Relaties
alle pijlers
Vriend steeds in discussie
dinsdag 3 oktober 2017 om 15:09
Beste allemaal,
Ik zit de laatste tijd ergens mee, en ik heb even wat externe meningen nodig.
De situatie is zo. Mijn vriend en ik zijn vier jaar samen, en ik ben erg gelukkig met hem. De eerste 2,5 jaar heb ik hem leren kennen als een hele rustige, lieve, zorgzame en slimme man. Toen kreeg hij een hele lastige familiesituatie (moeder werd dement). Dit was voor hem heel erg zwaar natuurlijk, en ik probeerde hem meteen veel te steunen. Wel merkte ik dat hij het moeilijk vindt om zijn emoties goed te uiten, hij sluit dit meestal een beetje in zichzelf op. Rond die tijd begon er ook een nieuw fenomeen: bij sommige uitspraken die ik doe (en het is lastig te voorspellen wanneer dit gebeurt), gaat hij ineens heel fel in discussie. Hij wordt dan ook echt kwaad en vindt dat ik zijn standpunt moet aannemen. Ik voel me dan meestal aangevallen en ga mijn standpunt dan verdedigen, waardoor we rustig een uur lang aan het bekvechten zijn, vaak over onbenullige dingen. Ik ben best een gevoelig type, dus ik neem zo'n discussie best zwaar op en raak dan ook een tijdje van slag, en word er erg moe van. Hij ervaart dit echter niet zo, en vindt het normaal om discussies te voeren en het heeft voor hem geen gevolgen voor zijn humeur.
Nu komt het wel ongeveer wekelijks voor. En ik merk dat ik daardoor een onrustig gevoel krijg. Ik loop bijvoorbeeld op eieren, omdat ik bang ben iets te zeggen wat hij als aanleiding tot een discussie kan opvatten. Ik heb het hier al heel vaak met hem over gehad, dat ik het gevoel heb dat hij niet kan accepteren dat ik ook een mening heb, en ook dat ik van slag raak van de negatieve gevoelens die zo'n discussie met zich meebrengen. Hij vindt dit heel erg, en probeert er ook echt rekening mee te houden, maar hij geeft ook aan dat hij denkt dat het te maken heeft met zijn familiestress en dat hij dan zijn emoties afreageert. Hij is in therapie om te proberen de emoties op een andere manier te uiten.
Aan mijn kant probeer ik dus geen uitspraken doen die kunnen uitlokken, en als ik merk dat we in zo'n discussie raken, ook niet 'mee te doen' maar aan te geven dat we allemaal een andere mening mogen hebben en het daarbij laten. Dit werkt echter niet echt, want als hij eenmaal op stoom is, lijkt hij wel blind en doof en gaat hij door tot hij zijn zegje luid en duidelijk heeft gedaan, en ik al verdrietig ben. Dan vindt hij dat ook echt erg en probeert te begrijpen wat er mis ging, en dit de volgende keer anders te doen.
Hoewel ik begrijp dat hij het heel erg zwaar heeft nu, en dus dat hij niet altijd leuk en lief kan zijn, ben ik ook wel bang dat dit niet meer anders wordt, en dat bij iedere stresssituatie het gevolg is dat hij het op mij afreageert. Ook ben ik bang dat ik het gewoon bij hem losmaak door hoe ik dingen zeg (provocerend misschien?) en dat dit probleem dus zal voortduren. Ik weet niet precies wat ik wil, vooral van me afschrijven. En misschien ervaringen, van anderen? Ook tips over hoe ik aan mezelf zou kunnen werken om deze situatie te verbeteren zijn heel erg welkom, want ik ben me ervan bewust dat ik waarschijnlijk ook een grote rol speel in dit probleem.
Ik zit de laatste tijd ergens mee, en ik heb even wat externe meningen nodig.
De situatie is zo. Mijn vriend en ik zijn vier jaar samen, en ik ben erg gelukkig met hem. De eerste 2,5 jaar heb ik hem leren kennen als een hele rustige, lieve, zorgzame en slimme man. Toen kreeg hij een hele lastige familiesituatie (moeder werd dement). Dit was voor hem heel erg zwaar natuurlijk, en ik probeerde hem meteen veel te steunen. Wel merkte ik dat hij het moeilijk vindt om zijn emoties goed te uiten, hij sluit dit meestal een beetje in zichzelf op. Rond die tijd begon er ook een nieuw fenomeen: bij sommige uitspraken die ik doe (en het is lastig te voorspellen wanneer dit gebeurt), gaat hij ineens heel fel in discussie. Hij wordt dan ook echt kwaad en vindt dat ik zijn standpunt moet aannemen. Ik voel me dan meestal aangevallen en ga mijn standpunt dan verdedigen, waardoor we rustig een uur lang aan het bekvechten zijn, vaak over onbenullige dingen. Ik ben best een gevoelig type, dus ik neem zo'n discussie best zwaar op en raak dan ook een tijdje van slag, en word er erg moe van. Hij ervaart dit echter niet zo, en vindt het normaal om discussies te voeren en het heeft voor hem geen gevolgen voor zijn humeur.
