Relaties
alle pijlers
Negativiteit moeder
woensdag 10 januari 2018 om 20:14
Ik heb vaak de gewoonte om mijn moeder te bellen als ik ergens blij over ben of een nieuw idee heb maar heel vaak mondt het uit in een discussie of 'ruzie'. Mijn moeder ziet namelijk altijd direct de beren op de weg en is niet te beroerd om me daarop te wijzen. De conclusie is dan ook meestal dat ik hetgeen waar ik over bel maar beter niet moet doen. Ik snap haar negativiteit meestal niet en wordt dan boos.
Vandaag was het weer raak, ik was de hele dag al vrolijk over iets wat ik al heel lang wil en nu eindelijk in gang ga zetten. Ik bel mijn moeder op maar onmiddellijk komen de argumenten weer waarom ik het niet zou moeten doen. Dit keer ben ik de discussie niet meer aangegaan maar heb ik boos opgehangen. En nu ben ik eigenlijk heel erg verdrietig. Sla ik mezelf voor mijn hoofd dat ik toch elke keer weer naar haar bel en dat ik elke keer weer zo gekwetst raak. En op dit moment zie ik nog maar een mogelijkheid en dat is meer afstand nemen. En dat idee doet zoveel pijn. Maar het gevoel dat ze geen vertrouwen in me heeft doet ook pijn.
Ik heb de afgelopen jaren best zwaar gehad en moest een aantal dingen verwerken. Ik heb veel van dit proces met haar gedeeld, ik heb veel misverstanden proberen recht te zetten in de hoop dat we dichter naar elkaar zouden groeien maar ik krijg steeds meer het idee dat het gewoon niet gaat gebeuren. Ze heeft echt wel haar best gedaan hoor, naar me geluisterd, geduld met me gehad maar sommige dingen wil ze nog steeds niet erkennen. En eigenlijk neem ik haar dat nog niet eens zo kwalijk, ik begrijp best dat sommige dingen te pijnlijk zijn. Voor mij was het al heel wat dat ik mijn ervaring en kant van het verhaal deed, maar op dit soort momenten voelt het weer als een enorme kloof die gewoon nooit te overbruggen zal zijn. Het is alleen dat ik mezelf steeds voorhield dat het onze relatie ten goede zou komen en nu moet ik (denk ik) tot de conclusie komen dat het misschien gewoon niet te repareren is.
Ik heb het afgelopen jaar al afstand genomen van verschillende mensen. Ik heb verder nu weinig mensen waar ik mijn wel en wee kan delen, dus dit voelt echt als een rib uit mijn lijf. Maar zo doorgaan kan ook niet meer. Er zijn inmiddels wel wat nieuwe mensen in mijn leven gekomen waar ik wel positieve gevoelens van krijg maar met hen heb ik nog niet de geschiedenis die ik met mijn moeder, vader, en oudere vrienden deelde. Het is gewoon zo moeilijk, ik weet niet wat mijn vraag is, ik wilde het gewoon eens hardop kunnen zeggen / schrijven. Ik loop al bij een psycholoog maar ook met haar heb ik nog niet echt een band. Het voelt echt alsof ik nu volledig alleen sta en hoop eigenlijk dat er anderen zijn die hier al doorheen zijn gegaan. Ik heb op dit moment de neiging om haar te bellen en het goed te maken, terwijl ik helemaal niets goed kan maken. Maar de afstand die ik nu voel doet zoveel pijn dat ik hoop dat erover schrijven me even kan afleiden en ervoor zorgt dat ik er geen groter drama van maak en haar in tranen ga bellen.
Vandaag was het weer raak, ik was de hele dag al vrolijk over iets wat ik al heel lang wil en nu eindelijk in gang ga zetten. Ik bel mijn moeder op maar onmiddellijk komen de argumenten weer waarom ik het niet zou moeten doen. Dit keer ben ik de discussie niet meer aangegaan maar heb ik boos opgehangen. En nu ben ik eigenlijk heel erg verdrietig. Sla ik mezelf voor mijn hoofd dat ik toch elke keer weer naar haar bel en dat ik elke keer weer zo gekwetst raak. En op dit moment zie ik nog maar een mogelijkheid en dat is meer afstand nemen. En dat idee doet zoveel pijn. Maar het gevoel dat ze geen vertrouwen in me heeft doet ook pijn.
