Relaties
alle pijlers
Waardeloze moeder
vrijdag 22 december 2017 om 01:33
Even een nieuwe account omdat ik op mijn andere herkend ben..
Ik heb 10 jaar een relatie met mijn man en eigenlijk is deze al matig tot slecht sinds de geboorte van de jongste (nu ruim 4). Ik heb altijd geroepen nooit te zullen scheiden vanwege de kinderen, maar nu weet ik het echt niet meer.
Wij maken ruzie, elke dag. We kunnen echt geen uur met elkaar doorbrengen zonder ruzie. En waar ik me echt echt probeer in te houden, vooral waar de kinderen bij zijn, heeft mijn man die grens steeds verder opgeschoven. Vandaag moesten de kinderen naar kerstdiner op school vertrekken, maar hij wilde eerst nog douchen. We gingen veel te laat komen, dus ik heb de kinderen vast in de auto gezet en riep naar binnen dat hij nu moest komen anders gingen we zonder hem (heel onaardig, ik weet het! Maar de kinderen hadden zich er zo op verheugd en ik vond het zo zielig dat ws te laat gingen komen). Toen kwam hij woest naar buiten, riep in de auto dat ik een waardeloos stuk stront was en ging boos naast me zitten. Ik werd natuurlijk boos van zijn opmerking en noemde hem een idioot, maarja ivm de kinderen toch maar gauw vertrokken.. En na ruim een uur boos naar me te hebben gekeken gaat het dan weer en doen we net of er niks is gebeurd. Alleen eenmaal thuis slaat de sfeer dan direct weer negatief om. Dochter werd net huilend wakker, dus ik had haar bij ons in bed genomen, maar ze bleef maar huilen en toen werd hij weer woest, we waren een stelletje kutwijven en dochter moest haar bek houden. Ook werd hij fysiek, probeerde ons uit bed te duwen en stompte met zijn vuisten, gelukkig kon ik het opvangen.
En nu.. Ik lig in bed van dochter me serieus af te vragen wat ik nou moet. Scheiden lijkt voor de hand liggend, maar maak ik het daarmee dan niet juist erger? Want we kunnen dan geen ruzie meer maken, maar kinderen zijn wel helft van de tijd alleen bij hem. Ik ben verder niet bang dat hij hun echt wat aandoet, want als ik er niet ben om hem boos te maken, dan is hij dat een stuk minder, maar dan nog.. Hij verliest af en toe echt zijn geduld en kan dan wel fysiek worden.
Mijn man heeft afgelopen zomer een burn out gekregen waarna hij zijn baan heeft opgezegd. Hij begint in februari met een opleiding en werkt daarnaast parttime. Als ik bij hem wegga, gaat hem dat nooit lukken..
Sorry voor het warrige verhaal, maar ik weet nu gewoon even echt niet meer wat ik moet doen. Ik heb het idee dat ik sowieso een waardeloze moeder ben, wat ik ook doe..
Ik heb 10 jaar een relatie met mijn man en eigenlijk is deze al matig tot slecht sinds de geboorte van de jongste (nu ruim 4). Ik heb altijd geroepen nooit te zullen scheiden vanwege de kinderen, maar nu weet ik het echt niet meer.
Wij maken ruzie, elke dag. We kunnen echt geen uur met elkaar doorbrengen zonder ruzie. En waar ik me echt echt probeer in te houden, vooral waar de kinderen bij zijn, heeft mijn man die grens steeds verder opgeschoven. Vandaag moesten de kinderen naar kerstdiner op school vertrekken, maar hij wilde eerst nog douchen. We gingen veel te laat komen, dus ik heb de kinderen vast in de auto gezet en riep naar binnen dat hij nu moest komen anders gingen we zonder hem (heel onaardig, ik weet het! Maar de kinderen hadden zich er zo op verheugd en ik vond het zo zielig dat ws te laat gingen komen). Toen kwam hij woest naar buiten, riep in de auto dat ik een waardeloos stuk stront was en ging boos naast me zitten. Ik werd natuurlijk boos van zijn opmerking en noemde hem een idioot, maarja ivm de kinderen toch maar gauw vertrokken.. En na ruim een uur boos naar me te hebben gekeken gaat het dan weer en doen we net of er niks is gebeurd. Alleen eenmaal thuis slaat de sfeer dan direct weer negatief om. Dochter werd net huilend wakker, dus ik had haar bij ons in bed genomen, maar ze bleef maar huilen en toen werd hij weer woest, we waren een stelletje kutwijven en dochter moest haar bek houden. Ook werd hij fysiek, probeerde ons uit bed te duwen en stompte met zijn vuisten, gelukkig kon ik het opvangen.
En nu.. Ik lig in bed van dochter me serieus af te vragen wat ik nou moet. Scheiden lijkt voor de hand liggend, maar maak ik het daarmee dan niet juist erger? Want we kunnen dan geen ruzie meer maken, maar kinderen zijn wel helft van de tijd alleen bij hem. Ik ben verder niet bang dat hij hun echt wat aandoet, want als ik er niet ben om hem boos te maken, dan is hij dat een stuk minder, maar dan nog.. Hij verliest af en toe echt zijn geduld en kan dan wel fysiek worden.
Mijn man heeft afgelopen zomer een burn out gekregen waarna hij zijn baan heeft opgezegd. Hij begint in februari met een opleiding en werkt daarnaast parttime. Als ik bij hem wegga, gaat hem dat nooit lukken..