Nu komt het wel ongeveer wekelijks voor. En ik merk dat ik daardoor een onrustig gevoel krijg. Ik loop bijvoorbeeld op eieren, omdat ik bang ben iets te zeggen wat hij als aanleiding tot een discussie kan opvatten. Ik heb het hier al heel vaak met hem over gehad, dat ik het gevoel heb dat hij niet kan accepteren dat ik ook een mening heb, en ook dat ik van slag raak van de negatieve gevoelens die zo'n discussie met zich meebrengen. Hij vindt dit heel erg, en probeert er ook echt rekening mee te houden, maar hij geeft ook aan dat hij denkt dat het te maken heeft met zijn familiestress en dat hij dan zijn emoties afreageert. Hij is in therapie om te proberen de emoties op een andere manier te uiten.
Aan mijn kant probeer ik dus geen uitspraken doen die kunnen uitlokken, en als ik merk dat we in zo'n discussie raken, ook niet 'mee te doen' maar aan te geven dat we allemaal een andere mening mogen hebben en het daarbij laten. Dit werkt echter niet echt, want als hij eenmaal op stoom is, lijkt hij wel blind en doof en gaat hij door tot hij zijn zegje luid en duidelijk heeft gedaan, en ik al verdrietig ben. Dan vindt hij dat ook echt erg en probeert te begrijpen wat er mis ging, en dit de volgende keer anders te doen.
Hoewel ik begrijp dat hij het heel erg zwaar heeft nu, en dus dat hij niet altijd leuk en lief kan zijn, ben ik ook wel bang dat dit niet meer anders wordt, en dat bij iedere stresssituatie het gevolg is dat hij het op mij afreageert. Ook ben ik bang dat ik het gewoon bij hem losmaak door hoe ik dingen zeg (provocerend misschien?) en dat dit probleem dus zal voortduren. Ik weet niet precies wat ik wil, vooral van me afschrijven. En misschien ervaringen, van anderen? Ook tips over hoe ik aan mezelf zou kunnen werken om deze situatie te verbeteren zijn heel erg welkom, want ik ben me ervan bewust dat ik waarschijnlijk ook een grote rol speel in dit probleem.
dinsdag 3 oktober 2017 om 16:39
Tja, weet je, je bent nog jong. De kans dat je een vriend vindt waar jij je gewoon op je gemak bij kunt voelen, ook in stress situaties, is best wel heel groot. Hij zal wel best wel lief zijn ergens, af en toe. En je zult al die jaren wel niet weg willen gooien (wat dat dan ook betekenen mag), maar voor een buitenstaander klinkt jullie relatie voor jou echt niet fijn.
dinsdag 3 oktober 2017 om 16:48
Er speelt door die dementie nog veel meer wat allemaal op zijn schouders komt (moeder in verpleeghuis, zijn vader ondersteunen ondanks moeilijke band, daardoor financiele ellende, ondertussen aan het afstuderen aan twee universiteiten en daarnaast werken) dus de druk is enorm hoog. Vind het alleen alsnog geen excuus inderdaad, juist omdat hij mij nodig heeft ter ondersteuning, en me nu vooral wegduwt. Ook zullen er veel momenten van stress en druk gaan volgen, en deze manier van daarmee omgaan, ga ik niet trekken.parbleumondieu schreef: ↑03-10-2017 16:41En eigenlijk klinkt dat dement zijn van zijn moeder als een excuus voor rot gedrag. Ik zie de logica niet om je vriendin aan te vallen en af te branden, omdat je moeder dement is.
Ik heb daarom ook aangegeven dat de relatie zoals hij nu is voor mij geen toekomst heeft. Ik geef hem wel een eerlijke kans mbt therapie en eigen initiatieven om de boel te veranderen, omdat onze relatie voor dit gedoe echt goed was.
