Relaties
alle pijlers
Loskomen blijft lastig
donderdag 9 november 2017 om 16:23
Ik ben de afgelopen jaren druk bezig om te proberen dat mijn ouders me meer als volwassene gaan behandelen ipv als kind. Ik ben dmv therapie erachter gekomen dat ik zelf soms ook mezelf niet volwassen opstelde en hen te vaak om hun mening vroeg. Dus dat doe ik nu eigenlijk al niet meer. Toch blijven ze me bij vlagen als een kind behandelen.
Vandaag was het ook weer raak: ik zei dat ik vanavond pizza ging eten en kreeg een hele preek dat het niet gezond was en dat ons zoontje 'nooit iets gezonds' zou eten. Terwijl wij, in tegenstelling tot mijn zus bijvoorbeeld, degene zijn die eigenlijk praktisch alles zelf maken ipv uit een pakje of zakje. Alleen ben ik geen fan van aardappels en eten wij dus vaker rijst of pasta. maargoed, dat doet er ook niet toe. Maar toch word er op mijn gezin veel vaker commentaar geleverd dan op mijn zus.
Ik heb dus mijn ouders dit keer laten merken dat ik dit niet fijn vond. Ik heb de boodschap echt bij mezelf gehouden: "ik merk dat ik me er niet prettig bij voel als ik word aangesproken op wat ik ga koken. Ik denk dat we voldoende aandacht besteden aan gezond eten en ik voel me nu terecht gewezen als een klein kind." Mijn moeder begon direct te huilen en voelde zich zwaar aangevallen en het liep op een heel drama uit. en triggerde bij mij direct weer een schuldgevoel.
Ik word er zo ongelofelijk moedeloos van dat dit elke keer zo gaat. Contact verbreken wil ik niet, daarvoor hou ik teveel van ze. Maar ik wil gewoon dat ze stoppen met zo kritisch doen óf dat ze ook eens leren om dan ook zelf te incasseren.
Tegelijk besef ik me ook wel dat ik alleen mijn eigen gedrag kan aanpassen, maar ik ben het gewoon ff zó zat.
Ben ik nou echt zo'n slecht mens dat ik aangeef dat ik wil dat ze me niet constant zo bekritiseren?! 
Vandaag was het ook weer raak: ik zei dat ik vanavond pizza ging eten en kreeg een hele preek dat het niet gezond was en dat ons zoontje 'nooit iets gezonds' zou eten. Terwijl wij, in tegenstelling tot mijn zus bijvoorbeeld, degene zijn die eigenlijk praktisch alles zelf maken ipv uit een pakje of zakje. Alleen ben ik geen fan van aardappels en eten wij dus vaker rijst of pasta. maargoed, dat doet er ook niet toe. Maar toch word er op mijn gezin veel vaker commentaar geleverd dan op mijn zus.
Ik heb dus mijn ouders dit keer laten merken dat ik dit niet fijn vond. Ik heb de boodschap echt bij mezelf gehouden: "ik merk dat ik me er niet prettig bij voel als ik word aangesproken op wat ik ga koken. Ik denk dat we voldoende aandacht besteden aan gezond eten en ik voel me nu terecht gewezen als een klein kind." Mijn moeder begon direct te huilen en voelde zich zwaar aangevallen en het liep op een heel drama uit. en triggerde bij mij direct weer een schuldgevoel.
Ik word er zo ongelofelijk moedeloos van dat dit elke keer zo gaat. Contact verbreken wil ik niet, daarvoor hou ik teveel van ze. Maar ik wil gewoon dat ze stoppen met zo kritisch doen óf dat ze ook eens leren om dan ook zelf te incasseren.
Tegelijk besef ik me ook wel dat ik alleen mijn eigen gedrag kan aanpassen, maar ik ben het gewoon ff zó zat.
