Relaties
alle pijlers
Relatie problemen
donderdag 7 december 2017 om 15:38
Mijn partner en ik hebben 16 jaar een relatie, 2 kinderen.
We zijn niet getrouwd. In de beginjaren was hij lief en belangstellend naar mij toe, we waren verliefd, hadden veel overeenkomsten betreffende hobbies en dergelijke.
Op zich is hij nog steeds lief en belangstellend naar de kinderen toe. Heeft belangstelling voor hun sport, speelt spelletjes met ze. Brengt ze naar school/ sport als ik er niet ben.
Ik krijg ook de ruimte om te sporten, leuke dingen te doen, zo is het wel.
Hij is/was een lieve man, wel heel rationeel, toont weinig gevoelens, heeft geen echte vrienden. Maar hij heeft 2 kanten, hij kan heel bot / koud zijn maar ook heel vriendelijk en belangstellend, zeker in gezelschap.
Mijn partner houdt niet van zwakte. Zowel bij mij als de kinderen niet. Niet bang zijn / flink zijn / niet kwetsbaar tonen. Dus mijn "zwakte" mag er niet zijn. Hij vraagt nooit hoe het gaat of hij ergens mee kan helpen. En nu het fysiek ook even minder gaat wordt de botheid alleen maar erger.
Ik vraag me wel eens af of de bijna overspannenheid (sinds een maand) komt door mijn werk of door mijn thuis situatie. En nee het zal voor hem niet makkelijk zijn, mijn "toestand" . Let wel, hij heeft er geen last van, ik praat er met hem niet meer over en probeer thuis alles door te laten gaan, ook werk ik gewoon. Wel ben ik gespannen geweest en heb best wel serieuze slaapproblemen. Ik snakte naar een knuffel, toen ik zo angstig en gespannen op de bank zat, een begripvol iemand die alleen maar zegt dat het goed komt.
De laatste jaren, kan ik hier steeds slechter mee omgaan. Zolang alles goed met mij gaat, is het ok. Maar ik kan nooit mijn ware ik laten zien, mijn emoties tonen, hij wordt dan bot en kapt dit af. Qua intimiteit gebeurd er weinig meer, ik kan het niet opbrengen omdat t met de rest niet goed zit. Natuurlijk begint hij hier elke keer over als er iets is.
Ik doe bijna het volledige huishouden naast mijn werk, ik ruim op, ik kook.
Af en toe kookt hij en hij helpt met de vaatwasser inladen, hij doet de tuin, die er meestal vrij troosteloos bij ligt. Even een stofzuiger pakken, de was doen, even opruimen in het huis is er niet bij. Was er in goede tijden overigens ook niet bij, wij zijn hierin niet een team, ik heb dit in vroegere jaren ook altijd automatisch opgepakt en zijn moeder heeft het hem niet geleerd dus dit ligt deels ook bij mij. Hij is altijd wel lui / makkelijk geweest. In de afgelopen jaren heb ik dit ook aangekaart maar hij doet er niks mee. Hij hoort t aan. Is ook niet begripvol.
Intussen heeft hij gedoe op zijn werk, met zijn ouders, en bij de vereniging waar hij vrijwilliger is en waar onze zoon sport. Hij kan niet zijn eigen bijdrage in conflictsituaties zien, alles ligt aan een ander en in het geval van onze zoon zie ik dat hij er ook emotioneel last van heeft. (Buikpijn, slecht eten)
En bij mij draait hij alles om, alles wat ik aandraag, kapt hij af of reageert hij bot op.
Is er een ander? Heeft hij een mid life crisis? Ik weet t niet...
Wie herkent dit? Wie kan mij wat advies geven? Moet ik dit allemaal maar laten gebeuren? Ligt t bij mij?
We zijn niet getrouwd. In de beginjaren was hij lief en belangstellend naar mij toe, we waren verliefd, hadden veel overeenkomsten betreffende hobbies en dergelijke.
Op zich is hij nog steeds lief en belangstellend naar de kinderen toe. Heeft belangstelling voor hun sport, speelt spelletjes met ze. Brengt ze naar school/ sport als ik er niet ben.
Ik krijg ook de ruimte om te sporten, leuke dingen te doen, zo is het wel.
Hij is/was een lieve man, wel heel rationeel, toont weinig gevoelens, heeft geen echte vrienden. Maar hij heeft 2 kanten, hij kan heel bot / koud zijn maar ook heel vriendelijk en belangstellend, zeker in gezelschap.