Ik heb de afgelopen jaren best zwaar gehad en moest een aantal dingen verwerken. Ik heb veel van dit proces met haar gedeeld, ik heb veel misverstanden proberen recht te zetten in de hoop dat we dichter naar elkaar zouden groeien maar ik krijg steeds meer het idee dat het gewoon niet gaat gebeuren. Ze heeft echt wel haar best gedaan hoor, naar me geluisterd, geduld met me gehad maar sommige dingen wil ze nog steeds niet erkennen. En eigenlijk neem ik haar dat nog niet eens zo kwalijk, ik begrijp best dat sommige dingen te pijnlijk zijn. Voor mij was het al heel wat dat ik mijn ervaring en kant van het verhaal deed, maar op dit soort momenten voelt het weer als een enorme kloof die gewoon nooit te overbruggen zal zijn. Het is alleen dat ik mezelf steeds voorhield dat het onze relatie ten goede zou komen en nu moet ik (denk ik) tot de conclusie komen dat het misschien gewoon niet te repareren is.
Ik heb het afgelopen jaar al afstand genomen van verschillende mensen. Ik heb verder nu weinig mensen waar ik mijn wel en wee kan delen, dus dit voelt echt als een rib uit mijn lijf. Maar zo doorgaan kan ook niet meer. Er zijn inmiddels wel wat nieuwe mensen in mijn leven gekomen waar ik wel positieve gevoelens van krijg maar met hen heb ik nog niet de geschiedenis die ik met mijn moeder, vader, en oudere vrienden deelde. Het is gewoon zo moeilijk, ik weet niet wat mijn vraag is, ik wilde het gewoon eens hardop kunnen zeggen / schrijven. Ik loop al bij een psycholoog maar ook met haar heb ik nog niet echt een band. Het voelt echt alsof ik nu volledig alleen sta en hoop eigenlijk dat er anderen zijn die hier al doorheen zijn gegaan. Ik heb op dit moment de neiging om haar te bellen en het goed te maken, terwijl ik helemaal niets goed kan maken. Maar de afstand die ik nu voel doet zoveel pijn dat ik hoop dat erover schrijven me even kan afleiden en ervoor zorgt dat ik er geen groter drama van maak en haar in tranen ga bellen.
anoniem_361791 wijzigde dit bericht op 14-01-2018 19:42
4.02% gewijzigd
donderdag 11 januari 2018 om 12:51
watdachtjehiervan schreef: ↑11-01-2018 12:47Waarom moest je afstand nemen van zoveel mensen? Wat is je eigen rol in dat verhaal?
Dat heeft TO al uitgelegd.
donderdag 11 januari 2018 om 12:55
Verwachtingen, verwachtingen. Jij denkt -tegen beter weten in- dat je moeder alles toejuicht wat je doet. En dus pak je steeds weer de telefoon. Ze werpt wat dingen tegen en jij bent teleurgesteld. En de volgende keer pak je weer de telefoon als je iets van plan bent en op haar goedkeuring rekent.
Ben je erg dol op al dat drama? Want je doet dit jezelf aan he? Je moeder ga je niet veranderen namelijk.
Ben je erg dol op al dat drama? Want je doet dit jezelf aan he? Je moeder ga je niet veranderen namelijk.
donderdag 11 januari 2018 om 13:01
Ik denk dat de meeste moeders zich altijd zorgen maken. Dat zit in ons systeem en is niet over op het moment dat je kind een bepaalde leeftijd heeft.
Dan is er ook nog een stuk karakter en naarmate mensen ouder worden verliezn ze ook nog eens een stuk tact.
Dan is er ook nog een stuk karakter en naarmate mensen ouder worden verliezn ze ook nog eens een stuk tact.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 11 januari 2018 om 13:09
Jouw verhaal doet mij een beetje aan mijn eigen denken.
De laatste jaren word de afstand tussen mijn moeder en mij groter.
Ze heeft altijd een mening klaar en als ik een besluit over iets neem ben ik impulsief, niet doordacht en ziet ze alleen maar angsten.
Erg jammer want je verwacht een soort van steun die je niet krijgt.
Ik probeer nu ook helemaal niks meer te verwachten bij haar, hopelijk dat het dan makkelijk word.
Daarnaast weet ik als ik naar mijn moeder ga ze altijd van die diepgaande gesprekken wil voeren over geloof en weet ik wel allemaal.. Erg jammer en ik zit hier ook zelf ontzettend mee...
Ik kan jouw verder advies geven omdat ik in hetzelfde zit, ik heb gelukkig veel steun aan mijn vriend, aan hem kan ik alles vertellen en ik weet dat hij mij steunt in mijn keuzes. Ik zou gewoon als ik jouw was wat afstand nemen hoe moeilijk ook, tenzij je net als mij na elke meeting met koppijn thuis wilt komen..
Ik weet er alles van
De laatste jaren word de afstand tussen mijn moeder en mij groter.