Grappig trouwens dat je zegt dat ik nog jong ben, ik heb mijn leeftijd nergens genoemd. Straalt het er zo van af
dinsdag 3 oktober 2017 om 16:50
Eigenlijk vind ik hoe meer je schrijft To hoe meer ik denk laat hem maar...
Het verschil is wel erg groot geworden, jij gaat steeds meer op eieren lopen, dat hoeft niet..
Zijn manier van praten is heel anders dan jij zou willen. Natuurlijk hoeven jullie het niet altijd met elkaar eens te zijn, mar dat jij op je tenen gaat lopen is fout!! Dan raak je steeds verder bij jezelf vandaan.
Het verschil is wel erg groot geworden, jij gaat steeds meer op eieren lopen, dat hoeft niet..
Zijn manier van praten is heel anders dan jij zou willen. Natuurlijk hoeven jullie het niet altijd met elkaar eens te zijn, mar dat jij op je tenen gaat lopen is fout!! Dan raak je steeds verder bij jezelf vandaan.
dinsdag 3 oktober 2017 om 17:45
Soms weet ik ook gewoon dat ik gelijk heb. Dan weet ik dat die ander nog niet zover is als ik. En dan word ik een tikkeltje ongeduldig als de ander voorlopig nog zijn eigen mening wil aanhouden. 
En dan heb ik helemaal geen zin om het die ander uit te moeten leggen.
Maar vaak gebeurt dat niet hoor. Alleen nog maar als ik heul veul ervaring met een onderwerp heb, en die ander weet dat dan niet. Ik weet dat ik dan mijn kop moet houden, en dat doe ik ook meestal.
Maar soms heb je tegenslag. Dan was er iemand onaardig tegen me, of ik heb een uurlang voor niks gelopen, of het eten viel niet goed uit, en dan denk ik: waaaht? en geloven doen ze me óók niet? Het is dan de druppel die de emmer doet overlopen.
Maar normaal heb ik weinig gelijkhebberigs.
En dan heb ik helemaal geen zin om het die ander uit te moeten leggen.
Maar vaak gebeurt dat niet hoor. Alleen nog maar als ik heul veul ervaring met een onderwerp heb, en die ander weet dat dan niet. Ik weet dat ik dan mijn kop moet houden, en dat doe ik ook meestal.
Maar soms heb je tegenslag. Dan was er iemand onaardig tegen me, of ik heb een uurlang voor niks gelopen, of het eten viel niet goed uit, en dan denk ik: waaaht? en geloven doen ze me óók niet? Het is dan de druppel die de emmer doet overlopen.
Maar normaal heb ik weinig gelijkhebberigs.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 3 oktober 2017 om 17:58
Kun je op zo'n moment dat hij fanatiek wordt en gaat roepen proberen de situatie te onderbreken door een grapje te maken? Humor geeft lucht en kan wat afstand creëren, waardoor jullie beiden weer zien dat het eigenlijk nergens over gaat.
Geen cynisme of sarcasme want die werken meer aanvallend, maar een vriendelijke opmerking knipoog kan helpen.
Werkt dat niet, dan letterlijke afstand. In elk geval iets om de discussie niet verder te laten escaleren, en daarvoor moet een van jullie stoppen met reageren.
Geen cynisme of sarcasme want die werken meer aanvallend, maar een vriendelijke opmerking knipoog kan helpen.
Werkt dat niet, dan letterlijke afstand. In elk geval iets om de discussie niet verder te laten escaleren, en daarvoor moet een van jullie stoppen met reageren.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
dinsdag 3 oktober 2017 om 17:59
Nee, als je van iemand houdt dan ben je zuinig op de relatie en dan beheers je je.Er speelt door die dementie nog veel meer wat allemaal op zijn schouders komt (moeder in verpleeghuis, zijn vader ondersteunen ondanks moeilijke band, daardoor financiele ellende, ondertussen aan het afstuderen aan twee universiteiten en daarnaast werken) dus de druk is enorm hoog. Vind het alleen alsnog geen excuus inderdaad, juist omdat hij mij nodig heeft ter ondersteuning, en me nu vooral wegduwt.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 3 oktober 2017 om 18:02
Het probleem is niet dat hij in discussie gaat, het probleem is dat hij agressief reageert. Jullie zijn rolpatronen aan het kweken waar je voor de komende jaren in vast blijft zitten als je niet oppast.
Als hij zo agressief uit de hoek komt, benoem wat je ziet of hoort. Daarna wat het met je doet. Benoem dan wat je graag van hem wil.
