Relaties
alle pijlers
Moeder obsessed bezig met gewicht
zaterdag 2 december 2017 om 01:56
Mijn moeder met wie ik verder een prima band heb lijkt de laatste jaren obsessief bezig te zijn met haar eigen gewicht en dat van anderen. Waaronder dat van mij.
Sowieso hebben mijn beide ouders mijn hele puberteit er boven op gezeten dat ik niet te dik zou worden. Daar ben ik deels blij om maar achteraf denk ik niet dat dit veel goeds heeft gedaan voor mijn zelfbeeld. Ik heb mijzelf sinds mijn 13e eigenlijk altijd te dik gevonden, terwijl ik heel de middelbare school periode en daarna een keurig gemiddeld gewicht had. Ik mocht wel af en toe snoepen en kreeg ook gewoon normaal eten, maar constant die opmerkingen over mijn figuur waren gewoon erg verveleneld.
Maar goed sinds mijn zwangerschap (nu ruim 4 jaar geleden komt het me de keel uit. Ik ben inderdaad erg veel aangekomen tijdens mijn zwangerschap (ruim 25 kilo) en heb dat ook(naast hele leuke momenten samen) mijn hele zwangerschap moeten horen. Daarover is flink geruzied en gehuild. Nu kan ik me achteraf nog wel voorstellen dat dat nog voortkwam uit bezorgdheid maar inmiddels ben ik die kilo's bijna allemaal weer kwijt, maar mijn moeder blijft maar fixeren op gewicht. Ik heb geen enkele keer een compliment gehad over die 25 kilo die er af is na al die opmerkingen tijdens de zwangerschap. Wel wordt mijn eetpatroon nog steeds elke keer sceptisch onder de loep genomen en voel ik dat elke keer als we elkaar treffen er weer kritisch gekeken wordt naar mijn lichaam. En constant benadrukken wie (wel) een mooi figuur hebben (mijn superslanke nicht en dunne bekende mensen van tv).
Maar het beperkt zich niet tot mij. Elke keer gaat het gesprek weer over het overgewicht van mijn schoonzus(wat dus helemaal haar zaak niet is, maar goed) en er is geen lekkers meer in huis sinds mijn jongere inwonende broer wat is aangekomen. Zelfs mijn superskinny zus moest 'opletten' toen ze van superslank naar gewoon slank ging.
Daarnaast is ze nu zelf fanatiek aan het lijnen wat we dus de hele tijd moeten aanhoren. Hoor ik haar tegen mijn peuter zeggen dat ze geen koekjes meer eet omdat je daar dik van wordt bijvoorbeeld(ik wil niet dat mijn peuter nu al dat soort opmerkingen meekrijgt, in mijn opvoedstijl is er niks mis met af en toe een koekje).
Het irritante is nu dat ik niet eens meer bij wijze van spreken mijn koffie met suiker durf te drinken uit angst voor een blik of opmerking van haar kant.
Buiten dit is het een lief en betrokken mens die mij en kind in alles steunt en met wie ik ook veel lol heb.
Maar die constante nadruk op het gewicht van Jan en alleman. Wat moet ik daar mee? En zijn er meer ouders zo?
(Mijn moeder is zelf trouwens niet te zwaar. Ikzelf ben niet slank maar ook niet veel te dik. Ik wil niet exacte maten doorgeven omdat ik weet dat dat in een mum van tijd uitmondt in een discussie of je wel of niet veel te dik bent met die maten maar voor het beeld: Ik draag maat 40 en heb een bmi van 26.)
Sowieso hebben mijn beide ouders mijn hele puberteit er boven op gezeten dat ik niet te dik zou worden. Daar ben ik deels blij om maar achteraf denk ik niet dat dit veel goeds heeft gedaan voor mijn zelfbeeld. Ik heb mijzelf sinds mijn 13e eigenlijk altijd te dik gevonden, terwijl ik heel de middelbare school periode en daarna een keurig gemiddeld gewicht had. Ik mocht wel af en toe snoepen en kreeg ook gewoon normaal eten, maar constant die opmerkingen over mijn figuur waren gewoon erg verveleneld.