Ze heeft altijd een mening klaar en als ik een besluit over iets neem ben ik impulsief, niet doordacht en ziet ze alleen maar angsten.
Erg jammer want je verwacht een soort van steun die je niet krijgt.
Ik probeer nu ook helemaal niks meer te verwachten bij haar, hopelijk dat het dan makkelijk word.
Daarnaast weet ik als ik naar mijn moeder ga ze altijd van die diepgaande gesprekken wil voeren over geloof en weet ik wel allemaal.. Erg jammer en ik zit hier ook zelf ontzettend mee...
Ik kan jouw verder advies geven omdat ik in hetzelfde zit, ik heb gelukkig veel steun aan mijn vriend, aan hem kan ik alles vertellen en ik weet dat hij mij steunt in mijn keuzes. Ik zou gewoon als ik jouw was wat afstand nemen hoe moeilijk ook, tenzij je net als mij na elke meeting met koppijn thuis wilt komen..
Ik weet er alles van
“I am rarely bored alone; I am often bored in groups and crowds."
donderdag 11 januari 2018 om 13:16
Dit verhaal komt me bekend voor. Ik heb het namelijk met mijn moeder ook. We wonen niet bij elkaar in de buurt (half uurtje/3 kwartier rijden) en nu de afstand er is gaat het iets beter.
Mijn moeder is ook al haar hele leven negatief over alles en iedereen. Ze ziet mij nog steeds als klein meisje (ik ben nu 26), en toch bel ik haar altijd als er nieuws is, of als ik iets wil vertellen. Het is een gewoonte denk ik.
Nu is het zo dat ik voorzichtig aan het daten ben met iemand. We hebben nog niks, maar ik heb mijn moeder expres niet op de hoogte gesteld, omdat ik weet dat ze weer negatief gaat reageren. Dat gaat ze sowieso doen als ze het leeftijdsverschil hoort. Er is een klein groepje mensen die er vanaf weten, en daar hou ik het voorlopig bij. Als het echt serieus gaat worden zal ik het ze toch een keer moeten vertellen, maar nu niet.
Mijn moeder is ook al haar hele leven negatief over alles en iedereen. Ze ziet mij nog steeds als klein meisje (ik ben nu 26), en toch bel ik haar altijd als er nieuws is, of als ik iets wil vertellen. Het is een gewoonte denk ik.
Nu is het zo dat ik voorzichtig aan het daten ben met iemand. We hebben nog niks, maar ik heb mijn moeder expres niet op de hoogte gesteld, omdat ik weet dat ze weer negatief gaat reageren. Dat gaat ze sowieso doen als ze het leeftijdsverschil hoort. Er is een klein groepje mensen die er vanaf weten, en daar hou ik het voorlopig bij. Als het echt serieus gaat worden zal ik het ze toch een keer moeten vertellen, maar nu niet.
donderdag 11 januari 2018 om 14:00
Het begint hoe dan ook bij jou. Je hebt blijkbaar (van jongs af aan?) je gered door de wensen van anderen centraal te stellen. Nu wil je luisteren naar jezelf, maar dat heb je nooit geleerd, voor sommige heel logisch, voor jou heel moeilijk. Nu doe je dat door afstand te nemen, maar ik denk dat je ook een ander pad kunt bewandelen. Heb je wel eens aan haptonoom gedacht? Dan ga je uit je hoofd en probeer je ipv door analyseren/gedachtes, dus een cognitieve aanpak, je te laten leiden door je lichaam. Klinkt misschien zweverig, maar is het niet. Zakken met die energie en voelen maar.
donderdag 11 januari 2018 om 14:08
Er zijn meerdere dingen tegelijk aan de hand hier
a; je hebt te hoge verwachtingen van je omgang met je moeder
b; je hebt niemand anders, wat waarschijnlijk ook leid tot extra druk op punt a
Verder, wat jij als steun beschouwt kon wel eens eens een andere vorm aannemen dan wat jij in je hoofd hebt en ik denk dat het toch die zorgen zijn die je moeder uit, die komen vanuit een poging tot je steunen...
als jij zo'n behoefte hebt aan positieve input dan denk ik dat je die toch op een andere manier moet zien te vinden dan deze eisen van iemand die daar kennelijk niet erg toe in staat is, wat je nu wil is een soort applausmachine.
Om haar nou ook nog steeds kwalijk te nemen dat ze je niet geeft wat je wil is niet eerlijk naar haar. Zeker als je maar blijft vragen en blijft mauwen.
Laten we het eens omdraaien, zij krijgt ook niet van jou wat ze mag verwachten.