Sorry voor het warrige verhaal, maar ik weet nu gewoon even echt niet meer wat ik moet doen. Ik heb het idee dat ik sowieso een waardeloze moeder ben, wat ik ook doe..
vrijdag 22 december 2017 om 13:03
Pardon? Dus omdat de man niet spoort mag TO haar kind niet troosten? Doe normaal zeg. Dat hij het niet prettig vind als ze de hele nacht en iedere nacht tussen hun in ligt ala maar een keer bij je nemen om te troosten...daar moet ie niet over zeiken en al helemaal niet zo achterlijk fysiek over worden.sneeuwwitje80 schreef: ↑22-12-2017 10:54Je moet je niet schamen. Hij lijkt compleet de weg kwijt te zijn en dat is niet jouw schuld. Misschien halen jullie momenteel wel het slechtste in elkaar naar boven, maar dat is nog steeds niet jouw schuld.
Je dochter in bed nemen. Misschien niet verstandig, misschien tegen de afspraken in die jullie onlangs nog hebben gemaakt. Reden om dan misschien kortaf te zijn of hierover te mopperen en wellicht als jullie met zijn tweeën zijn boos op je te worden, maar nooit een reden om fysiek te worden en nooit een reden om je vrouw en kind zo uit te schelden. Dat kan gewoon niet.
vrijdag 22 december 2017 om 13:05
Nou lekker dan, blijkbaar doet het hem niks, en heeft hij maling aan het welzijn van de kinderen.RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 10:01Nou man appte net vanaf zijn werk.. Hij zou de kinderen vanmiddag ophalen van de opvang, maar dat gaat hij niet doen. Hij wil uit elkaar, met mij valt niet te praten. Hij is er volledig klaar mee. Ik moet maar iets regelen met de kinderen, hij heeft er schijt aan.
Dat is dus duidelijk.. Hij wil alleen wel thuis slapen vannacht, op de zolder. Dat zie ik niet zitten, dus ik ga op zoek naar een logeerplek voor mij en de kinderen.
Ik zou er klaar mee zijn.
vrijdag 22 december 2017 om 13:06
Die gedachte heb ik dus nooit gehad. Mijn eerste vriendje (samenwonen) werd fysiek als hij gedronken had. Is me 1 x gebeurt Ik ben toen meteen naar de sportschool gegaan en uitgelegd dat ik in korte tijd mijzelf wilde kunnen verdedigen. Gewoon een paar truukjes om mee te beginnen. Vlak daarna was ex weer "vervelend" en heb ik me aan de deurpost omhoog getrokken en hem met twee voeten een trap in de maag gegeven.Doreia schreef: ↑22-12-2017 12:59Nina, daarvoor zijn dit soort relaties te complex. TO denkt op dit moment dat de fout toch ook ergens bij haar moet liggen ( WAT NIET ZO IS!) waardoor zij hem niet als 100% dader kan zien en daartegen aangifte doet.
Heb ik ook niet gedaan, terwijl ik door mijn toenmalige 'vriend' werd gewurgd en het zwart voor mijn ogen werd. Aangifte is nooit in mij opgekomen. Geen moment. Want ik had het er toch wel ergens naar gemaakt. Ik had hem getergd tot het uiterste toch? Ben wel bij hem weg gegaan en gelukkig hadden we geen kinderen.
TO ik wens je sterkte. Hou je poot stijf. Trap niet in zijn zalvende woorden die hij straks gaat bezigen, nadat hij de kinderen 'zo lief' uit de opvang heeft gehaald en samen met hen het huis binnen stapt. Zo kan het écht niet langer!
Hij heeft daarna de toiletdeur gemold en een wasbak maar heeft mij nooit meer met een vinger aangeraakt. Ik was 3 maanden daarna ook weg, zulk gedrag verbeterd niet, nooit.
vrijdag 22 december 2017 om 13:08
Echt niet. Desnoods naar een louche cafe of sportschool en er geld tegenaan gooien.
Je moet je nooit en nimmer door dit soort dingen laten koeioneren. Door weg te gaan geef je de ander de ruimte En dat is nou net iets wat je niet moet doen.
vrijdag 22 december 2017 om 13:09
Of meerdere.granny71 schreef: ↑22-12-2017 10:58Hij heeft NIETS te willen.
Zorg dat je kinderen gewoon thuis kunnen slapen en mocht bij echt een scene gaan schoppen kan je de politie bellen.
Ook kan je een goede vriend of je vader vragen vannacht bij jullie in huis te blijven zodat je niet alleen bent mocht je toekomstige ex moeilijk gaan doen.
vrijdag 22 december 2017 om 13:09
Ik wou dat ik jouw instelling had gehad op dat moment. Had me heel veel ellende gescheeld!nina1966 schreef: ↑22-12-2017 13:06Die gedachte heb ik dus nooit gehad. Mijn eerste vriendje (samenwonen) werd fysiek als hij gedronken had. Is me 1 x gebeurt Ik ben toen meteen naar de sportschool gegaan en uitgelegd dat ik in korte tijd mijzelf wilde kunnen verdedigen. Gewoon een paar truukjes om mee te beginnen. Vlak daarna was ex weer "vervelend" en heb ik me aan de deurpost omhoog getrokken en hem met twee voeten een trap in de maag gegeven.
Hij heeft daarna de toiletdeur gemold en een wasbak maar heeft mij nooit meer met een vinger aangeraakt. Ik was 3 maanden daarna ook weg, zulk gedrag verbeterd niet, nooit.
vrijdag 22 december 2017 om 13:10
Nee, niet thuis laten slapen. Die optie is nu klaar, over en uit. Hij moet de consequenties van zijn daden ook echt gaan ondervinden.RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 10:01Nou man appte net vanaf zijn werk.. Hij zou de kinderen vanmiddag ophalen van de opvang, maar dat gaat hij niet doen. Hij wil uit elkaar, met mij valt niet te praten. Hij is er volledig klaar mee. Ik moet maar iets regelen met de kinderen, hij heeft er schijt aan.
