Relaties
alle pijlers
Scheiden
vrijdag 22 december 2017 om 13:04
Mijn man en ik zijn ruim 10 jaar getrouwd.
Ik heb een heleboel meegemaakt de laatste paar jaren en daardoor kamp ik al een tijdje met een depressie. Sinds ik anti depressiv slik gaat het wel wat beter..
Ik dacht altijd dat het wel goed ging tussen ons, maar gister vertelde mijn man mij, na aandringen van mijn kant omdat ik vond dat hij zich anders gedroeg, dat hij niet meer zeker weet of hij nog wel genoeg van min houdt als zijnde zijn vrouw en wil hij erover nadenken om te scheiden, ik ben natuurlijk flink geschrokken daarvan. Vanochtend gewoon naar mijn werk gegaan en halverwege de ochtend ziek naar huis gegaan. Mijn man was thuis en we hebben nog verder gepraat en het blijkt dat hij best opgelucht is dat "het" eruit is en dat hij het eigenlijk wel zeker weet.
Ergens snap ik het wel, ik ben natuurlijk niet bepaald gezellig geweest, maar hij is ook geen prater, en hij heeft steeds geprobeerd om te praten, maar schijnbaar drong dat niet tot mij door.
Wij hebben geen ruzie. Ik ben hartstikke verdrietig en had gehoopt dat we deze crisis ook weer zouden overleven en maak mij zorgen om de toekomst. We hebben 2 kinderen, een koopwoning en gezamenlijke vrienden.
Contact met mijn familie heb ik nauwelijks, gelukkig heb ik wel een paar goede vriendinnen, maar ik heb het nog tegen niemand gezegd, want ik wil wel dat de kinderen de eerste zijn die het horen. Mijn man wil wachten tot na de feestdagen, maar ik weet het niet. Ze merken nu natuurlijk ook dat het niet goed zit. Wat raden jullie aan?
Sorry voor dit beetje onsamenhangend verhaal van mij! Weet het even echt niet meer.
Ik heb een heleboel meegemaakt de laatste paar jaren en daardoor kamp ik al een tijdje met een depressie. Sinds ik anti depressiv slik gaat het wel wat beter..
Ik dacht altijd dat het wel goed ging tussen ons, maar gister vertelde mijn man mij, na aandringen van mijn kant omdat ik vond dat hij zich anders gedroeg, dat hij niet meer zeker weet of hij nog wel genoeg van min houdt als zijnde zijn vrouw en wil hij erover nadenken om te scheiden, ik ben natuurlijk flink geschrokken daarvan. Vanochtend gewoon naar mijn werk gegaan en halverwege de ochtend ziek naar huis gegaan. Mijn man was thuis en we hebben nog verder gepraat en het blijkt dat hij best opgelucht is dat "het" eruit is en dat hij het eigenlijk wel zeker weet.
Ergens snap ik het wel, ik ben natuurlijk niet bepaald gezellig geweest, maar hij is ook geen prater, en hij heeft steeds geprobeerd om te praten, maar schijnbaar drong dat niet tot mij door.
Wij hebben geen ruzie. Ik ben hartstikke verdrietig en had gehoopt dat we deze crisis ook weer zouden overleven en maak mij zorgen om de toekomst. We hebben 2 kinderen, een koopwoning en gezamenlijke vrienden.
Contact met mijn familie heb ik nauwelijks, gelukkig heb ik wel een paar goede vriendinnen, maar ik heb het nog tegen niemand gezegd, want ik wil wel dat de kinderen de eerste zijn die het horen. Mijn man wil wachten tot na de feestdagen, maar ik weet het niet. Ze merken nu natuurlijk ook dat het niet goed zit. Wat raden jullie aan?
Sorry voor dit beetje onsamenhangend verhaal van mij! Weet het even echt niet meer.
vrijdag 22 december 2017 om 16:31
Je hebt aardig wat voor je kiezen gehad (je/jullie). Het is onzettend verdrietig als onder zulke omstandigheden je relatie daaronder lijdt en je verder van elkaar komt te staan.
Nu heb je geen keus, hij wil niet meer.
