Relaties
alle pijlers
Problemen met schoonmoeder
zaterdag 2 december 2017 om 12:20
Ik ben 10 jaar samen met mijn vriendin. Ik ben Vlaamse, mijn vriendin is Nederlandse uit een heel gelovige en conservatieve familie. We hebben verteld dat we lesbisch zijn aan onze respectievelijke families toen we al een relatie hadden met elkaar. Mijn familie had het moeilijk, maar heeft het aanvaard, de familie van mijn vriendin was razend. Haar vader heeft gezegd dat ze nooit meer welkom is thuis, dat zijn voordeur voor haar nooit meer opengaat, zelfs niet als ze ligt te sterven op de stoep en dat hij niet zou stoppen met zijn auto als ik voor zijn auto de straat oversteek. Hij denkt dat ik haar lesbisch heb gemaakt en haar heb opgezet tegen haar familie. Mijn vriendin is bij mij in België komen wonen en heeft jarenlang geen contact meer gehad met haar familie.
Na een tijdje begon mijn schoonmoeder toch terug contact te zoeken, af en toe een appje of een telefoontje. Na een paar maanden is ze eens langsgekomen. Ze moest bij ons blijven slapen, omdat ze geen auto heeft en ze op enkele uren afstand woont. Eigenlijk was het best gezellig, ze had zelfs cadeautjes voor ons mee, en leek oprecht gelukkig voor ons. Nadat ze terug naar Nederland was vertrokken, was er plots weer helemaal geen contact meer. Ze nam niet meer op toen we haar belden. Ze heeft toen een heel lange brief geschreven, waarin ze duidelijk stelde dat ze de relatie van haar dochter niet meer kan steunen, dat ik de verkeerde keuze ben, dat ik te lui ben, dat ik haar ongelukkig ga maken,…
Doorheen de jaren verloot het contact altijd volgens hetzelfde patroon, schoonmoeder zoekt contact, vriendin laat haar toe en het eindigt in ruzie. Vriendin tolereert het “omdat ze nu eenmaal problemen heeft met homoseksualiteit en dat ze toch haar best doet.” In mijn ogen doet ze helemaal haar best niet. Schoonmoeder beslist plots om eens op bezoek te komen en dan moeten we alles laten vallen (we hebben hiervoor zelfs eens een reis uitgesteld). Nadat ze weer wekenlang niets heeft laten horen, stuurde ze bv plotseling een berichtje dat mijn vriendin haar grootvader een hartinfarct heeft bezorgd, omdat hij de stress die ze hem bezorgde niet meer aankon.
Mijn vriendin heeft mij drie jaar geleden ten huwelijk gevraagd, maar we zijn nog steeds niet getrouwd, dat deels door de situatie met de schoonouders. Mijn vriendin zegt dat ze het nut niet ziet van trouwen als er toch niemand van haar familie erbij kan zijn. We zijn bezig met de eerste stappen te zetten om voor KID te gaan, maar dat wordt telkens op de lange baan geschoven omdat vriendin niet weet hoe haar familie gaat omgaan met de situatie.
Ik wil niet dat mijn vriendin haar familie laat vallen voor mij, maar ik kan steeds minder geduld opbrengen voor de situatie. Mijn schoonouders zijn de enige smet op een anders gelukkige relatie. Het zorgt steeds meer voor twijfels bij mij. Ik weet niet wat ik hiermee wil, ik ben het gewoon zo beu.
Na een tijdje begon mijn schoonmoeder toch terug contact te zoeken, af en toe een appje of een telefoontje. Na een paar maanden is ze eens langsgekomen. Ze moest bij ons blijven slapen, omdat ze geen auto heeft en ze op enkele uren afstand woont. Eigenlijk was het best gezellig, ze had zelfs cadeautjes voor ons mee, en leek oprecht gelukkig voor ons. Nadat ze terug naar Nederland was vertrokken, was er plots weer helemaal geen contact meer. Ze nam niet meer op toen we haar belden. Ze heeft toen een heel lange brief geschreven, waarin ze duidelijk stelde dat ze de relatie van haar dochter niet meer kan steunen, dat ik de verkeerde keuze ben, dat ik te lui ben, dat ik haar ongelukkig ga maken,…
Doorheen de jaren verloot het contact altijd volgens hetzelfde patroon, schoonmoeder zoekt contact, vriendin laat haar toe en het eindigt in ruzie. Vriendin tolereert het “omdat ze nu eenmaal problemen heeft met homoseksualiteit en dat ze toch haar best doet.” In mijn ogen doet ze helemaal haar best niet. Schoonmoeder beslist plots om eens op bezoek te komen en dan moeten we alles laten vallen (we hebben hiervoor zelfs eens een reis uitgesteld). Nadat ze weer wekenlang niets heeft laten horen, stuurde ze bv plotseling een berichtje dat mijn vriendin haar grootvader een hartinfarct heeft bezorgd, omdat hij de stress die ze hem bezorgde niet meer aankon.