Dat is dus duidelijk.. Hij wil alleen wel thuis slapen vannacht, op de zolder. Dat zie ik niet zitten, dus ik ga op zoek naar een logeerplek voor mij en de kinderen.
Aankondigen dat je uit elkaar wil? Prima....zoek zelf een plek om vannacht te slapen (hotel, motel, Holiday Inn????). Dat hij de kinderen niet wil ophalen dat moet je, naast fysiek geweld, toch heel duidelijk maken dat hij zich niet inzet voor wat goed is voor de kinderen?
En niet zelf jullie huis verlaten. Dat is niet slim in dit stadium. En zeker niet nu hij aankondigt dat hij er klaar mee is. Laat het hem ook maar eens voelen.
Everything you see I owe to spaghetti!
vrijdag 22 december 2017 om 13:14
Ik gun iedere vrouw de kracht om zich niet te laten slaan, onheus te laten bejegenen of anders wat.
Door schade en schande.... Heb vanaf jongs af aan al best veel dingen meegemaakt. En ik schijn "sterk" te zijn , wat dat ook moge betekenen.
Vind het soms zo jammer dat ik geen auto rijd. Ik ben zo in staat om dan bij zo een iemand als TO thuis te gaan zitten.
vrijdag 22 december 2017 om 13:22
Zorg dat je thuis blijft.
Als je weggaat, en hij het huis ingaat, krijg je hem niet zo maar weg.
Dan kom je in een situatie waarin een rechter eerst zal moeten oordelen wie er in het huis mag blijven. Daar gaat veel tijd overheen.
Tijd, waarin jij en de kinderen ergens onderdak moeten hebben, bijvoorbeeld in een Blijf Van Mijn Lijfhuis.
Met als gevolg dat je kinderen langdurig uit hun vertrouwde omgeving worden gehaald.
Dat wil je niet!
Dus:
-kinderen bij familie/vriendin/ouders v vriendjes onderbrengen
- zijn ouders informeren dat hij om xx uur thuis komt bij jou en of ze willen helpen zijn spullen mee te nemen want hij gaat bij ze logeren.
- zijn spullen in koffers/plastic tassen/kratten/dozen buiten bij de deur zetten.
-jij bent binnen, deur op slot, sleutel erin. Zorg dat er iemand bij je is. Tel nr van wijkagent en politie bij de hand houden.
Niet reageren op wat hij/zijn ouders zeggen.
Appje sturen dat de test via de advocaat wordt geregeld. Daarna app/tel:mailstilte.
Sterkte!
Als je weggaat, en hij het huis ingaat, krijg je hem niet zo maar weg.
Dan kom je in een situatie waarin een rechter eerst zal moeten oordelen wie er in het huis mag blijven. Daar gaat veel tijd overheen.
Tijd, waarin jij en de kinderen ergens onderdak moeten hebben, bijvoorbeeld in een Blijf Van Mijn Lijfhuis.
Met als gevolg dat je kinderen langdurig uit hun vertrouwde omgeving worden gehaald.
Dat wil je niet!
Dus:
-kinderen bij familie/vriendin/ouders v vriendjes onderbrengen
- zijn ouders informeren dat hij om xx uur thuis komt bij jou en of ze willen helpen zijn spullen mee te nemen want hij gaat bij ze logeren.
- zijn spullen in koffers/plastic tassen/kratten/dozen buiten bij de deur zetten.
-jij bent binnen, deur op slot, sleutel erin. Zorg dat er iemand bij je is. Tel nr van wijkagent en politie bij de hand houden.
Niet reageren op wat hij/zijn ouders zeggen.
Appje sturen dat de test via de advocaat wordt geregeld. Daarna app/tel:mailstilte.
Sterkte!
mdh wijzigde dit bericht op 22-12-2017 13:27
1.73% gewijzigd
De toekomst is niet meer wat het was
vrijdag 22 december 2017 om 13:27
Bedankt weer voor jullie reacties. Ik heb ze echt nodig, begin alweer wat in te binden en het weer kleiner te maken.
Ik ben bij mijn moeder geweest, even lekker uitgehuild. Ze had natuurlijk geen kant en klare oplossing maar had al wel gezien dat we momenteel allebei echt veel te veel stress hebben.
En nu zit ik op mijn werk, nutteloos te zijn.. Man haalt de kinderen vanmiddag toch op. Als ik vanavond thuiskom dan zal ik hem nogmaals verzoeken om te gaan. Zijn ouders wonen trouwens in het buitenland en vrienden heeft hij hier ook niet echt. Dus het is ook lastig voor hem om zomaar een slaapplek ergens anders te regelen.
Verder ben ik niet bang dat hij juridisch gezien rare fratsen uithaalt, eigenlijk is hij juist altijd heel afwachtend met alles regelen en doe ik dat allemaal. Hij weet zijn eigen DigiD niet eens
Ik ben bij mijn moeder geweest, even lekker uitgehuild. Ze had natuurlijk geen kant en klare oplossing maar had al wel gezien dat we momenteel allebei echt veel te veel stress hebben.
En nu zit ik op mijn werk, nutteloos te zijn.. Man haalt de kinderen vanmiddag toch op. Als ik vanavond thuiskom dan zal ik hem nogmaals verzoeken om te gaan. Zijn ouders wonen trouwens in het buitenland en vrienden heeft hij hier ook niet echt. Dus het is ook lastig voor hem om zomaar een slaapplek ergens anders te regelen.
