Relaties
alle pijlers
Man is onzeker, tips?
dinsdag 28 november 2017 om 16:20
(Oke ik was klaar met dit bericht maar het is superrrrrrlang geworden dus bedankt voor het lezen als je er doorheen komt)
Goedemiddag.... Ik val maar even met de deur in huis. Mijn man is onzeker. Hij denkt dat ik bij hem weg zal gaan omdat hij niet goed genoeg is. Hij denkt dat ik een betere match ben dan dat hij is om maar zo te zeggen, dat ik 'dingen' op een gegeven moment niet meer accepteer, het beu ben, en van hem wil scheiden.
Wat voor dingen dat zijn... we zijn nu 7 jaar bij elkaar. Elkaar ontmoet toen we allebei flink psychische problemen hadden (totaal niet ideaal maar is toch goed uitgepakt haha), ik was toen 17 en hij 19. We zijn gaan samenwonen toen ik 20 was.
We zijn heel verschillend. Ik ben ondernemend, een echte regelaar en doener. Zijn onzekerheid houdt hem tegen hierin. Hij denkt niet dat hij goed genoeg is voor een baan. Als hij niet precies weet hoe hij iets moet doen raakt hij gestressed en doet hij het niet omdat hij het niet fout wil doen. Ik moet zeggen dat hij door deze opsomming een beetje zielig overkomt, maar dit is gelukkig niet zijn enige kant haha, je zou het nooit aan hem merken, ik denk dat ik de enige ben. Hij is juist heel charismatisch en humoristisch, een overblijfsel van een pestverleden op de basisschool; dus op de middelbare school was hij de grootste grappenmaker en rebel van de klas.
Nog steeds heeft dat pestverleden invloed op hem. Het perfectionisme, het gevoel dat hij niet goed genoeg is.
Door de jaren heen is hij al heel wat gegroeid en veranderd. Ik ben nog steeds de grote regelaar van het huishouden, maar ook hij neemt taken op als ik vraag of hij het wil doen, neemt meer verantwoordelijkheden en wordt steeds ambitieuzer op het werk. Er zit zeker een stijgende lijn in!
Hij kan het allemaal, hij durft het alleen niet.
Nou oke, nu het 'probleem', dit zorgt vaak voor spanningen. Ik heb het gevoel dat ik niks meer mag zeggen. Als hij heeft gestofzuigd, en ik bedank hem (als ik dat niet doe denkt hij meteen dat het niet goed genoeg is en ik het niet waardeer, kan me niet herinneren dat hij me ooit heeft bedankt, maar ja, hij heeft het nodig), kan ik hem niet de vriendelijke tip geven dat hij ook de kattenbak op moet tillen om daar de korrels weg te zuigen bijvoorbeeld. Hij wordt meteen kwaad. Ik prik hier ondertussen wel doorheen, trek het me niet persoonlijk aan. Hij vind het nog steeds moeilijk om kwetsbaarheid te laten zien. Na een tijd heen en weer sparren komt het echte woord eruit; ik doe het weer fout, het is weer niet goed genoeg.
Nu horen jullie alleen mijn kant van het verhaal, ik zou zomaar een veeleisende bitch kunnen zijn, maar ik doe nog steeds 85% van alles wat bij een eigen huis en huishouding komt kijken en we werken beiden evenveel. Valt best mee dus
Ik merk alleen dat ik nu 9 van de 10 keer een opmerking inslik. Gewoon kleine dingetjes die ik vervelend vind. Als ik bijvoorbeeld vroeger naar bed ga en vraag of hij de salontafel af wil ruimen en dat is dan niet gedaan. Niet de moeite waard om er iets van te zeggen. Ikw il niet dat hij zich rot voelt.
Dat stapelt zich toch wel een beetje op, en dan kan ik ineens wel heel chagerijnig worden om een klein dingetje, wat gewoon buiten proportie is.