Ik vind je heel verstandig klinken, maar ook heel verstandelijk, bijna zonder emotie. Dat is ook een overlevingsstand en zal een relatie hebben met jouw depressie. Heb je zelf begeleiding?
Veel sterkte met het hele proces!
Nu heb je geen keus, hij wil niet meer.
Ik vind je heel verstandig klinken, maar ook heel verstandelijk, bijna zonder emotie. Dat is ook een overlevingsstand en zal een relatie hebben met jouw depressie. Heb je zelf begeleiding?
Veel sterkte met het hele proces!
vrijdag 22 december 2017 om 16:32
Schuldgevoel is een killer schrijf je. En toch lees ik dat jij vanwege schuldgevoel begrip hebt voor hem, zijn situatie en zijn keuze. Echter waar is zijn aandeel?Adara schreef: ↑22-12-2017 14:01Ik wil alles ook netjes regelen met mijn man.
We moeten kijken wat wij met het huis doen. Ik kan dit huis never nooit niet alleen betalen. (tenzij ik full time ga werken)
Mijn man is in die jaren ook nog gepromoveerd. Toenhij daar mee bezig was heb ik hem daar volledig vrij in gelaten en in die periode heb ik hem erg gesteund, en eigenlijk alles thuis geregeld. Mijn man mistte gewoon de intimiteit en dat heeft hij ook aangegeven, maar ik zat zo erg in de put, dat ik er niet mee om kon gaan en weer dieper in de depressie kwam (schuldgevoel is een killer)
Ik respecteer de beslissing van mijn man, ik heb het er alleen erg moeilijk mee.. en dit is weer een klap die impact achter laat ..
Met de kinderen is een ander verhaal. De oudste is biologisch gezien niet van hem, maar inmiddels wel door hem geadopteerd. (zijn vader dumpte mij tijdens de zwangerschap) Ik ben bang dat hij het er helemaal moeilijk mee krijgt.
Ja, hij heeft je gesteund zeg je. Echter hoort dat niet ook bij het hebben van een serieuze relatie, al dan niet gehuwd?
Wat als jij overgevend boven het toilet had gehangen, na een zoveelste bestraling en chemotherapie en medicatie? Een zichtbare ziekte. Jij had een onzichtbare ziekte welke beslist niet minder zwaar of heftig is. Logisch dat jij het niet kon opbrengen om meer stappen te zetten dan jij reeds zette op dat moment. Jij was bezig met overleven, letterlijk en figuurlijk.
En nu trekt hij de stekker er uit. Je mag best boos, gefrustreerd en verdrietig zijn. Laat je niet in een hoek duwen. Dat is namelijk volgens mij wat er nu gebeurd en jij praat het goed. Volgens mij besef je je nog niet goed wat dit betekend.
Ik wens je oprecht heel veel sterkte en kracht toe.
vrijdag 22 december 2017 om 17:00
Dank je.laverneb schreef: ↑22-12-2017 16:31Je hebt aardig wat voor je kiezen gehad (je/jullie). Het is onzettend verdrietig als onder zulke omstandigheden je relatie daaronder lijdt en je verder van elkaar komt te staan.
Nu heb je geen keus, hij wil niet meer.
Ik vind je heel verstandig klinken, maar ook heel verstandelijk, bijna zonder emotie. Dat is ook een overlevingsstand en zal een relatie hebben met jouw depressie. Heb je zelf begeleiding?
Veel sterkte met het hele proces!
Zonder emotie is alleen online en idd ook een overlevingstactiek. , mijn ogen zijn dik en rood.. Ik heb het op mijn werk gegooid op kerst en moeder missen en andere familie perikelen.
Ik heb vandaag gebeld en kan in Februar terecht voor een nieuwe intake.
vrijdag 22 december 2017 om 17:05
Dank je! *Troeteltje schreef: ↑22-12-2017 16:32Schuldgevoel is een killer schrijf je. En toch lees ik dat jij vanwege schuldgevoel begrip hebt voor hem, zijn situatie en zijn keuze. Echter waar is zijn aandeel?
Ja, hij heeft je gesteund zeg je. Echter hoort dat niet ook bij het hebben van een serieuze relatie, al dan niet gehuwd?