'Ik hoor dat je schreeuwt. Ik voel mij dan onveilig en dat vind ik niet prettig. Ik zou graag willen dat je op een rustige toon met mij praat. Zo niet, dan stop ik het gesprek.'
Luistert hij niet, dan omdraaien en vertrekken.
Als hij zo agressief uit de hoek komt, benoem wat je ziet of hoort. Daarna wat het met je doet. Benoem dan wat je graag van hem wil.
'Ik hoor dat je schreeuwt. Ik voel mij dan onveilig en dat vind ik niet prettig. Ik zou graag willen dat je op een rustige toon met mij praat. Zo niet, dan stop ik het gesprek.'
Luistert hij niet, dan omdraaien en vertrekken.
dinsdag 3 oktober 2017 om 19:11
Wat klinkt die vent vermoeiend zeg!
Je hebt hem verschillende keren laten weten dat je dit irritant vindt. Ik zou voortaan gapen en als hij doorgaat je avond met een vriendin doorbrengen.
Door steeds respect te tonen voor zijn mening, terwijl hij dit niet voor jou doet, gaat hij steeds meer voelen dat hij zich van alles bij je kan permiteren. Bij zijn baas zal hij dit gedrag ook niet vertonen, dus hij weet wel degelijk waar hij mee bezig is. Het is niet zo dat hij 'er niks aan kan doen'.
Er zijn genoeg mensen in nog stressvollere situaties die ook niet hun partner gebruiken als boksbal.
Je hebt hem verschillende keren laten weten dat je dit irritant vindt. Ik zou voortaan gapen en als hij doorgaat je avond met een vriendin doorbrengen.
Door steeds respect te tonen voor zijn mening, terwijl hij dit niet voor jou doet, gaat hij steeds meer voelen dat hij zich van alles bij je kan permiteren. Bij zijn baas zal hij dit gedrag ook niet vertonen, dus hij weet wel degelijk waar hij mee bezig is. Het is niet zo dat hij 'er niks aan kan doen'.
Er zijn genoeg mensen in nog stressvollere situaties die ook niet hun partner gebruiken als boksbal.
dinsdag 3 oktober 2017 om 19:24
dinsdag 3 oktober 2017 om 19:42
Mijn man kon zich in het begin van onze relatie slecht uiten, onze communicatie ging best ruk. Hij koos ervoor mij dood te zwijgen, ik werd daar beter in dan hij. Voor ons probleem opgelost. Zo begon ik ook altijd te huilen bij een discussie of kritiekpunt(je), menigeen hier heeft gezegd dat dit manipulatief gedrag is, ik ben het er niet helemaal mee eens maar alla, tegenwoordig gaat onze discussie gewoon door al zit ik met tranen in mijn ogen, ik vind het namelijk zelf ook irritant dat ik dat blijkbaar niet tegen kan houden.
Maw wij hebben een modus gevonden die voor ons werkt, ik voel me in discussies echt niet de mindere van mijn man, ben nog nooit bang van hem geweest, we hebben nog nooit op elkaar gescholden en eerlijk is eerlijk, eigenlijk nooit echt ruzie ook.
Zo heb ik ook niets met mensen die flippen in de auto, net alsof andere mensen jou expres dwars zitten zo een "de wereld is tegen mij" dingetje, dan maak je jezelf een stuk belangrijker dan je bent in het grote geheel. Ik zit er heus wel met een stemmetje van "potdikkie, moeilijk he je hand uitsteken" maar dat is het ook.
Van jezelf doorhebben waar je een steekje laat vallen is best een lastige, wat voor mij dan een goede relatie maakt is dat je partner je er in steunt, of je handvatten geeft zo goed mogelijk met een tegenslag om te gaan.
Geluk gewenst.
Maw wij hebben een modus gevonden die voor ons werkt, ik voel me in discussies echt niet de mindere van mijn man, ben nog nooit bang van hem geweest, we hebben nog nooit op elkaar gescholden en eerlijk is eerlijk, eigenlijk nooit echt ruzie ook.
Zo heb ik ook niets met mensen die flippen in de auto, net alsof andere mensen jou expres dwars zitten zo een "de wereld is tegen mij" dingetje, dan maak je jezelf een stuk belangrijker dan je bent in het grote geheel. Ik zit er heus wel met een stemmetje van "potdikkie, moeilijk he je hand uitsteken" maar dat is het ook.