PFFFFF lang verhaal sorry hoor. Het gaat er dus om: Manlief is erg onzeker en bang dat hij dingen fout doet waardoor ik bij hem weg zou gaan. Dit is helemaal niet waar. Maar ik vind wel dat hij ook moet weten hoe hij de financieen doet, hoe je de oven goed schoonmaakt etc. Voor het geval dat ik het misschien niet kan... en gewoon om een gelijkwaardige relatie te hebben. Ik vind het het vaak alleen niet waard om iets te zeggen als ik ergens tegenaan loop. Ik doe het dan zelf wel, ik vraag niet meer of hij iets wil doen, ik zeg er niks van. Omdat ik hem geen rotgevoel wil bezorgen, en voor mezelf, omdat ik geen zin heb om weer een uur te moeten trekken totdat hij echt zegt wat hij voelt, aangezien we elkaar al niet vaak zien en ik quality time belangrijk vind.
Maar hoe gaat dit dan veranderen? Ik wil niet dat hij zich zo voelt. Ik heb hem ook nooit aanleiding gegeven om te denken dat ik bij hem weg zou willen of gaan. Heeft iemand ervaring of tips? Altijd als hij zelf iets heeft gedaan in het huis zeg ik dat ik het fijn vind, in de hoop dat hij zich gewaardeerd voelt. Ik hou zielsveel van deze man maar zit een beetje tussen zijn gevoelens en de mijne in (Ik doe bijna alles in huis naast een drukke, stressvolle baan, en hij doet bijna niks. Dit knaagt een beetje.)
Goedemiddag.... Ik val maar even met de deur in huis. Mijn man is onzeker. Hij denkt dat ik bij hem weg zal gaan omdat hij niet goed genoeg is. Hij denkt dat ik een betere match ben dan dat hij is om maar zo te zeggen, dat ik 'dingen' op een gegeven moment niet meer accepteer, het beu ben, en van hem wil scheiden.
Wat voor dingen dat zijn... we zijn nu 7 jaar bij elkaar. Elkaar ontmoet toen we allebei flink psychische problemen hadden (totaal niet ideaal maar is toch goed uitgepakt haha), ik was toen 17 en hij 19. We zijn gaan samenwonen toen ik 20 was.
We zijn heel verschillend. Ik ben ondernemend, een echte regelaar en doener. Zijn onzekerheid houdt hem tegen hierin. Hij denkt niet dat hij goed genoeg is voor een baan. Als hij niet precies weet hoe hij iets moet doen raakt hij gestressed en doet hij het niet omdat hij het niet fout wil doen. Ik moet zeggen dat hij door deze opsomming een beetje zielig overkomt, maar dit is gelukkig niet zijn enige kant haha, je zou het nooit aan hem merken, ik denk dat ik de enige ben. Hij is juist heel charismatisch en humoristisch, een overblijfsel van een pestverleden op de basisschool; dus op de middelbare school was hij de grootste grappenmaker en rebel van de klas.
Nog steeds heeft dat pestverleden invloed op hem. Het perfectionisme, het gevoel dat hij niet goed genoeg is.
Door de jaren heen is hij al heel wat gegroeid en veranderd. Ik ben nog steeds de grote regelaar van het huishouden, maar ook hij neemt taken op als ik vraag of hij het wil doen, neemt meer verantwoordelijkheden en wordt steeds ambitieuzer op het werk. Er zit zeker een stijgende lijn in!
Hij kan het allemaal, hij durft het alleen niet.
Nou oke, nu het 'probleem', dit zorgt vaak voor spanningen. Ik heb het gevoel dat ik niks meer mag zeggen. Als hij heeft gestofzuigd, en ik bedank hem (als ik dat niet doe denkt hij meteen dat het niet goed genoeg is en ik het niet waardeer, kan me niet herinneren dat hij me ooit heeft bedankt, maar ja, hij heeft het nodig), kan ik hem niet de vriendelijke tip geven dat hij ook de kattenbak op moet tillen om daar de korrels weg te zuigen bijvoorbeeld. Hij wordt meteen kwaad. Ik prik hier ondertussen wel doorheen, trek het me niet persoonlijk aan. Hij vind het nog steeds moeilijk om kwetsbaarheid te laten zien. Na een tijd heen en weer sparren komt het echte woord eruit; ik doe het weer fout, het is weer niet goed genoeg.