Verder ben ik niet bang dat hij juridisch gezien rare fratsen uithaalt, eigenlijk is hij juist altijd heel afwachtend met alles regelen en doe ik dat allemaal. Hij weet zijn eigen DigiD niet eens
vrijdag 22 december 2017 om 13:31
Iedereen kan in een hotel inchecken, TO.
Meld je ziek en haal je kinderen NU zelf op en stel ze niet bloot aan nog meer ruzies!!!
Hou de deur gesloten, spullen buiten.
Je bent weer overstag ah gaan... in deze situatie moet je hem geen ruimte geven maar doorpakken om je kinderen hier niet verder mee te confronteren.
Meld je ziek en haal je kinderen NU zelf op en stel ze niet bloot aan nog meer ruzies!!!
Hou de deur gesloten, spullen buiten.
Je bent weer overstag ah gaan... in deze situatie moet je hem geen ruimte geven maar doorpakken om je kinderen hier niet verder mee te confronteren.
De toekomst is niet meer wat het was
vrijdag 22 december 2017 om 13:32
Ik ben opgevoed met: daar waar twee vechten, hebben twee schuld. Dus ik vind het inderdaad heel lastig om boos op hem te blijven, want ik doe toch ook zoveel verkeerd..Doreia schreef: ↑22-12-2017 12:59Nina, daarvoor zijn dit soort relaties te complex. TO denkt op dit moment dat de fout toch ook ergens bij haar moet liggen ( WAT NIET ZO IS!) waardoor zij hem niet als 100% dader kan zien en daartegen aangifte doet.
Heb ik ook niet gedaan, terwijl ik door mijn toenmalige 'vriend' werd gewurgd en het zwart voor mijn ogen werd. Aangifte is nooit in mij opgekomen. Geen moment. Want ik had het er toch wel ergens naar gemaakt. Ik had hem getergd tot het uiterste toch? Ben wel bij hem weg gegaan en gelukkig hadden we geen kinderen.
TO ik wens je sterkte. Hou je poot stijf. Trap niet in zijn zalvende woorden die hij straks gaat bezigen, nadat hij de kinderen 'zo lief' uit de opvang heeft gehaald en samen met hen het huis binnen stapt. Zo kan het écht niet langer!
vrijdag 22 december 2017 om 13:43
En zo blijft het bij het oude. Hij dreigt en roept en slaat.RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 13:27Bedankt weer voor jullie reacties. Ik heb ze echt nodig, begin alweer wat in te binden en het weer kleiner te maken.
Ik ben bij mijn moeder geweest, even lekker uitgehuild. Ze had natuurlijk geen kant en klare oplossing maar had al wel gezien dat we momenteel allebei echt veel te veel stress hebben.
En nu zit ik op mijn werk, nutteloos te zijn.. Man haalt de kinderen vanmiddag toch op. Als ik vanavond thuiskom dan zal ik hem nogmaals verzoeken om te gaan. Zijn ouders wonen trouwens in het buitenland en vrienden heeft hij hier ook niet echt. Dus het is ook lastig voor hem om zomaar een slaapplek ergens anders te regelen.
Verder ben ik niet bang dat hij juridisch gezien rare fratsen uithaalt, eigenlijk is hij juist altijd heel afwachtend met alles regelen en doe ik dat allemaal. Hij weet zijn eigen DigiD niet eens
En jij verzoekt. Ik voorspelde al dat hij toch 'zo lief' de kinderen ophaalt en nu kan hij samen met de kinderen in huis komen.
Vanavond slapen jullie gewoon weer samen in een bed alsof er helemaal niets is gebeurd.
Denk erom dat hij heel afhankelijk lijkt en doet. Dan zijn er altijd mensen die hem wel willen helpen en bijstaan. En hem wijzen op dat er allemaal juridische fratsen zijn die hij kan uithalen. Dat een Digid zo te wijzigen is. Enzovoort.
Wat wil je doen? Waar wil je naartoe met deze relatie? Nu hem als een schaapje in huis nemen gaat de situatie niet oplossen.
Dit is een hele hele serieuze wake up call voor JOU. Wat wil je voor jezelf en wat wil je je kinderen bieden? En wat moet daarvoor gebeuren?
vrijdag 22 december 2017 om 13:44
Jee, dat is snel geescaleerd..... 
Vertrouw je hem nog voldoende om samen met hem onder 1 dak te verblijven? Het huis is tenslotte van jullie samen.
Ga in ieder geval geen sloten veranderen, zoals iemand suggereerde. Dat soort dingen zorgt alleen maar voor verdere escalatie. Het is nu toch vakantie, dus hij per se in jullie huis wil zijn en jij wil niet samen met hem onder 1 dak zijn kun je in ieder geval de komende twee weken misschien bij familie terecht en alles op een rijtje zetten.
Ik ken zijn karakter verder niet, maar misschien helpt hem dat ook om wat af te koelen?
Vertrouw je hem nog voldoende om samen met hem onder 1 dak te verblijven? Het huis is tenslotte van jullie samen.
Ga in ieder geval geen sloten veranderen, zoals iemand suggereerde. Dat soort dingen zorgt alleen maar voor verdere escalatie. Het is nu toch vakantie, dus hij per se in jullie huis wil zijn en jij wil niet samen met hem onder 1 dak zijn kun je in ieder geval de komende twee weken misschien bij familie terecht en alles op een rijtje zetten.
