.FruityVoizze schreef: ↑28-09-2017 22:15
Ik wil zeker niet dat mijn kleine opgroeit in een omgeving als deze.
En ja er was inderdaad al geweld voor ons kind geboren werd.
Maar te lang heb ik geloofd dat ik terecht was door mijn gedrag.
Vaak krijg ik dan ook te horen; Voor ik jou leerde kennen was ik nog niet zo.
Ik was heel rustig.
Let niet op die woorden.
Kijk naar zijn daden.
Het spugen.
De agressie, daaraan kun je zien hoe hij is en daardoor weet je wat je te doen staat.
donderdag 28 september 2017 om 22:25
Niemand is perfect en er is niemand in de wereld die zijn leven leeft zonder vekeerde keuzes te maken. Je moet er alleen wel van leren en dit is een overduidelijke keuze dat je hier niet mee verder wilt. Het is moeilijk om een stap te zetten in het onbekende maar weet dat je daar veel beter bent dan nu. Er is geen enkele reden dat een man ooit een vrouw mag slaan, al wordt hij door haar geslagen. Ik ben zelf ook met een alleenstaande moeder opgegroeid en ik ben niks te kort gekomen, goeie opleiding, etc.FruityVoizze schreef: ↑28-09-2017 22:15Bedankt voor de snelle en eerlijke reacties.
Dit heeft niets met naïviteit te maken maar simpelweg met angst.
Ik weet dat ik de verkeerde keuzes heb gemaakt.
1 daarvan is om met hem samen een kind op de wereld te zetten.
Al zou ik mijn lieveling voor geen goud meer willen missen.
Ik heb al hulp.
Er zijn al instanties bij betrokken.
Gelukkig vinden ze wel dat ik het goed aanpak.
Zij zijn degene die vader de dwangmatige hulp hebben toegezegd.
Binnenkort volgt er weer een gesprek.
Ergens wil ik daar eerlijk zijn en melden dat het helemaal niet goed gaat.
Maar dan loop ik ook het risico dat ik mijn zoontje kwijt raak.
Ik wil hier zelf een punt achter zetten.
Maar zoals al wordt beschreven.. Ik heb kennelijk geen ruggengraat.
Ik wil zeker niet dat mijn kleine opgroeit in een omgeving als deze.
En ja er was inderdaad al geweld voor ons kind geboren werd.
Maar te lang heb ik geloofd dat ik terecht was door mijn gedrag.
Vaak krijg ik dan ook te horen; Voor ik jou leerde kennen was ik nog niet zo.
Ik was heel rustig.
Maar zoals al wordt beschreven.. Ik heb kennelijk geen ruggengraat. Ten eerste moet je beginnen om jezelf te vetrouwen, ik kan goed begrijpen dat je je zo voelt. Op een forum is alles makkelijker gezegd dan wanneer je in de daadwerkelijke situatie zit. Ik heb vertrouwen in je! Je ruggengraat is verstopt, maar ik weet zeker dat je een sterke ruggengraat hebt!!
anoniem_353970 wijzigde dit bericht op 28-09-2017 22:27
2.42% gewijzigd
donderdag 28 september 2017 om 22:27
Lieverd, je raakt je zoontje niet kwijt als jij hem beschermd! Waarom denken mensen toch altijd dat hulpverleners zomaar lukraak kinderen bij hun ouders weghalen? Dat is je reinste onzin, het klopt niet. Op dit soort momenten heb ik echt de schurft aan de media, want die schrijven mooie verhalen op en daardoor durven mensen de hulpverlening niet meer op te zoeken. Gevolg: kinderen blijven in gevaar. Ik beloof je dat het niet zo werkt. Echt niet. Ik werk nu 7 jaar in de jeugdhulpverlening en ik zie misschien een kind of twee per jaar gedwongen uit huis gaan. Ik kom wekelijks bij drie tot vier gezinnen thuis, dus reken maar uit. Ouders die er alles aan doen om hun kinderen te beschermen door weg te gaan, raken hun kind niet zomaar kwijt. Je raakt hem eerder kwijt als je hem niet beschermd. Als je blijft. Als de buren de politie bellen bijvoorbeeld, en jij hebt al die tijd verzaakt eerlijk te zijn tegen hulpverleners en instanties en daardoor je zoontje bewust in deze situatie laten zitten.
Je moet om hulp vragen. Je raakt hem niet kwijt alleen omdat je eerlijk bent en om hulp vraagt, echt niet. Waarom denk je dat? Waar baseer je dat op? Je mag me ook een pb'tje sturen als je dat fijner vindt, dan help ik je geheel anoniem.
Echt meid, weg daar, samen met je kindje.
Je moet om hulp vragen. Je raakt hem niet kwijt alleen omdat je eerlijk bent en om hulp vraagt, echt niet. Waarom denk je dat? Waar baseer je dat op? Je mag me ook een pb'tje sturen als je dat fijner vindt, dan help ik je geheel anoniem.
Echt meid, weg daar, samen met je kindje.
donderdag 28 september 2017 om 22:27
Plus dat ik echt heel sterk het gevoel heb dat ik met iemand leef die een narcistische stoornis heeft.
Hij erkent zijn fouten en of schuld nooit.
Heeft continu problemen met werkgevers.
Heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel.
Heeft nog geen euro gespaard voor onze kleine.
Regelt zijn administratieve zaken niet.
Terwijl ik alles aan elkaar knoop met alles wat ik heb.
Ik voel me de grootste muts die er rond loopt. En het ergste is nog dat ik al weet dat mijn kleine er niets van zult leren.
Geen voorbeeld om tegenop te kijken.
Maar wel heel veel om en met hem lacht. Maar helaas lacht hij naar heel veel mensen zo leuk....
Hij erkent zijn fouten en of schuld nooit.
Heeft continu problemen met werkgevers.
Heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel.
Heeft nog geen euro gespaard voor onze kleine.
Regelt zijn administratieve zaken niet.
Terwijl ik alles aan elkaar knoop met alles wat ik heb.
Ik voel me de grootste muts die er rond loopt. En het ergste is nog dat ik al weet dat mijn kleine er niets van zult leren.
Geen voorbeeld om tegenop te kijken.
Maar wel heel veel om en met hem lacht. Maar helaas lacht hij naar heel veel mensen zo leuk....
donderdag 28 september 2017 om 22:29
Goh tja moeilijk hoor, kiezen tussen een figuurlijk 'gebroken gezin' of letterlijk gebroken kind of moeder.FruityVoizze schreef: ↑28-09-2017 22:22Bedankt.
Dit is niet iets wat ik gisteren pas wist.
Ik doe echt mijn best mezelf ervan te overtuigen dat het beter is dat mijn zoon in een gebroken gezin opgroeit dan in een gezin waar geen echte liefde, geborgenheid en veiligheid is.
Hou eens op met dat wollige geneuzel en breng jezelf en je kind in veiligheid !
May the force be ever in your favor, Mr. Potter - Gandalf (The Chronicles of Narnia)