Negativiteit moeder

Ik heb vaak de gewoonte om mijn moeder te bellen als ik ergens blij over ben of een nieuw idee heb maar heel vaak mondt het uit in een discussie of 'ruzie'. Mijn moeder ziet namelijk altijd direct de beren op de weg en is niet te beroerd om me daarop te wijzen. De conclusie is dan ook meestal dat ik hetgeen waar ik over bel maar beter niet moet doen. Ik snap haar negativiteit meestal niet en wordt dan boos.
Vandaag was het weer raak, ik was de hele dag al vrolijk over iets wat ik al heel lang wil en nu eindelijk in gang ga zetten. Ik bel mijn moeder op maar onmiddellijk komen de argumenten weer waarom ik het niet zou moeten doen. Dit keer ben ik de discussie niet meer aangegaan maar heb ik boos opgehangen. En nu ben ik eigenlijk heel erg verdrietig. Sla ik mezelf voor mijn hoofd dat ik toch elke keer weer naar haar bel en dat ik elke keer weer zo gekwetst raak. En op dit moment zie ik nog maar een mogelijkheid en dat is meer afstand nemen. En dat idee doet zoveel pijn. Maar het gevoel dat ze geen vertrouwen in me heeft doet ook pijn.

Ik heb de afgelopen jaren best zwaar gehad en moest een aantal dingen verwerken. Ik heb veel van dit proces met haar gedeeld, ik heb veel misverstanden proberen recht te zetten in de hoop dat we dichter naar elkaar zouden groeien maar ik krijg steeds meer het idee dat het gewoon niet gaat gebeuren. Ze heeft echt wel haar best gedaan hoor, naar me geluisterd, geduld met me gehad maar sommige dingen wil ze nog steeds niet erkennen. En eigenlijk neem ik haar dat nog niet eens zo kwalijk, ik begrijp best dat sommige dingen te pijnlijk zijn. Voor mij was het al heel wat dat ik mijn ervaring en kant van het verhaal deed, maar op dit soort momenten voelt het weer als een enorme kloof die gewoon nooit te overbruggen zal zijn. Het is alleen dat ik mezelf steeds voorhield dat het onze relatie ten goede zou komen en nu moet ik (denk ik) tot de conclusie komen dat het misschien gewoon niet te repareren is.

Ik heb het afgelopen jaar al afstand genomen van verschillende mensen. Ik heb verder nu weinig mensen waar ik mijn wel en wee kan delen, dus dit voelt echt als een rib uit mijn lijf. Maar zo doorgaan kan ook niet meer. Er zijn inmiddels wel wat nieuwe mensen in mijn leven gekomen waar ik wel positieve gevoelens van krijg maar met hen heb ik nog niet de geschiedenis die ik met mijn moeder, vader, en oudere vrienden deelde. Het is gewoon zo moeilijk, ik weet niet wat mijn vraag is, ik wilde het gewoon eens hardop kunnen zeggen / schrijven. Ik loop al bij een psycholoog maar ook met haar heb ik nog niet echt een band. Het voelt echt alsof ik nu volledig alleen sta en hoop eigenlijk dat er anderen zijn die hier al doorheen zijn gegaan. Ik heb op dit moment de neiging om haar te bellen en het goed te maken, terwijl ik helemaal niets goed kan maken. Maar de afstand die ik nu voel doet zoveel pijn dat ik hoop dat erover schrijven me even kan afleiden en ervoor zorgt dat ik er geen groter drama van maak en haar in tranen ga bellen.

Ik vertel haar niet alles hoor maar we belden eigenlijk wel regelmatig. Ik vond dat wel prettig, we hadden nooit zo'n goede band maar toen ik met het verleden aan de slag ging en zij een luisterend oor bood is dit een beetje gegroeid.

Waarom ik haar bel? Ik wil het graag met iemand delen, ik ben denk ik ook wel een beetje eenzaam op dit moment en we belden sowieso regelmatig de laatste paar jaar.

En voor dat etentje had ik haar uitgenodigd, dus dan is het wel handig om haar ervan op de hoogte te brengen. Ik heb over de kat ruim drie jaar nagedacht, en het juiste moment afgewacht, daarom was ik nu ook zo blij dat ik het eindelijk ging doen. Maar ja inderdaad niet iedereen is zo enthousiast over dingen als ik. Maar als je zoveel ellende met elkaar gedeeld hebt..zou je toch verwachten dat ze hier ook blij van wordt. Maar goed verkeerd gedacht dus.