Maar goed sinds mijn zwangerschap (nu ruim 4 jaar geleden komt het me de keel uit. Ik ben inderdaad erg veel aangekomen tijdens mijn zwangerschap (ruim 25 kilo) en heb dat ook(naast hele leuke momenten samen) mijn hele zwangerschap moeten horen. Daarover is flink geruzied en gehuild. Nu kan ik me achteraf nog wel voorstellen dat dat nog voortkwam uit bezorgdheid maar inmiddels ben ik die kilo's bijna allemaal weer kwijt, maar mijn moeder blijft maar fixeren op gewicht. Ik heb geen enkele keer een compliment gehad over die 25 kilo die er af is na al die opmerkingen tijdens de zwangerschap. Wel wordt mijn eetpatroon nog steeds elke keer sceptisch onder de loep genomen en voel ik dat elke keer als we elkaar treffen er weer kritisch gekeken wordt naar mijn lichaam. En constant benadrukken wie (wel) een mooi figuur hebben (mijn superslanke nicht en dunne bekende mensen van tv).
Maar het beperkt zich niet tot mij. Elke keer gaat het gesprek weer over het overgewicht van mijn schoonzus(wat dus helemaal haar zaak niet is, maar goed) en er is geen lekkers meer in huis sinds mijn jongere inwonende broer wat is aangekomen. Zelfs mijn superskinny zus moest 'opletten' toen ze van superslank naar gewoon slank ging.
Daarnaast is ze nu zelf fanatiek aan het lijnen wat we dus de hele tijd moeten aanhoren. Hoor ik haar tegen mijn peuter zeggen dat ze geen koekjes meer eet omdat je daar dik van wordt bijvoorbeeld(ik wil niet dat mijn peuter nu al dat soort opmerkingen meekrijgt, in mijn opvoedstijl is er niks mis met af en toe een koekje).
Het irritante is nu dat ik niet eens meer bij wijze van spreken mijn koffie met suiker durf te drinken uit angst voor een blik of opmerking van haar kant.
Buiten dit is het een lief en betrokken mens die mij en kind in alles steunt en met wie ik ook veel lol heb.
Maar die constante nadruk op het gewicht van Jan en alleman. Wat moet ik daar mee? En zijn er meer ouders zo?
(Mijn moeder is zelf trouwens niet te zwaar. Ikzelf ben niet slank maar ook niet veel te dik. Ik wil niet exacte maten doorgeven omdat ik weet dat dat in een mum van tijd uitmondt in een discussie of je wel of niet veel te dik bent met die maten maar voor het beeld: Ik draag maat 40 en heb een bmi van 26.)
zaterdag 2 december 2017 om 11:37
Wat een ontzettende onzin is dit zeg! Als mijn vader iets tegen mij zegt waar ik een naar gevoel van krijg zeg ik dat tegen hem, net zoals hij dat bij mij doet. Gewoon als twee volwassenen met elkaar communiceren, of zeg ik nu iets heel geks?retrostar schreef: ↑02-12-2017 08:28Je moet vervelend gedrag van je ouders negeren zodra je adolescent bent. Die ouders willen gewoon het beste voor hun kinderen en zolang jij daar in meegaat denken ze dat ze prima advies geven.
Dus ben je ouder dan plm 16 dan luister je vriendelijk en aandachtig wat ze te zeggen hebben en ga je volkomen je eigen gang. Als dat 90 kg is dan is dat je eigen verantwoordelijkheid.
En dan niet morren dat je ouders dat gedaan hebben! Dat is niet zo.
Waarom zou ik alles maar moeten aanhoren van mijn vader? Dat hoeft hij ook niet van mij hoor..
zaterdag 2 december 2017 om 11:39
Ja voor mij was dit een beetje de grens inderdaad. Ik negeerde het nu, maar ik dacht wel de volgende keer moet ik hier wel echt wat van gaan zeggen.-Kia-Ora- schreef: ↑02-12-2017 06:24Als mijn moeder dit soort opmerkingen maakt tegen mijn peuter/ kleuter hadden we flinke ruzie gehad. Wat denkt ze wel niet, mijn kind nu al blootstellen aan dergelijke gedachtegangen. Ze plant daarmee het zaadje van je bent, (mama, tante, papa, ...) niet goed genoeg zoals je bent en daarnaast de eerste aanzet tot een mogelijke es.
Als het je niet lukt om voor jezelf op te komen, denk dan aan je kind. Die moet je beschermen voor de gevoelens die jij als kind hebt gehad en waar je nog steeds last van hebt. Veel mensen beseffen niet dat die kleintjes dit allemaal horen en onthouden.Die kleine krijgt echt wel mee dat oma mama niet mooi vindt zo... dieptriest.
Dus afkappen, zoals de rest al zegt. Ik zou het met haar bespreken op een neutraal moment en daarna blijven aangeven, mam ik wil het hier niet over hebben, blijf je dit zeggen kun je vertrekken of ik ga. En tegen mijn kind wordt absoluut niet meer gesproken over diëten, te dik zijn, lichamen van anderen etc.