Ben ik nou echt zo'n slecht mens dat ik aangeef dat ik wil dat ze me niet constant zo bekritiseren?!
donderdag 9 november 2017 om 16:33
Omdat dat toevallig ter sprake kwam. Dat de witlof in de aanbieding was en dat gingen mijn ouders eten. Dus ik vertelde dat wij pizza gingen eten. Dat zou ik niet moeten hoeven verzwijgen, lijkt me
donderdag 9 november 2017 om 16:33
de reactie van je moeder vind ik ook wat overdreven, ik denk dat jullie allen al jaren zo in deze rol vast zitten dat het moeilijk is daaruit te stappen. Jij bent daar bewust mee bezig, oa met je therapie maar bedenk wel dat het ook voor je ouders een verandering vraagt> bespreek het eens rustig met ze en dan niet direct naar aanleiding van iets maar gewoon op een bepaald moment.
donderdag 9 november 2017 om 16:37
Dat doe ik inderdaad al vaak, maar nu was ik daar op visite. En zodra ze begonnen met kritiek leveren wilde ik eigenlijk ook gewoon opstappen.Maar blijkbaar straalde ik non verbaal wel uit dat ik ervan baalde, dus ze vroeg wat er was en toen heb ik dus geprobeerd om rustig en bij mezelf blijvend te vertellen waar ik mee zat. Maar dat werd dus gelijk huilen van haar kant en dan voel ik me direct weer afschuwelijk schuldig.
donderdag 9 november 2017 om 16:40
Er is een hele grote middenweg tussen contact verbreken en je alles maar laten welgevallen. Hoe vaak spreek/zie je je ouders? ik neem aan dat je niet bij ze woont aangezien je je eigen gezin hebt.
Ik zie mijn ouders eens per maand ongeveer, ik spreek ze bijna wekelijks. Ik heb het eigenlijk nooit over wat ik eet. Door steeds vanalles met je ouders te delen of aan ze voor te leggen, laat je hen ook de ruimte dit te bekritiseren. Misschien moet je eens die relatie herzien.
Ik zie mijn ouders eens per maand ongeveer, ik spreek ze bijna wekelijks. Ik heb het eigenlijk nooit over wat ik eet. Door steeds vanalles met je ouders te delen of aan ze voor te leggen, laat je hen ook de ruimte dit te bekritiseren. Misschien moet je eens die relatie herzien.
donderdag 9 november 2017 om 16:43
wat maken jullie dingen groot (zowel jij als je moeder).
wuif de opmerking gewoon weg en zeg dat je vindt dat je het prima doet,of maak een grapje,dat jullie de dikste familie van nederland willen worden ofzo.het is toch geen serieuze discussie waard?
je moeder is nu eenmaal kritisch,dat verander je niet.je kunt wel stoppen met erop te reageren.wat maakt het uit wat je moeder denkt?en vindt ze het uberhaupt echt,of wil ze alleen maar wat op te merken hebben?
hoe dan ook kunnen jullie prima van elkaar houden zonder het met elkaar eens te zijn.
en wie zegt dat er meer commentaar is op jullie dan op je zus/een ander?misschien doet ze het bij je zus ook,maar gaat die er niet op in.daar ben je niet bij he.
wuif de opmerking gewoon weg en zeg dat je vindt dat je het prima doet,of maak een grapje,dat jullie de dikste familie van nederland willen worden ofzo.het is toch geen serieuze discussie waard?
je moeder is nu eenmaal kritisch,dat verander je niet.je kunt wel stoppen met erop te reageren.wat maakt het uit wat je moeder denkt?en vindt ze het uberhaupt echt,of wil ze alleen maar wat op te merken hebben?
hoe dan ook kunnen jullie prima van elkaar houden zonder het met elkaar eens te zijn.
en wie zegt dat er meer commentaar is op jullie dan op je zus/een ander?misschien doet ze het bij je zus ook,maar gaat die er niet op in.daar ben je niet bij he.
clueless17 wijzigde dit bericht op 09-11-2017 16:46
12.86% gewijzigd
donderdag 9 november 2017 om 16:44
Nou dit is dan de eerste stap naar volwassenheid!
Dan moet ze maar huilen, vervelend voor haar en jij? Jij eet lekker pizza omdat jij dat wilde....
Ik zou morgen een appje sturen met een gezonde maaltijd.
Even zonder gekheid, ze gaan je een preek geven over gezond eten??
Ik zou ze gelijk onderbreken, dat jij bepaalt wat jullie eten.
Ik vind dat je het netjes verwoord hebt en daarmee is voor jou de kous af.
Dan moet ze maar huilen, vervelend voor haar en jij? Jij eet lekker pizza omdat jij dat wilde....
