Relaties
alle pijlers
Standje overleven
woensdag 20 december 2017 om 11:17
Man en ik zijn al heel lang samen, hebben twee kinderen. Beide een goede baan. Zover het leuke deel
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
maandag 22 januari 2018 om 10:53
.Emma73 schreef: ↑22-01-2018 08:16Het praktische deel is al gedeeltelijk opgelost. Hij heeft me echt serieus genomen. We hebben een extra telefoon, als hij iets wil oplossen gaat hij er ook helemaal voor. Hij zag het probleem alleen niet voor de kerst.
Echter, het is voor mij nu niet meteen opgelost. En dat snapt hij wel maar hij kan ook niet zeggen dat hij bij me wil blijven als ik niet verander. En hoe kan ik garanties geven dat ik verander. Ik kan niet meer dan mijn best doen. En wat als er over een jaar weer wat is en ik trek me weer in mezelf terug. Moet ik dan weer bang zijn dat hij weggaat.
Nu dat eerste praktische gedeelte opgelost is: tijd voor jullie samen inplannen. EN.. hoe moeilijk ook, (gaan) proberen net als je man a, b en c los te laten, om je eens op d te richten. Zoek weer de man, waar je verliefd op was. Met wie je een leuke tijd had, 8 jaar terug. Is dat er nog? Dat kun je in de loopgraven niet uitzoeken.
Zin maken heeft vaak een negatieve klank. Toch.. als de énige reden van geen zin is, dat jij in je hoofd teveel bezig bent met andere zaken, is het misschien wel eens goed je geheel en al te richten op de lichamelijke aspecten van jullie relatie. Start met een massage, probeer je te ontspannen. Want seks kan wel degelijk heel fijn zijn, ook als je er (bijna) doorheen zit. Het gevoel dat je er even alleen voor elkaar bent.
Later is nu
maandag 22 januari 2018 om 10:55
En dit. Zorg dat je je ei kwijt kan en iemand je ondersteunt en je helpt voor jou opkomen op een gezonde manier. Als dit op een scheiding uitloopt, dan heb je dat ook hard nodig.MarijeMarije schreef: ↑22-01-2018 10:40Emma, echt, ga met iemand praten. Doe het voor jezelf. Op deze manier graven jullie je allebei in, in je eigen gelijk en je eigen standpunten. Jullie hebben iemand nodig die dit kan doorbreken en dat lukt jullie zelf niet.
Begin met een afspraak bij de huisarts voor jezelf. Je zegt geen burnout te hebben, maar het lijkt er wel verrekte veel op.
En ga in relatie-therapie. Al is het maar om te laten zien dat je je man serieus neemt, dat jij bereid bent je best te doen. Ik denk dat je er zelf ook beter van wordt.
maandag 22 januari 2018 om 11:01
Ja. Even hard: je blijft enorm hangen in zelfmedelijden nu. Wat heb je in vredesnaam te verliezen met relatietherapie?! Kijk nou eens eerlijk naar die vraag en beantwoord hem (voor jezelf).
Je zit aldoor redenen/excuses te verzinnen om maar geen therapie te gaan volgen, nu weer dat ultimatum (wat er helemaal niet is! Hij heeft dat eruit geflapt, er zijn excuses voor aangeboden en gezegd dat hij het niet meent nota bene! Maar jij pakt dat gelijk weer als een reden om te blijven hangen) waardoor je toch echt geen therapie kunt starten.
maandag 22 januari 2018 om 11:04
Wat een grootheidswaanzin!
Hij kan misschien een minnares vinden voor korte termijn, maar geen weldenkende vrouw gaat een serieuze relatie aan met een man die over een paar jaar uitgerangeerd is en die ook nog ns aan een paar intensieve kids vast zit qua zorg en geld. Hij leeft in een droomwereld. Nog maar meer bewijs dat jij je beter van hem kunt ontdoen en hem aan zijn verplichtingen wat betreft zorg/kosten voor de kids houdt.
maandag 22 januari 2018 om 11:07
Emma73 schreef: ↑22-01-2018 09:30Het idee je kind kwijt te kunnen raken is zo zwaar. Zeker als kind in kwestie nog geen tiener is. Het is echt een primaire angst. Ik zal dat ook van zijn leven nooit meer vergeten. We durfden letterlijk niet boos te worden op kind uit angst wat kind dan zou doen. Slaan, krassen etc. Totale hulpeloosheid is dat. Kind zei soms letterlijk mag ik weervterug in je kruipen, ik wil dood, ik wil dit leven niet. Omdat van een 8 jarige te horen terwijl je weet dat dat serieuze praat is is moeilijk.