Als ik een moeder was van een 30 jarige dochter dan zou ik het leuk vinden om een telefoontje te krijgen waarbij je vraagt of ik nootmuskaat gebruik in mijn aardappelpuree want die maak jij zo lekker. PS; mam ik heb een nieuw huisdiertje weet je nog een leuke naam en wanneer kom je kijken?
Volgens mij was het Ghandi die zei; 'be the change you wish to see'
a; je hebt te hoge verwachtingen van je omgang met je moeder
b; je hebt niemand anders, wat waarschijnlijk ook leid tot extra druk op punt a
Verder, wat jij als steun beschouwt kon wel eens eens een andere vorm aannemen dan wat jij in je hoofd hebt en ik denk dat het toch die zorgen zijn die je moeder uit, die komen vanuit een poging tot je steunen...
als jij zo'n behoefte hebt aan positieve input dan denk ik dat je die toch op een andere manier moet zien te vinden dan deze eisen van iemand die daar kennelijk niet erg toe in staat is, wat je nu wil is een soort applausmachine.
Om haar nou ook nog steeds kwalijk te nemen dat ze je niet geeft wat je wil is niet eerlijk naar haar. Zeker als je maar blijft vragen en blijft mauwen.
Laten we het eens omdraaien, zij krijgt ook niet van jou wat ze mag verwachten.
Als ik een moeder was van een 30 jarige dochter dan zou ik het leuk vinden om een telefoontje te krijgen waarbij je vraagt of ik nootmuskaat gebruik in mijn aardappelpuree want die maak jij zo lekker. PS; mam ik heb een nieuw huisdiertje weet je nog een leuke naam en wanneer kom je kijken?
Volgens mij was het Ghandi die zei; 'be the change you wish to see'
Lorem Ipsum
donderdag 11 januari 2018 om 17:42
Het stomme is dat ik juist belde om te vragen of ze nog kattenspulletjes heeft liggen die ze niet meer gebruikt en of ze misschien een keer mee wil wat dingen uit te zoeken. Maar daar kwam ik helemaal niet aan toe in het gesprek, ik kwam niet verder dan 'ik wil graag een kat'. Ik hoef geen applaus, maar doordat er direct negativiteit komt vervalt ook mijn enthousiasme. En ja ik verwacht wel dat ze enthousiast kan zijn over leuke ideeën. Maar goed blijkbaar is dat teveel gevraagd.turquasi schreef: ↑11-01-2018 14:08
Laten we het eens omdraaien, zij krijgt ook niet van jou wat ze mag verwachten.
Als ik een moeder was van een 30 jarige dochter dan zou ik het leuk vinden om een telefoontje te krijgen waarbij je vraagt of ik nootmuskaat gebruik in mijn aardappelpuree want die maak jij zo lekker. PS; mam ik heb een nieuw huisdiertje weet je nog een leuke naam en wanneer kom je kijken?
Volgens mij was het Ghandi die zei; 'be the change you wish to see'
anoniem_361791 wijzigde dit bericht op 14-01-2018 19:48
2.41% gewijzigd
donderdag 11 januari 2018 om 17:53
Logisch! Op een gegeven moment gaat het gewoon energie vreten. Ik heb het ook bij mijn moeder, zo herkenbaar.Russianblue schreef: ↑11-01-2018 17:42Het stomme is dat ik juist belde om te vragen of ze nog kattenspulletjes heeft liggen die ze niet meer gebruikt en of ze misschien een keer mee wil naar het bos omdat ik een krabpaal wil gaan maken. Maar daar kwam ik helemaal niet aan toe in het gesprek, ik kwam niet verder dan 'ik wil graag een kat'. Ik hoef geen applaus, maar doordat er direct negativiteit komt vervalt ook mijn enthousiasme. En ja ik verwacht wel dat ze enthousiast kan zijn over leuke ideeën. Maar goed blijkbaar is dat teveel gevraagd.