Van jezelf doorhebben waar je een steekje laat vallen is best een lastige, wat voor mij dan een goede relatie maakt is dat je partner je er in steunt, of je handvatten geeft zo goed mogelijk met een tegenslag om te gaan.
Geluk gewenst.
die ik wilde bestaat al...
dinsdag 3 oktober 2017 om 19:55
Fijn dat jullie er een tussenweg in hebben gevonden. Op zich heb ik ook geen probleem met discussies/confrontaties, maar zoals iemand eerder zei is het meer de manier waarop hij communiceert: autoritair en agressief naar mij. Bovendien word ik moe van discussies over zinloze onderwerpen; als het gaat over een belangrijk punt in onze relatie ben ik zeker bereid moeilijke en wringende gesprekken aan te gaan. Over triviale dingen niet.attribuutje schreef: ↑03-10-2017 19:42Mijn man kon zich in het begin van onze relatie slecht uiten, onze communicatie ging best ruk. Hij koos ervoor mij dood te zwijgen, ik werd daar beter in dan hij. Voor ons probleem opgelost. Zo begon ik ook altijd te huilen bij een discussie of kritiekpunt(je), menigeen hier heeft gezegd dat dit manipulatief gedrag is, ik ben het er niet helemaal mee eens maar alla, tegenwoordig gaat onze discussie gewoon door al zit ik met tranen in mijn ogen, ik vind het namelijk zelf ook irritant dat ik dat blijkbaar niet tegen kan houden.
Maw wij hebben een modus gevonden die voor ons werkt, ik voel me in discussies echt niet de mindere van mijn man, ben nog nooit bang van hem geweest, we hebben nog nooit op elkaar gescholden en eerlijk is eerlijk, eigenlijk nooit echt ruzie ook.
Zo heb ik ook niets met mensen die flippen in de auto, net alsof andere mensen jou expres dwars zitten zo een "de wereld is tegen mij" dingetje, dan maak je jezelf een stuk belangrijker dan je bent in het grote geheel. Ik zit er heus wel met een stemmetje van "potdikkie, moeilijk he je hand uitsteken" maar dat is het ook.
Van jezelf doorhebben waar je een steekje laat vallen is best een lastige, wat voor mij dan een goede relatie maakt is dat je partner je er in steunt, of je handvatten geeft zo goed mogelijk met een tegenslag om te gaan.
Geluk gewenst.
dinsdag 3 oktober 2017 om 20:07
Precies dit. We hebben het vaak erover gehad, en langzaam is me wel duidelijk geworden dat hij als voorbeeld heeft gehad: een moeder die een deurmat is, haar emoties verstopt voor de lieve vrede, en zich heeft laten belazeren en domineren door haar man. En een zeer beschadigde vader die zijn 'liefde' uitte door boos te zijn op hem, waar bijna nooit iets goed genoeg voor was, en zichzelf enorm hoog heeft zitten.Magister schreef: ↑03-10-2017 19:24TO, je vriend klinkt als een man die de frustraties, die opgekropte cq onverwerkte emoties met zich meebrengen, op een 'veilige' persoon afreageert nl. jou! Vraag is, waar komt het vandaan... Kunnen jullie dat niet eens gaan onderzoeken...
Hoe dan ook, in een relatie moet je jezelf kunnen zijn...
Het wrange is dat mijn vriend meestal heel erg naar zijn moeder aardt. Hij is altijd enorm behulpzaam, vriendelijk, rustig en staat voor iedereen klaar, ten koste van zichzelf. Maar in situaties waarin de emoties te veel worden, kan hij ineens omslaan naar het gedrag van zijn vader. Ik hoop enorm dat hij een balans kan vinden dmv therapie en stilstaan bij zijn emoties en gedrag, voor het te laat is en onze relatie om zeep is.
dinsdag 3 oktober 2017 om 20:07
Wat had wel een fijne discussie over het feminisme geworden dan? 
...En misschien maak je wel eens opmerkingen die voor de doorsnee persoon kant noch wal raken, je partner zou je daar op moeten kunnen wijzen, maar inderdaad wel op een normale constructieve manier.
Ik herhaal mijn eerste maar weer eens, stem verheffen...omdraaien...weglopen.