Wat als jij overgevend boven het toilet had gehangen, na een zoveelste bestraling en chemotherapie en medicatie? Een zichtbare ziekte. Jij had een onzichtbare ziekte welke beslist niet minder zwaar of heftig is. Logisch dat jij het niet kon opbrengen om meer stappen te zetten dan jij reeds zette op dat moment. Jij was bezig met overleven, letterlijk en figuurlijk.
En nu trekt hij de stekker er uit. Je mag best boos, gefrustreerd en verdrietig zijn. Laat je niet in een hoek duwen. Dat is namelijk volgens mij wat er nu gebeurd en jij praat het goed. Volgens mij besef je je nog niet goed wat dit betekend.
Ik wens je oprecht heel veel sterkte en kracht toe.
Ik ben gefrustreerd, boos en vooral verdrietig. Ik doe mijn best om er steeds weer bovenop te komen. Iedere keer komt er weer een klap bij. Ik besef inderdaad nog steeds niet hoe het zover heeft kunnen komen, was ik echt zo wars van alles? Drongen de hints niet bij mij door? Ik weet het gewoon even niet
vrijdag 22 december 2017 om 17:19
En nu man niet meer. Kinderachtig vind ik. 'Ja nee maar jij stopte toen met therapie, dus nu heb ik er lekker puh geen zin meer in'.
Er zijn kinderen bij betrokken, eentje die al eerder in de steek is gelaten.
vrijdag 22 december 2017 om 17:20
Heel verstandig besluit van je. In deze hectische tijd is het belangrijk om overeind te blijven en hulp waar nodig in te schakelen, ook mentaal.
vrijdag 22 december 2017 om 17:26
Je weet het niet he, hij geeft nu aan wat hij gemist heeft. Je kunt lang in een relatie blijven “doorsudderen” allebei, dan accepteer je het hoe het is. Er zijn altijd wel dingen die je liever anders had gewild, toch accepteer je die allebei. Jullie hebben al geprobeerd er aan te werken.Adara schreef: ↑22-12-2017 17:05Dank je! *
Ik ben gefrustreerd, boos en vooral verdrietig. Ik doe mijn best om er steeds weer bovenop te komen. Iedere keer komt er weer een klap bij. Ik besef inderdaad nog steeds niet hoe het zover heeft kunnen komen, was ik echt zo wars van alles? Drongen de hints niet bij mij door? Ik weet het gewoon even niet
Depressie is ook echt moeilijk, voor jezelf en voor een partner. Je sluit jezelf af. Er kan niets mee. Jij hebt het zwaar gehad, je man ook.
Als hij er niet meer aan wil werken ( wat de reden er ook achter is) dan houdt het voor jou op. Denken of je iets anders had kunnen of moeten doen is zo logisch en tegelijkertijd zo zinloos...
Ik hoop echt dat jullie in redelijk goede harmonie alles kunnen regelen, zeker ook voor de kinderen.
vrijdag 22 december 2017 om 17:27
laverneb schreef: ↑22-12-2017 17:26Je weet het niet he, hij geeft nu aan wat hij gemist heeft. Je kunt lang in een relatie blijven “doorsudderen” allebei, dan accepteer je het hoe het is. Er zijn altijd wel dingen die je liever anders had gewild, toch accepteer je die allebei. Jullie hebben al geprobeerd er aan te werken.
Depressie is ook echt moeilijk, voor jezelf en voor een partner. Je sluit jezelf af. Er kan niets meer bij. Jij hebt het zwaar gehad, je man ook.
Als hij er niet meer aan wil werken ( wat de reden er ook achter is) dan houdt het voor jou op. Denken of je iets anders had kunnen of moeten doen is zo logisch en tegelijkertijd zo zinloos...
Ik hoop echt dat jullie in redelijk goede harmonie alles kunnen regelen, zeker ook voor de kinderen.
vrijdag 22 december 2017 om 17:40
Dat begrijp ik ook. Hij heeft ook zijn best gedaan en hij gaf ook aan dat ie "fout" was om zichzelf weg te cijferen om mij te sparen en bepaalde dingen niet zeggen, omdat mij dat erg verdriet deed. Nu kan hij niet meer... Het is voor ons allen even niet makkelijk (even als in lange tijd)
Meestal op stress en spanning ga ik in de survival modus om later de klap te krijgen. Toen mijn beste vriendin overleed liet ik mijn man niet blijken hoe zeer het mij deed en hoe moeilijk ik het had, ik zei steeds dat ik er ook voor haar familie moest zijn. Idem toen mijn moeder ziek werd, de overlevingsstand ging aan, om een paar maanden later weer in de put te raken. Hij merkte het wel en zei er ook wel wat van, maar op die momenten kon ik, naar mijn gevoel, niet anders.
