Psyche
alle pijlers
Afscheid nemen kinderwens
maandag 13 november 2017 om 15:50
Hallo allemaal,
ik denk dat ik vooral mijn verhaal kwijt wil. En lotgenoten zoek?
Dit jaar hebben man en ik besloten niet voor kinderen te gaan.
Door mij.
Ik ben gediagnosticeerd met autisme, depressie met psychotische kenmerken, borderline persoonlijkheidsstoornis, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en PTSS. Ook word ik aankomend jaar door de psychiater onderzocht op bipolaire stoornis, waarvan het vermoeden is dat ik het heb.
Goed. Das leuk en aardig.
Het lukt mij een huishouden te draaien met moeite, werken kan niet door teveel prikkels en eisen werkgever etc. Desondanks wil UWV mij aan werk hebben dus zit ik bij een jobcoach op zoek naar ''iets''. Ik wil graag paar ochtenden in de week aan de slag, meer mag ook niet van UWV. Dat zien zij wel.
Mijn leven bestaat vooral uit overleven.
Medicatie proberen, bloedprikken, onderzoek hier, onderzoek daar. Therapie. Opnames. Crisisdienst. Ga zo maar door.
Ik ben nu redelijk stabiel voor een labiel persoon en daar ben ik blij mee.
Er is alleen een grens, een wens die ik op moet geven en dat is mijn man een kind geven en samen opvoeden. We hebben er voor we überhaupt een relatie kregen al over gehad, dat ik dat waarschijnlijk niet zou kunnen. Dat de kans heel klein is dat ik mezelf dat zie doen.
Dat was prima volgens man, dat is prima. We vinden wel een andere invulling van ons leven en genoeg broers/zussen van allebei de kanten die wel voor kinderen gaan en waar we suikertante/oom voor kunnen zijn.
Ik heb vrede met het besluit, zo kan ik me goed richten op ''beter'' worden, op zo fijn mogelijk leven in dit wiebelende bestaan.
En toch. Het doet pijn, weer een droom die ik mag wegspoelen. En al die hormonen die met man een kind willen maken? Het doet pijn, het is begraven van een kinderwens.
Ach, we vinden wel een goede invulling van ons bestaan maar toch rouw ik erom.
Ik ga waarschijnlijk rouwverwerking therapie krijgen, niet alleen hiervoor maar voor veel dingen die ik niet kan maar wel had gewild.
Verstandige keus is dit, maar dan mag het nog wel pijn doen toch?
PS. Ik ben (uiteraard) in behandeling en daar word dit ook veelvuldig besproken en ik kan dit ook bij mijn man kwijt.
ik denk dat ik vooral mijn verhaal kwijt wil. En lotgenoten zoek?
Dit jaar hebben man en ik besloten niet voor kinderen te gaan.
Door mij.
Ik ben gediagnosticeerd met autisme, depressie met psychotische kenmerken, borderline persoonlijkheidsstoornis, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en PTSS. Ook word ik aankomend jaar door de psychiater onderzocht op bipolaire stoornis, waarvan het vermoeden is dat ik het heb.
Goed. Das leuk en aardig.
Het lukt mij een huishouden te draaien met moeite, werken kan niet door teveel prikkels en eisen werkgever etc. Desondanks wil UWV mij aan werk hebben dus zit ik bij een jobcoach op zoek naar ''iets''. Ik wil graag paar ochtenden in de week aan de slag, meer mag ook niet van UWV. Dat zien zij wel.
Mijn leven bestaat vooral uit overleven.
Medicatie proberen, bloedprikken, onderzoek hier, onderzoek daar. Therapie. Opnames. Crisisdienst. Ga zo maar door.
Ik ben nu redelijk stabiel voor een labiel persoon en daar ben ik blij mee.
Er is alleen een grens, een wens die ik op moet geven en dat is mijn man een kind geven en samen opvoeden. We hebben er voor we überhaupt een relatie kregen al over gehad, dat ik dat waarschijnlijk niet zou kunnen. Dat de kans heel klein is dat ik mezelf dat zie doen.
Dat was prima volgens man, dat is prima. We vinden wel een andere invulling van ons leven en genoeg broers/zussen van allebei de kanten die wel voor kinderen gaan en waar we suikertante/oom voor kunnen zijn.