Zal ze niet leuk vinden en zal heel lastig zijn voor haar om af te leren en jij moet hierin sterk zijn en je voet stijf houden. Ook doen wat je zegt, dus gaan als de grens bereikt is.
Succes.
Zoals hier wel werd gezegd is overgewicht natuurlijk niet wenselijk maar voor mij is er een verschil tussen gezondheid en schoonheid. En juist Door mijn eigen ervaring wil ik natuurlijk mijn kind gezond opvoeden. Dus Veel bewegen, gezond eten, sappen en limonade zijn voor feestjes, etc. Maar tegelijkertijd wil ik niet dat ze het idee krijgt dat dik lelijk is en slank mooi.
zaterdag 2 december 2017 om 11:43
Nee dat huilen was vooral 1 keer in een hoogopgelopen ruzie tijdens mijn zwangerschap. Het was de 3e keer in korte tijd dat ze weer begon over mijn uitdijende lichaam. Ik trok dat toen niet meer.Lucifermiauww schreef: ↑02-12-2017 10:17Je moeder is raar bezig maar waarom jij daar in mee gaat en ruzie gaat maken en gaat huilen snap ik ook niet.
Gewoon 1x aangeven dat ze haar opmerkingen voor zich mag houden en anders gesprek afkappen of gewoon weggaan.
Hou dat een paar weken vol en waarschijnlijk snapt ze de hint wel. Mensen behandelen je zoals jij je laat behandelen.
Daarna is het niet meer op die manier voorgekomen en negeer ik het zoveel mogelijk maar dat blijkt dus niet de manier.
zaterdag 2 december 2017 om 11:48
Nou als jij zo wijs bent om het van je af te kunnen laten glijden, dat is een goede eigenschap, je moeder heeft natuurlijk ook niet een kind gekregen met de gedachte: haar leven ga ik goed zuur maken. De intentie is niet per se slecht. Maar de uitkomst kan desastreus zijn van dat soort gedrag. Ik denk dat je bij jou kind wel echt een lijn moet trekken.
zaterdag 2 december 2017 om 11:50
Nee negeren werkt echt niet.Nesli schreef: ↑02-12-2017 11:43Nee dat huilen was vooral 1 keer in een hoogopgelopen ruzie tijdens mijn zwangerschap. Het was de 3e keer in korte tijd dat ze weer begon over mijn uitdijende lichaam. Ik trok dat toen niet meer.
Daarna is het niet meer op die manier voorgekomen en negeer ik het zoveel mogelijk maar dat blijkt dus niet de manier.
Morgen bij de eerste opmerking heel vriendelijk en duidelijk zijn. Je komt er gezellig Sinterklaas vieren. Jij en je kinderen zitten niet te wachten op die opmerkingen of bemoeienis. Dus graag vanaf nu erover ophouden? Dank.
Dan wat anders gaan doen. Blijft ze door sputteren of dingen roepen gewoon afkappen. Nee ma stoppen nu. Niet boos worden of gaan huilen.
Adem in en uit en rustig nog eens herhalen. Geen discussie aangaan. Begin een ander gesprek, pak wat drinken, lach naar je kinderen en richt aandacht op hen en de kadootjes.
Ik zou wel op een ander moment alleen zonder kinderen een gesprek proberen aan te knopen met haar. Maar morgen is dat niet de goede setting.
zaterdag 2 december 2017 om 11:53
Ik denk niet dat er ooit iemand is die er bewust vanuit gaat om een ander het leven zuur te maken.tigri schreef: ↑02-12-2017 11:48Nou als jij zo wijs bent om het van je af te kunnen laten glijden, dat is een goede eigenschap, je moeder heeft natuurlijk ook niet een kind gekregen met de gedachte: haar leven ga ik goed zuur maken. De intentie is niet per se slecht. Maar de uitkomst kan desastreus zijn van dat soort gedrag. Ik denk dat je bij jou kind wel echt een lijn moet trekken.
Ik ben het persoonlijk best even beu om de hele tijd te moeten denken: maar ze bedoelen het zo goed...
Dat wordt zo vaak gezegd: wij bedoelen het goed, het is voor je eigen bestwil...nee!
Het is niet voor mijn bestwil en de weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen.
zaterdag 2 december 2017 om 11:57
Ik sta hier dus zelf ook zo in. Mijn schoonzus weet best dat ze te zwaar is en zit daar al genoeg mee. Ik weet ook dat het geen kwaad kan als ik wat kilos kwijt zou raken, maar ik wil gewoon niet zoals zij daar constant mee bezig zijn. Ik probeer gezond te eten en genoeg te bewegen. Dat is mijn manier en gezien ik al lang en breed volwassen ben zou dat ook gewoon geaccepteerd moeten worden, vind ik zelf dus.Nav__ schreef: ↑02-12-2017 10:54Oh, jij herkent je wel in de moeder van TO? Je mag bemoeien WANT 50% heeft overgewicht? There we go...