donderdag 11 januari 2018 om 17:59
Inmiddels heb ik wel echt rust gevonden in mijn lijf, en ben ik volgens mij niet meer zo in mijn hoofd bezig. Ik voel nu juist heel veel, op dit moment misschien iets teveel maar dat is misschien ook niet zo raar omdat ik nergens mijn ei echt kwijt kan en het doet gewoon echt zeer dat de consequentie van beter bij jezelf te blijven is dat er meer afstand komt tot de mensen om me heen. Dat maakt het nu even heel erg zwaar om wel mijn eigen weg te blijven volgen en wel in contact te blijven met mensen die er anders instaan dan ik. Maar misschien is het wel iets om opnieuw eens te proberen, haptonomie. Soms is het net alsof ik bij de andere kant van de brug sta omdat ik ergens anders heen wil dan de mensen om mee heen en dat de brug wordt opgehaald en je niet meer bij elkaar kunt komen als je eenmaal voor de andere kant hebt gekozen.Ode schreef: ↑11-01-2018 14:00Het begint hoe dan ook bij jou. Je hebt blijkbaar (van jongs af aan?) je gered door de wensen van anderen centraal te stellen. Nu wil je luisteren naar jezelf, maar dat heb je nooit geleerd, voor sommige heel logisch, voor jou heel moeilijk. Nu doe je dat door afstand te nemen, maar ik denk dat je ook een ander pad kunt bewandelen. Heb je wel eens aan haptonoom gedacht? Dan ga je uit je hoofd en probeer je ipv door analyseren/gedachtes, dus een cognitieve aanpak, je te laten leiden door je lichaam. Klinkt misschien zweverig, maar is het niet. Zakken met die energie en voelen maar.
anoniem_361791 wijzigde dit bericht op 14-01-2018 19:41
6.55% gewijzigd
donderdag 11 januari 2018 om 18:12
Ja dat zou in mijn geval ook niet verstandig zijn, vertellen over een date. Ze oordeelt dan ook niet over de relatie die ik heb, of die van goede kwaliteit is maar gaat dan vallen over dingen als leeftijd of beroep. Heel vermoeiend. Ik vind het knap dat je het nu niet met haar hebt gedeeld. Ik moet me wat dit betreft ook losmaken maar het doet zo'n zeer. Ik was de afgelopen dagen zo vrolijk, had allerlei plannen, heb veel nieuwe mensen ontmoet, ben nieuwe dingen aan het ondernemen en nu ben ik zo intens verdrietig. Alsof er nu een besef is dat ik zonder mijn moeder blijkbaar wel heel blij en ondernemend kan zijn en dat dit blijkbaar zo ineens weer weg kan zijn als er van haar kant negativiteit komt.Kwebbeltje91 schreef: ↑11-01-2018 13:16Dit verhaal komt me bekend voor. Ik heb het namelijk met mijn moeder ook. We wonen niet bij elkaar in de buurt (half uurtje/3 kwartier rijden) en nu de afstand er is gaat het iets beter.
Mijn moeder is ook al haar hele leven negatief over alles en iedereen. Ze ziet mij nog steeds als klein meisje (ik ben nu 26), en toch bel ik haar altijd als er nieuws is, of als ik iets wil vertellen. Het is een gewoonte denk ik.
Nu is het zo dat ik voorzichtig aan het daten ben met iemand. We hebben nog niks, maar ik heb mijn moeder expres niet op de hoogte gesteld, omdat ik weet dat ze weer negatief gaat reageren. Dat gaat ze sowieso doen als ze het leeftijdsverschil hoort. Er is een klein groepje mensen die er vanaf weten, en daar hou ik het voorlopig bij. Als het echt serieus gaat worden zal ik het ze toch een keer moeten vertellen, maar nu niet.
donderdag 11 januari 2018 om 18:14
Dank je, ja herkenbaar. Ik wil echt proberen om het bij haar te laten maar op dit moment lukt dat niet. Ik denk dat de mensen die dat wel kunnen, van andere mensen steun krijgen. Dan is het minder pijnlijk als het eens gebeurd.
donderdag 11 januari 2018 om 18:24
turquasi schreef: ↑11-01-2018 14:08Er zijn meerdere dingen tegelijk aan de hand hier
a; je hebt te hoge verwachtingen van je omgang met je moeder
b; je hebt niemand anders, wat waarschijnlijk ook leid tot extra druk op punt a
Verder, wat jij als steun beschouwt kon wel eens eens een andere vorm aannemen dan wat jij in je hoofd hebt en ik denk dat het toch die zorgen zijn die je moeder uit, die komen vanuit een poging tot je steunen...
als jij zo'n behoefte hebt aan positieve input dan denk ik dat je die toch op een andere manier moet zien te vinden dan deze eisen van iemand die daar kennelijk niet erg toe in staat is, wat je nu wil is een soort applausmachine.
Om haar nou ook nog steeds kwalijk te nemen dat ze je niet geeft wat je wil is niet eerlijk naar haar. Zeker als je maar blijft vragen en blijft mauwen.
Laten we het eens omdraaien, zij krijgt ook niet van jou wat ze mag verwachten.