Ik denk dat daar vaak miscommunicatie ontstaat. Als ik nu zou vertellen wat me op het hart ligt zou haar dat onnodig kwetsen denk ik. Voor mij voelt het alsof ik het op dit moment 'uit' maak met mijn moeder. Klinkt misschien heel dramatisch maar het voelt echt zo. Ik denk niet dat ze met die tekst iets kan. Ik heb niet meer de behoefte om ruzie te maken, of om nog een keer mijn gevoel te kennen te geven (dat ze geen vertrouwen in mij heeft). Het voelt alsof het geen zin meer heeft, ze zegt altijd dat ze wel vertrouwen in me heeft maar het blijkt voor mijn gevoel niet uit de gesprekken die we hebben. Ik ben 'iets' aan het opgeven denk ik. Voelt dus als uitmaken. Misschien niet de hele relatie maar als ik haar niet meer spontaan over leuke dingen kan bellen, wat blijft er dan nog over?

lolly-pop schreef: ↑

10-01-2018 21:28

Je hebt al afstand genomen van je vader, van een aantal vrienden, weet je zeker dat het ook niet aan jou zelf ligt?

Waar gaat het nu eigenlijk over, een etentje, een kat?! Je bent verdorie in de 30! Wordt een beetje zelfstandig en bedel niet om de goedkeuring van je moeder maar ga gewoon als volwassenen met elkaar om. Het komt op mij zeer kinderlijk over.

Je snapt toch wel dat dit niet over een etentje en een kat gaat?

Ode schreef: ↑

10-01-2018 21:30

Wat moeilijk zeg! Eigenlijk weet je in je hart al dat je moeder niet de juiste persoon is om mee te praten en je leven te delen, maar je wil het gewoon zo graag..je hebt die behoefte (hebben we allemaal) en dat doet pijn.
Ik denk dat het heel belangrijk is om een therapeut te vinden waarmee je wel een klik hebt. Ik heb ook ervaring met therapie, eerst aantal keer geen klik, maar voelde ook meteen dat ik op een gegeven moment wel bij de juiste was beland. Heel veel lieve groetjes jouw kant op!

Dank je wel .
Ja ik ken deze therapeut nog niet zo lang, de klik was er niet meteen maar we lijken elkaar steeds wat beter te gaan begrijpen dus ik hoop eigenlijk dat het nog gaat groeien.

Jufjoke schreef: ↑

10-01-2018 21:16

Dit. Je kunt haar gerust bellen, maar hou het een beetje luchtig. Geef haar niet te veel inspraak.
Verder, en dat bedoel ik echt niet als een verwijt of aanval; hoe kan het dat het met zoveel mensen niet werkt? Dat je van zoveel mensen afstand hebt genomen? Probeer kritisch naar jouw eigen rol te kijken, samen met je psycholoog. Zelfkennis is buitengewoon nuttig.

Ja er ligt natuurlijk ook een deel bij mij. Dat ik zoveel pijn voel als ik me niet gesteund voel is iets waar ik mee aan de slag moet maar ik krijg die pijn niet zomaar weg. En doen alsof het niet belangrijk is is eigenlijk ook geen optie. Ik heb het op dit moment blijkbaar nodig om me gesteund te voelen. Ik denk dat als ik dit stukje heb opgelost ik ook beter met mensen op kan schieten die me niet steunen maar de realiteit nu even anders vrees ik. Al hoop ik wel dat ik ermee leer omgaan maar hoe doe je dat als het pijn doet? En zijn mensen die je niet steunen niet gewoon kennissen? Of vraag ik dan teveel van mensen?

De reden dat ik van zoveel mensen afstand heb genomen is omdat ik een tijdlang mezelf kwijt ben geweest door een trauma. Het was voor mij prima om mee te gaan met andermans wensen, zo hoefde ik niet bij mezelf stil te staan. Maar toen ik met het trauma aan de slag ging merkte ik dat ik eigenlijk andere dingen wilde dan vrienden en dat het scheefgegroeid was. Toen ik eenmaal besefte dat ik wel met anderen mee ging naar dingen die mij niet zo interesseerde en zij dat andersom niet richting mij deden, ging het pijn doen. Daarom heb ik van een deel vrienden afstand genomen. Het contact is niet helemaal verbroken hoor maar ik zie ze gewoon minder omdat ik niet meer mee wil naar dingen die ik niet leuk vind en zij niet mee willen naar dingen ik leuk vind.