Ik ben nu hier met lezen, bijna door het topic heen dus. Bij alles wat ik van jou lees denk ik: ga in therapie. Liefst met je man. Je hoeft niet over je seksleven te praten, wel over jullie interactie en wat zijn ziekte met jullie doet. (want ook dat is voor hem en jullie zwaar, natuurlijk!) en wat wat hierboven staat met jullie doet.
Ik weet hoe het voelt. Mijn kind was ouder. Er breekt wat binnenin je en vervolgens durf je nog amper op z'n kamer te komen, als hij daar een tijdje alleen is geweest. Als hij eens uitslaapt of langer dan normaal op z'n kamer is. Die dreiging is continu bij je. Die blijft ook bij je.
Zowel de ziekte van jouw man als dat van je kind en waarschijnlijk dat van je andere kind is voldoende voor therapie. Jullie communicatie is óók reden voor therapie. Zoek hulp.
Ik kan me ook voorstellen dat dit voelt als 'weer een extra taak', die op je drukt. Weer iets waar je wat mee moet, en je loopt al over, maar vooral als jullie weer meer samen kunnen praten, zal dit uiteindelijk lucht geven. En duidelijkheid.
Veel sterkte
Later is nu
maandag 22 januari 2018 om 11:08
.redbulletje schreef: ↑22-01-2018 09:38Waarom noemde je dit kleine parttime baantje dan een goede baan? Nu kan je man nog een paar jaar bijdragen aan alimentatie en zorgkosten en jij kunt zien je carriere uit te breiden als de zorg voor de kids gehalveerd wordt. Tegen dat jouw ex niet meer kan werken krijgt hij wellicht een goeie wia doordat ie nu veel uren op hoog niveau maakt. En als de kids uit huis zijn kan jij jezelf bedruipen en heb je vrijheid ipv een hulpbehoevende partner.
Doe effe normaal. Een baan op mbo+niveau voor 28 uur per week is geen 'parttimebaantje'
Later is nu
maandag 22 januari 2018 om 11:11
.
Ik denk juist dat met relatietherapie dat ultimatum van tafel gaat. En zo niet, dan is dat maar zo.
Stel een ultimatum terug: relatietherapie of nu uit elkaar. Kijken hoe hard zijn ultimatum was.
Ik denk dat de eerste stap voor jou de huisarts is. Die kan je hierin verder begeleiden en ook je man eens aan z'n jas trekken en op z'n verantwoordelijkheid wijzen
Later is nu
maandag 22 januari 2018 om 11:16
.Emma73 schreef: ↑22-01-2018 09:52Ik heb aangegeven dat ik eraan wil werken, met alle liefde. Maar dat ik geen leven kan hebben waarin ik bang moet zijn dat wat ik doe niet genoeg is.
Hij heeft wat dat betreft nu de macht in zijn handen.
Verder zegt hij dat hij nu nog een nieuwe partner kan vinden bij wie hij wel die liefde kan vinden en die genegenheid. Over tien jaar niet meer.
Ik denk echt absoluut niet na over nieuwe partners etc. Bij de gedachte aan een nieuwe partner wordt ik al moe.
Nogmaals, praktisch qua zorg denken we dat we het nu wel geregeld krijgen, het is het na effect wat nu het probleem geeft.
Je man gedraagt zich als een lul en een klein kind. Sorry dat ik het zeg.
Hij wil begrip en aandacht en liefde. Dat hoort wel 2 kanten op te gaan, natuurlijk.