Mijn partner houdt niet van zwakte. Zowel bij mij als de kinderen niet. Niet bang zijn / flink zijn / niet kwetsbaar tonen. Dus mijn "zwakte" mag er niet zijn. Hij vraagt nooit hoe het gaat of hij ergens mee kan helpen. En nu het fysiek ook even minder gaat wordt de botheid alleen maar erger.
Ik vraag me wel eens af of de bijna overspannenheid (sinds een maand) komt door mijn werk of door mijn thuis situatie. En nee het zal voor hem niet makkelijk zijn, mijn "toestand" . Let wel, hij heeft er geen last van, ik praat er met hem niet meer over en probeer thuis alles door te laten gaan, ook werk ik gewoon. Wel ben ik gespannen geweest en heb best wel serieuze slaapproblemen. Ik snakte naar een knuffel, toen ik zo angstig en gespannen op de bank zat, een begripvol iemand die alleen maar zegt dat het goed komt.
De laatste jaren, kan ik hier steeds slechter mee omgaan. Zolang alles goed met mij gaat, is het ok. Maar ik kan nooit mijn ware ik laten zien, mijn emoties tonen, hij wordt dan bot en kapt dit af. Qua intimiteit gebeurd er weinig meer, ik kan het niet opbrengen omdat t met de rest niet goed zit. Natuurlijk begint hij hier elke keer over als er iets is.
Ik doe bijna het volledige huishouden naast mijn werk, ik ruim op, ik kook.
Af en toe kookt hij en hij helpt met de vaatwasser inladen, hij doet de tuin, die er meestal vrij troosteloos bij ligt. Even een stofzuiger pakken, de was doen, even opruimen in het huis is er niet bij. Was er in goede tijden overigens ook niet bij, wij zijn hierin niet een team, ik heb dit in vroegere jaren ook altijd automatisch opgepakt en zijn moeder heeft het hem niet geleerd dus dit ligt deels ook bij mij. Hij is altijd wel lui / makkelijk geweest. In de afgelopen jaren heb ik dit ook aangekaart maar hij doet er niks mee. Hij hoort t aan. Is ook niet begripvol.
Intussen heeft hij gedoe op zijn werk, met zijn ouders, en bij de vereniging waar hij vrijwilliger is en waar onze zoon sport. Hij kan niet zijn eigen bijdrage in conflictsituaties zien, alles ligt aan een ander en in het geval van onze zoon zie ik dat hij er ook emotioneel last van heeft. (Buikpijn, slecht eten)
En bij mij draait hij alles om, alles wat ik aandraag, kapt hij af of reageert hij bot op.
Is er een ander? Heeft hij een mid life crisis? Ik weet t niet...
Wie herkent dit? Wie kan mij wat advies geven? Moet ik dit allemaal maar laten gebeuren? Ligt t bij mij?
donderdag 7 december 2017 om 15:59
relatie therapie
deze patronen zijn er al heel lang ingeslepen. en jullie hebben daar beide een aandeel in.
jij hebt iets jaren lang in stand gehouden, nu wil jij veranderen, maar hij niet. waarom zou hij? het gaat in zijn ogen goed. bij wie ligt nu het probleem? jij kan hem niet duidelijk maken dat er een probleem is, en waar jij tegen aan loopt. een relatietherapeut kan jullie daarbij helpen.
deze patronen zijn er al heel lang ingeslepen. en jullie hebben daar beide een aandeel in.
jij hebt iets jaren lang in stand gehouden, nu wil jij veranderen, maar hij niet. waarom zou hij? het gaat in zijn ogen goed. bij wie ligt nu het probleem? jij kan hem niet duidelijk maken dat er een probleem is, en waar jij tegen aan loopt. een relatietherapeut kan jullie daarbij helpen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
donderdag 7 december 2017 om 17:20
Misschien moet jij hem eens op een hele botte manier duidelijk maken dat zijn gedrag onacceptabel is. Kom met concrete dingen die jij van hem nodig hebt en geef heel duidelijk aan dat als hij jou daarin niet tegemoet kan komen, dat er wat jou betreft weinig toekomst in jullie relatie zit.
En dat hij niet tegen zwakte kan, is zwak van hem. Het is pas echt zwak dat hij niet eens met de emoties van zijn eigen vrouw om kan gaan.