En nu die depressie is ons huwelijk maar de knoppen... Ik ga er wel weer uit komen, alleen wordt het weer moeilijker
Meestal op stress en spanning ga ik in de survival modus om later de klap te krijgen. Toen mijn beste vriendin overleed liet ik mijn man niet blijken hoe zeer het mij deed en hoe moeilijk ik het had, ik zei steeds dat ik er ook voor haar familie moest zijn. Idem toen mijn moeder ziek werd, de overlevingsstand ging aan, om een paar maanden later weer in de put te raken. Hij merkte het wel en zei er ook wel wat van, maar op die momenten kon ik, naar mijn gevoel, niet anders.
En nu die depressie is ons huwelijk maar de knoppen... Ik ga er wel weer uit komen, alleen wordt het weer moeilijker
vrijdag 22 december 2017 om 17:42
Wij zeiden ook altijd gekscherend dat ik ellende spaar... Pffff mijn man zegt soms dat ik er een boek over moet schrijven... En het vaak niet eens dingen geweest die je zelf in de hand hebtlaverneb schreef: ↑22-12-2017 16:31Je hebt aardig wat voor je kiezen gehad (je/jullie). Het is onzettend verdrietig als onder zulke omstandigheden je relatie daaronder lijdt en je verder van elkaar komt te staan.
Nu heb je geen keus, hij wil niet meer.
Ik vind je heel verstandig klinken, maar ook heel verstandelijk, bijna zonder emotie. Dat is ook een overlevingsstand en zal een relatie hebben met jouw depressie. Heb je zelf begeleiding?
Veel sterkte met het hele proces!
vrijdag 22 december 2017 om 18:05
Het heeft tijd nodig om het te laten bezinken. En te verwerken.
Stap voor stap. Echter nu niet bij de pakken gaan neerzitten, wel doorpakken. Het zal moeilijk zijn en moeilijk worden. Echter nu voor jezelf kiezen. Ofwel door samen te werken aan jullie relatie ofwel door aan jezelf te werken zonder relatie. Het beste beiden, dus aan jezelf en aan jullie relatie werken. Dat ben je aan jezelf verschuldigd en dat ben je waard.
Stap voor stap. Echter nu niet bij de pakken gaan neerzitten, wel doorpakken. Het zal moeilijk zijn en moeilijk worden. Echter nu voor jezelf kiezen. Ofwel door samen te werken aan jullie relatie ofwel door aan jezelf te werken zonder relatie. Het beste beiden, dus aan jezelf en aan jullie relatie werken. Dat ben je aan jezelf verschuldigd en dat ben je waard.
vrijdag 22 december 2017 om 18:17
Adara, als ik jou was zou ik wel willen weten wat nu precies de directe aanleiding is voor zijn besluit te willen scheiden en ook niets meer te willen proberen.
Je geeft nu jezelf de schuld vanwege de depressie. Het zou zomaar kunnen dat er voor hem een achterdeurtje is, waardoor hij nu zo stellig is. Achterdeurtje in de vorm van interesse van hem in iemand anders om mee verder te willen gaan. Komt vaker voor dat de knoop dan ineens doorgehakt kan worden. Het hoeft niet zo te zijn. Maar het zou kunnen.
Er zijn meer stellen die door moeilijke tijden gaan en die gaan niet altijd uit elkaar.
Je geeft nu jezelf de schuld vanwege de depressie. Het zou zomaar kunnen dat er voor hem een achterdeurtje is, waardoor hij nu zo stellig is. Achterdeurtje in de vorm van interesse van hem in iemand anders om mee verder te willen gaan. Komt vaker voor dat de knoop dan ineens doorgehakt kan worden. Het hoeft niet zo te zijn. Maar het zou kunnen.