Mijn ex-schoonmoeder was ook zo. Gevolg: een dochter met een eetstoornis, een zoon met binge eating disorder en een enorm minderwaardigheidscomplex en een ex-schoondochter die er wel van kon kotsen. Iedereen kotste er achter haar rug ook van. Dus tsja, wil je zo te boek staan?
Iemand die te zwaar is, weet dat zelf wel. Daar heeft niemand de moeder van TO bij nodig. Waarom bemoeien mensen zich met het gewicht van een ander? Echt, zoals je hier ziet vindt 90% je dan geen leuk mens... dus die mensen zijn zelf de verliezers. Triest. Vindt het ook altijd dom en onempathisch overkomen.
TO, bij ex-schoonmoeder zei ik op een gegeven moment toen ik binnenkwam: 'zullen we vast even stilstaan bij het gewicht van iedereen? Dan hebben we dat gehad voor vandaag en kunnen we er een gezellige middag van maken'. Mijn ex heeft eens tegen haar gezegd: 'wel fijn dat je dochter zo slank is, dat heb je wel mooi bereikt. Alleen zo jammer dat ze al haar maaltijden ervoor uitkotst en misschien wel geen kinderen meer kan krijgen in de toekomst. Maarja, worth it!'. Dat kwam wel over en hoewel de blikken bleven, hield ze haar snater dicht. Lekker rustig.
Wat heb je zelf al geprobeerd, TO?
Maar wat ik lastig vind is dat zij verder geen vervelend naar of veroordelend persoon is. Het gaat in haar geval puur om gewicht. En daarom kan ik dus helemaal niet achterhalen waarom ze dit nu telkens doet. En daarom weet ik ook niet zo goed hoe ik dit gesprek moet aangaan.
En ik wilde ook even peilen hoe anderen mensen hierin staan.
Maar ik denk nu dat de volgende keer dat er een opmerking komt ik dat aangrijp om misschien wel oprecht te vragen 1. Waarom ze hier nu zo gigantisch mee bezig is(gezien ze dus zelf echt nooit dik is geweest, ze heeft een heel erg normaal en gemiddeld postuur). En 2. Dat ik het sowieso vervelend vind als mijn kind dit meekrijgt.
Dan hoeft het niet meteen drastisch met een nare opmerking of contact verminderen.
zaterdag 2 december 2017 om 12:03
Omdat dat het enige signaal is dat mijn moeder begrijpt. Ik heb alle andere gesprekstechnieken geprobeerd, het komt niet aan. Enige wat hielp was boos weglopen en er nog een venijnige sms achteraan dat ik het meende.
anoniem_667969d00e896 wijzigde dit bericht op 02-12-2017 12:07
32.13% gewijzigd
zaterdag 2 december 2017 om 12:06
Mijn moeder is ook helemaal geen vervelend, naar of veroordelen mens.Nesli schreef: ↑02-12-2017 11:57Ik sta hier dus zelf ook zo in. Mijn schoonzus weet best dat ze te zwaar is en zit daar al genoeg mee. Ik weet ook dat het geen kwaad kan als ik wat kilos kwijt zou raken, maar ik wil gewoon niet zoals zij daar constant mee bezig zijn. Ik probeer gezond te eten en genoeg te bewegen. Dat is mijn manier en gezien ik al lang en breed volwassen ben zou dat ook gewoon geaccepteerd moeten worden, vind ik zelf dus.
Maar wat ik lastig vind is dat zij verder geen vervelend naar of veroordelend persoon is. Het gaat in haar geval puur om gewicht. En daarom kan ik dus helemaal niet achterhalen waarom ze dit nu telkens doet. En daarom weet ik ook niet zo goed hoe ik dit gesprek moet aangaan.
En ik wilde ook even peilen hoe anderen mensen hierin staan.
Maar ik denk nu dat de volgende keer dat er een opmerking komt ik dat aangrijp om misschien wel oprecht te vragen 1. Waarom ze hier nu zo gigantisch mee bezig is(gezien ze dus zelf echt nooit dik is geweest, ze heeft een heel erg normaal en gemiddeld postuur). En 2. Dat ik het sowieso vervelend vind als mijn kind dit meekrijgt.
Dan hoeft het niet meteen drastisch met een nare opmerking of contact verminderen.
Echt niet.