En dat hij niet tegen zwakte kan, is zwak van hem. Het is pas echt zwak dat hij niet eens met de emoties van zijn eigen vrouw om kan gaan.
donderdag 7 december 2017 om 19:06
En ik op het A woord
donderdag 7 december 2017 om 19:48
Zware kost hoor, jullie zijn stilletjes terecht gekomen in een verstandshuwelijk. "Tis zoals het is en mond dicht". Relatietherapie is optie, maar dan moeten beide anticiperen. Jullie zouden ook kunnen gaan voor een eigen leven, want als ik lees dat er lichamelijke problemen bij komen kijken is dat al heel gevaarlijk. Sterkte TO!
donderdag 7 december 2017 om 20:01
Ik twijfel nogCurlyred schreef: ↑07-12-2017 15:38Mijn partner en ik hebben 16 jaar een relatie, 2 kinderen.
We zijn niet getrouwd. In de beginjaren was hij lief en belangstellend naar mij toe, we waren verliefd, hadden veel overeenkomsten betreffende hobbies en dergelijke.
Op zich is hij nog steeds lief en belangstellend naar de kinderen toe. Heeft belangstelling voor hun sport, speelt spelletjes met ze. Brengt ze naar school/ sport als ik er niet ben.
Ik krijg ook de ruimte om te sporten, leuke dingen te doen, zo is het wel.
Hij is/was een lieve man, wel heel rationeel, toont weinig gevoelens, heeft geen echte vrienden. Maar hij heeft 2 kanten, hij kan heel bot / koud zijn maar ook heel vriendelijk en belangstellend, zeker in gezelschap.
Mijn partner houdt niet van zwakte. Zowel bij mij als de kinderen niet. Niet bang zijn / flink zijn / niet kwetsbaar tonen. Dus mijn "zwakte" mag er niet zijn. Hij vraagt nooit hoe het gaat of hij ergens mee kan helpen. En nu het fysiek ook even minder gaat wordt de botheid alleen maar erger.
Ik vraag me wel eens af of de bijna overspannenheid (sinds een maand) komt door mijn werk of door mijn thuis situatie. En nee het zal voor hem niet makkelijk zijn, mijn "toestand" . Let wel, hij heeft er geen last van, ik praat er met hem niet meer over en probeer thuis alles door te laten gaan, ook werk ik gewoon. Wel ben ik gespannen geweest en heb best wel serieuze slaapproblemen. Ik snakte naar een knuffel, toen ik zo angstig en gespannen op de bank zat, een begripvol iemand die alleen maar zegt dat het goed komt.
De laatste jaren, kan ik hier steeds slechter mee omgaan. Zolang alles goed met mij gaat, is het ok. Maar ik kan nooit mijn ware ik laten zien, mijn emoties tonen, hij wordt dan bot en kapt dit af. Qua intimiteit gebeurd er weinig meer, ik kan het niet opbrengen omdat t met de rest niet goed zit. Natuurlijk begint hij hier elke keer over als er iets is.
Ik doe bijna het volledige huishouden naast mijn werk, ik ruim op, ik kook.
Af en toe kookt hij en hij helpt met de vaatwasser inladen, hij doet de tuin, die er meestal vrij troosteloos bij ligt. Even een stofzuiger pakken, de was doen, even opruimen in het huis is er niet bij. Was er in goede tijden overigens ook niet bij, wij zijn hierin niet een team, ik heb dit in vroegere jaren ook altijd automatisch opgepakt en zijn moeder heeft het hem niet geleerd dus dit ligt deels ook bij mij. Hij is altijd wel lui / makkelijk geweest. In de afgelopen jaren heb ik dit ook aangekaart maar hij doet er niks mee. Hij hoort t aan. Is ook niet begripvol.
Intussen heeft hij gedoe op zijn werk, met zijn ouders, en bij de vereniging waar hij vrijwilliger is en waar onze zoon sport. Hij kan niet zijn eigen bijdrage in conflictsituaties zien, alles ligt aan een ander en in het geval van onze zoon zie ik dat hij er ook emotioneel last van heeft. (Buikpijn, slecht eten)
En bij mij draait hij alles om, alles wat ik aandraag, kapt hij af of reageert hij bot op.
Is er een ander? Heeft hij een mid life crisis? Ik weet t niet...
Wie herkent dit? Wie kan mij wat advies geven? Moet ik dit allemaal maar laten gebeuren? Ligt t bij mij?
(dus ik wacht even af of to hier nog komt reageren)
donderdag 7 december 2017 om 20:06
Wat een vervelende situatie. Maar zoals de andere reacties hier; Dit is niet iets nieuws, het speelt al veel langer. Het is je alleen steeds meer tegen gaan staan, kinderen maken het leven ook niet makkelijker en geven heel wat verantwoordelijkheid. Je hebt meer steun nodig maar durft er niet naar te vragen.