Er zijn meer stellen die door moeilijke tijden gaan en die gaan niet altijd uit elkaar.
vrijdag 22 december 2017 om 19:45
Klopt. Dergelijk life-event kan de band versterken of juist breken.laverneb schreef: ↑22-12-2017 18:17Adara, als ik jou was zou ik wel willen weten wat nu precies de directe aanleiding is voor zijn besluit te willen scheiden en ook niets meer te willen proberen.
Je geeft nu jezelf de schuld vanwege de depressie. Het zou zomaar kunnen dat er voor hem een achterdeurtje is, waardoor hij nu zo stellig is. Achterdeurtje in de vorm van interesse van hem in iemand anders om mee verder te willen gaan. Komt vaker voor dat de knoop dan ineens doorgehakt kan worden. Het hoeft niet zo te zijn. Maar het zou kunnen.
Er zijn meer stellen die door moeilijke tijden gaan en die gaan niet altijd uit elkaar.
vrijdag 22 december 2017 om 19:58
Wat pittig voor jullie beiden!
Jammer dat er zo gedacht word, dat hij mogelijk een ander zou hebben.
TO geeft aan, dat hij zichzelf wegcijferde in het huwelijk. Hij heeft wel pogingen gedaan om te praten, maar dat kwam destijds(logischerwijs) niet aan bij TO.
In mijn huwelijk heb ik mezelf vanwege bepaalde problematiek van ex ook weggecijferd, op een gegeven moment vond ik de liefde waar ik voor wilde gaan: de liefde voor mijzelf. Ik was ook heel duidelijk en stellig. Ik had veel te lang de grenzen opgerekt en (dankzij therapie) voelde ik mijn grenzen heel duidelijk. Mijn ex, wist dan ook gelijk dat het over was. Ik had echt wel eerder met hem gesproken, maar hij dacht dat het wel goed zou komen. Hij wilde niet in therapie. Ik stond er eerder nog wel voor open, maar op een gegeven moment, was het echt klaar en over. Ik begrijp dat het wellicht een andere situatie betreft. Echter wil ik het voorbeeld meegeven, dat iemand ook 'resoluut 'voor zichzelf kan kiezen en daarin stellig is. Ivm geen puf meer hebben om nog grenzen op te rekken, dat het soms echt letterlijk tijd is om voor jezelf te kiezen.
Jammer dat er zo gedacht word, dat hij mogelijk een ander zou hebben.
TO geeft aan, dat hij zichzelf wegcijferde in het huwelijk. Hij heeft wel pogingen gedaan om te praten, maar dat kwam destijds(logischerwijs) niet aan bij TO.
In mijn huwelijk heb ik mezelf vanwege bepaalde problematiek van ex ook weggecijferd, op een gegeven moment vond ik de liefde waar ik voor wilde gaan: de liefde voor mijzelf. Ik was ook heel duidelijk en stellig. Ik had veel te lang de grenzen opgerekt en (dankzij therapie) voelde ik mijn grenzen heel duidelijk. Mijn ex, wist dan ook gelijk dat het over was. Ik had echt wel eerder met hem gesproken, maar hij dacht dat het wel goed zou komen. Hij wilde niet in therapie. Ik stond er eerder nog wel voor open, maar op een gegeven moment, was het echt klaar en over. Ik begrijp dat het wellicht een andere situatie betreft. Echter wil ik het voorbeeld meegeven, dat iemand ook 'resoluut 'voor zichzelf kan kiezen en daarin stellig is. Ivm geen puf meer hebben om nog grenzen op te rekken, dat het soms echt letterlijk tijd is om voor jezelf te kiezen.
vrijdag 22 december 2017 om 20:21
In ons geval breekt het dus.. Het is ook niet 1 life event.. Ieder jaar lijkt er weer een heftig iets bijte komen.. Ik krabbel net omhoog van het ene of er gebeurt weer iets met een dierbare (ziekte, overlijden etc.)
Wat @wazig hierboven zet komt ook ongeveer met ons overeen.
Enerzijds begrijp ik het en ben ik het ermee eens, anderzijds doet het zoveel pijn en vind ik het jammer dat hij het niet nog wil proberen. Hij heeft het idee dat ie het al te vaak geprobeerd heeft.. In februari begint mijn therapie weer (tenminste intake).