Ik heb vrede met het besluit, zo kan ik me goed richten op ''beter'' worden, op zo fijn mogelijk leven in dit wiebelende bestaan.
En toch. Het doet pijn, weer een droom die ik mag wegspoelen. En al die hormonen die met man een kind willen maken? Het doet pijn, het is begraven van een kinderwens.
Ach, we vinden wel een goede invulling van ons bestaan maar toch rouw ik erom.
Ik ga waarschijnlijk rouwverwerking therapie krijgen, niet alleen hiervoor maar voor veel dingen die ik niet kan maar wel had gewild.
Verstandige keus is dit, maar dan mag het nog wel pijn doen toch?
PS. Ik ben (uiteraard) in behandeling en daar word dit ook veelvuldig besproken en ik kan dit ook bij mijn man kwijt.
maandag 13 november 2017 om 16:53
iones schreef: ↑13-11-2017 16:48Heftige keuze maar wel respect. De meeste mensen luisteren slechts naar hun voortplantingshormonen ongeacht of de situatie er wel of niet naar is.
Autisme en persoonlijkheidsstoornissen maken het leven extra gecompliceerd en zeker in deze veeleisende (zuigende) maatschappij valt het allemaal niet mee. Daarnaast is het vaak ook nog eens erfelijk.
Een vriendin van mij wil persé een derde kind er doorheen drukken, terwijl haar man bij een pyscholoog loopt, die zijn mentale gesteldheid wijt aan zijn thuissituatie. Ik weet het niet. Ik vind het alleen verdacht veel op een burn out lijken. Hij heeft thuis niet echt een gesprekspartner, dát weet ik. Maar hij heeft ook een kort lontje door hoe hij nu is, en soms kruipt zijn dochtertje bang onder de tafel weg als hij uit zijn schoen schiet. En toch probeert die trut stiekem zwanger te worden, volgens mij heeft hij dat niet eens in de gaten.
Een mensenleven kan zoveel invullingen hebben naast kinderen. Misschien heb ik gemakkelijk praten. Ik heb geen kinderwens, nooit gehad. Ik heb dus ook geen kinderen. Ik heb wel honden en andere dieren die mij bezig houden. Van mijn honden hou ik ontzettend veel, doe er veel voor en laat er ook veel voor. Andere mensen ontwikkelen zich weer door allerlei reizen en zo te doen.
Tjees. Dat is ook niet goed. :/
maandag 13 november 2017 om 16:55
Zelfs een hond in huis zou ik niet trekken, terwijl ik honden op zich wel leuk vind. Maar ik ervaar 'n levend wezen in huis als continu 'aan' moeten staan, zelfs als het dier in kwestie niet eens echt aandacht vraagt. Mijn konijnen wonen daarom ook lekker buiten.
maandag 13 november 2017 om 16:56
Konijn gaat bij nieuwe huis ook naar buiten, maar dat heeft meer met opruim-rotzooi te maken vind ik?redbulletje schreef: ↑13-11-2017 16:55
Zelfs een hond in huis zou ik niet trekken, terwijl ik honden op zich wel leuk vind. Maar ik ervaar 'n levend wezen in huis als continu 'aan' moeten staan, zelfs als het dier in kwestie niet eens echt aandacht vraagt. Mijn konijnen wonen daarom ook lekker buiten.
![:-]](./../../../smilies/77_happy.gif "Happy"){kind=small}
maandag 13 november 2017 om 16:56
Sterkte, Hawelry!
Hier de knoop een paar jaar geleden ook doorgehakt.
Hoe graag ik ook kinderen zie, ze komen er hier niet.
Ten eerst voor mezelf te zwaar.
Ten tweede is de kans te groot dat mijn kind al mijn medische en psychische problemen zou erven.
Dat wil ik dat kind absoluut niet aandoen.
Plus ... als ik een kind zonder handicap al nauwelijks aan zou kunnen.
Wat geeft het dan met een kind met handicap en medische beperkingen?
Ik pas overigens héél graag op.
Maar ik ben toch ook wel blij als ik de kinderen nadien terug in kan leveren bij hun ouders.