Mijn vriendin heeft mij drie jaar geleden ten huwelijk gevraagd, maar we zijn nog steeds niet getrouwd, dat deels door de situatie met de schoonouders. Mijn vriendin zegt dat ze het nut niet ziet van trouwen als er toch niemand van haar familie erbij kan zijn. We zijn bezig met de eerste stappen te zetten om voor KID te gaan, maar dat wordt telkens op de lange baan geschoven omdat vriendin niet weet hoe haar familie gaat omgaan met de situatie.
Ik wil niet dat mijn vriendin haar familie laat vallen voor mij, maar ik kan steeds minder geduld opbrengen voor de situatie. Mijn schoonouders zijn de enige smet op een anders gelukkige relatie. Het zorgt steeds meer voor twijfels bij mij. Ik weet niet wat ik hiermee wil, ik ben het gewoon zo beu.
zaterdag 2 december 2017 om 12:41
zaterdag 2 december 2017 om 12:46
Zoals ik het lees heeft je vriendin behoefte aan de bevestiging dat ze goed is zoals ze is maar vrees dat dat niet gaat lukken. Wat vreselijk dat een geloof je zo laat kiezen tussen geloof en je kind. Ik vermoed dat het enkel erger wordt als jullie aan kid gaan beginnen. Er is een grotere acceptatie stap te maken. Wat zonde....lesbisch zijn is geen keuze. Jammer dat ze niet zien dat jullie gelukkig zijn.
zaterdag 2 december 2017 om 12:55
Wat verdrietig voor je vriendin dat haar familie niet kan accepteren wie ze is. En voor jou, om degene van wie je houdt hiermee te zien worstelen.
Hoe je vriendin het contact met je schoonmoeder in wil vullen zou ik aan haar laten. Steun haar erin en ben er voor haar als het weer mis gaat en kwetsend wordt.
Ik zou wel met haar gaan praten in hoeverre jullie de familie laten bepalen hoe jullie je leven leiden. Niet trouwen, kinderen maar uit blijven stellen. Dat zijn zaken die je voor jezelf doet, en elkaar, en niet voor je familie. Wellicht is het goed als je vriendin daar eens met een psycholoog over gaat praten om goed op een rij te kri)gen wat ze echt wil en hoe ze die stappen kan maken.
Hoe je vriendin het contact met je schoonmoeder in wil vullen zou ik aan haar laten. Steun haar erin en ben er voor haar als het weer mis gaat en kwetsend wordt.
Ik zou wel met haar gaan praten in hoeverre jullie de familie laten bepalen hoe jullie je leven leiden. Niet trouwen, kinderen maar uit blijven stellen. Dat zijn zaken die je voor jezelf doet, en elkaar, en niet voor je familie. Wellicht is het goed als je vriendin daar eens met een psycholoog over gaat praten om goed op een rij te kri)gen wat ze echt wil en hoe ze die stappen kan maken.
patchouli_ wijzigde dit bericht op 02-12-2017 14:44
0.99% gewijzigd
zaterdag 2 december 2017 om 13:24
zaterdag 2 december 2017 om 13:44
Je vriendin zal toch keuzes moeten gaan maken. Die familie gaat niet veranderen, dat is duidelijk. Dus zij zal zo sterk moeten zijn om daar boven te staan en kiezen voor haar geluk. Als dat haar niet lukt, dan moet jij een keuze gaan maken. Die zal ook heel moeilijk zijn. Maar jij kunt niet wachten op iets wat nooit gaat komen...
Blijf in gesprek met je vriendin. Sterkte ermee.