Ik ga dan echt goed aan mezelf werken en hoop dan ook dat ik wat fijner in mijn vel ga zitten.. Door alle omstandigheden ben ik ook aangekomen, en heb ik een erg laag zelfbeeld, het komt wel, maar dan met kleine stapjes!
Dank jullie wel voor alle woorden en tips..
Wat @wazig hierboven zet komt ook ongeveer met ons overeen.
Enerzijds begrijp ik het en ben ik het ermee eens, anderzijds doet het zoveel pijn en vind ik het jammer dat hij het niet nog wil proberen. Hij heeft het idee dat ie het al te vaak geprobeerd heeft.. In februari begint mijn therapie weer (tenminste intake).
Ik ga dan echt goed aan mezelf werken en hoop dan ook dat ik wat fijner in mijn vel ga zitten.. Door alle omstandigheden ben ik ook aangekomen, en heb ik een erg laag zelfbeeld, het komt wel, maar dan met kleine stapjes!
Dank jullie wel voor alle woorden en tips..
vrijdag 22 december 2017 om 22:35
Ik zou echt nog alles op alles zetten om te blijven praten en vooral geen overhaaste beslissingen te maken. Een scheiding is ook niet zaligmakend, ik hoop dat hij dat beseft, en dat jij het ook niet onderschat. Gesleep met de kinderen, nooit meer als ouderpaar/gezin compleet zijn. Mogelijke stiefouders/broers/zussen...
Jullie hebben het echt heel pittig gehad met al die tegenslagen. Als buitenstaander is het lastig oordelen maar in veel gevallen is het het best waard om even te wachten op herstel en rustige tijden. Echt uit elkaar gaan kan altijd nog, een weg terug is er daarna niet echt meer...
https://www.psychologiemagazine.nl/arti ... amen-door/
Jullie hebben het echt heel pittig gehad met al die tegenslagen. Als buitenstaander is het lastig oordelen maar in veel gevallen is het het best waard om even te wachten op herstel en rustige tijden. Echt uit elkaar gaan kan altijd nog, een weg terug is er daarna niet echt meer...
https://www.psychologiemagazine.nl/arti ... amen-door/
zaterdag 23 december 2017 om 01:23
helaas zit ik in min of meer het zelfde schuitje. Man wil niet meer. Wil het ook niet meer proberen. Ruim 20 jaar samen, nooit een relatie crisis gehad. Hij heeft ook nooit gezegd dat hij niet gelukkig was. Integendeel zelfs. Wel trok hij zich steeds meer terug. Ook op mijn herhaalde vragen daarover kwam als reactie dat hij veel stress had op zijn werk. Dat hij ontzettend veel van mij hield en dat ik geen spijkers op laag water moet zoeken. Tot hij vrij plotseling wel praatte. Zelfde verhaal. Liefde weg. Hebben therapie geprobeerd maar vond hij kansloos. Nu verblijft hij elders. Huwelijk naar de klote. Kinderen verdrietig. Ik ook. Man zegt er ook veel verdriet van te hebben. Ik geloof hem wel maar vind hem een lul. Omdat hij nooit heeft gepraat. Alleen maar nu, nu het te laat is.
Heel veel sterkte.
zaterdag 23 december 2017 om 01:52
Het komt goed maar heeft wel even tijd nodig. Mijn ex wilde scheiden omdat, zo zei hij het, hij er niet tegen kon dat ik zo ziek was. Ik sprak het goed, voor hem was het immers ook zwaar. Na therapie zag ik pas in dat ik hem al die jaren ook had bijgestaan in moeilijke momenten en dat ook best eens van hem mocht verwachten. Er bleek wel degelijk een ander te zijn. Vluchtgedrag en ik heb mij wel eens afgevraagd wie harder therapie nodig had. Vecht voor jezelf en de kinderen, steek je energie niet in begrip voor hem.
zaterdag 23 december 2017 om 05:08
De oudste is 18. Ik zou zeker niet te lang wachten met vertellen. Onze kinderen zagen het echt niet aankomen en hebben na de eerste schok uitdrukkelijk verzocht om wat opener te zijn over zaken en niet te wachten met vertellen.