Ze kanaliseert alleen al haar oordelen al sinds jaar en dag in gewicht.
Zo streng als ze naar zichzelf is, is ze ook naar anderen.
Ook al is mijn moeder nooit te dik geweest.
Ze maakt gewoon geen onderscheid tussen zichzelf en een ander, lijkt wel.
Waardoor ze zich automatisch niet echt in een ander lijkt te kunnen verplaatsen.
Zij zou het zelf verschrikkelijk vinden als ze zo dik was.
Dus is het voor die ander zijn bestwil dat ze er iets van zegt.
Alleen maar goede bedoelingen dus...
zaterdag 2 december 2017 om 12:22
Nouja zeg ook dat jij het geklaag van haar over het gewicht ook niet wil horen. Punt 2 is goed maar je moet zelf ook grenzen stellen.
Ik heb veel respect voor ouderen/ ouders maar dit soort dingen ben ik heel strak en duidelijk in vooral bij mijn familie of dichtbij staande mensen. Ik ga hun ook niet afkraken op iets.
Mijn vriends tante is er ook zo 1. Altijd gaat het over gezond leven, afvallen, gewicht en dit is slecht en dat is slecht.
Als ze het niet tegen mij heeft zeg ik niks. Als ze tegen mij praat maak ik wel opmerkingen ' tja tegenwoordig is niks meer goed'.
Ik ga daar niet veel naar toe. Negeer haar het liefst. Ik ben bang dat het een keer dondert. Maar omdat het niet mijn familie is en niks over mij gezegd wordt hou ik me in.
Maar 1ding, ik wil haar niet meer bij hebben op onze verjaardagen. Iedereen ergert zich dood aan haar incl wij. Dan is de keuze erg simpel.
Als ze vraagt ooit waarom. Krijgt ze wel een eerlijk antwoord dat wel.
Mijn moeder heeft dat met werk. Altijd wat te zeuren en klagen. Echt altijd. Hierdoor spreek ik haar bewust niet veel. Ik heb dan echt afstand nodig want anders word ik gek. Betrap me wel eens op dat ik soms ja ja...Ja..ja..Ja zeg terwijl ik tegelijke tijd met wat anders bezig ben. En soms mammmm nu moet je echt kappen hoor pfff.. werk vind ik anders dan gewicht.. Dat is zo persoonlijker.
Ik heb veel respect voor ouderen/ ouders maar dit soort dingen ben ik heel strak en duidelijk in vooral bij mijn familie of dichtbij staande mensen. Ik ga hun ook niet afkraken op iets.
Mijn vriends tante is er ook zo 1. Altijd gaat het over gezond leven, afvallen, gewicht en dit is slecht en dat is slecht.
Als ze het niet tegen mij heeft zeg ik niks. Als ze tegen mij praat maak ik wel opmerkingen ' tja tegenwoordig is niks meer goed'.
Ik ga daar niet veel naar toe. Negeer haar het liefst. Ik ben bang dat het een keer dondert. Maar omdat het niet mijn familie is en niks over mij gezegd wordt hou ik me in.
Maar 1ding, ik wil haar niet meer bij hebben op onze verjaardagen. Iedereen ergert zich dood aan haar incl wij. Dan is de keuze erg simpel.
Als ze vraagt ooit waarom. Krijgt ze wel een eerlijk antwoord dat wel.
Mijn moeder heeft dat met werk. Altijd wat te zeuren en klagen. Echt altijd. Hierdoor spreek ik haar bewust niet veel. Ik heb dan echt afstand nodig want anders word ik gek. Betrap me wel eens op dat ik soms ja ja...Ja..ja..Ja zeg terwijl ik tegelijke tijd met wat anders bezig ben. En soms mammmm nu moet je echt kappen hoor pfff.. werk vind ik anders dan gewicht.. Dat is zo persoonlijker.
Bam!!!!
zaterdag 2 december 2017 om 12:31
Oh dit is wel grappig.
Ze vertelde een keer dat ze in de supermarkt naar een vrouw was gelopen om te vragen waarom ze wat zwaarder was want ze was een mooie vrouw om te zien maar het was zo zonde. Ze wilde tips geven. Toen er gevraagd werd hoe ze reageerde zei ze, ja ze schrok wel even maar zag dat ik het goed bedoelde en heb haar tips gegeven. Was een kort gesprek maar ze had er geen moeite mee. Toen reageerde Ik, kan me niet voorstellen wat een lef. Discussie begonnen... waarom ycjoo.. het moet toch kunnen. Wat denk je zelf hoe haal je het in je hoofd om met anderen te bemoeien.