Hier de knoop een paar jaar geleden ook doorgehakt.
Hoe graag ik ook kinderen zie, ze komen er hier niet.
Ten eerst voor mezelf te zwaar.
Ten tweede is de kans te groot dat mijn kind al mijn medische en psychische problemen zou erven.
Dat wil ik dat kind absoluut niet aandoen.
Plus ... als ik een kind zonder handicap al nauwelijks aan zou kunnen.
Wat geeft het dan met een kind met handicap en medische beperkingen?
Ik pas overigens héél graag op.
Maar ik ben toch ook wel blij als ik de kinderen nadien terug in kan leveren bij hun ouders.
maandag 13 november 2017 om 17:10
Goed punt! Hij had zich allang moeten laten steriliseren, maar hij is een lafaard. Hij durft niet. Terwijl zijn vrouw het wel een keer heeft aangekaart omdat ze niet eeuwig wil opdraaien voor de anticonceptie. En daar is iets voor te zeggen. Mannen denken er niet aan dat een vrouw óók al opdraait voor de zwangerschap en de bevalling. Dat moet ze helemaal alleen doen, daar kan een man echt niet bij helpen.redbulletje schreef: ↑13-11-2017 16:52Waarom heeft hij zich nog niet laten steriliseren dan?
Kan me voorstellen dat hij gillend gek wordt van kinderen in huis. Wellicht is hij gescheiden beter af als hij weekendvader wordt en dus tussendoor geestelijk bij kan tanken.
Ik hoop niet dat het uitdraait op een scheiding. Ik kan me ook niet voorstellen dat het daar op uit gaat draaien.
maandag 13 november 2017 om 17:34
Heel herkenbaar hier.Tornacense schreef: ↑13-11-2017 16:56Sterkte, Hawelry!
Hier de knoop een paar jaar geleden ook doorgehakt.
Hoe graag ik ook kinderen zie, ze komen er hier niet.
Ten eerst voor mezelf te zwaar.
Ten tweede is de kans te groot dat mijn kind al mijn medische en psychische problemen zou erven.
Dat wil ik dat kind absoluut niet aandoen.
Plus ... als ik een kind zonder handicap al nauwelijks aan zou kunnen.
Wat geeft het dan met een kind met handicap en medische beperkingen?
Ik pas overigens héél graag op.
Maar ik ben toch ook wel blij als ik de kinderen nadien terug in kan leveren bij hun ouders.
Ik wil absoluut niet dingen laten overerven.
maandag 13 november 2017 om 18:04
maandag 13 november 2017 om 18:12
Hier dan weer voornamelijk vriendinnen die maar blijven zeuren over "een speelkameraadje voor hun kinderen".Hawelry schreef: ↑13-11-2017 18:04Ik vind het ook vervelend dat ik me steeds moet verantwoorden.
Voornamelijk naar mijn familie (die hebben soms echt oogkleppen op mbt mijn psychische problemen), schoonfamilie staat wat verder weg ook omdat hun 150km verderop wonen en niet veel aan ons vragen. Wat weer sneu voor man is natuurlijk.
En "het mag nu stilaan wel gaan gebeuren, want jullie zijn al zo lang samen".
10 keer uitleggen* helpt hier niet.
Ik heb het dus opgegeven.
Als ze er weer over beginnen doe ik nu dus vaag als in "ik weet niet of er wel komen" en "nog niets definitief beslist".
*In eerste instantie - jaren geleden - dat we niet zeker waren.
Vervolgens de troubles van mijn medische en psychische problemen en dat dat toch echt de boel blokkeert.
Daarna proberen duidelijk te maken dat er definitief geen kinderen komen.
Mijn familie vond het maar normaal dat er geen kinderen komen.
Zijn familie stelt geen vragen.
maandag 13 november 2017 om 18:25
Ik wil vanwege mijn ADHD ook geen kinderen. Ik werk fulltime en dat doe ik graag.
Wanneer ik aan kinderen zou beginnen zou ik niet meer kunnen werken. Dat is een offer welke ik niet kan/wil brengen. Ik merk het nu al nu ik een maand noodgedwongen thuis zit.