Nu horen jullie alleen mijn kant van het verhaal, ik zou zomaar een veeleisende bitch kunnen zijn, maar ik doe nog steeds 85% van alles wat bij een eigen huis en huishouding komt kijken en we werken beiden evenveel. Valt best mee dus
Ik merk alleen dat ik nu 9 van de 10 keer een opmerking inslik. Gewoon kleine dingetjes die ik vervelend vind. Als ik bijvoorbeeld vroeger naar bed ga en vraag of hij de salontafel af wil ruimen en dat is dan niet gedaan. Niet de moeite waard om er iets van te zeggen. Ikw il niet dat hij zich rot voelt.
Dat stapelt zich toch wel een beetje op, en dan kan ik ineens wel heel chagerijnig worden om een klein dingetje, wat gewoon buiten proportie is.
PFFFFF lang verhaal sorry hoor. Het gaat er dus om: Manlief is erg onzeker en bang dat hij dingen fout doet waardoor ik bij hem weg zou gaan. Dit is helemaal niet waar. Maar ik vind wel dat hij ook moet weten hoe hij de financieen doet, hoe je de oven goed schoonmaakt etc. Voor het geval dat ik het misschien niet kan... en gewoon om een gelijkwaardige relatie te hebben. Ik vind het het vaak alleen niet waard om iets te zeggen als ik ergens tegenaan loop. Ik doe het dan zelf wel, ik vraag niet meer of hij iets wil doen, ik zeg er niks van. Omdat ik hem geen rotgevoel wil bezorgen, en voor mezelf, omdat ik geen zin heb om weer een uur te moeten trekken totdat hij echt zegt wat hij voelt, aangezien we elkaar al niet vaak zien en ik quality time belangrijk vind.
Maar hoe gaat dit dan veranderen? Ik wil niet dat hij zich zo voelt. Ik heb hem ook nooit aanleiding gegeven om te denken dat ik bij hem weg zou willen of gaan. Heeft iemand ervaring of tips? Altijd als hij zelf iets heeft gedaan in het huis zeg ik dat ik het fijn vind, in de hoop dat hij zich gewaardeerd voelt. Ik hou zielsveel van deze man maar zit een beetje tussen zijn gevoelens en de mijne in (Ik doe bijna alles in huis naast een drukke, stressvolle baan, en hij doet bijna niks. Dit knaagt een beetje.)
dinsdag 28 november 2017 om 16:31
dinsdag 28 november 2017 om 16:31
Dit pik ik er uit: Manlief is erg onzeker en bang dat hij dingen fout doet waardoor ik bij hem weg zou gaan. Dit is helemaal niet waar.
Hij delft dan telkens een gat, waar hij zelf in valt.
Ik vraag me af of jij hem kan helpen, want iemand die zo diep onzeker is, is vooral ook heel bang. Bang dat jij weg gaat, maar ook bang om al die dingen zelf te doen en daarom praat hij jouw een schuldgevoel aan, zodat de focus verlegd wordt.
Het is een spel die jullie telkens uitspelen en persoonlijk zou ik me er niet voor lenen.
Hij delft dan telkens een gat, waar hij zelf in valt.
Ik vraag me af of jij hem kan helpen, want iemand die zo diep onzeker is, is vooral ook heel bang. Bang dat jij weg gaat, maar ook bang om al die dingen zelf te doen en daarom praat hij jouw een schuldgevoel aan, zodat de focus verlegd wordt.