...En misschien maak je wel eens opmerkingen die voor de doorsnee persoon kant noch wal raken, je partner zou je daar op moeten kunnen wijzen, maar inderdaad wel op een normale constructieve manier. Ik herhaal mijn eerste maar weer eens, stem verheffen...omdraaien...weglopen.
die ik wilde bestaat al...
dinsdag 3 oktober 2017 om 20:14
Haha precies, dat bedoelde ik met een triviaal onderwerp waar ik niet vind dat we een ruzie/discussie over zouden moeten hebben. En wat je zegt: ik zou opmerkingen moeten kunnen maken zonder dat hij me daarop aanvalt. Maar hij vindt dus dat ik dan op een manier een stelling maak, waarmee ik hém aanval. En dat ik daar in mijn communicatie aan moet werken. Ik weet nou niet of hij zijn probleem op mij projecteert, of dat ik zelf net zo goed een aandeel heb.attribuutje schreef: ↑03-10-2017 20:07Wat had wel een fijne discussie over het feminisme geworden dan?
Ik herhaal mijn eerste maar weer eens, stem verheffen...omdraaien...weglopen.
Je methode ga ik volgende keer zeker toepassen.
dinsdag 3 oktober 2017 om 20:48
Hij vertelde over een situatie waarbij hij met feminisme te maken kreeg, en dat hij daar toen iets over wilde zeggen. Ik zei toen dat ik vond dat het niet zo gepast is als een man zichzelf heel erg voorop stelt om daar iets van te vinden. Dat vond hij aanvallend/bot.parbleumondieu schreef: ↑03-10-2017 20:44Waarmee je hem aanvalt? Hoezo? Is hij een voorvechter voor feminisme dan? Of wordt hij dat alleen maar als hij er ruzie om kan maken?
dinsdag 3 oktober 2017 om 20:48
dinsdag 3 oktober 2017 om 20:49
Dit.foeksia72 schreef: ↑03-10-2017 18:02Het probleem is niet dat hij in discussie gaat, het probleem is dat hij agressief reageert. Jullie zijn rolpatronen aan het kweken waar je voor de komende jaren in vast blijft zitten als je niet oppast.
Als hij zo agressief uit de hoek komt, benoem wat je ziet of hoort. Daarna wat het met je doet. Benoem dan wat je graag van hem wil.
'Ik hoor dat je schreeuwt. Ik voel mij dan onveilig en dat vind ik niet prettig. Ik zou graag willen dat je op een rustige toon met mij praat. Zo niet, dan stop ik het gesprek.'
Luistert hij niet, dan omdraaien en vertrekken.
Echt op je tenen lopen en je aan gaan passen zodat hij niet ontploft.. Waarom zou je dat willen.
dinsdag 3 oktober 2017 om 20:53
Momenteel inderdaad niet. Vind het nog moeilijk om deze situatie niet los te zien van onze leuke relatie van hiervoor. Maar momenten van druk horen bij het leven, dus dit zegt ook veel over onze relatie. Ik vrees ook dat het uiteindelijk moeilijk te veranderen is. Merk wel dat hij er echt heel hard zijn best voor doet.Fee-de-Goede schreef: ↑03-10-2017 20:48Zo gelukkig ben je dus niet met hem.
En ja, ze lijken vaak meer op hun ouders dan in eerste instantie kan lijken. Zeker onder druk. Dat is wat ze kennen, dat is wat er soms genetisch mee gegeven word en vooral iets wat hen is aangeleerd. Dat gaat er bijna nooit echt uit.
Ik heb zelf ook niet bepaald schoolvoorbeelden van ouders: een narcistische moeder met een bipolaire stoornis en een (overleden) alcoholistische vader. En durf wel te zeggen dat ik me niet naar hun voorbeeld gedraag. Dus het kan wel..
dinsdag 3 oktober 2017 om 20:57
Toen ik het teruglas, zag ik de tegenstrijdigheid daarvan ook wel. Denk dat ik nog vasthoud aan dat dit een soort fase is die losstaat van de relatie, dus als de stressors wegvallen, dat het dan weer als vanouds is. Maar dit is natuurlijk naief.HasseSimonsdochter schreef: ↑03-10-2017 20:54Waarom schrijf je dat je erg gelukkig met hem hebt om vervolgens een hele beerput open te trekken?
dinsdag 3 oktober 2017 om 21:00
Zo komt het ook over.Ikdoehetevenzo schreef: ↑03-10-2017 20:57Toen ik het teruglas, zag ik de tegenstrijdigheid daarvan ook wel. Denk dat ik nog vasthoud aan dat dit een soort fase is die losstaat van de relatie, dus als de stressors wegvallen, dat het dan weer als vanouds is. Maar dit is natuurlijk naief.
dinsdag 3 oktober 2017 om 21:02