Wanneer ik nu overprikkeld ben kan ik dat uitleggen aan mijn partner, maar aan een kind kan je dit niet. Dus dan zou ik steeds mijn kind afwijzen en dus een kind op de wereld zetten wat mogelijk flinke problemen zou krijgen als gevolg van mijn eigen problemen.
Ik sla over....
Maar zie dat maar eens uit te leggen "komt vanzelf wel"
Wanneer ik aan kinderen zou beginnen zou ik niet meer kunnen werken. Dat is een offer welke ik niet kan/wil brengen. Ik merk het nu al nu ik een maand noodgedwongen thuis zit.
Wanneer ik nu overprikkeld ben kan ik dat uitleggen aan mijn partner, maar aan een kind kan je dit niet. Dus dan zou ik steeds mijn kind afwijzen en dus een kind op de wereld zetten wat mogelijk flinke problemen zou krijgen als gevolg van mijn eigen problemen.
Ik sla over....
Maar zie dat maar eens uit te leggen "komt vanzelf wel"
Valhalla! Where the brave may live Forever!
maandag 13 november 2017 om 18:55
Het moeilijke aan de beslissing is vooral dat het lijkt alsof andere het niet kunnen accepteren.
"Je hebt toch een partner", klopt, maar ik wil niet dat mijn partner opdraait voor het grootste gedeelte van de opvoeding van het kind.
"Maar je weet toch niet zeker dat het gebeurd?", klopt, maar wil ik het risico lopen dat het wel zo is. Nee, dat risico wil ik niet lopen.
Ik vind kinderen overigens ontzettend leuk. Ik neem ook zo af en toe een middag vrij zodat ik dingen kan doen met de kinderen van mijn vrienden en ik denk dat ik ook best goed ben met kinderen (iets met duidelijkheid en overzicht). Maar ik ben ook blij dat ik het kan doen op momenten dat ik mezelf goed voel en dat ik ze ook weer terug kan geven.
Ik zorg wel voor mijn plant....
Valhalla! Where the brave may live Forever!
maandag 13 november 2017 om 19:09
WoW wat onwijs goed van je zeg, mijn kinderwens was veel minder aanwezig (gewoon bijna niet), maar toen ik de definitieve keuze maakte om het niet te doen, had ik het zelfs een beetje moeilijk! Mega dikke knuffel voor jou en wat mag je trots zijn dat je je liefde aan je neefjes en nichtjes overbrengt topper!
Ik heb de ziekte van crohn, partner zit in de testrondes voor autisme (moest dik half Jaar wachten), voor mij ook genoeg reden om geen kinderen op de wereld te zetten. Dat gevoel herken in wel, ook het verantwoorden tegenover familie. Vooral mijn moeder, die heeft echt zoiets van als het teveel is breng je het toch bij mij..... dat dat er dan waarschijnlijk 5 van de 7 dagen worden dringt niet echt door
Ennnnnnn wij hebben 2 super verwende konijnen in huis lopen 
Succes met je vervolg behandelingen
Ik heb de ziekte van crohn, partner zit in de testrondes voor autisme (moest dik half Jaar wachten), voor mij ook genoeg reden om geen kinderen op de wereld te zetten. Dat gevoel herken in wel, ook het verantwoorden tegenover familie. Vooral mijn moeder, die heeft echt zoiets van als het teveel is breng je het toch bij mij..... dat dat er dan waarschijnlijk 5 van de 7 dagen worden dringt niet echt door
Ennnnnnn wij hebben 2 super verwende konijnen in huis lopen Succes met je vervolg behandelingen
maandag 13 november 2017 om 21:08
maandag 13 november 2017 om 21:09
Jeetje, ook lastig.liefkind2017 schreef: ↑13-11-2017 19:09WoW wat onwijs goed van je zeg, mijn kinderwens was veel minder aanwezig (gewoon bijna niet), maar toen ik de definitieve keuze maakte om het niet te doen, had ik het zelfs een beetje moeilijk! Mega dikke knuffel voor jou en wat mag je trots zijn dat je je liefde aan je neefjes en nichtjes overbrengt topper!