Ik ken zijn karakter verder niet, maar misschien helpt hem dat ook om wat af te koelen?
vrijdag 22 december 2017 om 13:44
Dit! Waarom laat je hem kiezen? Zijn jouw keuzes minder belangrijk? Kun jij niet kiezen wat goed is voor je kinderen?mdh schreef: ↑22-12-2017 13:31Iedereen kan in een hotel inchecken, TO.
Meld je ziek en haal je kinderen NU zelf op en stel ze niet bloot aan nog meer ruzies!!!
Hou de deur gesloten, spullen buiten.
Je bent weer overstag ah gaan... in deze situatie moet je hem geen ruimte geven maar doorpakken om je kinderen hier niet verder mee te confronteren.
Je meldt je ziek (of zegt wat er echt aan de hand is en vraag een goede collega om mee te gaan). Je haalt je kinderen op, brengt ze naar hun moeder. Jij verschanst je in je huist (zie alle eerdere tips). En DAN app je hem de nieuwe planning zodat hij niet snel naar kinderopvang kan. Eventueel met een link naar het dichtsbijzijnde roompot-vakantiepark.
Je moet nu meteen leren jouw keuzes voorop te stellen.
En maak een screenshot van de bankrekeningen.
vrijdag 22 december 2017 om 13:47
En daar maak je een denkfout.RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 13:32Ik ben opgevoed met: daar waar twee vechten, hebben twee schuld. Dus ik vind het inderdaad heel lastig om boos op hem te blijven, want ik doe toch ook zoveel verkeerd..
Als jij nu maar gewoon doet wat hij zegt, dan zal hij wel weer lief en leuk gaan doen.
Maar de realiteit is: dan zal hij stoppen met zijn huidige ergernisje en een nieuw ergernisje vinden en je daar weer het leven mee zuur maken. Tot je ook daarin verandert en toegeeft en dan zoek hij het volgende ergernisje.
Je kan het nooit goed doen, want hij zal niet accepteren dat jij een gelijkwaardige partner bent.
Hij wil macht, invloed en controle. En dat krijgt hij door de strijd aan te gaan en je overal en op alles te pakken om je klein te maken.
Meld je ziek, haal NU je kinderen op en breng ze naar je moeder. Dan ga je naar huis en pak je zijn koffer.
Hij gaat niet weg. Dat weet jij ook wel.
En misschien ga je het hem niet eens vragen. Dat weet jij ook wel.
Pak je eigenwaarde weer terug en ga handelen! Bescherm jezelf. Bescherm je kinderen!
vrijdag 22 december 2017 om 13:48
Bel je man op of stuur een app dat hij momenteel niet welkom is in jullie huis. Vertel hem dat als hij weigert te vertrekken jij de politie belt een aangifte gaat doen van mishandeling van jou en je kind. Je moet dat dan ook wel echt doen.
Maakt niet uit waar hij terecht kan, hij heeft dit zelf veroorzaakt, dan kan hij het ook zelf oplossen.
Dus zodra jij thuis bent de kinderen ergens onderbrengen en zorg ervoor dat er iemand bij je is. Ga echt niet je huis uit, zeker niet omdat je kinderen hebt en het ook nog vakantie is.
Kan hij bij jouw/jullie bankrekening? Blokkeer hem op jouw rekening. Als jullie een gezamelijke rekening hebben haal de helft ervan af en zet het op een nieuwe rekening. Sommige mensen gaan gekke dingen doen als ze boos worden, het is niet de bedoeling dat je in de finaciele problemen komt.
Als je in gemeenschap van goederen getrouwd bent is de helft van jou en de helft van je man. Het zou jammer zijn als hij nu opeens heel veel geld gaat opmaken uit wraak.
Zorg dat jij je paspoort en de paspoorten van de kinderen bij iemand anders legt. Zoek de papieren van de hypotheek en breng die ook naar iemand anders. Zijn er andere belangrijke papieren doe dan daar hetzelfde mee.
Het beste is dat jij je nu direkt ziek meld en naar huis gaat om alles te regelen. Pak een koffer voor hem in zodat hij meteen weg kan. Bel voor de zekerheid de politie vast en leg de situatie uit. Als je dan toch de politie nodig hebt komen ze sneller.
Licht de mensen die belangrijk voor je zijn en ook zijn familie in over de situatie. Jij hoeft je nergens voor te schamen, dat zou hij moeten doen. Zorg dat de buren ook op de hoogte zijn dan kunnen ze je helpen als hij lastig gaat doen. Dat kan ook gebeuren als hij al weg is.
Maakt niet uit waar hij terecht kan, hij heeft dit zelf veroorzaakt, dan kan hij het ook zelf oplossen.
Dus zodra jij thuis bent de kinderen ergens onderbrengen en zorg ervoor dat er iemand bij je is. Ga echt niet je huis uit, zeker niet omdat je kinderen hebt en het ook nog vakantie is.
Kan hij bij jouw/jullie bankrekening? Blokkeer hem op jouw rekening. Als jullie een gezamelijke rekening hebben haal de helft ervan af en zet het op een nieuwe rekening. Sommige mensen gaan gekke dingen doen als ze boos worden, het is niet de bedoeling dat je in de finaciele problemen komt.
Als je in gemeenschap van goederen getrouwd bent is de helft van jou en de helft van je man. Het zou jammer zijn als hij nu opeens heel veel geld gaat opmaken uit wraak.
Zorg dat jij je paspoort en de paspoorten van de kinderen bij iemand anders legt. Zoek de papieren van de hypotheek en breng die ook naar iemand anders. Zijn er andere belangrijke papieren doe dan daar hetzelfde mee.
Het beste is dat jij je nu direkt ziek meld en naar huis gaat om alles te regelen. Pak een koffer voor hem in zodat hij meteen weg kan. Bel voor de zekerheid de politie vast en leg de situatie uit. Als je dan toch de politie nodig hebt komen ze sneller.