Zegt genoeg hoe erg zulke mensen zijn. Gek genoeg is ze daarnaast wel lief. Ze staat altijd voor iedereen klaar maar dit wordt overschaduwd door haar obsessies.
Ze vertelde een keer dat ze in de supermarkt naar een vrouw was gelopen om te vragen waarom ze wat zwaarder was want ze was een mooie vrouw om te zien maar het was zo zonde. Ze wilde tips geven. Toen er gevraagd werd hoe ze reageerde zei ze, ja ze schrok wel even maar zag dat ik het goed bedoelde en heb haar tips gegeven. Was een kort gesprek maar ze had er geen moeite mee. Toen reageerde Ik, kan me niet voorstellen wat een lef. Discussie begonnen... waarom ycjoo.. het moet toch kunnen. Wat denk je zelf hoe haal je het in je hoofd om met anderen te bemoeien.
Zegt genoeg hoe erg zulke mensen zijn. Gek genoeg is ze daarnaast wel lief. Ze staat altijd voor iedereen klaar maar dit wordt overschaduwd door haar obsessies.
Bam!!!!
zaterdag 2 december 2017 om 12:49
Ycjoo- schreef: ↑02-12-2017 12:31Oh dit is wel grappig.
Ze vertelde een keer dat ze in de supermarkt naar een vrouw was gelopen om te vragen waarom ze wat zwaarder was want ze was een mooie vrouw om te zien maar het was zo zonde. Ze wilde tips geven. Toen er gevraagd werd hoe ze reageerde zei ze, ja ze schrok wel even maar zag dat ik het goed bedoelde en heb haar tips gegeven. Was een kort gesprek maar ze had er geen moeite mee. Toen reageerde Ik, kan me niet voorstellen wat een lef. Discussie begonnen... waarom ycjoo.. het moet toch kunnen. Wat denk je zelf hoe haal je het in je hoofd om met anderen te bemoeien.
Zegt genoeg hoe erg zulke mensen zijn. Gek genoeg is ze daarnaast wel lief. Ze staat altijd voor iedereen klaar maar dit wordt overschaduwd door haar obsessies.
Dat deze mensen echt bestaan zeg. Dacht dat ze alleen in films voorkwamen.
zaterdag 2 december 2017 om 12:51
Ik heb zelf een tijdje last gehad van een obsessie met voeding en gewicht.
Omdat het me met de paplepel is ingegoten.
Ik ben niet voor niks een paar jaar geleden verschrikkelijk depressief geweest, sindsdien heb ik de obsessie gelukkig wel los kunnen laten.
Er was heel wat voor nodig om dat te doen, alsof ik een deel van mijn persoonlijkheid opnieuw vorm moest en nog steeds moet geven.
Dus het kan een bescherming zijn voor het ego van een persoon om een bepaalde obsessie te hebben.
Heel vervelend, maar soms ook noodzakelijk voor die persoon om niet depressief te worden of door te draaien.
Misschien wordt het erger, misschien wordt het minder, dat kan allebei.
Als de obsessie van de ene persoon die het ego moet beschermen van die persoon het ego gaat aantasten van de mensen rondom hem/haar heen dan wordt het vervelend.
Soms moet je erg sterk in je schoenen staan om je eigen ego (ego heb je nodig om je grenzen aan te geven en ja staande te houden in je dagelijks leven) niet omver te laten lopen door het opgeklopte ego van een ander.
Vooral in moeder-dochter relaties is dat soms erg lastig merk ik zelf de laatste tijd.
Ja en amen zeggen werkt soms het beste, maar niet altijd.
Misschien verwacht je nog te veel begrip van je moeder, zoals ik misschien nog steeds hoop op een echte band met oprecht begrip en contact met elkaar.
Maar misschien moet ik die hoop opgeven en tevreden zijn met af en toe een praatje over koetjes en kalfjes.
En dat mijn huid dan dikker is, als ik minder van haar verwacht.
Ik ben er zelf nog niet uit.
Omdat het me met de paplepel is ingegoten.
Ik ben niet voor niks een paar jaar geleden verschrikkelijk depressief geweest, sindsdien heb ik de obsessie gelukkig wel los kunnen laten.
Er was heel wat voor nodig om dat te doen, alsof ik een deel van mijn persoonlijkheid opnieuw vorm moest en nog steeds moet geven.
Dus het kan een bescherming zijn voor het ego van een persoon om een bepaalde obsessie te hebben.
Heel vervelend, maar soms ook noodzakelijk voor die persoon om niet depressief te worden of door te draaien.
Misschien wordt het erger, misschien wordt het minder, dat kan allebei.