Ik heb de ziekte van crohn, partner zit in de testrondes voor autisme (moest dik half Jaar wachten), voor mij ook genoeg reden om geen kinderen op de wereld te zetten. Dat gevoel herken in wel, ook het verantwoorden tegenover familie. Vooral mijn moeder, die heeft echt zoiets van als het teveel is breng je het toch bij mij..... dat dat er dan waarschijnlijk 5 van de 7 dagen worden dringt niet echt door
Succes met je vervolg behandelingen
En dankjewel
maandag 13 november 2017 om 22:15
Verstandige, maar moeilijke keuze. Zelf heb ik nooit een kinderwens gehad. Maar sinds ik weet dat ik Autisme heb en dat vaak erfelijk is heeft dat mijn gevoel versterkt. Nu is het niet alleen een kwestie meer van niet willen, maar ook van niet aankunnen. Zonder kinderen voel ik me vaak al opgejaagd en constant achter mezelf aanlopen. Oh dit vergeten, oh dat moet óók nog. Echt kriegel wordt ik daarvan. Ik zou een kind denk ik onbedoeld verwaarlozen. Toen ik de eerste bekende zwangeren in mijn omgeving zag heb ik eens met mijn psych gepraat. Ik werd wat onzeker dat anderen daar zo makkelijk over denken. Terwijl ik alleen maar leeuwen en beren zag. Zij gaf me gelijk. Het is niet verstandig voor mij. Ik zou bepaalde dingen van een kind niet kunnen begrijpen. Een eye-opener. Dan waren we het daar over eens. Maar ook wel confronterend. De bevestiging van een ander dat je er niet geschikt voor bent. Net als ik daar voor zoveel gangbare dingen niet ben. Het is nu pijnlijk voor je. Maar beter nu inzien dat het niet verstandig dan pas wanneer het kind er al is. Ik ken meerdere volwassenen van ouders met psychische problemen die daar nog altijd een trauma van hebben.
maandag 13 november 2017 om 22:42
Wat een herkenbare verhalen hier.
Ik heb zelf ook autisme, en hoe leuk ik ook kinderen vind, ik wil ze zelf echt niet. Ik ben iemand die heel erg is gehecht aan vrijheid. Ik heb ook geen partner (ook geen behoefte aan), ik denk dat ik gillend gek zou worden als ik aan kinderen zou beginnen. Ik heb een vriendin die een kindje heeft van een paar jaar oud. Schat van een kind, als ik er ben hebben we de grootste lol. Maar ik vind het ook weer fijn als ik weer weg ga. Oftewel, kids zijn leuk, voor een middagje
Heel eerlijk gezegd heeft het wel even gekriebeld toen mijn vriendin net bevallen was. Zo'n klein hummeltje. Maar ik vind het gewoon niet verstandig. Ik kan die verantwoordelijkheid niet aan. Ik neem later een hond, daar ben ik veel gelukkiger mee
Ik heb zelf ook autisme, en hoe leuk ik ook kinderen vind, ik wil ze zelf echt niet. Ik ben iemand die heel erg is gehecht aan vrijheid. Ik heb ook geen partner (ook geen behoefte aan), ik denk dat ik gillend gek zou worden als ik aan kinderen zou beginnen. Ik heb een vriendin die een kindje heeft van een paar jaar oud. Schat van een kind, als ik er ben hebben we de grootste lol. Maar ik vind het ook weer fijn als ik weer weg ga. Oftewel, kids zijn leuk, voor een middagje
Heel eerlijk gezegd heeft het wel even gekriebeld toen mijn vriendin net bevallen was. Zo'n klein hummeltje. Maar ik vind het gewoon niet verstandig. Ik kan die verantwoordelijkheid niet aan. Ik neem later een hond, daar ben ik veel gelukkiger mee
dinsdag 14 november 2017 om 00:42
Oh dit is zo herkenbaar Hawel. Ik heb begin dit jaar hetzelfde besluit genomen, om dezelfde reden als jij. Voor mij was het echt een rouwproces, in het begin kon ik alleen maar huilen. Ik heb twee kittens in huis gehaald omdat ik afleiding nodig had om niet te verzuipen (en natuurlijk omdat ik katten geweldig vind en het mijn kindjes zijn). Dat heeft me er echt doorheen geholpen. Ik kan nu eindelijk zeggen dat het beter met me gaat.