Het is een spel die jullie telkens uitspelen en persoonlijk zou ik me er niet voor lenen.
rosemexicali wijzigde dit bericht op 28-11-2017 16:32
1.15% gewijzigd
dinsdag 28 november 2017 om 16:32
ik denk meteen: relatietherapie. Ik denk dat jij moet leren hoe je bepaalde dingen moet zeggen en dat hij e.e.a. te leren heeft is wel duidelijk 
ik proef trouwens in bepaalde voorbeelden die je geeft helemaal niet dat hij zo bang is dat je bij hem weg gaat, in tegendeel zelfs... Hij komt aardig recalcitrant over.
ik proef trouwens in bepaalde voorbeelden die je geeft helemaal niet dat hij zo bang is dat je bij hem weg gaat, in tegendeel zelfs... Hij komt aardig recalcitrant over.
dinsdag 28 november 2017 om 16:32
Begrijp ik nu dat hij niet werkt? Het probleem is dat hij vermijdend kan zijn, om dat er te veel rekening met hem wordt gehouden. Lekker makkelijk wel, hij hoeft niets goed te doen of zelfs helemaal niet te doen, want hij is onzeker en dat moet iedereen sneu vinden. Er mogen geen redelijke verwachtingen aan hem worden gesteld, want dat kwetst hem.
Wat vind je daar eigenlijk aantrekkelijk aan?
Wat vind je daar eigenlijk aantrekkelijk aan?
dinsdag 28 november 2017 om 16:40
Lastig, maar in mijn ogen is dit een groter en dieper probleem en dit kun jij niet voor hem oplossen. Het zou mij echt te ver gaan om mijn man elke keer te bedanken als hij gestofzuigd heeft. Idd, dat doet hij andersom ook niet en lijkt me ook totaal overbodig.
Ik denk dat hij eens met een therapeut moet gaan praten die hem hierbij kan gaan helpen, want het is natuurlijk van de gekke dat je je een grote 0 voelt als je partner zegt dat je de kattenbak even op moet tillen de volgende keer. Dit kun jij niet voor hem oplossen, hoe graag je dat ook wil.
En misschien moet je hem inderdaad eens zeggen dat het niet zo is dat hij een waardeloos persoon is als jij hem vraagt om iets op een andere manier te doen of hem wijst op iets wat niet gedaan is. En door continue maar op je tenen te lopen en dingen in te slikken word je relatie op den duur ook niet beter en geeft hem tevens een scheef beeld van de realiteit.
Ik denk dat hij eens met een therapeut moet gaan praten die hem hierbij kan gaan helpen, want het is natuurlijk van de gekke dat je je een grote 0 voelt als je partner zegt dat je de kattenbak even op moet tillen de volgende keer. Dit kun jij niet voor hem oplossen, hoe graag je dat ook wil.
En misschien moet je hem inderdaad eens zeggen dat het niet zo is dat hij een waardeloos persoon is als jij hem vraagt om iets op een andere manier te doen of hem wijst op iets wat niet gedaan is. En door continue maar op je tenen te lopen en dingen in te slikken word je relatie op den duur ook niet beter en geeft hem tevens een scheef beeld van de realiteit.
dinsdag 28 november 2017 om 16:41
kleine dingetjes inslikken is prima, niks meer durven zeggen iets heel anders
jullie verhoudingen zijn scheef en hij schuilt achter zijn pestverleden
ik zou hem duidelijk maken dat ik A; genoeg heb van horen dat het nooit goed genoeg is als je een suggestie doet, en B; dat hij moet ophouden met dat gemauw over vroeger want dat was niet jouw schuld
en dat als ie toch zo fucking bang is dat je weggaat dan moet ie in zijn oren knopen dat AenB ervoor gaan zorgen dat je hem niet meer leuk vind
jullie verhoudingen zijn scheef en hij schuilt achter zijn pestverleden
ik zou hem duidelijk maken dat ik A; genoeg heb van horen dat het nooit goed genoeg is als je een suggestie doet, en B; dat hij moet ophouden met dat gemauw over vroeger want dat was niet jouw schuld
en dat als ie toch zo fucking bang is dat je weggaat dan moet ie in zijn oren knopen dat AenB ervoor gaan zorgen dat je hem niet meer leuk vind
Lorem Ipsum
dinsdag 28 november 2017 om 16:43
Ik snap de reacties die de meeste van jullie hebben helemaal.
We hebben beide in een studentenhuis gewoond voordat we samen gingen wonen, en ik gebruik inderdaad vaak het argument dat ik zijn moeder niet ben. Helemaal geen zin in ook.