Later is nu
maandag 22 januari 2018 om 11:17
maandag 22 januari 2018 om 11:23
Ik denk dat relatietherapie heel goed is. Zelfs als jullie uit elkaar gaan uiteindelijk geeft het je meer begrip en houvast hoe nu verder met de communicatie in het nahuwelijk. Jullie blijven altijd verbonden door de kinderen dus goed leren communiceren is altijd een plus.
Ook is dit beter voor de kinderen als jullie beter praten. Doe het voor hen. Investeer hierin, en besteed om daarvoor ruimte te maken iets van de 24 uurs beschikbaarheid uit.
Andere kleine tip; WhatsApp dempen, bij grote problemen kan er gebeld worden. Dat geeft een drempel en de appjes kun je later lezen.
Ook is dit beter voor de kinderen als jullie beter praten. Doe het voor hen. Investeer hierin, en besteed om daarvoor ruimte te maken iets van de 24 uurs beschikbaarheid uit.
Andere kleine tip; WhatsApp dempen, bij grote problemen kan er gebeld worden. Dat geeft een drempel en de appjes kun je later lezen.
maandag 22 januari 2018 om 11:33
.
Misschien eens tegen je man zeggen dat jij ook wel toebent aan een man, die er (ook) voor jou is, ipv eentje die in jou vooral huishoudster, zorgverlener, algemeen probleemoplosser en ideale aanwezige voor zijn eigen gerief ziet.
Later is nu
maandag 22 januari 2018 om 11:35
Ik heb net je hele topic gelezen.
Allereerst een dikke Leven met zorgintensieve kinderen is zwaar.
Het is vrouw eigen om alle ballen in de lucht te houden denk ik. Ook in gezinnen waar geen zieke man /vader is en geen problemen zijn.
Zo zorg ik in principe voor alles hier in huis. Man heeft als enige verantwoording de muziekles van zoon. Hij gaat daar wekelijks met hem heen en zorgt voor betaling. En ik? Ik hielp hem er aan herinneren, week na week. Tot ik besefte dat de druk die ik steeds voel door mezelf in stand gehouden wordt. Dus ben ik gestopt met de verantwoordelijkheid voor de muziekles ook nog op me te nemen. En eerste de beste keer ging het al fout. Muziekles vergeten. Ook niet betaald.
Man bleek het wel gemakkelijk te vinden allemaal. Dan heeft hij dus vanaf nu pech. Ik laat verantwoording waar hij hoort en zoals het afgesproken is anders leert hij het nooit.
TO jij bent de enige die verandering in de situatie kan brengen. Dat je man zo reageert komt denk ik puur uit angst. Er wordt iets van hem verwacht en hij vond het tot nu toe wel gemakkelijk om zich achter jou te kunnen verschuilen.
Je zult dus een keuze moeten maken, alleen dan zal er iets veranderen.
Allereerst een dikke
Leven met zorgintensieve kinderen is zwaar.Het is vrouw eigen om alle ballen in de lucht te houden denk ik. Ook in gezinnen waar geen zieke man /vader is en geen problemen zijn.
Zo zorg ik in principe voor alles hier in huis. Man heeft als enige verantwoording de muziekles van zoon. Hij gaat daar wekelijks met hem heen en zorgt voor betaling. En ik? Ik hielp hem er aan herinneren, week na week. Tot ik besefte dat de druk die ik steeds voel door mezelf in stand gehouden wordt. Dus ben ik gestopt met de verantwoordelijkheid voor de muziekles ook nog op me te nemen. En eerste de beste keer ging het al fout. Muziekles vergeten. Ook niet betaald.
Man bleek het wel gemakkelijk te vinden allemaal. Dan heeft hij dus vanaf nu pech. Ik laat verantwoording waar hij hoort en zoals het afgesproken is anders leert hij het nooit.
TO jij bent de enige die verandering in de situatie kan brengen. Dat je man zo reageert komt denk ik puur uit angst. Er wordt iets van hem verwacht en hij vond het tot nu toe wel gemakkelijk om zich achter jou te kunnen verschuilen.