Als ik een moeder was van een 30 jarige dochter dan zou ik het leuk vinden om een telefoontje te krijgen waarbij je vraagt of ik nootmuskaat gebruik in mijn aardappelpuree want die maak jij zo lekker. PS; mam ik heb een nieuw huisdiertje weet je nog een leuke naam en wanneer kom je kijken?
Volgens mij was het Ghandi die zei; 'be the change you wish to see'
Oef, meen je dit ècht?? Of bedoel je dit sarcastisch? Dat je dergelijke verwachtingen mag hebben van je dochter..?
donderdag 11 januari 2018 om 18:26
Ja ik ga hier over na denken. Wat het etentje betreft zit je best goed qua argumentenchocolol schreef: ↑11-01-2018 12:36Misschien helpt het om er anders tegenaan te kijken. Je kunt namelijk best op dezelfde voet verder als je dat graag zou willen. Dus geen afstand nemen en nog steeds dingen delen ipv mededelen. Maar ipv dat jij je aangevallen voelt, kun je ook nadenken over de 'beren' die ze noemt. Het voorbeeld van die kat vind ik hier moeilijk omdat jij zegt daar al 3 jaar over nagedacht te hebben, dus dan klinkt het meer als mededelen dan delen. Maar over dat etentje wat je geeft. Stel je stelt voor om iets leuks te organiseren en jij bent helemaal enthousiast en belt je moeder. Moeder zegt meteen, ja maar dat kost geld, die heeft een voedselallergie etc. Ipv dat je zelf van te voren hoeft na te denken over de negatieve dingen, kun je dat mooi je moeder laten doen. En ipv je te verdedigen, is het misschien een idee om samen tot een oplossing te komen. Bijv wat kan taste Els die geen gluten eet, dan wel hebben. En welke recepten passen daarbij. Misschien een idee om juist je moeder er bij te betrekken? Is misschien het proberen waard.
. En wat jij zegt heb ik ook ingebracht in het gesprek. Dat alles samen opgelost kan worden. Maar er bleven gewoon tegenargumenten komen.
anoniem_361791 wijzigde dit bericht op 14-01-2018 19:44
21.29% gewijzigd
donderdag 11 januari 2018 om 18:59
Russianblue schreef: ↑11-01-2018 18:12Ja dat zou in mijn geval ook niet verstandig zijn, vertellen over een date. Ze oordeelt dan ook niet over de relatie die ik heb, of die van goede kwaliteit is maar gaat dan vallen over dingen als leeftijd of beroep. Heel vermoeiend. Ik vind het knap dat je het nu niet met haar hebt gedeeld. Ik moet me wat dit betreft ook losmaken maar het doet zo'n zeer. Ik was de afgelopen dagen zo vrolijk, had allerlei plannen, heb veel nieuwe mensen ontmoet, ben nieuwe dingen aan het ondernemen en nu ben ik zo intens verdrietig. Alsof er nu een besef is dat ik zonder mijn moeder blijkbaar wel heel blij en ondernemend kan zijn en dat dit blijkbaar zo ineens weer weg kan zijn als er van haar kant negativiteit komt.
Ja dat is dus hier exact hetzelfde.
Ik was een aantal jaar geleden naar de huishoudbeurs geweest, met familielid. Ik woonde in die tijd nog bij mijn moeder, en ik weet nog dat ik heel enthousiast thuis kwam en wilde vertellen wat ik allemaal had gekocht en hoe leuk het was. Ik deed de deur open en zag ze al met een chagrijnig gezicht zitten. Ik wilde wat zeggen maar ze reageerde gelijk: zeg maar niks, want ik ben net door mn rug gegaan en absoluut niet in de stemming om naar je verhaal te luisteren.
Dat was wel even een klap in mn gezicht.
Nu moet ik er wel bij zeggen dat ze psychische problemen heeft, waardoor ze haar hele leven al redelijk negatief in het leven staat. Ze kan nergens van genieten, ziet alleen maar de negatieve kanten van alles. Familie en ik hebben geprobeerd om haar te veranderen maar dat kunnen we niet. We kunnen alleen zelf veranderen om beter met haar om te kunnen gaan. Nu ben ik min of meer 'getraind' om bepaalde dingen niet tegen haar te zeggen. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik weet dat ze waarschijnlijk weer negatief gaat reageren. Ik wil mezelf niet weer omlaag laten halen door haar, omdat het juist met mij zo goed gaat de laatste jaren, zowel werk/studie/privé. Gelukkig heb ik wel een familielid die ik als 2e moeder zie, maar toch blijf ik het heel jammer vinden dat ik niet altijd alles gelijk kan delen met mijn moeder.