Als de obsessie van de ene persoon die het ego moet beschermen van die persoon het ego gaat aantasten van de mensen rondom hem/haar heen dan wordt het vervelend.
Soms moet je erg sterk in je schoenen staan om je eigen ego (ego heb je nodig om je grenzen aan te geven en ja staande te houden in je dagelijks leven) niet omver te laten lopen door het opgeklopte ego van een ander.
Vooral in moeder-dochter relaties is dat soms erg lastig merk ik zelf de laatste tijd.
Ja en amen zeggen werkt soms het beste, maar niet altijd.
Misschien verwacht je nog te veel begrip van je moeder, zoals ik misschien nog steeds hoop op een echte band met oprecht begrip en contact met elkaar.
Maar misschien moet ik die hoop opgeven en tevreden zijn met af en toe een praatje over koetjes en kalfjes.
En dat mijn huid dan dikker is, als ik minder van haar verwacht.
Ik ben er zelf nog niet uit.
zaterdag 2 december 2017 om 12:54
"Hoi Mam. Ik ga over mijn eigen gewicht en eetpatroon. Je hebt je al veel te lang ermee bemoeid en dat heeft invloed gehad op mijn zelfbeeld. Ik ben meer waard dat mijn gewicht. Ik wil er niks meer over horen en ook niet over het gewicht van anderen. Als je je daar niet aan kan houden dan mag je vertrekken/vertrek ik."
En dan lik op stuk.
En dan lik op stuk.
zaterdag 2 december 2017 om 14:29
Wow... ik ben totaal niet te dik, maar als ze dat tegen mij of een ander had gezegd waar ik bij stond, had ik haar echt voor lul gezet waar iedereen bij stond. Bijvoorbeeld: 'jij bent slank maar verder behoorlijk lelijk. Tips nodig?!'. En nee, dat is niet hetzelfde. Dat is een koekje van eigen deeg. Echt, hoe dom kun je zijn, dat je denkt dat zulk gedrag gepast is. Kan er pislink van worden.Ycjoo- schreef: ↑02-12-2017 12:31Oh dit is wel grappig.
Ze vertelde een keer dat ze in de supermarkt naar een vrouw was gelopen om te vragen waarom ze wat zwaarder was want ze was een mooie vrouw om te zien maar het was zo zonde. Ze wilde tips geven. Toen er gevraagd werd hoe ze reageerde zei ze, ja ze schrok wel even maar zag dat ik het goed bedoelde en heb haar tips gegeven. Was een kort gesprek maar ze had er geen moeite mee. Toen reageerde Ik, kan me niet voorstellen wat een lef. Discussie begonnen... waarom ycjoo.. het moet toch kunnen. Wat denk je zelf hoe haal je het in je hoofd om met anderen te bemoeien.
Zegt genoeg hoe erg zulke mensen zijn. Gek genoeg is ze daarnaast wel lief. Ze staat altijd voor iedereen klaar maar dit wordt overschaduwd door haar obsessies.
Ik loop toch ook niet naar iemand om te zeggen dat iemands haar lelijk zit/kleding niet staat/make up stom zit/enzovoort? Wat denken mensen wel niet?!
Ik heb een eetstoornis gehad en zat in behandeling met o.a. dames met eetstoornissen die juist teveel aten (en ik te weinig). Als ze zoiets tegen een van die meiden had gezegd, hadden zij daar minstens een jaar last van gehad.
TO, heel goed dat je er iets van gaat zeggen op jouw eigen manier. Het klinkt alsof oud zeer uit jouw jeugd ook meespeelt, omdat ze er vroeger zo'n punt van heeft gemaakt. Misschien daarom ook de tranen en de pijn. Niet pikken, hoor! Je bent prima hoe je bent. Je hebt gewoon een gezond BMI!
zaterdag 2 december 2017 om 15:03
Vind ik ontzettend onbeschoft en helemaal niet grappig.Ycjoo- schreef: ↑02-12-2017 12:31Oh dit is wel grappig.
Ze vertelde een keer dat ze in de supermarkt naar een vrouw was gelopen om te vragen waarom ze wat zwaarder was want ze was een mooie vrouw om te zien maar het was zo zonde. Ze wilde tips geven. Toen er gevraagd werd hoe ze reageerde zei ze, ja ze schrok wel even maar zag dat ik het goed bedoelde en heb haar tips gegeven. Was een kort gesprek maar ze had er geen moeite mee. Toen reageerde Ik, kan me niet voorstellen wat een lef. Discussie begonnen... waarom ycjoo.. het moet toch kunnen. Wat denk je zelf hoe haal je het in je hoofd om met anderen te bemoeien.