De gezamenlijke dingen regel ik omdat ik er last van zou hebben als het niet gedaan wordt, hij mag zijn zaakjes zelf gewoon regelen.
Ik weet dat zijn reacties uit onzekerheid komen maar ik laat zeker niet over me heenlopen. Ik word ook kwaad, ik sta ook op mijn strepen, ik sta zeker mijn mannetje. Maar ik vraag me de laatste tijd af of het wel waard is en merk dat ik steeds minder zeg. Wordt hij er juist niet onzekerder van?
Relatietherapie vind ik een stap te ver. Hij zit in een stijgende lijn hoor, maar ik vraag me af of ik misschien iets anders moet doen. Het is ook niet zo dat we er continue ruzie over hebben of dat ik me er continue aan erger. Het gaat wel steeds beter. Maar dan vooral dat hij meer doet in huis... niet zozeer dat hij minder onzeker is zeg maar.
@8102 Haha leuk dat je die opmerking over zakgeld maakt. We gooien alle financieen op een hoop en betalen daar alles van, maar hebben ook beiden per maand een vrij besteedbaar bedrag voor onszelf wat ik nog steeds zakgeld noem
@Clueless17: Hij kan best manipulerend zijn als hij dit wilt maar dat hoeft hij bij mij niet te proberen haha.
@RoseMexicali:
Ik denk dat jij zo ongeveer snapt hoe het zit. Het is ook een geleidelijke verandering, eerst werkte ik parttime en deed ik eigenlijk alles. Nu ik evenveel werk is het een verandering. Ik vind dat de rest dan ook gelijk moet zijn en dat gaat met kleine stappen.
Ik ben ook het type dat voor mezelf opkomt, maar eer hij zijn muren naar beneden haalt en zegt wat hem dwarszit zijn we een uur verder en dan komen we weer op hetzelfde gesprek uit. Dus bij de kleine dingetjes denk ik ;Laat maar; en dan eens in de zoveel tijd komt het er juist allemaal in 1 keer uit waardoor hij al helemaal het idee heeft dat hij alles fout doet. Niet zo handig dus
@strikjemetstipppels; Zeker niet, hij heeft altijd fulltime gewerkt, ik eerst parttime dus deed ik het huishouden erbij. Ik ben steeds meer gaan werken en verwacht ook meer van hem, wat steeds beter gaat, maar nog niet helemaal gelijk is. En als ik daar iets van zeg is hij meteen onzeker. Ik DOE het wel. Ik vraag of hij iets wil doen, ik vraag of hij gewoon een keer iets uit zichzelf wil doen (ook dat gaat beter), maar ik vind ook zijn onderliggende onzekerheid een probleem en ben bang dat ik dat erger maak als ik over elk klein dingetje opmerkingen ga maken.
@Karin: Al wel eens geprobeerd, komt eigenlijk nooit goed uit door steeds overwerk ed van ons beide, change of plans. Soms als hij vrij is en ik moet werken maak ik een lijstje en dat komt dan wel af.
Ik wil gewoon geen lijstjes meer hoeven maken
We hebben beide in een studentenhuis gewoond voordat we samen gingen wonen, en ik gebruik inderdaad vaak het argument dat ik zijn moeder niet ben. Helemaal geen zin in ook.
De gezamenlijke dingen regel ik omdat ik er last van zou hebben als het niet gedaan wordt, hij mag zijn zaakjes zelf gewoon regelen.
Ik weet dat zijn reacties uit onzekerheid komen maar ik laat zeker niet over me heenlopen. Ik word ook kwaad, ik sta ook op mijn strepen, ik sta zeker mijn mannetje. Maar ik vraag me de laatste tijd af of het wel waard is en merk dat ik steeds minder zeg. Wordt hij er juist niet onzekerder van?
Relatietherapie vind ik een stap te ver. Hij zit in een stijgende lijn hoor, maar ik vraag me af of ik misschien iets anders moet doen. Het is ook niet zo dat we er continue ruzie over hebben of dat ik me er continue aan erger. Het gaat wel steeds beter. Maar dan vooral dat hij meer doet in huis... niet zozeer dat hij minder onzeker is zeg maar.
