Twijfel..

Ik (20, student) heb al een tijdje een erg twijfelend gevoel over de relatie met m'n vriendin (22, werkt). Ik merk steeds meer dat ik afstandelijker wordt tegenover haar door haar gedrag/karaktereigenschappen. Ze is vroeger veel gepest, is door meerdere exen bedonderd en kreeg te weinig aandacht van haar ouders...dit heeft geresulteerd in een erg onzeker, claimerig, plakkerig gedrag. Ze appt me constant wat ze doet en waar ze is en verwacht dit ook van mij, ben hier al veel te lang mee in gegaan omdat ik verliefd was...en dus blind was dat dit niet normaal is. Nu 1.5 jaar in de relatie zijn de verliefdheidsgevoelens eigenlijk wel zo goed als weg bij mij, vind d'r nog steeds een leuke meid maar steeds meer dingen beginnen me tegen te staan..

Ze is altijd ontzettend negatief, altijd al geweest. Als we bellen is het eerst een halfuur klagen over vanalles, ze is altijd het slachtoffer en kan nooit ergens wat aan doen, het is altijd de ander.
Ze erg claimerig, wil altijd weten waar ik ben, wat ik doe. ze zegt uit bezorgdheid, maar ik denk dat het meer de angst voor bedonderen is wat exen d'r geflikt hebben.
Ze heeft altijd wel gezeik met iemand, ze mag echt tig lui niet waar ze niet mee om kan gaan, 1+1 is dat ze zelf het probleem is..
Ze vraagt echt constant om bevestiging..ik denk elke dag wel. Is constant bang om me kwijt te raken..
en ik ben eigenlijk haar leven, als ik gewoon tijd voor mezelf wil dan appt ze me alsnog tig keer, tagged me op facebook. Ik begin hier echt gek van te worden...soms denk ik echt laat me nou gewoon ff met rust. Dat gevoel dat er constant iemand in je nek hangt is erg benauwend...

Maar goed, uiteraard zijn er ook wel positieve dingen. We delen interesses, vinden dezelfde series/films leuk, in bed klikt het ook, vinden dezelfde activiteiten leuk om te doen en kunnen gewoon lekker 'bankhangen'.

Ik ben dus nu ontzettend aan het twijfelen, ze is een lieve meid met een goed hart, maar wel iemand met een behoorlijke rugzak. Ik zit nu met het dilemma, ga ik de hele aard van het beestje proberen te veranderen en haar minder claimerig en minder aandacht vragend proberen te maken of is dit het begin van het einde om te accepteren dat we toch niet zo goed bij elkaar passen...

Ik twijfel zo omdat dit m'n 1e relatie is en dus eigenlijk niet beter weet, ben niet zo'n uitgaanstype en ben dan zelf bang alleen te blijven, wil haar niet pijn doen omdat ik nog wel van d'r hou, bang dat ik mezelf aanstel en iets moois weggooi..

wat zou jullie advies zijn?

Ik heb er vanochtend een punt achter gezet. Ontzettend moeilijk maar het is beter voor mezelf.
Ze nam het niet al te goed, ontzettend emotioneel, probeerde me nog over te halen, begon verwijten te maken om vervolgens weer te smeken. Erg moeilijk om iemand emotioneel kapot te zien van wie je nog wel houd.