Je zult dus een keuze moeten maken, alleen dan zal er iets veranderen.
maandag 22 januari 2018 om 11:52
Dit.redbulletje schreef: ↑22-01-2018 11:04Wat een grootheidswaanzin!
Hij kan misschien een minnares vinden voor korte termijn, maar geen weldenkende vrouw gaat een serieuze relatie aan met een man die over een paar jaar uitgerangeerd is en die ook nog ns aan een paar intensieve kids vast zit qua zorg en geld. Hij leeft in een droomwereld. Nog maar meer bewijs dat jij je beter van hem kunt ontdoen en hem aan zijn verplichtingen wat betreft zorg/kosten voor de kids houdt.
Wens hem veel geluk en laat los.
Wat een last minder zal dat zijn voor jou.
maandag 22 januari 2018 om 11:54
Heb net het hele topic gelezen, maar hier ben ik het mee eens.
Jij hebt alles op je genomen zodat hij de carrière kon behouden die hij eigenlijk niet meer aankon, hij heeft zich dat zonder blikken of blozen laten aanleunen en alles op je schouders laten belanden, en nu zeurt HIJ dat je het te druk had om het ook nog eens gezellig voor hem te maken en een romantische partner voor hem te zijn. Op wat voor manier heeft hij ooit zijn best gedaan om het voor jou fijner te maken?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 22 januari 2018 om 12:23
Misschien voel ik me nu wel heel zielig, nou ja, eigenlijk weet ik dat ik me nu heel zielig voel.
Mijn probleem met relatietherapie? Voor mij dubbel. Voor mij is het probleem dat het dan weer om iemand andrs draait. Om hem, het gaat altijd of om de kinderen, of om mijn werk of om hem. Relatietherapie draait niet om mij maar om ons.
Misschien klinkt het heel egoistisch maar ik wil nu tijd besteden aan mezelf. Daar heb ik nu behoefte aan. Nu het met kind langzaam beter gaat en ik dat met stapjes los kan laten heb ik het gevoel totaal onderuit te gaan.
Ik wil niet weer moeten voldoen aan andermans eisen. Ik wil nu eens tegenmoet komen aan wat ik nodig heb.
Man wil samen aan onze problemen werken terwijl ik op dit moment vooral behoefte aan tijd alleen om aan mijn eigen shit te werken.
Mijn probleem met relatietherapie? Voor mij dubbel. Voor mij is het probleem dat het dan weer om iemand andrs draait. Om hem, het gaat altijd of om de kinderen, of om mijn werk of om hem. Relatietherapie draait niet om mij maar om ons.
Misschien klinkt het heel egoistisch maar ik wil nu tijd besteden aan mezelf. Daar heb ik nu behoefte aan. Nu het met kind langzaam beter gaat en ik dat met stapjes los kan laten heb ik het gevoel totaal onderuit te gaan.
Ik wil niet weer moeten voldoen aan andermans eisen. Ik wil nu eens tegenmoet komen aan wat ik nodig heb.
Man wil samen aan onze problemen werken terwijl ik op dit moment vooral behoefte aan tijd alleen om aan mijn eigen shit te werken.
maandag 22 januari 2018 om 12:25
Zo voelt het inderdaad, een extra taak. Weer iemand die iets van me verwacht, weer iets wat iemand van me wilt.Dreamer schreef: ↑22-01-2018 11:07
Ik ben nu hier met lezen, bijna door het topic heen dus. Bij alles wat ik van jou lees denk ik: ga in therapie. Liefst met je man. Je hoeft niet over je seksleven te praten, wel over jullie interactie en wat zijn ziekte met jullie doet. (want ook dat is voor hem en jullie zwaar, natuurlijk!) en wat wat hierboven staat met jullie doet.
Ik weet hoe het voelt. Mijn kind was ouder. Er breekt wat binnenin je en vervolgens durf je nog amper op z'n kamer te komen, als hij daar een tijdje alleen is geweest. Als hij eens uitslaapt of langer dan normaal op z'n kamer is. Die dreiging is continu bij je. Die blijft ook bij je.
Zowel de ziekte van jouw man als dat van je kind en waarschijnlijk dat van je andere kind is voldoende voor therapie. Jullie communicatie is óók reden voor therapie. Zoek hulp.