Licht de mensen die belangrijk voor je zijn en ook zijn familie in over de situatie. Jij hoeft je nergens voor te schamen, dat zou hij moeten doen. Zorg dat de buren ook op de hoogte zijn dan kunnen ze je helpen als hij lastig gaat doen. Dat kan ook gebeuren als hij al weg is.
vrijdag 22 december 2017 om 13:51
vrijdag 22 december 2017 om 13:59
Even een reactie vanuit het standpunt van het kind:
Ik ben zelf opgegroeid met een verbaal en soms fysiek agressieve vader. Ik ben nu in de 40, en mijn ouders zijn pas uit elkaar gegaan toen ik in de 20 was. Dus ik heb het een hele jeugd lang meegemaakt. En ik kan je zeggen: het werd steeds erger. Ik heb sterk het idee dat het soort mensen zoals jouw man met het ouder worden steeds erger/waanzinniger worden. De redelijkheid raakt steeds minder zoek, het referentiekader van wat normaal/wenselijk is wordt steeds verschillender. Dat is mijn ervaring, en ik hoor dat steeds vaker. Tot op het punt dat er gezinsdrama's dreigen, of echt gebeuren. Mijn moeder is pas weggegaan toen zijn geweld zich heel erg tegen haar keerde (nadat de kinderen het huis uit waren, wij waren zijn eerste boksballen). Ik heb daardoor in de loop der jaren behoorlijk wat issues met mijn moeder gehad. Heb het haar heel erg kwalijk genomen dat ze niet meer voor ons is opgekomen. Ergens heb ik dat nog steeds een beetje, al kan ik al meer kaderen door een bepaald open gesprek dat we er twee jaar geleden over gehad hebben. Waarin zij over haar angsten vertelde (om te 'overleven' als single moeder), over haar hoop dat het toch maar beter zou worden en over hoe zij vond dat zij wel ons beschermd had. Ze heeft zich wel geëxcuseerd voor dingen. Dat was helend. Maar het neemt het verleden niet weg. En het neemt ook niet weg dat ik haar wel een waardeloze moeder gevonden heb, meer dan 3/4 van mijn leven. Ik heb dat ook gezegd, op een beetje zachte manier weliswaar, maar ik zag hoeveel pijn haar dat deed. Maar tegelijk dacht ik: maar wat verwacht je dan ook?! Je bént ook gewoon gebleven. Je hébt ons blootgesteld aan zijn geweld (en dat soms ook vergoeilijkt).
Ik vind jou op dit moment zeker geen waardeloze moeder. Je zit in een shit situatie, met een shit man, en je doet je best om je kinderen tegen hem te beschermen. Voor zover ik begrijp maak je ook duidelijk aan je kinderen dat wat je man doet, niet normaal is. Je vergoeilijkt zijn gedrag niet. Dat is een belangrijke boodschap voor hen.
Maar als je een goeie moeder wilt blijven, of een nog betere wilt worden: ga ajb weg uit die situatie. Er zijn ALTIJD uitwegen. Misschien geen ideale situaties, maar ALLES beter dan dit, deze onveilige, war zone situatie.
Persoonlijk heb ik echt beschadigingen opgelopen door op te groeien in zo'n warzone. Waar ik aan werk, middels therapie enz, en ik ben redelijk positief over de toekomst en zo. Maar je kunt niet uitwissen wat er toen allemaal gebeurd is of ontkennen dat die dingen een invloed op me hebben gehad (bvb op vlak van zelfvertrouwen, zelfliefde en daardoor op vlak van relaties ook). Dat zal ik met me meedragen de rest van mijn leven.
Doe je kinderen dat ajb niet aan.
Ik ben zelf opgegroeid met een verbaal en soms fysiek agressieve vader. Ik ben nu in de 40, en mijn ouders zijn pas uit elkaar gegaan toen ik in de 20 was. Dus ik heb het een hele jeugd lang meegemaakt. En ik kan je zeggen: het werd steeds erger. Ik heb sterk het idee dat het soort mensen zoals jouw man met het ouder worden steeds erger/waanzinniger worden. De redelijkheid raakt steeds minder zoek, het referentiekader van wat normaal/wenselijk is wordt steeds verschillender. Dat is mijn ervaring, en ik hoor dat steeds vaker. Tot op het punt dat er gezinsdrama's dreigen, of echt gebeuren. Mijn moeder is pas weggegaan toen zijn geweld zich heel erg tegen haar keerde (nadat de kinderen het huis uit waren, wij waren zijn eerste boksballen). Ik heb daardoor in de loop der jaren behoorlijk wat issues met mijn moeder gehad. Heb het haar heel erg kwalijk genomen dat ze niet meer voor ons is opgekomen. Ergens heb ik dat nog steeds een beetje, al kan ik al meer kaderen door een bepaald open gesprek dat we er twee jaar geleden over gehad hebben. Waarin zij over haar angsten vertelde (om te 'overleven' als single moeder), over haar hoop dat het toch maar beter zou worden en over hoe zij vond dat zij wel ons beschermd had. Ze heeft zich wel geëxcuseerd voor dingen. Dat was helend. Maar het neemt het verleden niet weg. En het neemt ook niet weg dat ik haar wel een waardeloze moeder gevonden heb, meer dan 3/4 van mijn leven. Ik heb dat ook gezegd, op een beetje zachte manier weliswaar, maar ik zag hoeveel pijn haar dat deed. Maar tegelijk dacht ik: maar wat verwacht je dan ook?! Je bént ook gewoon gebleven. Je hébt ons blootgesteld aan zijn geweld (en dat soms ook vergoeilijkt).