Blijf in gesprek met je vriendin. Sterkte ermee.
zaterdag 2 december 2017 om 14:31
dan moeten we alles laten vallen
Mijn vriendin heeft mij drie jaar geleden ten huwelijk gevraagd, maar we zijn nog steeds niet getrouwd, dat deels door de situatie met de schoonouders. Mijn vriendin zegt dat ze het nut niet ziet van trouwen als er toch niemand van haar familie erbij kan zijn.
We zijn bezig met de eerste stappen te zetten om voor KID te gaan, maar dat wordt telkens op de lange baan geschoven omdat vriendin niet weet hoe haar familie gaat omgaan met de situatie.
Jouw probleem is helemaal niet met je schoonmoeder. Het is wel makkelijker om haar als schuldige aan te wijzen, maar je moet toch echt bij je vriendin zijn
.Jullie 'moeten' alles laten vallen als schoonmoeder komt, van wie? Dat wordt jullie van hogerhand opgelegd op straffe van een gevangenisstraf?
Over dat trouwen, sorry hoor maar ik vind je vriendin een slappe hap. Bah, eerst jou ten huwelijk vragen en dan zeggen dat ze het nut van trouwen niet ziet?! Wauw, dat vind ik vuil.
En met dat KID hetzelde, jou een wortel voorhouden maar verder komt het niet. Leuk hoor, zo'n vriendin.
zaterdag 2 december 2017 om 14:40
Ik ben het hier mee eens. Het blijft natuurlijk een verdrietige situatie als je ouders je niet accepteren om wie je bent. Maar dat praat al deze zaken niet echt goed vind ik.S-Groot schreef: ↑02-12-2017 14:31Jouw probleem is helemaal niet met je schoonmoeder. Het is wel makkelijker om haar als schuldige aan te wijzen, maar je moet toch echt bij je vriendin zijn
Jullie 'moeten' alles laten vallen als schoonmoeder komt, van wie? Dat wordt jullie van hogerhand opgelegd op straffe van een gevangenisstraf?
Over dat trouwen, sorry hoor maar ik vind je vriendin een slappe hap. Bah, eerst jou ten huwelijk vragen en dan zeggen dat ze het nut van trouwen niet ziet?! Wauw, dat vind ik vuil.
En met dat KID hetzelde, jou een wortel voorhouden maar verder komt het niet. Leuk hoor, zo'n vriendin.
zaterdag 2 december 2017 om 15:00
Ik denk dat het probleem niet bij je schoonmoeder ligt maar bij je vriendin.
Als jullie alles moeten laten vallen voor haar moeder, dan is dat een keuze.
Jij gaat mee in de keuze omdat je je vriendin niet wilt kwetsen aangezien het haar moeder is.
Ik vind het echt ver gaan dat haar ouders zoveel druk ‘leggen’ op jullie relatie.
Je kan nooit ergens naar toe werken want hoe zullen haar ouders reageren.
(Vanuit oogpunt van je vriendin)
Ik denk dat deze situatie niet zal veranderen zolang jij het ook toestaat.
Je kan haar voor de laatste keer zeggen dat er bij jou binnenkort een grens bereikt word.
Dan moet je je vriendin maar adviseren om terug te gaan naar haar ouders en met een man te gaan trouwen als ze haar ouders zo graag tevreden wilt houden.
Jij hebt wel dromen en die moet je je niet laten ontnemen!
Als jullie alles moeten laten vallen voor haar moeder, dan is dat een keuze.
Jij gaat mee in de keuze omdat je je vriendin niet wilt kwetsen aangezien het haar moeder is.
Ik vind het echt ver gaan dat haar ouders zoveel druk ‘leggen’ op jullie relatie.
Je kan nooit ergens naar toe werken want hoe zullen haar ouders reageren.
(Vanuit oogpunt van je vriendin)
Ik denk dat deze situatie niet zal veranderen zolang jij het ook toestaat.
Je kan haar voor de laatste keer zeggen dat er bij jou binnenkort een grens bereikt word.
Dan moet je je vriendin maar adviseren om terug te gaan naar haar ouders en met een man te gaan trouwen als ze haar ouders zo graag tevreden wilt houden.
Jij hebt wel dromen en die moet je je niet laten ontnemen!