Ik zou morgen een appje sturen met een gezonde maaltijd.
Even zonder gekheid, ze gaan je een preek geven over gezond eten??
Ik zou ze gelijk onderbreken, dat jij bepaalt wat jullie eten.
Ik vind dat je het netjes verwoord hebt en daarmee is voor jou de kous af.
donderdag 9 november 2017 om 16:45
We zien en / of spreken elkaar wel vrij vaak. Dit is echt een gewoonte. Soms neem ik me wel eens voor om wat minder vaak te gaan, maar het is zo'n gewoonte dat ik er soms al voor de deur sta / ze heb gebeld voor ik er bewust erg in heb dat ik dat wilde verminderen. Klinkt echt lame als ik het zo schrijf. Ik zou ook eerlijk gezegd niet zo goed weten wat ik zonder ze zou moeten, terwijl ik tegelijk wel soort van los wil komen. Maar als ik het zo schrijf en teruglees denk ik dat ik hierin zelf ook nog een en ander moet veranderen
Klinkt echt lame als ik het zo schrijf. Ik zou ook eerlijk gezegd niet zo goed weten wat ik zonder ze zou moeten, terwijl ik tegelijk wel soort van los wil komen. Maar als ik het zo schrijf en teruglees denk ik dat ik hierin zelf ook nog een en ander moet veranderen
donderdag 9 november 2017 om 16:48
donderdag 9 november 2017 om 16:50
Veel dingen die mijn ouders niet zo leuk vinden die vertel ik niet of ik reageer op kritiek met mmm, mmm en/of een lange stilte. Waarom zou ik erop reageren?
Je bent als volwassene ook niet verplicht om alles te vertellen en Zij hoeven het niet goed te keuren. Het feit dat je er iets van zegt doet mij vermoeden dat je ergens toch hun goedkeuring wilt en die heb je als volwassene niet nodig. Je blijft anders discussie houden over het feit dat hun mening afwijkt van die van jou.
Indien je niet als kind behandeld wil worden dan moet je ook niet zo gedragen.
Je bent als volwassene ook niet verplicht om alles te vertellen en Zij hoeven het niet goed te keuren. Het feit dat je er iets van zegt doet mij vermoeden dat je ergens toch hun goedkeuring wilt en die heb je als volwassene niet nodig. Je blijft anders discussie houden over het feit dat hun mening afwijkt van die van jou.
Indien je niet als kind behandeld wil worden dan moet je ook niet zo gedragen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 9 november 2017 om 16:50
donderdag 9 november 2017 om 16:52
Maar ik snap oprecht niet waarom praten over wat je gaat eten hen het recht zou geven om dat te bekritiseren. Zelf zie ik ook vaak zat dingen bij mijn ouders waarvan ik denk: dat zou ik heel anders doen.Maar ik hou er mijn mond over, tenzij ze aangeven dat ze het graag anders zouden willen. Dan zal ik vanuit een helpende gedachte hen tips geven.
donderdag 9 november 2017 om 16:54
Wees niet zo streng voor jezelf.
Oude patronen zijn gewoon heel lastig te veranderen. Je bent echt goed bezig.
Je moeder weet precies hoe ze jou moet bespelen. Dit is een onbewust proces. Voel je dan niet schuldig wanneer ze in tranen uitbarst.
Erken haar verdriet maar stel je grenzen.
Zeg bijvoorbeeld; Lastig he dat loslaten. Maar jullie hebben me netjes/goed opgevoed, ik ben nu volwassen en ben verantwoordelijk voor mijn eigen keuzes. Dat zullen vast niet altijd jullie keuzes zijn. Maar jullie hebben het ook weer anders gedaan dan opa en oma.
Zeg dit niet alleen tegen je ouders maar ook tegen jezelf!
PS soms zijn die adviezen niet eens zo slecht. Dus verwerp ze niet altijd direct
Oude patronen zijn gewoon heel lastig te veranderen. Je bent echt goed bezig.
Je moeder weet precies hoe ze jou moet bespelen. Dit is een onbewust proces. Voel je dan niet schuldig wanneer ze in tranen uitbarst.
Erken haar verdriet maar stel je grenzen.