Zegt genoeg hoe erg zulke mensen zijn. Gek genoeg is ze daarnaast wel lief. Ze staat altijd voor iedereen klaar maar dit wordt overschaduwd door haar obsessies.
Ze mag blij zijn dat ze geen lik op stuk heeft gehad.
When they go low, we go high. (M.Obama)
zaterdag 2 december 2017 om 16:01
die mevrouw was duidelijk beleefder dan jouw moeder. Denk dat als ze dat een keer tegen de verkeerde zegt, ze slaande ruzie krijgtYcjoo- schreef: ↑02-12-2017 12:31Oh dit is wel grappig.
Ze vertelde een keer dat ze in de supermarkt naar een vrouw was gelopen om te vragen waarom ze wat zwaarder was want ze was een mooie vrouw om te zien maar het was zo zonde. Ze wilde tips geven. Toen er gevraagd werd hoe ze reageerde zei ze, ja ze schrok wel even maar zag dat ik het goed bedoelde en heb haar tips gegeven. Was een kort gesprek maar ze had er geen moeite mee. Toen reageerde Ik, kan me niet voorstellen wat een lef. Discussie begonnen... waarom ycjoo.. het moet toch kunnen. Wat denk je zelf hoe haal je het in je hoofd om met anderen te bemoeien.
Zegt genoeg hoe erg zulke mensen zijn. Gek genoeg is ze daarnaast wel lief. Ze staat altijd voor iedereen klaar maar dit wordt overschaduwd door haar obsessies.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 2 december 2017 om 17:10
Totaal niet grappig. Ronduit onbeschoft om een vreemde zo aan te spreken.Ycjoo- schreef: ↑02-12-2017 12:31Oh dit is wel grappig.
Ze vertelde een keer dat ze in de supermarkt naar een vrouw was gelopen om te vragen waarom ze wat zwaarder was want ze was een mooie vrouw om te zien maar het was zo zonde. Ze wilde tips geven. Toen er gevraagd werd hoe ze reageerde zei ze, ja ze schrok wel even maar zag dat ik het goed bedoelde en heb haar tips gegeven. Was een kort gesprek maar ze had er geen moeite mee. Toen reageerde Ik, kan me niet voorstellen wat een lef. Discussie begonnen... waarom ycjoo.. het moet toch kunnen. Wat denk je zelf hoe haal je het in je hoofd om met anderen te bemoeien.
Zegt genoeg hoe erg zulke mensen zijn. Gek genoeg is ze daarnaast wel lief. Ze staat altijd voor iedereen klaar maar dit wordt overschaduwd door haar obsessies.
Niet te geloven.
zaterdag 2 december 2017 om 19:07
Haha, wat een lol...Ycjoo- schreef: ↑02-12-2017 12:31Oh dit is wel grappig.
Ze vertelde een keer dat ze in de supermarkt naar een vrouw was gelopen om te vragen waarom ze wat zwaarder was want ze was een mooie vrouw om te zien maar het was zo zonde. Ze wilde tips geven. Toen er gevraagd werd hoe ze reageerde zei ze, ja ze schrok wel even maar zag dat ik het goed bedoelde en heb haar tips gegeven. Was een kort gesprek maar ze had er geen moeite mee. Toen reageerde Ik, kan me niet voorstellen wat een lef. Discussie begonnen... waarom ycjoo.. het moet toch kunnen. Wat denk je zelf hoe haal je het in je hoofd om met anderen te bemoeien.
Zegt genoeg hoe erg zulke mensen zijn. Gek genoeg is ze daarnaast wel lief. Ze staat altijd voor iedereen klaar maar dit wordt overschaduwd door haar obsessies.
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
zaterdag 2 december 2017 om 20:17
Ik moest wel lachen om jouw reactie. Maar helemaal terecht.
Trouwens, die opmerking van je ex aan het adres van zijn moeder was ook niet mis!
Heb zelf ook zo'n collega gehad: totale obsessie met hoe "dik" (althans, voor haar is dat vanaf maat 40 zo ongeveer) iedereen was. Vreselijk.
Vroeg je naar een gezamenlijke bekende, dan was haar enige reactie: "O. die is weer zó dik geworden", of (vol lof) "die is zo mooi afgevallen".
Sneu, maar die mensen hebben totaal niet in de gaten hoe afstotend het is als zij -ongevraagd- zo vol walging praten over elk grammetje vet dat een ander volgens hun teveel heeft. Blijkbaar is de drang om al-tijd weer een opmerking over iemands figuur te maken zó overheersend, dat het hen niets interesseert welk effect dit heeft op anderen (of hetgeen anderen andersom denken/zeggen).