Communicatie is iets wat je moet leren. Eigenlijk is het heel simpel, relatietherapie en kijken of jullie weer naar elkaar toe kunnen groeien en een team kunnen vormen.
In zijn verdediging, uit je verhaal begrijp ik wel dat jij vrijwel altijd alles voor je houdt. Dan weet hij dus ook niet hoe erg je ergens mee zit, waarom zou hij dat dan veranderen?
Ik zou ook een keer heel duidelijk zijn. Desnoods schrijf je een brief waar je je gevoelens uiteen zet. Dan kan je duidelijk zeggen wat je wil zeggen zonder het risico onderbroken te worden, wat weer kan escaleren. Eindig met het voorstel voor relatietherapie en geef hem daarna even de tijd om het te verwerken en te reageren.
Communicatie is iets wat je moet leren. Eigenlijk is het heel simpel, relatietherapie en kijken of jullie weer naar elkaar toe kunnen groeien en een team kunnen vormen.
In zijn verdediging, uit je verhaal begrijp ik wel dat jij vrijwel altijd alles voor je houdt. Dan weet hij dus ook niet hoe erg je ergens mee zit, waarom zou hij dat dan veranderen?
Ik zou ook een keer heel duidelijk zijn. Desnoods schrijf je een brief waar je je gevoelens uiteen zet. Dan kan je duidelijk zeggen wat je wil zeggen zonder het risico onderbroken te worden, wat weer kan escaleren. Eindig met het voorstel voor relatietherapie en geef hem daarna even de tijd om het te verwerken en te reageren.
donderdag 7 december 2017 om 20:09
Herkenbaar. Mijn ex kon er niet tegen dat ik ziek was. Hij wilde geen zwakke vrouw. Alsof een goed gezondheid vanzelfsprekend is. Karma is a bitch dus ik heb zonder enige inzet mijn wraak gehad(hij werd ziek). Ik noem zo’n kerel gewoon een Eikel. Woord met een E kan dus ook en ja hij had A maar A of niet het is gewoon een eikel.
donderdag 7 december 2017 om 20:25
En gewoon de helft van het huishouden niet meer doen is zeker geen optie.
"Man, ik kan niet tegen jouw hulpeloosheid wat betreft huishoudelijke zaken. Om dit te verhelpen doe ik voortaan niet meer x, y en z. Dan kun jij je daarin bekwamen."
("Ook heb ik per week een avond nodig om steun te krijgen van mijn vrienden aangezien ik overspannen ben en jij hier nog niet mee om kan gaan. Hiervoor gaan we asap in relatietherapie want dat blijkt nodig.")
Zo, geregeld.
Wel voet bij stuk houden.
"Man, ik kan niet tegen jouw hulpeloosheid wat betreft huishoudelijke zaken. Om dit te verhelpen doe ik voortaan niet meer x, y en z. Dan kun jij je daarin bekwamen."
("Ook heb ik per week een avond nodig om steun te krijgen van mijn vrienden aangezien ik overspannen ben en jij hier nog niet mee om kan gaan. Hiervoor gaan we asap in relatietherapie want dat blijkt nodig.")
Zo, geregeld.
Wel voet bij stuk houden.
donderdag 7 december 2017 om 20:33
Eerlijk gezegd niet verkeerd. Ik heb onlangs een topic geopend over de verdeling van de huishoudelijke taken tussen mij en mijn man, dat hij niks uit zichzelf doet en ik alles moet vragen.honingbijtje schreef: ↑07-12-2017 20:25En gewoon de helft van het huishouden niet meer doen is zeker geen optie.
"Man, ik kan niet tegen jouw hulpeloosheid wat betreft huishoudelijke zaken. Om dit te verhelpen doe ik voortaan niet meer x, y en z. Dan kun jij je daarin bekwamen."
("Ook heb ik per week een avond nodig om steun te krijgen van mijn vrienden aangezien ik overspannen ben en jij hier nog niet mee om kan gaan. Hiervoor gaan we asap in relatietherapie want dat blijkt nodig.")
Zo, geregeld.
Wel voet bij stuk houden.
Daaruit is voortgekomen dat we een taakverdeling zijn gaan proberen en nu het echt 'zijn verantwoordelijkheid is' houdt hij het nog beter bij dan ik
Verder loopt bij ons wel alles soepel dus misschien niet helemaal vergelijkbaar