Zeg bijvoorbeeld; Lastig he dat loslaten. Maar jullie hebben me netjes/goed opgevoed, ik ben nu volwassen en ben verantwoordelijk voor mijn eigen keuzes. Dat zullen vast niet altijd jullie keuzes zijn. Maar jullie hebben het ook weer anders gedaan dan opa en oma.
Zeg dit niet alleen tegen je ouders maar ook tegen jezelf!
PS soms zijn die adviezen niet eens zo slecht. Dus verwerp ze niet altijd direct
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
donderdag 9 november 2017 om 16:54
turquasi schreef: ↑09-11-2017 16:50oh en janken is doei mam, de tissues waren ook in de aanbieding
(laat je niet manipuleren bedoel ik, want dat is het)
beter nog is helemaal kappen met energiezuigers die nieuwsgierigheid verwarren met interesse tonen maarja dat wil je niet want je hebt nog hoop enzo...
ja, ik heb nog hoop. En als ik het contact verbreek heeft dat niet alleen invloed op mijn relatie met mijn ouders, maar betekent dat ook dat mijn zoontje zijn oma en opa (zijn 'beste vriend' ) niet meer ziet. En het betekent ook dat ik mijn vader niet meer zie, die ook wel een kritische dingen zegt maar wel accepterender is (wat me ook normaal lijkt!) En het zal ook betekenen dat mijn zus zou moeten gaan kiezen tussen mijn ouders en mij, wat ik ook niet wil.
donderdag 9 november 2017 om 16:55
Ik herken het.
Mijn moeder reageert ook zo emotioneel op alles.
Mijn vriend zegt dat ze totaal geen schil heeft.
Ik vind dat wat lastiger om te zien, ik zat er altijd middenin.
Ik ben de oudste dochter en tegen mijn broertje doet ze anders/doen ze anders.
Misschien dat het er door de jaren heen is ingeslopen en en zich verstrengeld heeft met mijn persoonlijkheid en de relatie met mijn ouders.
Op dit moment is het contact heel erg moeizaam en ontwijk ik tijdelijk het contact...het ligt even allemaal veel te gevoelig nu.
Maar ik merk ook dat ik het maar moeilijk los kan laten.
Ik trek mij alles erg aan, maar zij hebben mij ook opgevoed met dat ik mij alles erg hoor aan te trekken, anders vinden zij mij ongevoelig en egocentrisch.
Ik ben er nog niet uit, ben er de laatste weken erg mee bezig.
Vandaar dat dit topic mijn aandacht trok.
Ik heb alleen helaas geen tips, zoek zelf nog naar een betere manier om ermee om te gaan.
Maar ik weet hoe gevoelig dingen kunnen liggen en hoe snel triggers ontstaan en snaren geraakt worden, dus ik begrijp hoe lastig het kan zijn.
Mijn moeder reageert ook zo emotioneel op alles.
Mijn vriend zegt dat ze totaal geen schil heeft.
Ik vind dat wat lastiger om te zien, ik zat er altijd middenin.
Ik ben de oudste dochter en tegen mijn broertje doet ze anders/doen ze anders.
Misschien dat het er door de jaren heen is ingeslopen en en zich verstrengeld heeft met mijn persoonlijkheid en de relatie met mijn ouders.
Op dit moment is het contact heel erg moeizaam en ontwijk ik tijdelijk het contact...het ligt even allemaal veel te gevoelig nu.
Maar ik merk ook dat ik het maar moeilijk los kan laten.
Ik trek mij alles erg aan, maar zij hebben mij ook opgevoed met dat ik mij alles erg hoor aan te trekken, anders vinden zij mij ongevoelig en egocentrisch.
Ik ben er nog niet uit, ben er de laatste weken erg mee bezig.
Vandaar dat dit topic mijn aandacht trok.
Ik heb alleen helaas geen tips, zoek zelf nog naar een betere manier om ermee om te gaan.
Maar ik weet hoe gevoelig dingen kunnen liggen en hoe snel triggers ontstaan en snaren geraakt worden, dus ik begrijp hoe lastig het kan zijn.
donderdag 9 november 2017 om 16:59
Goeie.hamerhaai schreef: ↑09-11-2017 16:54Wees niet zo streng voor jezelf.
Oude patronen zijn gewoon heel lastig te veranderen. Je bent echt goed bezig.