Ik kan me ook voorstellen dat dit voelt als 'weer een extra taak', die op je drukt. Weer iets waar je wat mee moet, en je loopt al over, maar vooral als jullie weer meer samen kunnen praten, zal dit uiteindelijk lucht geven. En duidelijkheid.
Veel sterkte
maandag 22 januari 2018 om 12:29
Hij kan op zich een attente man zijn. Gunt me ook wel echt dingen.
We hebben denk ik beide niet stil gestaan bij wat we ieder doormaakte. Hij zijn gedoe, ik mijn gedoe. Ik ben ergens boos en verdrietig dat hij me jaren heeft laten hangen en nu met het verwijt komt dat het tussen ons niet goed zit terwijl ik ook het gevoel heb niet bij hem terecht te kunnen. Of heb gewoon ook alles te veel naar me toe getrokken. En te laat aan de bel getrokken.
Hij verwijt me dat ik niet de hulp bij hem zoek, dat ik niet bij hem kom bij mijn zorgen etc
We zijn jaren apart met alles om gegaan. En nu is alles uitgekomen is het de vraag of het niet te laat is.
We hebben denk ik beide niet stil gestaan bij wat we ieder doormaakte. Hij zijn gedoe, ik mijn gedoe. Ik ben ergens boos en verdrietig dat hij me jaren heeft laten hangen en nu met het verwijt komt dat het tussen ons niet goed zit terwijl ik ook het gevoel heb niet bij hem terecht te kunnen. Of heb gewoon ook alles te veel naar me toe getrokken. En te laat aan de bel getrokken.
Hij verwijt me dat ik niet de hulp bij hem zoek, dat ik niet bij hem kom bij mijn zorgen etc
We zijn jaren apart met alles om gegaan. En nu is alles uitgekomen is het de vraag of het niet te laat is.
maandag 22 januari 2018 om 12:30
ten eerste: een goede relatietherapeut prikt daar direct doorheen hoor, die ziet echt wel, welke rollen jullie aannemenEmma73 schreef: ↑22-01-2018 12:23Misschien voel ik me nu wel heel zielig, nou ja, eigenlijk weet ik dat ik me nu heel zielig voel.
Mijn probleem met relatietherapie? Voor mij dubbel. Voor mij is het probleem dat het dan weer om iemand andrs draait. Om hem, het gaat altijd of om de kinderen, of om mijn werk of om hem. Relatietherapie draait niet om mij maar om ons.
Misschien klinkt het heel egoistisch maar ik wil nu tijd besteden aan mezelf. Daar heb ik nu behoefte aan. Nu het met kind langzaam beter gaat en ik dat met stapjes los kan laten heb ik het gevoel totaal onderuit te gaan.
Ik wil niet weer moeten voldoen aan andermans eisen. Ik wil nu eens tegenmoet komen aan wat ik nodig heb.
Man wil samen aan onze problemen werken terwijl ik op dit moment vooral behoefte aan tijd alleen om aan mijn eigen shit te werken.
en als je nog meer hulp nodig hebt voor jezelf, is er niks mis mee om ook af en toe 1op1 met een therapeut te praten.
maandag 22 januari 2018 om 12:33
Ik was altijd de baken van rust hier thuis. Was er gedoe dan kwam dat bij mij. Ik was ook voor man zijn rustpunt. Ik weet niet of ik dat nog kan zijn, of ik dat nog wil zijn. En man mist dat. Geeft hij ook aan, je was altijd mijn rustpunt, waarom nu niet meer.
Maar ik kan dat niet meer. Het knettert ook behoorlijk tussen ons afgelopen weken, ik ga volle kracht tegen hem in nu en dat vind hij niet prettig. Ik trouwens ook niet, het is niet leuk nu hier. Maar ik wil niet meer de uitlaatklep voor iedereen zijn.