Ik heb er toen ook een topic over geopend, misschien heb je er iets aan? psyche/ongewenst-kinderloos-door-psychi ... ges/375543
Een hele dikke knuf Hawel.
Ik heb er toen ook een topic over geopend, misschien heb je er iets aan? psyche/ongewenst-kinderloos-door-psychi ... ges/375543
Een hele dikke knuf Hawel.
dinsdag 14 november 2017 om 08:56
Ik heb even je topic gelezen. Ik herken wel veel. Dit is gewoon nog zo'n ding op de grote stapel van ''ik had het graag gewild, maar ik kan het niet'' waar ook studeren/diploma/werken/nog wat dingen onder vallen.Drackie schreef: ↑14-11-2017 00:42Oh dit is zo herkenbaar Hawel. Ik heb begin dit jaar hetzelfde besluit genomen, om dezelfde reden als jij. Voor mij was het echt een rouwproces, in het begin kon ik alleen maar huilen. Ik heb twee kittens in huis gehaald omdat ik afleiding nodig had om niet te verzuipen (en natuurlijk omdat ik katten geweldig vind en het mijn kindjes zijn). Dat heeft me er echt doorheen geholpen. Ik kan nu eindelijk zeggen dat het beter met me gaat.
Ik heb er toen ook een topic over geopend, misschien heb je er iets aan? psyche/ongewenst-kinderloos-door-psychi ... ges/375543
Een hele dikke knuf Hawel.
Al heb ik hier tenminste het gevoel dat ik de controle erover heb en niet iemand anders. (als in behandelaar/werkgever/UWV)
Dit is mijn keus en ja het doet ontzettend pijn en het is klote, maar de controle erover is echt wat ik nodig heb. Dat dit wel mijn keus is, al is het eigenlijk niet mijn keus. (lekker duidelijk weer).
dinsdag 14 november 2017 om 09:26
Dat inderdaad; ik vind het heel moedig van je dat je die beslissing hebt genomen en hoe verdrietig ook, ik denk dat het ook voor jou uiteindelijk beter is als ik het zo lees - kinderen doen soms bijna 24 uur uur dag een beroep op je en je moet wel zo onderhand over bovenmenselijke krachten beschikken om dan nog een beetje bij te blijven...
Veel sterkte met het dealen met deze beslissing en succes met de behandelingen verder!
Zullen we proberen het een beetje gezellig te houden?!
dinsdag 14 november 2017 om 09:48
Dankjeweleckano schreef: ↑14-11-2017 09:26Dat inderdaad; ik vind het heel moedig van je dat je die beslissing hebt genomen en hoe verdrietig ook, ik denk dat het ook voor jou uiteindelijk beter is als ik het zo lees - kinderen doen soms bijna 24 uur uur dag een beroep op je en je moet wel zo onderhand over bovenmenselijke krachten beschikken om dan nog een beetje bij te blijven...
Veel sterkte met het dealen met deze beslissing en succes met de behandelingen verder!
Ja, verstandig is het sowieso.
Komt wel goed die behandelingen
dinsdag 14 november 2017 om 10:27
'Gelukkig' heb ik wel een opleiding en baan, dus dat maakt de impact voor het bewust kinderloos blijven wellicht wat gemakkelijker te accepteren. Maar daar is ook wel even tijd overeen gegaan. Mijn meneer wil echter wel graag kinderen, maar snapt ook wel waarom ik ze niet wil. Heb ook gezegd dat ik het zou begrijpen dat hij bij mij weg zou gaan vanwege mijn beslissing om geen kinderen te nemen.Hawelry schreef: ↑14-11-2017 08:56Ik heb even je topic gelezen. Ik herken wel veel. Dit is gewoon nog zo'n ding op de grote stapel van ''ik had het graag gewild, maar ik kan het niet'' waar ook studeren/diploma/werken/nog wat dingen onder vallen.