Je moeder weet precies hoe ze jou moet bespelen. Dit is een onbewust proces. Voel je dan niet schuldig wanneer ze in tranen uitbarst.
Erken haar verdriet maar stel je grenzen.
Zeg bijvoorbeeld; Lastig he dat loslaten. Maar jullie hebben me netjes/goed opgevoed, ik ben nu volwassen en ben verantwoordelijk voor mijn eigen keuzes. Dat zullen vast niet altijd jullie keuzes zijn. Maar jullie hebben het ook weer anders gedaan dan opa en oma.
Zeg dit niet alleen tegen je ouders maar ook tegen jezelf!
PS soms zijn die adviezen niet eens zo slecht. Dus verwerp ze niet altijd direct
+1
donderdag 9 november 2017 om 17:00
donderdag 9 november 2017 om 17:02
@Shisha: ik ben ook de oudste thuis. Ik denk zeker dat dit er ook mee te maken heeft. Bij een eerste hebben ouders nog geen referentiekader wat je kunt verwachten op een bepaalde leeftijd. De verwachtingen kunnen dan te hoog gespannen zijn. Dat heb ik eigenlijk altijd wel gemerkt, dat ik de hete kolen uit het vuur heb moeten halen voor mijn zusje.
donderdag 9 november 2017 om 17:09
Mijn vriend zegt dat mijn ouders mij een beetje behandelen als het zwarte schaap.Bumba1985 schreef: ↑09-11-2017 17:00@Hamerhaai: bedankt. En ja, soms zijn de adviezen ook zeker wel nuttig. maar vaak is het ook puur bemoeienis, en heb ik ook het gevoel dat ik het nooit goed genoeg kan doen. En als ik dan het ene perfect doe, dan is er wel weer iets anders om commentaar op te leveren.
Bevooroordeeld dus op een negatieve manier.
Ik trek mij alles meer aan dan goed is voor mij, net als mijn moeder.
Mijn broertje had op een gegeven moment een fase waarin hij gewoon zei talk to the hand als zij weer wat zei en moet je mij een s vragen of mij dat ook maar iets interesseert.
Ik heb die fase nooit gehad.
helaas.
Maar ik ben vanbinnen ook onzeker.
Waarschijnlijk voelen ze dat aan.
Misschien heb jij dat ook.
Mijn moeder is vanbinnen ook onzeker.
En dus blijven we op elkaar reageren.
donderdag 9 november 2017 om 17:10
hm, het is wachten op het topic over of de negativiteit en het gemanipuleer van je ouders de ontwikkeling van je kind beïnvloed... ik zou er niet gerust op zijn
ik heb míjn ouders duidelijk gemaakt waar mijn grenzen liggen en voel me daar niet schuldig over want ik hou ook rekening met hen, het houd inderdaad wel in dat ik 1 nu niet meer zie en de ander nog wel
en het is zalig kan ik je vertellen, wat een rust...
ik heb míjn ouders duidelijk gemaakt waar mijn grenzen liggen en voel me daar niet schuldig over want ik hou ook rekening met hen, het houd inderdaad wel in dat ik 1 nu niet meer zie en de ander nog wel
en het is zalig kan ik je vertellen, wat een rust...
Lorem Ipsum
donderdag 9 november 2017 om 17:13
turquasi schreef: ↑09-11-2017 17:10hm, het is wachten op het topic over of de negativiteit en het gemanipuleer van je ouders de ontwikkeling van je kind beïnvloed... ik zou er niet gerust op zijn
ik heb míjn ouders duidelijk gemaakt waar mijn grenzen liggen en voel me daar niet schuldig over want ik hou ook rekening met hen, het houd inderdaad wel in dat ik 1 nu niet meer zie en de ander nog wel
en het is zalig kan ik je vertellen, wat een rust...
Ja, daar ben ik me ook erg bewust van. Gelukkig is ons zoontje heel anders dan ik. Hij heeft heel veel zelfvertrouwen en trekt zich weinig aan van commentaar. Plus dat ik sommige dingen bewust anders doe. Dingen die mijn ouders waarschijnlijk nooit expres hebben gedaan, maar die mij wel hebben gevormd, probeer ik nu bewust anders te doen.