donderdag 11 januari 2018 om 19:52
Russianblue schreef: ↑11-01-2018 17:59Ja ben weleens bij een haptonoom geweest. Was niet zo'n succes maar destijds speelde het trauma ook nog teveel. Dat ging de haptonoom denk ik wat boven de pet, de consequenties van voelen in mijn geval. Maar inmiddels heb ik wel echt rust gevonden in mijn lijf, en ben ik volgens mij niet meer zo in mijn hoofd bezig. Ik voel nu juist heel veel, op dit moment misschien iets teveel maar dat is misschien ook niet zo raar omdat ik nergens mijn ei echt kwijt kan en het doet gewoon echt zeer dat de consequentie van beter bij jezelf te blijven is dat er meer afstand komt tot de mensen om me heen. Dat maakt het nu even heel erg zwaar om wel mijn eigen weg te blijven volgen en wel in contact te blijven met mensen die er anders instaan dan ik. Maar misschien is het wel iets om opnieuw eens te proberen, haptonomie. Soms is het net alsof ik bij de andere kant van de brug sta omdat ik ergens anders heen wil dan de mensen om mee heen en dat de brug wordt opgehaald en je niet meer bij elkaar kunt komen als je eenmaal voor de andere kant hebt gekozen.
Je kan je gevoel mooi verwoorden!
Als het het zo lees ben je al veel stappen aan het zetten. Ik probeer te begrijpen hoe het komt dat er een afstand is tot anderen op het moment dat jij jezelf centraal zet. Ik heb bijv vrienden die waarmee ik soms afspreek die heel verschillend zijn qua alles eigenlijk..levensstijl, politiek, muziek, interesses. Toch, en misschien juist daardoor, is het gezellig kletsen, juist praten over de verschillen, lachen om hoe iemand iets doet wat ik nooit zou doen en word ik er vrolijk van om af te spreken. Zou jij dit ook willen? Of wil je graag gelijkgestemden ( waar niets mis mee is, geen oordeel!)
donderdag 11 januari 2018 om 19:55
Ja herkenbaar het stukje over niet enthousiast zijn over nieuw aangekocht dingen, of wanneer ik ergens plezier in heb gehad. Ik ben er denk ik best blind voor geweest maar ik liet het vaak ook voor wat het was. Een paar jaar geleden had ze zelf meer dingen waar zijzelf enthousiast over was, en die interesses deelden we. Dan viel het minder op dat ze niet zo enthousiast was over dingen die ik voor mezelf deed. Wat we wel deelden was voor mij voldoende, maar is nu er eigenlijk niets meer over.
donderdag 11 januari 2018 om 20:49
Ja ik ben nu wel vooral op zoek naar gelijkgestemden maar het was niet mijn insteek eigenlijk. Ik merk dat ik het moeilijk vind als iemand ongemakkelijk wordt van de dingen waar ik van houd. En ik weet dat dit bij mij ligt, als ik totaal zelfverzekerd was geweest had ik er geen last van gehad. Maar ik ben nog maar net begonnen met het vinden van mijn eigen weg..het is voor mij eigenlijk ook wel spannend en heb dan toch behoefte aan support of in ieder geval positiviteit (eigenlijk zou neutraal ook al prima zijn). Sommige dingen zijn wel al vaster gegroeid in mij, dat blijft wel staan bij heel veel tegengas of negativiteit maar sommige dingen zijn denk ik nog te pril, dan klap ik dicht en verdwijnt mijn positiviteit. Maar ik snap wel wat je bedoeld, ik weet dat ik nog wat te doen heb wat dat betreft. Ik weet dat ik veel van die ongemakkelijkheid bij vrienden weg zou kunnen nemen als ik zelf overtuigd was van mijn keuzes. En sowieso ben ik iemand die liever samen dingen onderneemt in plaats van ergens thee te drinken en alleen te praten. Of dat het een het ander afwisselt, dat is ook prima maar als je die de interesses niet meer deelt dan blijven alleen de hoe is het ermee gesprekken over en blijkbaar is dat voor mij niet genoeg.Ode schreef: ↑11-01-2018 19:52
Toch, en misschien juist daardoor, is het gezellig kletsen, juist praten over de verschillen, lachen om hoe iemand iets doet wat ik nooit zou doen en word ik er vrolijk van om af te spreken. Zou jij dit ook willen? Of wil je graag gelijkgestemden ( waar niets mis mee is, geen oordeel!)
donderdag 11 januari 2018 om 21:17
Ik vind 'afstand nemen' zo'n zware term na de situaties die je beschrijft. Kennelijk heb je veel steun ervaren toen je aan de slag ging met je verleden. Er is dus wel een lijntje tussen jullie, en je moeder houdt klaarblijkelijk veel van je en wil je op haar manier behoeden voor dingen waarbij zij veel beren op de weg ziet. Misschien heeft ze een erg negatieve inslag die je een rotgevoel kan geven, dat soort mensen en dat gevoel ken ik, maar in de kern is ze geen slecht mens die het slecht met je voor heeft. Ze neemt alleen een vervelende negativiteit mee in gesprekken op sommige momenten. Vervelend, maar niet onoverkomelijk lijkt mij dan.