Maar ik kan dat niet meer. Het knettert ook behoorlijk tussen ons afgelopen weken, ik ga volle kracht tegen hem in nu en dat vind hij niet prettig. Ik trouwens ook niet, het is niet leuk nu hier. Maar ik wil niet meer de uitlaatklep voor iedereen zijn.
maandag 22 januari 2018 om 12:35
je geeft voor het eerst je grenzen aan, natuurlijk knalt het nuEmma73 schreef: ↑22-01-2018 12:33Ik was altijd de baken van rust hier thuis. Was er gedoe dan kwam dat bij mij. Ik was ook voor man zijn rustpunt. Ik weet niet of ik dat nog kan zijn, of ik dat nog wil zijn. En man mist dat. Geeft hij ook aan, je was altijd mijn rustpunt, waarom nu niet meer.
Maar ik kan dat niet meer. Het knettert ook behoorlijk tussen ons afgelopen weken, ik ga volle kracht tegen hem in nu en dat vind hij niet prettig. Ik trouwens ook niet, het is niet leuk nu hier. Maar ik wil niet meer de uitlaatklep voor iedereen zijn.
Maar ook daarom is een therapeut zoeken een goed idee, want Waarom gaf je die grenzen eerder niet aan? En kan je weer in die valkuil trappen?
maandag 22 januari 2018 om 12:41
Waarom niet, het was gewoon zo. Zo is het gegroeid. Ik ben altijd introvert geweest dus ook redelijk rustig. Mijn idee van ontspanning is een boek.
Vaak had ik ook niet het gevoel tegen hem op te kunnen, verbaal gezien dan. Ook dat is nooit bewust geweest. Laat maar zitten dacht ik dan. Maar dat wil ik nu niet meer.
Jaren terug, als in 20 jaar geleden heb ik al eens ene jaar therape gehad. Die man zei toen al van of je valt weer terug in je oude routine van laat maar gaan en je accepteert alles of je gaat er vol tegenin maar dan is het de vraag of je relatie het overleeft. Want je man is dat niet van je gewend.
Toen ben ik teruggevallen in mijn oude gedrag en heb het allemaal laten gaan
Vaak had ik ook niet het gevoel tegen hem op te kunnen, verbaal gezien dan. Ook dat is nooit bewust geweest. Laat maar zitten dacht ik dan. Maar dat wil ik nu niet meer.
Jaren terug, als in 20 jaar geleden heb ik al eens ene jaar therape gehad. Die man zei toen al van of je valt weer terug in je oude routine van laat maar gaan en je accepteert alles of je gaat er vol tegenin maar dan is het de vraag of je relatie het overleeft. Want je man is dat niet van je gewend.
Toen ben ik teruggevallen in mijn oude gedrag en heb het allemaal laten gaan
maandag 22 januari 2018 om 12:48
Je man wil je terug zoals je was, en dat is juist helemaal niet goed voor jou. Constant je grenzen moeten bewaken is ook doodvermoeiend. Lastige kwestie hoor. Ik vraag me af of je dat nog vlot kunt trekken, maar je zou dat eigenlijk (voor de kinderen) wel moeten proberen. Dat halve jaar is wel een mooi ijkpunt, niet voor hem maar voor jou. Het lijkt me dat hij meer te verliezen heeft, maar dat helemaal niet beseft.
maandag 22 januari 2018 om 12:53
Hoe leuk is je man zelf eigenlijk als hij alleen maar de Emma wil die niet voor zichzelf opkomt en niet goed voor zichzelf zorgt en zich daar zelf doodongelukkig onder voelt, omdat dat voor hem zo fijn en zo makkelijk is? Het draait toch niet alleen maar om hem, dat moet hij ergens toch ook in kunnen zien? Hij zal dit wel gewend zijn geraakt, maar ik snap er echt niks van dat hij er zo weinig om geeft hoe het voor jou is.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 22 januari 2018 om 12:54
Mijn verstand zegt ook dat ik het voor mijn kinderen moet proberen. Dat hebben ze verdient. Alleen ik weet niet of ik voldoende afstand van alles kan nemen om concreet aan alles te werken wat man wilt.
Ik voel me redelijk in de steek gelaten en voor de leeuwen geworpen nu. En hoewel ik begrijp waarom hij dit doet weet ik niet of ik dat gevoel nu zo even kan loslaten.