@8102 Haha leuk dat je die opmerking over zakgeld maakt. We gooien alle financieen op een hoop en betalen daar alles van, maar hebben ook beiden per maand een vrij besteedbaar bedrag voor onszelf wat ik nog steeds zakgeld noem
@Clueless17: Hij kan best manipulerend zijn als hij dit wilt maar dat hoeft hij bij mij niet te proberen haha.
@RoseMexicali:
Ik denk dat jij zo ongeveer snapt hoe het zit. Het is ook een geleidelijke verandering, eerst werkte ik parttime en deed ik eigenlijk alles. Nu ik evenveel werk is het een verandering. Ik vind dat de rest dan ook gelijk moet zijn en dat gaat met kleine stappen.
Ik ben ook het type dat voor mezelf opkomt, maar eer hij zijn muren naar beneden haalt en zegt wat hem dwarszit zijn we een uur verder en dan komen we weer op hetzelfde gesprek uit. Dus bij de kleine dingetjes denk ik ;Laat maar; en dan eens in de zoveel tijd komt het er juist allemaal in 1 keer uit waardoor hij al helemaal het idee heeft dat hij alles fout doet. Niet zo handig dus
@strikjemetstipppels; Zeker niet, hij heeft altijd fulltime gewerkt, ik eerst parttime dus deed ik het huishouden erbij. Ik ben steeds meer gaan werken en verwacht ook meer van hem, wat steeds beter gaat, maar nog niet helemaal gelijk is. En als ik daar iets van zeg is hij meteen onzeker. Ik DOE het wel. Ik vraag of hij iets wil doen, ik vraag of hij gewoon een keer iets uit zichzelf wil doen (ook dat gaat beter), maar ik vind ook zijn onderliggende onzekerheid een probleem en ben bang dat ik dat erger maak als ik over elk klein dingetje opmerkingen ga maken.
@Karin: Al wel eens geprobeerd, komt eigenlijk nooit goed uit door steeds overwerk ed van ons beide, change of plans. Soms als hij vrij is en ik moet werken maak ik een lijstje en dat komt dan wel af.
Ik wil gewoon geen lijstjes meer hoeven maken
dinsdag 28 november 2017 om 16:44
Dit.turquasi schreef: ↑28-11-2017 16:41kleine dingetjes inslikken is prima, niks meer durven zeggen iets heel anders
jullie verhoudingen zijn scheef en hij schuilt achter zijn pestverleden
ik zou hem duidelijk maken dat ik A; genoeg heb van horen dat het nooit goed genoeg is als je een suggestie doet, en B; dat hij moet ophouden met dat gemauw over vroeger want dat was niet jouw schuld
en dat als ie toch zo fucking bang is dat je weggaat dan moet ie in zijn oren knopen dat AenB ervoor gaan zorgen dat je hem niet meer leuk vind
Vind het best manipulerend wat ie doet.
There is always something happening, and it's usually right now
dinsdag 28 november 2017 om 16:46
Door hem op je knietjes te gaan bedanken voor een normale taak in het huishouden hou je dit gedrag in stand...
Ik zou van hem eisen dat hij weer een therapeut gaat bezoeken om hieraan te werken. En jou te leren vertrouwen dat jij niet zomaar gaat omdat hij dat korreltje kattengrit gemist heeft op de vloer.
En stop met hem steeds bedanken en je woorden in te slikken. Te belachelijk voor woorden dat je hem zo belangrijk maakt dat hij zich niet rot mag voelen maar jij daarentegen blijkbaar wel. Ga daar zelf ook aan werken.
Ik zou van hem eisen dat hij weer een therapeut gaat bezoeken om hieraan te werken. En jou te leren vertrouwen dat jij niet zomaar gaat omdat hij dat korreltje kattengrit gemist heeft op de vloer.