Ik vind jou op dit moment zeker geen waardeloze moeder. Je zit in een shit situatie, met een shit man, en je doet je best om je kinderen tegen hem te beschermen. Voor zover ik begrijp maak je ook duidelijk aan je kinderen dat wat je man doet, niet normaal is. Je vergoeilijkt zijn gedrag niet. Dat is een belangrijke boodschap voor hen.
Maar als je een goeie moeder wilt blijven, of een nog betere wilt worden: ga ajb weg uit die situatie. Er zijn ALTIJD uitwegen. Misschien geen ideale situaties, maar ALLES beter dan dit, deze onveilige, war zone situatie.
Persoonlijk heb ik echt beschadigingen opgelopen door op te groeien in zo'n warzone. Waar ik aan werk, middels therapie enz, en ik ben redelijk positief over de toekomst en zo. Maar je kunt niet uitwissen wat er toen allemaal gebeurd is of ontkennen dat die dingen een invloed op me hebben gehad (bvb op vlak van zelfvertrouwen, zelfliefde en daardoor op vlak van relaties ook). Dat zal ik met me meedragen de rest van mijn leven.
Doe je kinderen dat ajb niet aan.
vrijdag 22 december 2017 om 14:12
En:
"Waar twee vechten, hebben twee schuld."
Klopt in dit soort situaties niet.
Omdat je niet met een normale man met een normaal moreel referentiekader te maken hebt.
Als een man een vrouw probeert te verkrachten, en die vrouw vecht terug, verbaal of fysiek: waar ligt dan de schuld bij die vrouw?
Het is goed om je eigen aandeel te willen zien, dat siert je, maar in dit geval hoef je dat echt niet te doen. Het enige zou kunnen zijn: het is jouw aandeel dat je niet eerder bent weggegaan, bij het eerste geweld.
Maar goed, dat gaat meestal zo. We projecteren onszelf op de ander en denken dat hij gewoon een slechte dag had, whatever, hij was zichzelf niet oid. We willen niet zien dat hij een gestoorde persoonlijkheid heeft enz. Ook al omdat die eerste maanden/jaren zo mooi waren. Die willen we terug.
Bovendien zoeken dat soort mannen vaak - onbewust - vrouwen uit die juist te veel naar hun eigen aandeel kijken. Terwijl zij dat zelf zelden of nooit doen. Het ligt altijd aan die ander.
In dit soort gevallen heeft er maar één schuld.
Echt, wegwezen bij die man.
Het gaat echt niet beter worden. Alleen maar slechter.
En op den duur word je een schim van jezelf. En dan gaan ze zelf weg, op zoek naar iemand anders die wel nog de energie heeft die jij ook had ooit (om die dan vervolgens te gaan leegzuigen).
Er is hier maar één weg: kies voor jezelf en je kinderen.
Je gaat dan een moeilijke periode tegemoet, daar mag je op rekenen, maar het alternatief, bij hem blijven, zal je leven nog véééél moeilijker maken.
Mijn moeder heeft énorme spijt dat ze niet eerder bij mijn vader is weggegaan. Ze heeft een bepaalde mate van bitterheid over meer dan een half leven aan die man te hebben gegeven en er niks, behalve geweld, verwijten en ellende, voor in de plaats te hebben gekregen. Plus wat het haar ook opgeleverd heeft: een verstoorde relatie met haar kinderen. Mijn broer wil bvb geen contact meer met haar, al jarenlang niet meer. Ik houd wel nog contact, en doe mijn best om er toch nog iets van te maken, om te vergeven, maar een echt warme band, zoals ik dat met vriendinnen zie, zal het nooit worden, dat moeten zij en ik ook accepteren.
Terwijl het echt anders had kunnen zijn...
"Waar twee vechten, hebben twee schuld."
Klopt in dit soort situaties niet.
Omdat je niet met een normale man met een normaal moreel referentiekader te maken hebt.
Als een man een vrouw probeert te verkrachten, en die vrouw vecht terug, verbaal of fysiek: waar ligt dan de schuld bij die vrouw?
Het is goed om je eigen aandeel te willen zien, dat siert je, maar in dit geval hoef je dat echt niet te doen. Het enige zou kunnen zijn: het is jouw aandeel dat je niet eerder bent weggegaan, bij het eerste geweld.
Maar goed, dat gaat meestal zo. We projecteren onszelf op de ander en denken dat hij gewoon een slechte dag had, whatever, hij was zichzelf niet oid. We willen niet zien dat hij een gestoorde persoonlijkheid heeft enz. Ook al omdat die eerste maanden/jaren zo mooi waren. Die willen we terug.
Bovendien zoeken dat soort mannen vaak - onbewust - vrouwen uit die juist te veel naar hun eigen aandeel kijken. Terwijl zij dat zelf zelden of nooit doen. Het ligt altijd aan die ander.
In dit soort gevallen heeft er maar één schuld.
Echt, wegwezen bij die man.
Het gaat echt niet beter worden. Alleen maar slechter.
En op den duur word je een schim van jezelf. En dan gaan ze zelf weg, op zoek naar iemand anders die wel nog de energie heeft die jij ook had ooit (om die dan vervolgens te gaan leegzuigen).
Er is hier maar één weg: kies voor jezelf en je kinderen.
Je gaat dan een moeilijke periode tegemoet, daar mag je op rekenen, maar het alternatief, bij hem blijven, zal je leven nog véééél moeilijker maken.