Als hij tegen me had gezegd, ik zie hoe je je voelt, we hebben allebei steken laten vallen. Ik geef je nu tijd en ruimte om je leven op te pakken. En ik ben er voor je. Dan was het voor mij totaal anders geweest.
Nu is het, ik heb er alles aan gedaan, nu ligt de bal bij jou. Is het niet wat ik verwacht dan houdt het op voor ons.
Ik voel me redelijk in de steek gelaten en voor de leeuwen geworpen nu. En hoewel ik begrijp waarom hij dit doet weet ik niet of ik dat gevoel nu zo even kan loslaten.
Als hij tegen me had gezegd, ik zie hoe je je voelt, we hebben allebei steken laten vallen. Ik geef je nu tijd en ruimte om je leven op te pakken. En ik ben er voor je. Dan was het voor mij totaal anders geweest.
Nu is het, ik heb er alles aan gedaan, nu ligt de bal bij jou. Is het niet wat ik verwacht dan houdt het op voor ons.
maandag 22 januari 2018 om 12:57
Verder lezend heb ik heel erg de behoefte om tegen je te zeggen dat jij zelf bepaald gedrag heel erg in stand houd of de ruimte geeft om bepaald bedrag te laten ontstaan. Aan de andere kant ben ik weer heel huiverig om dat neer te zetten omdat ik door alle regels heen lees dat jij alles op jezelf betrekt en ik wil je niet nog onzekerder maken.
Maar mijn plaatsvervangende boosheid wint het dan toch, hij gedraagt zich zo omdat jij hem die ruimte geeft. Hij behandeld je als voetveeg en jij hebt het nog over hem dingen gunnen.
Hij die alles steeds meer bij jou weglegde, jou gewoon laat barsten heeft het lef jou een ultimatum te geven??!!!
En jij gaat je dan zorgen maken of je het wel goed genoeg doet????
Hij zou zich kapot moeten schamen!! Ik zou bijna zeggen Run forrest run!
Laat het hem maar uitzoeken met zijn ziek zijn, eens kijken hoe geweldig meneer dan is. Zal voor jou minder stress geven zelfs in de zorgen voor de kinderen want dan heb jij alle touwtjes echt in handen en ben je niet afhankelijk van een medeopvoeder die voor schijnzorg zorgt.
Niet de oplossing maar hij verdient echt om even goed op zijn nummer gezet te worden. Ziek of niet ziek dit is puur Ego gedrag wat hij laat zien en jij schuift alles maar weg en neemt alle schuld op je..
Daar ligt de schuld niet, je mag jezelf hooguit op je donder geven dat je niet eerder aan de rem hebt getrokken maar laat je zeker niks aanpraten door hem!
Maar mijn plaatsvervangende boosheid wint het dan toch, hij gedraagt zich zo omdat jij hem die ruimte geeft. Hij behandeld je als voetveeg en jij hebt het nog over hem dingen gunnen.
Hij die alles steeds meer bij jou weglegde, jou gewoon laat barsten heeft het lef jou een ultimatum te geven??!!!
En jij gaat je dan zorgen maken of je het wel goed genoeg doet????
Hij zou zich kapot moeten schamen!! Ik zou bijna zeggen Run forrest run!
Laat het hem maar uitzoeken met zijn ziek zijn, eens kijken hoe geweldig meneer dan is. Zal voor jou minder stress geven zelfs in de zorgen voor de kinderen want dan heb jij alle touwtjes echt in handen en ben je niet afhankelijk van een medeopvoeder die voor schijnzorg zorgt.
Niet de oplossing maar hij verdient echt om even goed op zijn nummer gezet te worden. Ziek of niet ziek dit is puur Ego gedrag wat hij laat zien en jij schuift alles maar weg en neemt alle schuld op je..
Daar ligt de schuld niet, je mag jezelf hooguit op je donder geven dat je niet eerder aan de rem hebt getrokken maar laat je zeker niks aanpraten door hem!
Geniet van vandaag want je weet nooit of morgen je gegeven is...