En stop met hem steeds bedanken en je woorden in te slikken. Te belachelijk voor woorden dat je hem zo belangrijk maakt dat hij zich niet rot mag voelen maar jij daarentegen blijkbaar wel. Ga daar zelf ook aan werken.
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
dinsdag 28 november 2017 om 16:48
Maak een schoonmaakschema, duidelijke taken. En aan jou de zeer zware taak om er dan verder geen commentaar op te geven. Niet wanneer hij iets niet goed deed in jouw ogen, en ook niet wanneer hij iets wel goed deed.
Ga er gewoon van uit dat het zijn verantwoording is, zodat hij zelf van zijn fouten kan leren.
Oh. en laat hem of jullie beide weer wat therapie sessies doen, puur om de balans te herstellen. Jij bent nu eenmaal sneller doorgegroeid dan hij, achterop raken is niet zo erg, zolang hij maar het idee heeft dat hij weer bij kan komen wanneer hij vertrouwd raakt met wat hij doet.
Ga er gewoon van uit dat het zijn verantwoording is, zodat hij zelf van zijn fouten kan leren.
Oh. en laat hem of jullie beide weer wat therapie sessies doen, puur om de balans te herstellen. Jij bent nu eenmaal sneller doorgegroeid dan hij, achterop raken is niet zo erg, zolang hij maar het idee heeft dat hij weer bij kan komen wanneer hij vertrouwd raakt met wat hij doet.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
dinsdag 28 november 2017 om 16:51
Raar misschien dat me dat opvalt, maar als je 'haha' zegt als je zegt dat het goed heeft uitgepakt ondanks psychische problemen en je zijn goede kant benoemd, vraag ik me toch af wie je nou probeert te overtuigen van dat het allemaal zo vervelend niet is. Jezelf of ons....
There is always something happening, and it's usually right now
dinsdag 28 november 2017 om 16:53
Het is niet rot voelen hoor, het is gewoon irritatie... waar hij dan zon enorm punt van maakt.
Over het pestverleden begint hij zelf nooit.
Maar goed, eigenlijk hebben jullie wel gelijk dat ik me niet hoef aan te passen hieraan. Hij moet maar wennen aan kritiekpuntjes. En ik ga hem ook niet meer 'bedanken' want dat staat me toch al tegen!
Heb al vaak bedacht dat ik zelf ook niks meer ga doen in het huishouden, om hem zo te dwingen tot actie... maar ik kan niet zo goed tegen rommel en viezigheid, dus ik heb vaak eerder de neiging om iets te doen.
Al denk ik wel dat het helpt want de was doet hij wel als als zijn sokken in de wasmand liggen.
Dus ik ga gewoon vol van hem verwachten dat hij evenveel doet. Wat wel zo normaal is eigenlijk.
Over het pestverleden begint hij zelf nooit.
Maar goed, eigenlijk hebben jullie wel gelijk dat ik me niet hoef aan te passen hieraan. Hij moet maar wennen aan kritiekpuntjes. En ik ga hem ook niet meer 'bedanken' want dat staat me toch al tegen!
Heb al vaak bedacht dat ik zelf ook niks meer ga doen in het huishouden, om hem zo te dwingen tot actie... maar ik kan niet zo goed tegen rommel en viezigheid, dus ik heb vaak eerder de neiging om iets te doen.
Al denk ik wel dat het helpt want de was doet hij wel als als zijn sokken in de wasmand liggen.
Dus ik ga gewoon vol van hem verwachten dat hij evenveel doet. Wat wel zo normaal is eigenlijk.
dinsdag 28 november 2017 om 16:56
Ik denk dat als je in een diep dal hebt gezeten dit soort problemen niet zo problematisch aanvoelen. Ik ben gelukkig met het leven wat ik heb, ik irriteer me hier wel gewoon aan...Grobbekuiken_ schreef: ↑28-11-2017 16:51Raar misschien dat me dat opvalt, maar als je 'haha' zegt als je zegt dat het goed heeft uitgepakt ondanks psychische problemen en je zijn goede kant benoemd, vraag ik me toch af wie je nou probeert te overtuigen van dat het allemaal zo vervelend niet is. Jezelf of ons....