Mijn moeder heeft énorme spijt dat ze niet eerder bij mijn vader is weggegaan. Ze heeft een bepaalde mate van bitterheid over meer dan een half leven aan die man te hebben gegeven en er niks, behalve geweld, verwijten en ellende, voor in de plaats te hebben gekregen. Plus wat het haar ook opgeleverd heeft: een verstoorde relatie met haar kinderen. Mijn broer wil bvb geen contact meer met haar, al jarenlang niet meer. Ik houd wel nog contact, en doe mijn best om er toch nog iets van te maken, om te vergeven, maar een echt warme band, zoals ik dat met vriendinnen zie, zal het nooit worden, dat moeten zij en ik ook accepteren.
Terwijl het echt anders had kunnen zijn...
vrijdag 22 december 2017 om 14:16
Mijn moeder is nooit weggegaan. Dat kon niet, zei ze, want dan zou hij haar opzoeken en komen vermoorden. Als volwassene denk ik nu, dat mijn vader heel snel een andere vrouw zou vinden en daar gezellig mee verder zou zijn gegaan. En ik een aantal halfbroertjes of zusjes zou hebben.
Mijn vader was fysiek geweldadig. Tot hij doodging. Zelfs toen hij dement was.
Dat ze na die gedachte (heel verlammend) nog een aantal kinderen erbij heeft gemaakt, staat haaks op het weg willen (moeten!!) en verlamt de wil tot vertrekken nog meer. Daarmee bleef mijn moeder in de haar geliefde slachtofferrol hangen. Ik kan daar slecht tegen.
Dat mijn moeder dacht dat zij ons/mij heeft kunnen beschermen van een rot-sfeer thuis (ook door haar veroorzaakt, niet alleen door het instandhouden van een slecht huwelijk; zij sprong zelden voor haar kinderen op de bres vond ik als kind) is een kronkel in haar hoofd. Tot op heden gelooft mijn moeder dat.
Kinderen voelen haarfijn aan dat constant op eieren moeten lopen niet 'normaal' is. En constante dreiging van 'anders zwaait er wat'....he; fijn! Dat je als kind alleen maar meekrijgt dat alles wat je doet 'lastig' is. En je het nooit goed genoeg doet.
Denk na; het gaat over meer dan jou; jullie hebben kinderen samen. Die vragen hier allemaal niet om en hebben al helemaal niet gekozen hiervoor.
Mijn vader was fysiek geweldadig. Tot hij doodging. Zelfs toen hij dement was.
Dat ze na die gedachte (heel verlammend) nog een aantal kinderen erbij heeft gemaakt, staat haaks op het weg willen (moeten!!) en verlamt de wil tot vertrekken nog meer. Daarmee bleef mijn moeder in de haar geliefde slachtofferrol hangen. Ik kan daar slecht tegen.
Dat mijn moeder dacht dat zij ons/mij heeft kunnen beschermen van een rot-sfeer thuis (ook door haar veroorzaakt, niet alleen door het instandhouden van een slecht huwelijk; zij sprong zelden voor haar kinderen op de bres vond ik als kind) is een kronkel in haar hoofd. Tot op heden gelooft mijn moeder dat.
Kinderen voelen haarfijn aan dat constant op eieren moeten lopen niet 'normaal' is. En constante dreiging van 'anders zwaait er wat'....he; fijn! Dat je als kind alleen maar meekrijgt dat alles wat je doet 'lastig' is. En je het nooit goed genoeg doet.
Denk na; het gaat over meer dan jou; jullie hebben kinderen samen. Die vragen hier allemaal niet om en hebben al helemaal niet gekozen hiervoor.
annapicobella wijzigde dit bericht op 22-12-2017 14:21
0.71% gewijzigd
Everything you see I owe to spaghetti!
vrijdag 22 december 2017 om 14:18
Al doe je alles fout wat er maar fout kan zijn op deze wereld dar geeft hem NIET/NEVER/NOOIT het recht om je te slaan en jou en je kinderen te kleineren en uit te schelden!RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 13:32Ik ben opgevoed met: daar waar twee vechten, hebben twee schuld. Dus ik vind het inderdaad heel lastig om boos op hem te blijven, want ik doe toch ook zoveel verkeerd..
vrijdag 22 december 2017 om 14:21
Dacht je een jaar geleden dat hij met vuisten een 4 jarig kind uit bed zou werken?? Waarschijnlijk dat ook niet.RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 13:27Bedankt weer voor jullie reacties. Ik heb ze echt nodig, begin alweer wat in te binden en het weer kleiner te maken.
Ik ben bij mijn moeder geweest, even lekker uitgehuild. Ze had natuurlijk geen kant en klare oplossing maar had al wel gezien dat we momenteel allebei echt veel te veel stress hebben.
En nu zit ik op mijn werk, nutteloos te zijn.. Man haalt de kinderen vanmiddag toch op. Als ik vanavond thuiskom dan zal ik hem nogmaals verzoeken om te gaan. Zijn ouders wonen trouwens in het buitenland en vrienden heeft hij hier ook niet echt. Dus het is ook lastig voor hem om zomaar een slaapplek ergens anders te regelen.
Verder ben ik niet bang dat hij juridisch gezien rare fratsen uithaalt, eigenlijk is hij juist altijd heel afwachtend met alles regelen en doe ik dat allemaal. Hij weet zijn eigen DigiD niet eens
HET IS NIET DE MAN DIE HIJ EEN TIJD GELEDEN WAS
HET IS NIET DE MAN DIE HIJ EEN TIJD GELEDEN WAS
HET IS NIET DE MAN DIE HIJ EEN TIJD GELEDEN WAS
HET IS NIET DE MAN DIE HIJ EEN TIJD GELEDEN WAS