Ja ik vertel haar wel ik heb nodig heb dat ze me steunt maar zij komt dan met de beren. Ik vermoed dat zij dit als zorgen ziet maar ik kan het op geen enkele manier vertalen naar zorg. Ze zegt bijvoorbeeld dat ik dan de kosten niet kan opbrengen voor opvang tijdens vakantie. Ten eerste kan ze niet op mijn bankrekening kijken en ten tweede wie zegt dat ik altijd met vakantie moet? Alsof je eraan doodgaat als je een keertje niet op vakantie kunt omdat je de opvang niet kunt betalen. Daarnaast genoeg kosteloze oplossingen te bedenken hoor trouwens maar goed ik wilde deze keer een keer niet de discussie aangaan.. Ik heb maar gewoon opgehangen, en ze snapt het echt niet. En het stomme is dat het juist zorg naar mezelf is om een kat te nemen ik meer rust in mijn leven krijg. Maar dat weet ze allemaal niet omdat ik geen zin heb om in de verdediging te moeten, pff. Lastig communiceren als het pijn doet en ik weet soms ook niet tot waar je grens trekt in hoeverre je nog aan het praten bent en wanneer je aan het verdedigen bent. Meestal voelt het als verdedigen en daarom komen we waarschijnlijk ook niet verder.

Maar ik denk dat je gelijk hebt hoor, dit is haar negativiteit.

Enn schreef: ↑

10-01-2018 23:04

Vraag blijft waarom jij haar goedkeuring nodig hebt voor jouw keuzes. Ik snap wel dat jij dit graag zou willen, zo bedoel ik het niet.

Maar uiteindelijk komt het daar wel op neer; omdat zij de keuzes die jij maakt niet goedkeurt laat jij je in de verdediging duwen. Je kunt je misschien voorstellen hoe een gesprek kan verlopen als jij die goedkeuring minder belangrijk zou vinden?

Voorbeeld:
Jij: Ik ga een kat nemen, lijkt me fijn want dan kom in niet in een leeg huis.
Zij: Niet doen want bla bla bla
Jij: Oh jij ziet het anders? Ja dat kan
Zij: Ja want blablablabla
Jij: Ik snap wat je zegt, zeg.. vertel eens: hoe was het gisteren met tante Jantje? Jullie zouden toch naar de markt gaan? Was het leuk?

En die kat komt er want dat is jouw keuze.

Ja zo stel ik me de ideale reactie ook voor. Maar ik vind het ook een afstandelijk gesprek, alsof je vreemden bent en niet betrokken bij elkaars leven. Terwijl ik juist zoveel gedeeld heb met haar het afgelopen jaar. Ze weet van mijn ergste angsten en ineens moet je dan accepteren dat ze geen idee heeft wat voor mij belangrijk is en wat mij zou helpen.

En die kat komt er heus wel hoor , die keuze heb ik al gemaakt. Het gaat me om de relatie, die blijkbaar niet zo hecht en voedend is als ik had gehoopt.

Enn schreef: ↑

10-01-2018 23:05

Waarom ervaar jij pijn als zij een keuze van jou niet ziet zitten?

De pijn komt omdat ik me niet gesteund voel, ik voel veel afstand hierdoor en eenzaam.
Kan jij het allemaal alleen? Misschien zoek ik teveel bij anderen hoor, maar we hebben toch ook mensen nodig die ons steunen?
Of is dat dan kinderlijk?

Ik denk wel dat ik meer pijn voel dan normaal, ik heb wel het een en ander gemist vroeger en ben op dit moment mijn eigen route nog aan het uitvogelen. Iets wat anderen van mijn leeftijd waarschijnlijk al tien jaar eerder hebben gedaan.

Ja ik weet het chocolol. Maar ik vind het wel moeilijk, het voelt alsof ik haar kwijtraak, dat ik haar los moet laten. Of in ieder de geval de relatie die ik met haar hoopte / dacht te hebben. Ik heb er de hele nacht wakker van gelegen. Ik ben er gewoon zo verdrietig van. Ineens moet ik afstand nemen en mijn beslissingen gaan mededelen in plaats van samen echt dingen te delen .
Er is een periode geweest waarin ze nog wel mee kon gaan in mijn enthousiasme maar dat is de laatste jaren een stuk minder geworden. En ik voel haar angst ook dat ze mij kwijtraakt en zich in bochten wringt om geen kritiek te leveren. Maar voor haar is dat blijkbaar niet natuurlijk en wordt dan boos op mij. Dat ze 'niets' meer tegen me kan zeggen.