Het 'haha' is omdat het zeer onwaarschijnlijk is dat als je elkaar als problematische tieners ontmoet je jaren later zo goed samen terecht bent gekomen. En dat zeg ik omdat ik vind DAT ik goed terecht ben gekomen qua relatie, eigen huis, leuke baan, goede relatie met familie, goede relatie met mezelf. Is mijn leven perfect? Nee. Dit is iets waar ik tegenaanloop. Maar ik voel het niet als een megaprobleem en ervaar het niet zo en maak me er ook niet megaveel druk om... waarom zou ik. Wat stelt het nou eigenlijk voor? MAAR TOCH IRRITEER IK ME ERAAN. En wil ik het graag veranderen. Ik denk dat het onrealistisch is om een perfect leven te verwachten.
dinsdag 28 november 2017 om 17:07
dat gevoel krijg ik ook een beetje.blijfgewoonbianca schreef: ↑28-11-2017 17:02Slim : onder het mom van onzekerheid lekker geen ene pest uitvoeren.
Die man verdient een standbeeld.
Jij schrijft zelf dat als je vroeg nr bed gaat en hem vraagt de tafel af te ruimen dat hij dat dan niet doet > echt conflictvermijdend en pleasend is hij niet he? Dat kan ik niet zo goed rijmen met je verhaal dat hij zo bang is dat je hem verlaat
dinsdag 28 november 2017 om 17:32
Mijn man speelt het ook zo hoor, of ik met mijn zinnetje "ik wil niet zeuren hoor...maar...". Maar die heb ik allang door en bij ons doe ik dan wel het meeste, maar werk weer iets minder en hij kan op zijn beurt echt wel eens uit zichzelf een grote klus als de badkamer grondig doen.
Kritiek is nu eenmaal een ding waar een hoop mensen, ikzelf inclusief, erg slecht mee om kunnen gaan, maar daarom moet je nog wel kunnen zeggen wat je dwars zit natuurlijk.
Kritiek is nu eenmaal een ding waar een hoop mensen, ikzelf inclusief, erg slecht mee om kunnen gaan, maar daarom moet je nog wel kunnen zeggen wat je dwars zit natuurlijk.
die ik wilde bestaat al...
dinsdag 28 november 2017 om 17:35
Dit dus.-Kia-Ora- schreef: ↑28-11-2017 16:46Door hem op je knietjes te gaan bedanken voor een normale taak in het huishouden hou je dit gedrag in stand...
Ik zou van hem eisen dat hij weer een therapeut gaat bezoeken om hieraan te werken. En jou te leren vertrouwen dat jij niet zomaar gaat omdat hij dat korreltje kattengrit gemist heeft op de vloer.
En stop met hem steeds bedanken en je woorden in te slikken. Te belachelijk voor woorden dat je hem zo belangrijk maakt dat hij zich niet rot mag voelen maar jij daarentegen blijkbaar wel. Ga daar zelf ook aan werken.
Bedanken omdat hij zo geweldig gestofzuigd heeft op de korrels rond de kattenbak na?
Dat deed mijn moeder ook tegen mij maar toen ik een jaar of 4 was is ze daarmee opgehouden.
Ze deed ook het leeuwendeel van het huishouden en ik moet bekennen dat ik nooit zei: goezzo mamma, dankjewel! Tot zover nog geen verschil met jouw vriend..
Serieuze vraag: knap je daar niet op af vwb sex? Dan moet je hem opeens weer als een volwassen man beschouwen.
Het ene moment nog de hemel inprijzen omdat hij de slaapkamer zo geweldig heeft gestofzuigd en even later een hartstochtelijke vrijpartij.
En geen commentaar, suggesties of aanwijzingen neem ik aan want als hij denkt dat hij het niet goed doet loopt hij immers weg..
Zoals je schrijft lijkt het ook echt alsof jij zijn moeder bent, vergoeilijkend en excuses zoekend voor dat gedrag. Het is nog maar een puber, ik ben allang blij dat hij IETS doet. Wat vind je zo aantrekkelijk aan hem?