Al heb ik hier tenminste het gevoel dat ik de controle erover heb en niet iemand anders. (als in behandelaar/werkgever/UWV)
Dit is mijn keus en ja het doet ontzettend pijn en het is klote, maar de controle erover is echt wat ik nodig heb. Dat dit wel mijn keus is, al is het eigenlijk niet mijn keus. (lekker duidelijk weer).
Overigens zie ik het niet gebeuren dat mijn meneer de zorg helemaal op zich zou nemen en ik dus kostwinner zou worden. Hij werkt zelf ook veel te graag en vindt een dag vrij nemen al moeilijk, 'want dan ligt er zoveel werk als ik terug kom'.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
dinsdag 14 november 2017 om 16:00
Vandaag had mijn zus het alleen maar over volgend jaar, de planning voor als ze weer zwanger wil worden etc.
Ik voelde me al gewoon slecht (zit in depressie) dus ben tijdens de lunch, echt midden in de lunch, waar ik toch al geen honger/trek in had naar huis vertrokken. Om een potje te gaan janken.
Dus nu zit ik maar te janken, niet alleen daarom maar ook omdat ik me zo naar voel, zo leeg en alleen maar wil stoppen met leven wat niet kan want heb mijn man en kan hem dat niet aandoen.
Zie gelukkig volgende week psychiater want zo kan het niet veel langer. Nieuwe opname zie ik eigenlijk niet zitten, maar ga ik eigenlijk toch overwegen.
Ik voelde me al gewoon slecht (zit in depressie) dus ben tijdens de lunch, echt midden in de lunch, waar ik toch al geen honger/trek in had naar huis vertrokken. Om een potje te gaan janken.
Dus nu zit ik maar te janken, niet alleen daarom maar ook omdat ik me zo naar voel, zo leeg en alleen maar wil stoppen met leven wat niet kan want heb mijn man en kan hem dat niet aandoen.
Zie gelukkig volgende week psychiater want zo kan het niet veel langer. Nieuwe opname zie ik eigenlijk niet zitten, maar ga ik eigenlijk toch overwegen.
dinsdag 14 november 2017 om 16:55
Ik krijg juist altijd een enorm gevoel van vrijheid over me als mensen zichzelf zóóó benauwend willen vastleggen dmv nageslacht. Denk aan alle vrijheid die je hebt om te kunnen reizen en gewoon lekker te kunnen doen en laten wat je wil en wanneer je wil zonder dat je rust 24/7 verstoord wordt door 'n kind wat aandacht wil.
dinsdag 14 november 2017 om 16:58
Het zal ook niet gemakkelijk voor je zijn. Weet je, broedse vrouwen hebben weinig consideratie voor hun omgeving. Het gaat alsmaar over hun baby in wording, zwangerschap of over de baby. Ik vind heel veel aanstaande moeders of moeders van jonge kinderen dan ook vaak niet zo heel leuke mensen.Hawelry schreef: ↑14-11-2017 16:00Vandaag had mijn zus het alleen maar over volgend jaar, de planning voor als ze weer zwanger wil worden etc.
Ik voelde me al gewoon slecht (zit in depressie) dus ben tijdens de lunch, echt midden in de lunch, waar ik toch al geen honger/trek in had naar huis vertrokken. Om een potje te gaan janken.
Dus nu zit ik maar te janken, niet alleen daarom maar ook omdat ik me zo naar voel, zo leeg en alleen maar wil stoppen met leven wat niet kan want heb mijn man en kan hem dat niet aandoen.
Zie gelukkig volgende week psychiater want zo kan het niet veel langer. Nieuwe opname zie ik eigenlijk niet zitten, maar ga ik eigenlijk toch overwegen.
dinsdag 14 november 2017 om 16:59
Ik denk dat je het goed bedoeld, maar zover ben ik echt nog niet. Man wel, die noemt inderdaad al die dingen die jij zegt.redbulletje schreef: ↑14-11-2017 16:55Ik krijg juist altijd een enorm gevoel van vrijheid over me als mensen zichzelf zóóó benauwend willen vastleggen dmv nageslacht. Denk aan alle vrijheid die je hebt om te kunnen reizen en gewoon lekker te kunnen doen en laten wat je wil en wanneer je wil zonder dat je rust 24/7 verstoord wordt door 'n kind wat aandacht wil.