Niemand wordt ooit je steun en toeverlaat zoals je hoopt, en in ontzettend veel contacten zitten een hoop pijnlijke elementen. Waarom overschaduwt dit het goede voor jou zo? Ik snap 'als ik het niet meer uitgebreid over leuke dingen kan hebben, wat voor waarde heeft het contact dan nog?' ook niet. Ik heb een complexe relatie met mijn moeder, en ik kan het over een heleboel dingen die belangrijk zijn voor mij niet met haar hebben omdat ze dan boos/geïrriteerd/afwijzend/verdrietig wordt. Maar de dingen die we samen wel goed kunnen, hoe klein ook, koester ik zolang ze er nog is. En die zaken die belangrijk zijn bespreek ik met mijn vriend. De dingen waarbij ik van hem niet veel steun kan verwachten vind ik dan weer bij vrienden... En dat lijkt mij normaal.
Niemand wordt ooit je steun en toeverlaat zoals je hoopt, en in ontzettend veel contacten zitten een hoop pijnlijke elementen. Waarom overschaduwt dit het goede voor jou zo? Ik snap 'als ik het niet meer uitgebreid over leuke dingen kan hebben, wat voor waarde heeft het contact dan nog?' ook niet. Ik heb een complexe relatie met mijn moeder, en ik kan het over een heleboel dingen die belangrijk zijn voor mij niet met haar hebben omdat ze dan boos/geïrriteerd/afwijzend/verdrietig wordt. Maar de dingen die we samen wel goed kunnen, hoe klein ook, koester ik zolang ze er nog is. En die zaken die belangrijk zijn bespreek ik met mijn vriend. De dingen waarbij ik van hem niet veel steun kan verwachten vind ik dan weer bij vrienden... En dat lijkt mij normaal.
donderdag 11 januari 2018 om 21:46
Waar jij naar zoekt in een ander, ga je denk ik vinden bij jezelf. Zelfverzekerd willen zijn klinkt als een moeilijk streven en te streng voor jezelf. Probeer eens in je eigen hart kijken en ga aan de slag met houden van jezelf. Je mag kwetsbaar zijn en anders dan anderen. Je moeders negativiteit klinkt als een gebrek van vertouwen in haarzelf, en dit is degene die jou heeft opgevoed, misschien ben je hierdoor niet maximaal tot bloei gekomen. En dat voel je nu mogelijk..dat voelt misschien wel als een leegte. Je bent volwassen en niet meer afhankelijk van je moeder of anderen en lijkt mij een goed plan je eigen pad te bewandelen en heel eigenwijs te zijn. Dus: wat iemand ook zegt: als jij zin hebt om onverstandig en onlogisch niet goed overnagedachte keuzes te maken, gewoon omdat je daar zin in hebt, lekker doen! Je hoeft niets uit te leggen aan een ander, alleen aan jezelf!
zondag 14 januari 2018 om 13:31
Ik weet dat ze veel van me houdt, ik ook van haar. Maar dat hoeft nog niet te betekenen dat je een positieve invloed hebt op elkaars leven. Voor mij is het nu het lastigste dat ik zonder contact heel blij ben en na contact vaak weer down ben of gekwetst. Ik moet mijn verwachtingen bijstellen, maar dat betekent toch dat ik iets in het contact moet gaan loslaten. We hebben inmiddels gepraat, het veranderd de situatie niet maar ze weet hoe ik me voel en ik weet hoe zij het bedoeld. Ik voel gewoon dat ik me even ergens anders op moet richten, dat ik wat meer positiviteit om me heen creëer is nu even heel belangrijk merk ik.Koffiehagedis schreef: ↑11-01-2018 21:17Ik snap 'als ik het niet meer uitgebreid over leuke dingen kan hebben, wat voor waarde heeft het contact dan nog?' ook niet.
zondag 14 januari 2018 om 17:11
je mag alles verwachten natuurlijk... of dat een goed idee is is twee
ik wilde vooral even aangeven dat To's moeder ook gevoelens heeft, en wensen of verwachtingen misschien waar TO mogelijk ook niet aan voldoet (want dat is niet raar denk ik)
Lorem Ipsum